အခန်း (၃၇-၃၈)
Vol. 3 Ch. 37-38
စူပါ-ဖမ်း(SFS)
အခန်း ၃၇ ။ ထွက်နှုန်းကောင်းလွန်းသော မုန်ညင်းဆီ
လင်းယန်တစ်ယောက် တကယ်ကို အံ့ဩမှင်တက်သွားရသည်။
ဤတစ်ဧက ထွက်နှုန်းမှာ တကယ်ကို များလွန်းလှပေသည်။ စနစ်မှ ထွက်လာသော ဤမုန်ညင်းစေ့များသည် သာမန်မုန်ညင်းစေ့များထက် အများကြီး ပိုကြီး၏။ အစေ့အဆံ မပြည့်ဘဲ အခွံချည်းသက်သက် ဖြစ်နေသည်မှာလည်း လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။
"ဆီ ဘယ်လောက်ထွက်မလဲ ကြည့်ရအောင်"
လင်းယန် အတော်လေး မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် မုန်ညင်းဆီ ကြိတ်ရသည်မှာ အချိန်ယူရသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရင်ဆုံး သန့်စင်ရမည်၊ ထို့နောက် အပူပေးလှော်ရမည်၊ နောက်ဆုံးမှသာ ရှေးဟောင်းရိုးရာ နည်းလမ်းအတိုင်း ဆီကြိတ်စက်ဖြင့် ဖိညှစ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
စူးရို့ရို့ကတော့ ဘေးကနေ မှတ်တမ်းတင်နေ၏။
"ဒီထွက်နှုန်းကောင်းတဲ့ မုန်ညင်းစေ့တွေနဲ့တင် ရှင်ကတော့ တစ်သက်လုံး စားဝတ်နေရေးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးနော်"
လင်းယန် ခန ကြောင်သွားပြီးမှ - "စားဝတ်နေရေး ပြေလည်ရုံနဲ့တော့ မပြီးသေးပါဘူး၊ ငါ့မှာ ရည်မှန်းချက် ရှိသေးတယ်လေ"
"ရည်မှန်းချက်ရှိတာ ကောင်းတာပေါ့၊ ရှင့်ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ"
"ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး လူသားဖြစ်ဖို့လေ"
"..."
"မယုံဘူးလား"
"ရှင့်မှာ မြေကွက်တွေ အများကြီး ရှိလာရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့"
စကားလက်ဆုံကျနေခြင်းက အချိန်ကုန်မှန်း မသိစေတော့ပေ။ လက်ဝယ်ရှိ မုန်ညင်းစေ့အားလုံးကို ကြိတ်ပြီးသွားသောအခါ နှစ်ဦးသား အံ့ဩစရာကောင်းသော အချက်ကို တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။
"မုန်ညင်းစေ့ ပေါင် ၁၀၀ ကနေ ဆီ ၅၈ ပေါင်တောင် ထွက်တယ်! ဒီပမာဏက အရမ်းများတာပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် မုန်ညင်းစေ့ ပေါင် ၁၀၀ ကနေ ဆီ ၃၀ ကနေ ၄၀ ပေါင်ကြားပဲ ထွက်တာလေ။ နောက်ထပ် စမ်းကြည့်ဦးမယ်"
နောက်ထပ် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ရလဒ်မှာ ၆၀ ပေါင်နီးပါးအထိ ထွက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စူးရို့ရို့သည်လည်း ဤအရာ၏ အရေးပါမှုကို သတိပြုမိသွား၏။
"ဆိုလိုတာက... ရှင့်ရဲ့ တစ်ဧကစာ မုန်ညင်းစေ့က တခြားလူတွေရဲ့ ၆ ဧက၊ ၈ ဧကစာနဲ့ ညီမျှနေတာပေါ့?"
"သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြေဆီလွှာနဲ့ ရာသီဥတု မတူရင်တော့ ထွက်နှုန်း အနည်းငယ် ကွာနိုင်တာပေါ့"
"ဒါတောင်မှ လုံလောက်နေပါပြီ! တကယ်လို့ ဒီမုန်ညင်းမျိုးစေ့ကို တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်..."
