ရတနာကြီးကို လာကြည့်လှည့်

ထန်ထျန်း တရားဝင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကတည်းက သူသည် အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုပုံစံမှာ ရှောင်းရွှယ် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဆယ်ရက်၊ ဆယ့်ငါးရက်ခန့် ကျင့်ကြံလိုက်၊ ပြီးလျှင် အပြင်ထွက်ကာ အနားယူ အပန်းဖြေလိုက်နှင့် "အလုပ်နှင့် အနားယူခြင်းကို မျှတအောင် လုပ်ခြင်း" ဟူသည့် စကားရပ်ကို အပြည့်အဝ ကျင့်သုံးနေခဲ့သည်။

ထိုကြားထဲတွင် သူက နေလအင်မော်တယ်နန်းတော် ထံသို့ပင် အချိန်ပေးကာ တစ်ခေါက် သွားခဲ့သေးသည်။ ထိုနေရာမှာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာအတွင်း ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အမြန်ဆုံးနေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး တာဝန်ခံမှာ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း မိုရှု ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထန်ထျန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူက အဆင့်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နှောင်းပိုင်း အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ အလိုရှိပါက အချိန်မရွေး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် အဆင့် သို့ တက်လှမ်းကာ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက အလျင်မလိုပေ။ သူက အရာရာကို အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးမှသာ ရှေ့ဆက်တိုးချင်သည်။

"သေချာမှလုပ်ခြင်း" ဆိုသည်မှာ သူ၏ ဆောင်ပုဒ်ပင် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုအချိန်ရောက်ရန်မှာလည်း သိပ်မလိုတော့ပေ။

ယခုအခါ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေမှာ ထျန်းဖူနန်းတော် ကိုးခုလုံး၏ ကမ္ဘာများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်ကာ ကမ္ဘာတိုင်းတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ မပေါ်ပေါက်ခင်က မည်သူကမျှ ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ထားသည့် ကမ္ဘာ့အတားအဆီးကြီးကို ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့ကြပေ။

ဤဆန်းသစ်လှသော အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုပုံစံမှာ စတင်မိတ်ဆက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အခြားဘာကိုမှ မကြည့်လျှင်တောင် တခြားကမ္ဘာမှ လူများမှာ မည်သို့သော ပုံစံရှိသနည်းဆိုသည်ကို လူတိုင်းက ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်ကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အစီအရင်ပြားများ မှာ ချက်ချင်းပင် ရောင်းမလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်သားတော် ရှစ်ယောက်လုံးက အစီအရင်ပြားများ ဖန်တီးရန် အစီအရင်ဆရာကြီး အများအပြားကို ရှာဖွေပေးခဲ့သော်လည်း ဝယ်လိုအားကို မမီနိုင်ဘဲ လုဝယ်နေရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အချို့နေရာများတွင် ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးခန့်သာ ရှိသော အစီအရင်ပြား တစ်ခုကို ရှန့်ထန်း တာအိုကျောက်စိမ်း ဆယ်ဂဏန်းအထိ ဈေးတင်ရောင်းနေကြသည်မှာ တကယ်ကို အရူးအမူးပင်။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ၏ ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲအားကောင်းစွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းများ ပိုများလာလေလေ၊ ငွေသုံးရသည့် အရှိန်မှာလည်း ပိုမြန်လာလေဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက "ထျန်းရှထုန်အသင်း" အမည်ဖြင့် အခြားကမ္ဘာ ရှစ်ခုလုံးတွင် ပစ္စည်းများကို အကြီးအကျယ် ဝယ်ယူခြင်း၊ ငွေများကို ရေလိုသုံးဖြုန်းခြင်းနှင့် အခြေစိုက်စခန်းများ တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သုံးစွဲမှုအမှတ်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ခွဲ အချိန်ကုန်လွန်သွားသောအခါ ဘီလီယံ ငါးထောင်ဟူသော ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရန် အလွန်နီးကပ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ရည်မှန်းချက် ပြီးမြောက်ရန်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသာ ရှိတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ထန်ထျန်းက ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ကို ကြိုတင် အသိပေးလိုက်သည်။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မှာ အစပိုင်းတွင် သိပ်မယုံကြည်ပေ။ တစ်နှစ်ခွဲလောက်နှင့် နတ်ဘုရားသားတော် နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီလားဟု သူ တွေးမိသည်။

ယခင်မျိုးဆက်မှ မြင့်မြတ်သားတော်ဟောင်းများမှာလည်း သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

သူ စိတ်မချသဖြင့် ချင်းရွှီခြံဝင်းသို့ ကိုယ်တိုင် လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက သာမန်သိုင်းပညာ များကိုသာ အသုံးပြုပြီး သူ့ကို အေးဆေးစွာ အနိုင်ယူလိုက်သောအခါ ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မှာ လှည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ငါ အရင်မျိုးဆက်က မြင့်မြတ်သားတော်တွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် ဒီတစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲအတွက် စတင် ပြင်ဆင်မယ်။"

"အများဆုံး နှစ်လအတွင်းမှာ နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲ စတင်လိမ့်မယ်။"

