စိတ်ပျက်နေသော ကြောင်ကလေး

အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းနှင့် ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တို့၏ ပုံရိပ်တို့က နယ်မြေကူးပြောင်း အစီအရင်အတွင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်က တင်းမာသော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာမှာ အဝေးမှ ပျံသန်းလာကြပြီး အစီအရင်များမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာအနှံ့သို့ ထွက်သွားနေကြသည်။

လုချန်းကျီကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည့် ကိစ္စ မှာ ယခုမှ စတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ပြီးဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ အခု အပြင်ထွက်သွားတဲ့သူတွေက အလယ်အလတ်နဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့်တွေပဲ။ မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကို ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ဖို့ သူတို့က အသုံးဝင်လိမ့်မယ်"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ထန်ထျန်းကလည်း လိုက်ပြုံး လိုက်သည်။ ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မှာ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးချတတ်လွန်းလှသည်။

"ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင်တော့ ကျွန်တော် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတော့မယ်"

" ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးကို သွားမယ့်နေ့က သိပ်ဝေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။ "ငါ အားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါ့မယ်"

" မင်းဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်"

ထန်ထျန်းက ထပ်မံ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်းက ရှင့်ပေါင် ကျွန်း ရှိ ထျန်းရှထုန် ပင်မ အဆောက်အအုံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းသို့ မသွားမီ သူက လီဟုန်ကို ဝမ်ကျိယွီအား ဤနေရာသို့ ခေါ်လာရန် မှာကြားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကုရှောင်းရွှယ်က ဝမ်ကျိယွီနှင့် စကားပြောနေသည်။

ထန်ထျန်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှောင်းရွှယ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စပ်စုချင်သော အမူအရာ ဖြင့် "ဒီလူက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်"

"သူက မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်တာနဲ့လည်း မတူဘူး။ အရာအားလုံးအပေါ် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေသလိုပဲ"

" အခုမှ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ"

ထန်ထျန်းက ဝမ်ကျိယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ငေးငိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို အထူးအဆန်းသဖွယ် စပ်စုကြည့်နေသည်။

"မင်း သူနဲ့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

ထန်ထျန်းက မေးသည်။

ကုရှောင်းရွှယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ပြောတာတွေကို သူ တစ်ခုမှ နားမလည်ဘူး"

" အခြေခံအကျဆုံးကနေ စပြီး သင်ပေးရမယ့် ပုံစံပဲ"

ထန်ထျန်း ဝမ်ကျိယွီကို ကြည့်ကာ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ဒီတာဝန်ကို မင်းဆီပဲ အပ်လိုက်မယ်"

"နောက်ပိုင်း သူ့ကို သေချာစောင့်ရှောက် ပေးပါ။ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပြန်နားလည်လာအောင် သူ့ကို ကူညီ ပေးလိုက်ပါ"

ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြော၏။ "ရတာပေါ့၊ ကျွန်မ မောင်လေးကိုလည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ၊ အတွေ့အကြုံရှိပါတယ်"

" ကျွန်မဆီသာ အပ်ထားလိုက်"

ထန်ထျန်းက "အင်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူက အတန်ကြာအောင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မည် ဖြစ်ရာ ဝမ်ကျိယွီကို အမြဲကြည့်မပေးနိုင်ပေ။

သူ့ကိုလည်း ထူးဆန်းသောဥ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာပဲ ထည့်ထား၍ မဖြစ်ပေ၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယုံကြည်စိတ်ချရသူတစ်ဦးကို ရှာရန် လိုအပ်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ်မှာ အသင့်တော်ဆုံးပင်။ သူမက အားလပ်နေသူ ဖြစ်သလို ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများအတွက် အချိန်နှင့် စွမ်းအားလည်း ရှိသည်။

ထို့ပြင် သူမ၏ ခွန်အားမှာလည်း...

မမေးဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမက မသိမသာပင် အင်မော်တယ်ဘုရင် နှောင်းပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမတွင် လနတ်သမီး ထံမှ ရရှိထားသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုး ရှိနေသဖြင့် ကြီးမားသော ပြဿနာ ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင် ကုရှောင်းရွှယ်က ဝမ်ကျိယွီကို ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

ထန်ထျန်း ခေတ္တ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ အဆောက်အအုံအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက ထူးဆန်းသောဥ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာ့မူလနှင့် နိယာမများစွာကို ထည့်သွင်းထားပြီးနောက် ကြောင်ကလေး ၏ ဖန်တီးမှုအောက်တွင် ဤနေရာလေးက ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် အကြမ်းဖျင်း ပုံပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ပုံစံမျိုးစုံ စုံလင်စွာ ရှိနေသည်။

နိယာမများ စုဆုံရာ နေရာများတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများပင် စတင်ထွက်ပေါ်လာကာ ကမ္ဘာငယ်လေးကို စိုပြေစေနေသည်။

ဤလောကတွင် သက်ရှိများသာ လိုအပ်နေတော့သည်။

သို့သော် သက်ရှိများကို ဖန်တီးခြင်းမှာ အခက်ခဲဆုံး အဆင့်ဖြစ်ရာ ဘီလီယံ ငါးထောင် ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီမှသာ နောက်ဆုံး ပုံပေါ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသောဥ ကမ္ဘာ၏ သခင်ဖြစ်သဖြင့် ထန်ထျန်းက နိယာမများကို စီစဉ်နေသည့် ကြောင်ကလေးကို အမြန်ပင် ရှာတွေ့သွားသည်။

"ဟေ့... လူအိုကြီး ထန်"

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာလည်တာလဲ"

၎င်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း လက်ကတော့ အလုပ်မပြတ်ပေ။

၎င်းက ကမ္ဘာကြီးကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးရခြင်းကို တကယ်ပင် နှစ်သက်ပုံရသည်။

"အပြင်လောကမှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်"

"ခဏ ရပ်လိုက်ဦး"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်ကလေးက ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ ထန်ထျန်း၏ အသံတွင် ပါဝင်နေသော လေးနက်မှုကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။ လက်ထဲက အလုပ်ကို ရပ်ကာ ထန်ထျန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး စပ်စုဟန်ဖြင့် မေးသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထန်ထျန်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးသည်။ "မင်း ဝမ်ကျိယွီကို မှတ်မိသေးလား"

ကြောင်ကလေးက ကြောင်သွားကာ "မှတ်မိတာပေါ့"

"ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာတုန်းက တွေ့ဖူးတယ်၊ စိတ်မနှံ့သလိုလိုနဲ့ လူတစ်ယောက်လေ"

"နောက်ပိုင်း မင်းပြောပြတာ ကြားဖူးတယ်၊ သူက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးက ဆင်းလာတာဆို"

" ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထန်ထျန်း သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။

တော်သေးသည်၊ လူတိုင်း ဝမ်ကျိယွီကို မေ့သွားကြသည် မဟုတ်ပေ။

ကြောင်ကလေးသည် ကမ္ဘာဉီးဝိညာဉ်ဖြစ်သလို အဆင့်အတန်းလည်း ထူးခြားသည်။ တားမြစ် ရုပ်တုနှင့်လည်း နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် ထိုလျှို့ဝှက်ပုဂ္ဂိုလ်က ကြောင်ကလေးကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေကာ ၎င်း၏ မှတ်ဉာဏ် ကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒါက သတင်းကောင်းပင်။

ကြောင်ကလေးသာ မှတ်မိနေလျှင် အထက်လောကမှ ကျိကျွင်း သည်လည်း အမှန်တရားကို သိနိုင်ခြေ များသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် လုပ်စရာ နည်းလမ်း ရှိသေးသည်။

"သူ... အထွတ်အထိပ် တည်ရှိမှုတစ်ခုရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ကောင်းကင်တာအို နိယာမထဲကနေ သူရဲ့ ဘဝမှတ်တမ်းအားလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ"