စူးရို့ရို့ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို သူမ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။
လင်းယန်က ပြုံးလိုက်ကာ -
"လူသားတွေအတွက် အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင် ပြဿနာမရှိပါဘူး"
"ရှင်ကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ သူရဲကောင်း ဖြစ်လာတော့မှာပဲ"
လင်းယန် ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း -
"စနစ်က အစွမ်းထက်လို့ပါ" ဟုသာ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ရှင် ဒါကို အမြန်ဆုံး အထက်ကို တင်ပြသင့်တယ်၊ နိုင်ငံတော်ကပေးမယ့် ဆုလာဘ်တွေက ရှင့်ကို တစ်သက်လုံး ကောင်းစားစေမှာပါ။ ဒီမုန်ညင်းဆီသာ လူတိုင်း သုံးနိုင်လာမယ်ဆိုရင် ငါတို့နိုင်ငံက နိုင်ငံခြားက တင်သွင်းနေရတဲ့ ပဲဆီတွေအပေါ် မှီခိုနေရတာကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ မုန်ညင်းဆီရဲ့ အာဟာရဓာတ်က ပဲဆီထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားတယ်လေ!"
စူးရို့ရို့ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးပင် တုန်နေတော့သည်။ လင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။
"အထက်ကို တင်ပြရမှာလား... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
စူးရို့ရို့ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း စိုက်နေလျှင် ထွက်နှုန်းကောင်းရုံသာ ရှိမည်။ အကယ်၍ နိုင်ငံတော်ကသာ ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဆိုပါက တောင်သူလယ်သမား အားလုံးအတွက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းယန်တွင် သံသယတစ်ခု ရှိနေ၏။
"ထွက်နှုန်းများတဲ့ အရာတွေက များသောအားဖြင့် အရသာ မရှိတတ်ဘူးလေ"
ထိုညတွင် ထိုမုန်ညင်းဆီဖြင့် ချက်ထားသော ဟင်းများ ထမင်းစားပွဲပေါ် ရောက်လာသည်။
"မွှေးလိုက်တာ!"
"မုန်ညင်းဆီနဲ့ ကြော်ထားတဲ့ ဟင်းတွေက အမဲဆီနဲ့ ကြော်တာထက်တောင် ပိုမွှေးသေးတယ်"
"ထွက်နှုန်းများပေမဲ့ အရသာကတော့ ပျက်မသွားပါလား"
လင်းယန် စနစ်ကို အံ့ဩ၍ မဆုံးတော့ပေ။ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။
"မနက်ဖြန် ငါတို့ အပြင်ထွက်ကြမယ်၊ လမ်းဖောက်ခအတွက် ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ သွားပေးရင်းနဲ့ ဒီမုန်ညင်းစေ့တွေကိုပါ အထက်ကို တင်ပြကြည့်ရအောင်။ လူတိုင်း စိုက်နိုင်အောင် အမြန်ဆုံးလုပ်ရမယ်"
"ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူ့ဆီ တင်ပြရမှာလဲ"
လင်းယန်သည် ခရိုင်အဆင့် လူကြီးမင်းများနှင့် လုံးဝ မရင်းနှီးပေ။ စူးရို့ရို့က သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ -
"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ အဘိုးက အငြိမ်းစားယူထားပြီဆိုပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ကတော့ ဘာမှ မခဲယဉ်းပါဘူး"
"ဟမ်??? မင်းအဘိုးက အဲ့ဒီလောက် တော်တာလား"
"မနားခင်တုန်းကတော့ တော်တော် အာဏာရှိတယ်၊ အခုတော့ အရှိန်အဝါ နည်းနည်း လျော့သွားပေမဲ့ ဒီကိစ္စကတော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် မုန်ညင်းစေ့ ပေါင်နှစ်ရာနဲ့ မုန်ညင်းဆီတွေကို ယူသွားကြတာပေါ့"
စူးရို့ရို့၏ မျက်နှာတွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးလေး ပေါ်လာသည်။ "အဘိုးဆီ မရောက်တာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ အတော်ပဲပေါ့"
"အိုခေ၊ မနက်ဖြန် သွားကြမယ်။ စုစုကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး ရှောင်ဝူကို အဖော်လုပ်ပေးလိုက်ဦး"
ချင်စုစု မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ညှိုးသွားရသည်။ ကားဆရာမ အလုပ်အပြင် အခုတော့ ကလေးထိန်းအလုပ်ပါ ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။ လူ့ဘဝက တကယ်ကို ခက်ခဲပါလား။
…..
