အခန်း (၄၉-၅၀)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၄၉ ။ ပွင့်လာသော ဆုကြေးနှင့် ဆေးပညာလမ်းညွှန်

ကျင်းကျန့်တုန်းဆိုသူမှာ လူကောင်းမဟုတ်မှန်း လင်းယန် သိလိုက်ရချိန်တွင် ဤကိစ္စကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမလဲဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းမှာ ထိုလူကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်ကလာလဲ၊ အဲ့ဒီကို ပြန်လစ်သွားဆိုသည့် သဘောမျိုးပင်။ ဤလူတစ်သိုက်လုံး ပေါင်းလာလျှင်ပင် သူ့တစ်ယောက်တည်းကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့သည်မှာ ထိုကျင်းကျန့်တုန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုခု ရှိနေခြင်းပင်။ သူက အဘိုးစူးကိုပါ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စကားလှမ်းပြောဝံ့လေသည်။ 'အဘိုးကြီးစုတ်' ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းမှာ လုံးဝ နားထောင်လို့ ကောင်းသည့် စကားမဟုတ်ပေ။ "အသေဆိုးနဲ့ သေမယ့် အဘိုးကြီး" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုး သက်ရောက်ကြောင်း လင်းယန် အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။

အဘိုးစူးမှာ ခုလေးတင်မှ ယွမ်ကျင့်ဂရုအတွက် မျက်နှာသာပေးကာ စကားဆိုပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွား၏။ ဤအခြေအနေကြောင့် အဘိုးစူး၏ မျက်နှာမှာ ထားစရာနေရာပင် မရှိတော့လောက်အောင် ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ဤကိစ္စသာ အပြင်သို့ သတင်းပြန့်သွားပါက အဘိုးစူးအတွက် အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် မျက်နှာပြစရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့တိုင်အောင် ကျင်းကျန့်တုန်း၏ခေါင်းမှာ မာထောင်နေဆဲပင်။

"ခင်ဗျားကို အဘိုးကြီးလို့ ခေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ... ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?"

ကျင်းကျန့်တုန်းက ရင့်သီးစွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ရိုက်မလို့ကွ!"

အဘိုးစူး၏လက်ထဲမှ တောင်ဝှေးမှာ လေခွင်းသံနှင့်အတူ မြောက်တက်သွားပြီး၊ ကျင်းကျန့်တုန်း၏ ဘေးရှိလူများပင် တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ခင်မှာပင် သူ့ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"အား! ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အတင့်ရဲလှချည်လား။"

ကျင်းကျန့်တုန်းမှာ လုံးဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။

"ဒီခွေးအိုကြီးကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်စမ်း!"

အပြင်မှလာသော ဤလူများက ရွာထဲတွင် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရန် ကြံရွယ်လာကြသည်။

လင်းယန်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ဆက်၍ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ စူးရို့ရို့လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။ အဘိုးစူး အရိုက်ခံရလျှင်လည်း မကောင်းပေ။ သို့သော် လင်းယန် ဝင်မပါရသေးခင်မှာပင်၊ လောင်ဝမ်၏ နောက်ကျောဘက်မှ စစ်သားတစ်ဦးက ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကာ လျှပ်တစ်ပြက် အရှိန်ဖြင့် ထိုလူများအားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားစေခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ကျင်းကျန့်တုန်းမှာ အထူးဂရုစိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ့ခေါင်းမှာ မြေကြီးထဲသို့ ဖိနင်းခံထားရလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့တော့ သွားပြီပဲ။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိရဲ့လား!"