"အခု အပြင်လောကက လူအားလုံးက သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို မေ့သွားကြပြီ"

ထန်ထျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်။

ကြောင်ကလေး မျက်လုံးပြူးသွားကာ "ဟင်"

"ဘယ်လောက်တောင် အားနေတဲ့ လူယုတ်မာက ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်တာလဲ"

" ဒါမှမဟုတ်... သူက မထိသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ထိတွေ့မိသွားလို့လား"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "အဲလိုပဲ ပြောလို့ရမယ်"

"ဒါက ဒီနေ့ ငါ မင်းကို လာပြောပြချင်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

သူက ကြောင်ကလေးကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒဏ္ဍာရီလာ မဟာကောင်းကင်အရှင်..."

"အသက်ပြန်ရှင် လာပြီ ထင်တယ်"

ကြောင်ကလေး ကြောင်အသွားပြီး အတန်ကြာ ငြိမ်ကျသွားသည်။

ရုတ်တရက် ၎င်းက ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးများ ထောင်ထလာတော့သည်။

"ဘာပြောလိုက်တယ်"

၎င်းက အသံကွဲကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

.......

အတန်ကြာပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကြောင်ကလေးအား အစအဆုံး ပြောပြလိုက်သည်။

ကြောင်ကလေးမှာမူ အသိပြန်မဝင်သေးဘဲ ရင်ဘတ်လေးမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေကာ အမွှေးများပင် ပြန်မကျသေးပေ။

"သွားပြီ... သွားပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် သွားပြီ"

"အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေက ထမင်းစားပြီး အားနေကြတာလား ဘာလို့ သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင် ခွင့် ပေးလိုက်ရတာလဲ"

"ငါ့သခင်နဲ့ အဲဒီလူကလည်း ပြန်မလာသေးဘူး။ သူ့ကို တားနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

"ဒါက တစ်ကမ္ဘာလုံးအတွက် ကပ်ဘေးပဲ"

၎င်း၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထန်ထျန်းကတော့ အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အဲဒီလောက်အထိတော့ မဆိုးပါဘူး"

"မဟာကောင်းကင်အရှင်က အခုမှ အသက်ပြန်ရှင် လာတာပဲ ရှိသေးတယ်။ သူရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ဆိုရင် အချိန်တစ်ခုတော့ လိုဦးမှာ သေချာတယ်"

"ပြီးတော့ သူရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ အများစုကလည်း ချိပ်ပိတ်ခံထားရတုန်းပဲ"

"ငါတို့ ဒီသတင်းကို အချိန်မီ အပြင်ကို ဖြန့်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရင်က အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သိအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို တားဖို့ အချိန်မီနိုင်ပါသေးတယ်"

သို့သော် ကြောင်ကလေးကတော့ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ "မင်း နားမလည်ဘူး၊ မဟာကောင်းကင်အရှင်က အဲဒီလူလိုပဲ ခန့်မှန်းလို့ မရတဲ့ ဖြစ်တည်မှုမျိုး"

" သူရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိ၊ မရှိ ဘယ်သူမှ မသိဘူး"

"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ကျန်နောက်လိုက် တွေက ဘယ်တုန်းကမှ ပျောက်မသွားဘူး၊ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေကြတာ။ အဲဒီလူတွေက သူ့အပေါ် အစွဲအလမ်းအကြီးဆုံး သစ္စာရှိကြတဲ့သူတွေ။ သူ အသက်ပြန်ရှင် လာပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ သူတို့တွေ သေချာပေါက် ပြန်စုမိကြလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က တစ်ကမ္ဘာပြီးတစ်ကမ္ဘာ လှည့်ပြီး မဟာကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ကြွင်းကျန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကို လိုက်လံ လွှတ်ပေးကြလိမ့်မယ်"

" အနန္တစကြဝဠာ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးမယ့် သွေးပင်လယ် ကပ်ဘေးကြီးကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး"

၎င်းက အားမလိုအားမရဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တော့သည်။