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လင်းယန် အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားသော်လည်း စူးရို့ရို့မှာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
"ရှောင်ဝူ... အစ်မရို့ရို့ကို သွားနှိုးလိုက်ဦး"
"သမီး ထမင်းချက်နေတာလေ၊ ကိုကိုပဲ သွားလိုက်ပါ"
လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မြို့ကလာတဲ့ မိန်းကလေးတွေကတော့ အိပ်ပုတ်ကြီးတဲ့ အကျင့်က မဖျောက်နိုင်ကြဘူးပဲ။ မတတ်နိုင်ပါ၊ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရတော့မည်။ စူးရို့ရို့ အိပ်သည့် အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လက်ထိလိုက်ရုံနှင့် တံခါးက ပွင့်သွားသည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ကိုခွပြီး အိပ်မောကျနေသော စူးရို့ရို့ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ဖြူဝင်းသော ခြေတံများနှင့် လက်မောင်းများမှာ အပြင်သို့ ထွက်နေပြီး၊ ဂါဝန်အောက်ခြေမှ ဇာနားလေးများနှင့်အတူ ပန်းရောင် အစွန်းလေးတစ်ခုကိုပါ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ... လင်းယန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းပင်။ (အင်း... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သတ်မှတ်တာပါလေ)
"ထတော့... သွားရတော့မယ်" လင်းယန် မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
စူးရို့ရို့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ ခေါင်းကို စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ရာ တင်ပါးလေးသာ အပြင်သို့ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"..."
ထပ်ပြီး နှိုးရမလား။ နှိုးလိုက်ရင်လည်း နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပဲ။ ဒီနေရာက ကြည့်ရင် အကုန် မြင်နေရတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ မနှိုးရင်လည်း... တောင်ပေါ်ကဆင်းဖို့ အချိန်အများကြီး ယူရဦးမည် မဟုတ်လား။
စူးရို့ရို့ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ စောင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။ လင်းယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှစ်စက္ကန့်ခန့် ကြောင်သွားပြီးမှ ကိုယ်ကို အမြန်ဖုံးကာ အော်ဟစ်တော့သည်။
"လူယုတ်မာကြီး!"
ခေါင်းအုံးက လင်းယန်ဆီသို့ တည့်တည့် ရောက်လာ၏။
"အမြန် ထွက်လာခဲ့တော့၊ ရှောင်ဝူ ပေါင်းထားတဲ့ ပေါက်စီတွေက ကြီးရဲ့လားလို့ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အင်း... ပေါက်စီက နူးညံ့မှ စားလို့ကောင်းတာလေ"
လင်းယန် အခြေအနေမဟန်တော့သဖြင့် အမြန် လစ်ထွက်လာခဲ့သည်။ စူးရို့ရို့၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားရ၏။ လင်းယန် စကားထဲမှာ တစ်မျိုးပါနေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်နှာသစ်ပြီး ထွက်လာသောအခါ မနက်စာမှာ တကယ်ပင် ပေါက်စီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
နှစ်ဦးသား စနောက်ရင်းနှင့် ၇ နာရီခွဲခန့်တွင် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။ မနက်ခင်း နှင်းရည်များ ရှိနေသော်လည်း အချိန်မီ ဆင်းရမည် မဟုတ်လား။ စူးရို့ရို့မှာလည်း အလွန် လှပအောင် ပြင်ဆင်ထားသည်။
"စုစု... အတူတူ သွားရအောင်"
"ဟင်? ကျွန်မက ရှောင်ဝူကို အဖော်လုပ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
လင်းယန်က သက်ပြင်းချကာ -
"ရို့ရို့က လမ်းပျောက်တတ်တယ်၊ ငါ့မှာက လိုင်စင်မရှိဘူး။ ဘယ်သူ ကားမောင်းမှာလဲ။ ယာဉ်မောင်းဆိုတာ ယာဉ်မောင်းအသိ ရှိရမယ်လေ"
"..." ချင်စုစု လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ ရှောင်ဝူအတွက်ကတော့ စိတ်ပူစရာ မရှိပါ။ ရွာသားများက သူမကို အမြဲ စောင့်ရှောက်ကြသည် မဟုတ်လား။ ထို့ပြင် အိမ်မှာလည်း အစွမ်းထက်လှသည့် ခွေးကြီးတာ့ဟွမ် ရှိနေသေးသည်။
…..
နွားလှည်းစီးကာ ၁၀ မိုင်ခန့် တောင်လမ်းကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လင်းယန် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောမိသွားသည်။ "ဒီလောက်ကြာပြီကို၊ လမ်းက ဒီအထိ ရောက်မလာသေးဘူးပဲ"
ကံကောင်းသည်မှာ ဗွက်လမ်းကို တစ်နာရီမပြည့်မီ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ခင်းပြီးသား ကွန်ကရစ်လမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဒါနဲ့... အလုပ်သမားတွေက ဘာလို့ ငါ့ကားကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ။ ငါ လုပ်ခတွေ မပေးဘဲ ထားခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
***
စူပါ-ဖမ်း(SFS)
အခန်း ၃၈ ။ အကျိုးအမြတ်အတွက်လား?
ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် ကားမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေသဖြင့် စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
မူလက နှစ်နာရီခန့် သွားရသော လမ်းပိုင်းမှာ ယခုအခါ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာတော့သည်။ သို့သော် လမ်းပေါ်တွင် ရွှံ့ရာနှစ်ကြောင်း ချန်ထားခဲ့သဖြင့် အလုပ်သမားအချို့က မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြ၏။
"ငါတို့ ဒါလေးခင်းပြီးကာစရှိသေးတယ်! လာပြီး ပေကျံအောင် လုပ်သွားတယ်!"
"ဒီတောနက်ကြီးထဲကို ဘယ်ကကားက ရောက်လာတာလဲ"
"ရှူး... လျှောက်မပြောနဲ့၊ အဲ့ဒါ လမ်းဖောက်ဖို့ ပိုက်ဆံစိုက်ထုတ်ထားတဲ့ သူဌေးပဲ၊ သူကြိုက်သလို မောင်းပိုင်ခွင့်ရှိတယ်"
ထိုစကားကြားမှ အလုပ်သမားများမှာ တိတ်သွားကြတော့သည်။
…..
လမ်းမကြီးပေါ် ရောက်သောအခါမှ ချင်စုစု ကားပြောင်းမောင်းသည်။
"အရင်ဆုံး ကားဆေးရအောင်"
လင်းယန် ကားပေါ်ရှိ ထူထဲလှသော ရွှံ့ခွံကြီးများကို ကြည့်ကာ ဆေးကြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီအတိုင်း မောင်းသွားလျှင်တော့ အနှိမ်ခံရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကားဆေးဆိုင် သုံးဆိုင်ဆက်တိုက်က ဆေးမပေးလိုကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်အငယ်လေး တစ်ဆိုင်ကိုသာ ရှာတွေ့တော့သည်။
"ညီလေး... မင်းကားက ဘယ်တွေသွားမောင်းလာတာလဲ၊ ဒီလောက်တောင် ညစ်ပတ်နေရအောင်"
ကားဆေးဆရာကြီးမှာ စပ်စုရင်း အံ့ဩနေမိသည်။ တစ်သက်လုံး ကားဆေးလာတာ ဒီလိုကားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး! ရွှံ့ခြောက်တွေက သံချပ်ကာ အကျီလို ဖြစ်နေပြီ။
"ဆေးပေးလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတော့ ပိုပေးရမယ်နော်"
"ရပါတယ်"
ဖိအားမြင့် ရေပိုက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သောအခါ ရွှံ့များ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး သန့်ရှင်းသော ကားကိုယ်ထည် ပေါ်လာသည်။
"ဒါက ပြုပြင်ထားတဲ့ ကားလား၊ လမ်းကြမ်းတွေ တော်တော်မောင်းထားပုံပဲ"
"လမ်းကြမ်းမောင်းတာ ဝါသနာပါသူတွေက သူဌေးတွေချည်းပဲ"
သို့သော် ကားတစ်စီးလုံး ပုံပေါ်လာသောအခါ ကားဆေးဆရာကြီးမှာ ကြောင်အသွားရတော့သည်။
"ဟာ...! ဒါ... ဒါ လမ်ဘော်ဂီနီကြီးလား! ဒီကားနဲ့ လမ်းကြမ်းမောင်းတယ်? ညီလေး... မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဒါ အသစ်ထွက်တာ မဟုတ်လား၊ အနည်းဆုံး ယွမ် ၃ သန်းကျော်မှာပဲ၊ တစ်ခရိုင်လုံးမှာ ဒါမျိုး ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ"
ကားဆေးဆရာကြီးမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။ ရွှံ့ခွံကြီးတွေအောက်မှာ တန်ဖိုးကြီး ဇိမ်ခံကားကြီး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ပါ့မလဲ။ ဘယ်သူမှ ဒီလိုကားမျိုးကို ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းမခံစေချင်ကြပေ။ သို့သော် လင်းယန်ကတော့ လုပ်ခဲ့လေပြီ။ တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်လှသည်။
လင်းယန်တို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဆရာကြီးမှာ သတိမဝင်နိုင်သေးဘဲ သူငယ်ချင်းများထံ ဖုန်းဆက်ကာ ကြွားလုံးထုတ်နေတော့သည်။ ဤကိစ္စမှာ သူ လပိုင်းအထိ ပြောမဆုံးနိုင်သည့် အကြောင်းအရာ ဖြစ်သွားတော့မည်။
….