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်တိုင် ကျင်းကျန့်တုန်းမှာ မာန်မချဘဲ အော်ဟစ်နေဆဲပင်။

လင်းယန် အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ဘယ်လောက်မြင့်၍ မြေကြီးဘယ်လောက်ထူသည်ကို မသိသော ကောင်ပါလား။ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းရလာသည်နှင့် အရပ်လေးမျက်နှာကိုပင် မေ့သွားပုံရသည်။

ငါတော့ ဒါကို သင်ခန်းစာယူမှပဲ... သင်ခန်းစာယူမှပဲ။

သို့သော် ထိုအထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သား၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကတော့ လင်းယန်၏အာရုံကို ဖမ်းစားသွားစေခဲ့သည်။ လင်းယန်ကိုယ်တိုင် ရန်ဖြစ်လျှင် သူ၏ ကြောက်မခန်းလိလိ ခွန်အားကိုသာ အားကိုးရသော်လည်း၊ ဤစစ်သားတွင်မူ များပြားလှသော သိုင်းကွက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များ ရှိနေသည် မဟုတ်လား။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုစစ်သားက သူ့လက်ထဲရှိ အနီရောင်ခလုတ်လေး တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်ကို လင်းယန် မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အချက်ပြသင်္ကေတ ထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သားများ ဟယ်လီကော်ပတာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာချိန်တွင်မူ ယွမ်ကျင့်ဂရုမှ လူများအားလုံးမှာ ကောက်ညှင်းထုပ်များသဖွယ် တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ဖြစ်လေသည်။

လင်းယန်သည် ကျင်းကျန့်တုန်း၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး စကားဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကလည်းကွာ... အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရရက်နဲ့ သူတို့ကို ဘာလို့ သွားရန်စရတာလဲ။ မင်းအဖေ လာရင်တောင် သူတို့ကို ယှဉ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးကွ။ ကျွတ်ကျွတ်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ကောင်းကောင်း ခံစားရတော့မယ် ထင်တယ်။ နောက်တစ်ခု မင်းကို ပြောလိုက်ဦးမယ်... ငါတို့ဒီနေရာမှာ ဘာခရီးသွားလုပ်ငန်းမှ လာမလုပ်နဲ့။ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းယန် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျင်းကျန့်တုန်းတစ်ယောက် ပါးစပ်ပိတ်ခံထားရလျက် အူတူတူ အာတာတာနှင့် ဘာတွေပြောနေသလဲ ဆိုတာကတော့ လုံးဝ အရေးမကြီးတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရတော့မည်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် လာတုန်းက ခြေလျင်လျှောက်လာပြီး ပြန်တော့ ဟယ်လီကော်ပတာ စီးသွားရမည်ဆိုတော့လည်း မဆိုးလှပါဘူးလေ။

"အဘိုးစူး... အဲ့ဒီကောင်ကို ဘယ်လို စီစဉ်လိုက်မလဲ?"

လင်းယန်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"စစ်တပ်ထဲ ပစ်ထည့်ပြီး အရေခွံတစ်လွှာလောက် အဆုတ်ခံလိုက်ရမှပဲ သိလိမ့်မယ်။"

အဘိုးစူးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်ရင်း ဖြေလေသည်။

လင်းယန် တစ်ကိုယ်လုံးပင် တုန်တက်သွားရသည်။ အဘိုးစူး၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကို သူ အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုင်တွယ်ပုံကတော့ နည်းနည်းလေး ပြင်းထန်လွန်းနေသလားဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သခင်လေးကျင်း၏ ဖခင်က လာတောင်းပန်မည်လား ဆိုသည်ကတော့ အရေးမကြီးပါပေ။ သူ့ဖခင်မှာ EQ အနည်းငယ်မျှ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်ပင် အဘိုးစူး၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူရမည်သာ ဖြစ်သည်။ အငြိမ်းစား နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း လူကြီးတစ်ဦးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် စော်ကားခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန် ကြီးလေးသော ပြစ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ မျက်လုံးကို ကောင်းကင်ပေါ်မှာသာ တပ်ထားတတ်သည့် ကျင်းကျန့်တုန်းလို လူစားမျိုးကို စစ်တပ်ထဲတွင် ပညာပေးမည့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ထိုထက်ပို၍တော့ လင်းယန် ဆက်မတွေးရဲတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်တပ်ထဲတွင် ဒဏ်ရာရခြင်း၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားခြင်းဆိုသည်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ စစ်တပ်တွင် သေဆုံးမှု ရာခိုင်နှုန်း သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုပင် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။ မတွေးရဲစရာပင်၊ မတွေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်။

အဘိုးစူးကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့လည်း ယခုအချိန်တွင် ယွမ်ကျင့်ဂရု၏ကောင်းကြောင်းများကို တစ်ခွန်းမှ ထုတ်မပြောတော့ပေ။ လောင်ဝမ်ကတော့ တော်တော်လေး သဘောကျကာ ရယ်မောနေလေသည်။

"ဒီလောက် နှစ်တွေ အများကြီး ကြာတဲ့အထိ... မင်းမျက်နှာပျက်ရတာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။"

"ဒီကိစ္စသာ အပြင်သတင်းပြန့်သွားရင်၊ မင်းကို ကျုပ် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

အဘိုးစူး၏မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားသည်။

"မြင်လိုက်တာ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။"

လောင်ဝမ်က ပြန်ပက်လိုက်သဖြင့်၊ အဘိုးစူးမှာ 'ဟွန့်' ဟု တစ်ချက် နှာမှုတ်လိုက်ကာ ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့၏ လက်လေးကို အသာဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း စကားစလိုက်သည်။

"မင်းအဘိုးက ဒေါသတော်တော် ကြီးတာပဲနော်။"

"ဟိုလူက အရမ်းလွန်လွန်းလို့ပါ။"

"ပြန်ပြီး မချော့ပေးဘူးလား?"

"အို! ရှင် မပြောရင် ကျွန်မ မေ့တောင် မေ့နေပြီ။"

"..."

လင်းယန် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဒါကိုတောင် မေ့နေရသလား။ တကယ်ရော မြေးအဘိုးအရင်းတွေရော ဟုတ်ပါရဲ့လား ဟုပင် တွေးမိသွားသည်။

သို့သော် အဘိုးစူးက ရှေ့ထွက်၍ ဖြေရှင်းပေးလိုက်ခြင်းမှာ လင်းယန်အတွက် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ကျင်းကျန့်တုန်းကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းမိုက်မဲသော စရိုက်မျိုးဖြင့်သာဆိုလျှင်၊ ရွာထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးတက်သွားမည်ကို လင်းယန် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုလူများက ရွာသို့လာခြင်းမှာ 'ဒါလေး အလှူလာပေးတာ ယူလိုက်' ဆိုသည့် သဘောထားမျိုးဖြင့် လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ထိုအလှူလေးကို ဘယ်သူကများ လိုချင်နေမှာမို့လို့လဲ?

လင်းယန် သူ့စနစ်ကို တစ်ချက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် သန်းနဲ့ချီသောငွေများ အောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်...

ခုလေးတင် တာဝန်တစ်ခုခု ပွင့်သွားသလိုပဲ?

[တာဝန် - ကျေးလက်လယ်ယာ၏ ဂေဟစနစ်ကို ကာကွယ်ပါ။ ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ငြင်းပယ်ပါ။]

လင်းယန် နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်သွားသည်။ ဤတာဝန်က ဘယ်အချိန်က ပေါ်လာမှန်းပင် သူ မသိလိုက်ချေ။ ယခုတော့ ဤတာဝန်မှာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဆုကြေးက ဘာတွေများပါလဲ?

လင်းယန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမေရိကန်ဒေါ်လာ ဆယ်သန်း ဆုကြေးတဲ့လား? တရုတ်ယွမ်သန်း ၇၀ လောက်နဲ့ ညီမျှတာပဲ။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဝမ်းသာစရာလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂင်ဂိုပင်ကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဟင်... ဆေးပညာ လမ်းညွှန်စာအုပ် တစ်အုပ်တောင် ပါသေးတာလား?