"စမ်းသပ်ပွဲ ပြီးတာနဲ့ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ရဲ့ တံခါးတွေ ပွင့်လာလိမ့်မယ်။ မင်း အသင့်ပြင်ထားလိုက်တော့။"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က မထွက်သွားမီ ပြောသွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်းက သဘောတူ လက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လူနှစ်ယောက်ကိုသာ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်က ကုရှောင်းရွှယ် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဝမ်ကျိယွီ ဖြစ်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ်၏ မည်သူဖြစ်ကြောင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိနေသလို လနတ်သမီး ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမကို ခေါ်သွားရန် မှာကြားထားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျိယွီမှာမူ မူလကပင် ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးမှ ဖြစ်ရာ ထိုနေရာသို့ ရောက်မှသာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ အကုန်အစင် ပြန်ရနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

အထက်လောကမှ လူများက သူ့ကို မေ့နေကြပြီလား ဆိုသည်ကိုလည်း ထန်ထျန်း မြင်တွေ့ချင်သေးသည်။

ဝမ်ကန်းနှင့် လီဟုန်တို့ကမူ ထန်ထျန်းက သူတို့ကို ထျန်းဖူကမ္ဘာတွင်သာ ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် ပါရမီမှာ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ သွားရန် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ ထိုနေရာမှာ ဘာတွေရှိမှန်း မသိရသေးသဖြင့် ထန်ထျန်းအနေဖြင့် သူတို့၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမမခံနိုင်ပေ။

သူတို့ လိုက်လာလျှင်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း သိပ်မရှိနိုင်ဘဲ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် တွင် နေခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေကို ဆက်လက် ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ခြင်းက ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ ရှိနေသဖြင့် ထန်ထျန်း အထက်သို့ ရောက်သွားလျှင်ပင် သူတို့အချင်းချင်း အဆက်အသွယ် မပြတ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤလက်ရုံး နှစ်ယောက်ကိုတော့ လောလောဆယ် ချန်ထားရစ်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စများကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲ စတင်မည့်အချိန်နှင့် "ထူးဆန်းသော ဥကမ္ဘာ" အပြီးသတ် တည်ဆောက်ပြီးစီးမည့် အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း၏ ခန့်မှန်းချက်အရ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်သင့်သည်။

....

နှစ်ရက်အကြာတွင် ထန်ထျန်း ခြံဝင်းထဲ၌ ဝိုင်သောက်နေစဉ် အသံတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

"ဟေ့ လူအိုကြီး ထန်"

"မြန်မြန်လာဦး၊ မင်းကို ငါ ရတနာကြီး တစ်ခု ပြမလို့"

၎င်းမှာ ကြောင်ကလေး ပင် ဖြစ်သည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားသော်လည်း ထန်ထျန်းကတော့ အသံကို ကြားရုံနှင့် သိလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ ထင်သည်။

ထို့နောက် သူက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ထူးဆန်းသော ဥနေရာလွတ် ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုကမ္ဘာမှာ ယခင်ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သက်ရှိအငွေ့အသက် မရှိသည်မှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးမှာ တကယ့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုနှင့် အကုန်တူနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကို အသေအချာ ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးနှင့် ပြောရလျှင် "သက်ရှိတို့၏ လှုပ်ခတ်မှု" ပင် ဖြစ်သည်။

"လူအိုကြီး ထန်၊ ဒီဘက်ကို"

ကြောင်လေး၏ အော်သံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ထျန်းက အသံလာရာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ တောင်တန်းကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ထူးခြားသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီး ကိုးခုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေပြီး အဝေးသို့ သွယ်တန်းသွားကြသည်။

ထိုတောင်တန်း ကိုးခု၏ အစပြုရာနေရာမှာ ကျယ်ပြောလှသော တောင်ကြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံမှ ငုံ့ကြည့်မည်ဆိုပါက ဤတောင်ကြားကို တောင်တန်း ကိုးခုက ဝန်းရံစောင့်ကြပ်နေသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။

ဒါက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေသည့် အစီအရင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သလို နိယာမ များ စုဆုံရာ အကြီးဆုံး အချက်အချာလည်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယခု ထူးဆန်းသော ဥကမ္ဘာတွင် မည်သည့်နေရာမှ သက်ရှိများ အရင်ဆုံး စတင် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သနည်းဟု ဆိုလျှင် ဤနေရာမှလွဲ၍ အခြားမရှိနိုင်ပေ။

ကြောင်ကလေးမှာလည်း ထိုတောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည်။

ထန်ထျန်း ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ရတနာက ဘယ်မှာလဲ"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ကြောင်ကလေးက လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကြားကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ကဲ... ဒီကို ကြည့်လိုက်စမ်း"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ကြောင်ကလေးကို ဘေးသို့ တောက်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကြောင်ကလေး ရပ်နေခဲ့သည့် ခြေဖဝါးအောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖျော့တော့တော့ အစိမ်းရောင်လေးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ပဲစေ့တစ်စေ့စာမျှသာ ရှိသော အပင်ပေါက်လေး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာက ထန်ထျန်း၏ အကြည့်အားလုံးကို ခဏချင်းမှာပင် ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

သက်ရှိဟူ၍ မရှိသေးသော ဤကမ္ဘာအသစ်တွင် ဤအစိမ်းရောင်လေးမှာ အရာများစွာကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

သူ၏ ကမ္ဘာကြီး...

နောက်ဆုံးတော့ ပြည့်စုံသွားပြီပင်