လင်းယန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ ခရီးမြန်ဖို့ကသာ အဓိက။
"အမြန်လမ်းပေါ် တက်ပြီး ကျန်းချန်ကို တန်းသွားရအောင်။ ရို့ရို့... မင်းအိမ်လိပ်စာ မမေ့သေးဘူး မဟုတ်လား"
စူးရို့ရို့ မျက်နှာလေး နီသွားကာ -
"မေ့စရာလား... နေဦး၊ အဘိုးဆီ ဖုန်းဆက်မေးလိုက်ဦးမယ်"
"..."
တကယ်ကို စိတ်မအေးရတဲ့သူပဲ! ဒီလို လမ်းပျောက်တတ်တဲ့သူက ဘယ်လိုများ သတင်းထောက် ဖြစ်လာတာလဲ။ အိမ်က အရှိန်အဝါက တော်တော်ကြီးပုံရသည်။
မကြာမီ စူးရို့ရို့ ဖုန်းချလိုက်ကာ -
"ရပြီ၊ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ကျန်းချန် အမှတ် (၁) ဝင်းထဲမှာ အဘိုးက စောင့်နေတယ်တဲ့"
လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ စူးရို့ရို့ ဒီအရွယ်အထိ ကြီးပြင်းလာတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှဘူးဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းချန်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများ ပေါများသဖြင့် ခရီးသွားများ စည်ကားလှသော နေရာဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းဆောင်မင်းဆက်ခေတ်က မြို့တော်ပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ အင်တာနက် စီးပွားရေးကြောင့် နိုင်ငံတကာ အဆင့်မီ မြို့ကြီးဖြစ်နေလေပြီ။
ကျန်းချန် အမှတ် (၁) ဝင်း မှာ အနောက်ရေကန်ဘေးတွင် တည်ရှိပြီး သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် အေးချမ်းလှပသော နေရာဖြစ်သည်။ ခရီးသွားများ လုံးဝမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ရှေးဟောင်းစတိုင် ကျန်းနန်အိမ်ဝင်းများကပင် ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် မည်မျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အရှိန်အတာ့ဟွမ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
လင်းယန်လည်း အသေအချာ သိလိုက်ပြီ။ စူးရို့ရို့၏မိသားစုမှာ အရှိန်အဝါ မသေးပေ။ ဝင်းထဲမဝင်မီမှာပင် အသက် ၄၀ ကျော်၊ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းပြီး ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူကြီးတစ်ဦး ပြေးလာသည်။
"အဘိုးစူးက အိမ်မှာ စောင့်နေပါတယ်"
လင်းယန် ထိုလူကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ တကယ့် စစ်တပ်မှ ထူးချွန်သူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒုက္ခပေးမိပြီ ဦးလေးရှု" စူးရို့ရို့က အားနာစွာ ပြုံးပြသည်။
ဝင်းထဲတွင် သူမ အိမ်မရှာတတ်မှာ စိုးသဖြင့် ထိုလူကြီးက လာကြိုခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လင်းယန်က ထိုလူကြီးကို ကားပေါ်တက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဝင်းထဲမှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် လူကြီးကို ရှေ့ကနေ ပြေးပြီး လမ်းပြခိုင်းရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။
မကြာမီ ပေ ၅၀၀၊ ၆၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ဝင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိမ်တွင်း အလှဆင်မှုမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း သေသေချာချာကြည့်လျှင် ထိုသစ်ပင်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသည်ကို တွေ့ရမည်။ အိမ်ထဲမဝင်မီမှာပင် တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း ကိုယ်ဟန်မှာ ဖြောင့်စင်းနေပြီး သပ်ရပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပုံရသည်။
"အဘိုး!"
စူးရို့ရို့ အရင်ဆုံး ပြေးဖက်လိုက်သည်။ အဘိုးစူးက မြေးမလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ လင်းယန်ကိုကြည့်ရင်း စေတနာပါသော အကြည့်များ ပြသလိုက်သည်။
"မင်းက မုန်ညင်းမျိုးစေ့အသစ်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်လား၊ တော်သားပဲ"
"ခဏနေရင် ငါ့သူငယ်ချင်းတချို့ လာကြလိမ့်မယ်။ ဒီမျိုးစေ့က တကယ်ပဲ ထွက်နှုန်းတိုးစေတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ တောက်ပမှာ သေချာတယ်"
အဘိုးစူးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီမျိုးစေ့ကို ပေးတာက တောင်သူတွေ ထွက်နှုန်း ပိုကောင်းစေချင်လို့ပါ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ ရဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး"
လင်းယန်၏အကြည့်များမှာ တည်ကြည်ကြည်လင်နေသည်။ သူက တောင်ကြားထဲမှာ နေတာလေ၊ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တွေ ရလို့ ဘာလုပ်မှာလဲ။ သူသာလိုချင်လျှင် အွန်လိုင်းမှာ နာမည်ကြီးစဉ်ကတည်းက ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့မှာပေါ့။
မျိုးစေ့ပေးပြီးလျှင် ရွာပြန်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး လယ်စိုက်တာက ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်။ အဘိုးစူးသည် ကြင်နာပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ထက်မြက်လှသဖြင့် လင်းယန် အကြာကြီး မပတ်သက်လိုပေ။ စူးရို့ရို့၏ အဘိုးဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့။
"မျိုးစေ့တွေကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပါ့မယ်၊ ဒါပါပဲ။ ကျွန်တော် ခရီးဆက်စရာရှိသေးလို့ မနေတော့ပါဘူး"
လင်းယန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရွာမှာ နေရတာကမှ ပို၍ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည်။ အဘိုးစူးက လူပါးကြီးဖြစ်သဖြင့် စကားလုံးတိုင်းမှာ ထောင်ချောက်များ ပါနေနိုင်သည်။ ရိုးသားသော လယ်သမားလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဉာဏ်ကစားနေရန် စိတ်မပါပေ။
မျိုးစေ့များကို ထားခဲ့ပြီး လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကားမောင်းထွက်ခဲ့သည်။
"မသွားပါနဲ့ဦး! ဒီမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် နေသွားလို့ ရတာပဲကို" စူးရို့ရို့ ဇောချွေးပြန်နေသည်။
"လယ်ထဲက သီးနှံတွေက ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ၊ မင်း အားရင်တော့ ချင်းရှန်းရွာကို အချိန်မရွေး လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"
လင်းယန်မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချင်စုစုကို ကားမောင်းရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ ချင်စုစုမှာမူ မျက်နှာပျက်နေရှာသည်။
"သူဌေး... လူလိုသူလို လုပ်ပါဦး။ သုံးနာရီဆက်တိုက် မောင်းလာတာလေ၊ နားပါရစေဦး!"
"ဒါဆိုရင်တော့ တစ်နေရာရာမှာ တစ်ခုခု သွားစားကြတာပေါ့"
"အိုခေ... စားလို့ကောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ကျွန်မ သိတယ်"
….
ကားမှာ စူးရို့ရို့၏အကြည့်များအောက်မှ ဖြည်းည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စူးရို့ရို့မှာ နှမြောတသစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
“ဘာလဲ မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်နေတာလား”
"အဘိုး... သူက သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းပါနော်!"
အဘိုးစူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"မင်းက ငယ်သေးတယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ လယ်သမားတစ်ယောက်ကို ယူချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ မကန့်ကွက်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကလည်း လယ်သမားတွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်က ဒီလို ကားကောင်းကြီး စီးနိုင်ပါ့မလား? သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မရိုးသားဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်သွားတာ ပြတ်သားတာကို ကြည့်ရင်တော့ သူကလည်း လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"
အဘိုးစူး၏မျက်နှာမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ သူ လူကြည့်တာ တစ်သက်လုံး မှန်ခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်လေးကိုတော့ သူ လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရချေ။ အသားအရောင်နှင့် လက်ဖဝါးများမှာ လယ်စိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်နှင့် အပြုအမူများမှာမူ "ရိုးသားသော တောသား" ဆိုသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
ထို့ပြင် သူစီးသည့်ကားကလည်း အရမ်း လူလုံးထွက်လွန်းသည်။ အဘိုးအိုကြီးဖြစ်သည့်တိုင် ထိုကားမှာ တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သူ သိသည်။ ပေးသွားသည့် မုန်ညင်းစေ့များကိုမူ သူ တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်ပါ။
"တစ်ဧက စိုက်ရင် ခြောက်ဧကစာ ဆီထွက်မယ်တဲ့လား... ဘာတွေ လာနောက်နေတာလဲ"
***