လင်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ ထို 'ဆေးပညာ လမ်းညွှန်' ကို သူ အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးပညာဆိုင်ရာ ကုသမှု မှတ်တမ်းများက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာတော့သည်။ အများစုမှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာဘက်သို့ ပို၍ နွယ်နေပြီး၊ အတွေ့အကြုံများကို စုစည်းထားသော ပညာရပ်မျိုးနှင့် ပိုတူလှသည်။ လင်းယန်ကိုယ်တိုင်ပင် ကျေးလက်ဆေးမှူးအဖြစ် လုံးဝ တာဝန်ယူနိုင်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းကြီးကို ဝါရင့် တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲ။

လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ စနစ်က ပေးလာသော ဗဟုသုတများမှာ အလွန် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည်။ သို့သော် လူနာများကို တကယ်တမ်း ကုသပေးရန်မူ လင်းယန် သတ္တိမရှိသေးပေ။

သို့သော် ဤဆေးပညာများ ရရှိပြီးနောက်တွင်၊ လင်းယန် တစ်ခုသတိပြုမိသွားသည်မှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာကို သူ ကောင်းကောင်း ခွဲခြားသိမြင်လာနိုင်ခြင်းပင်။ ထို့အပြင် ထိုဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ သဘာဝစရိုက်လက္ခဏာများကိုပါ သူ ပိုမို နားလည်လာခဲ့သည်။ လယ်စိုက်သည့် အချိန်တွင်ပင်၊ ဤသီးနှံများက မည်သို့သော ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များ ရှိနေသလဲဆိုသည်ကို သူ အလိုလို နားလည်လာတော့သည်။ နောက်ထပ် အသုံးဝင်သည်ကတော့ ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုအပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အသက်က ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ကျန်းမာရေးအတွက် အထူးတလည် စောင့်ရှောက်စရာ မလိုသေးဘူး ဆိုသော်လည်း... အသက်ရှည်ရှည်နေချင်တဲ့ဆန္ဒက လူတိုင်းမှာ ရှိကြသည် မဟုတ်လား။

ဒီတစ်ခါ ရွာထဲက အဘိုးအဘွားတွေ နေမကောင်းဖြစ်ရင်၊ ငါ ကုပေးလို့ ရနိုင်လောက်တယ်။ သူတို့လည်း ဖျားနာလာရင် အိမ်မှာပဲ ဒီအတိုင်း သေမယ့်ရက်ကို စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဒီဘက်ခေတ်ကြီးမှာ ဆေးကုသစရိတ် မတတ်နိုင်တဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိနေသလဲဆိုတာကို သူ သိသည်။ ဆေးမကုရသေးခင်မှာပင် စစ်ဆေးရေး စက်ကိရိယာ မျိုးစုံဖြင့် အရင်ဆုံး စစ်ဆေးရသဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျသွားရတတ်သည်။ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခြင်းဖြင့် စစ်ဆေးရသည်က အများကြီး ပို၍ ဈေးသက်သာလှသည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခြင်းဟူသော ရှေးဟောင်းပညာရပ်သည် အလွန်တိကျမှန်ကန်စေရန်အတွက် ကြီးမားသော လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံများ လိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကြီးတွင် ဘယ်သူကများ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် အချိန်ယူကာ ဤပညာရပ်ကို အာရုံစိုက် လေ့လာချင်တော့မှာလဲ။ ကံကောင်းသည်မှာ စနစ်ကပေးသော လမ်းညွှန်ချက်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အတွေ့အကြုံများ ပါဝင်နေခြင်းပင်။

သို့သော် လင်းယန်ကတော့ ပညာရပ်တစ်ခု ပိုတတ်ထားလျှင် ငတ်မသေနိုင်ဘူးဆိုသည့် သဘောလောက်သာ တွေးထားသည်။ သူ၏ အဓိက အလုပ်ကတော့ လယ်ကို သေသေချာချာ စိုက်ပျိုးရန်သာ ဖြစ်သည်။ လူတွေ များလာလို့ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘဝင်မြင့်သွား၍ မဖြစ်ပေ။

ဟို နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂင်ဂိုပင်ကြီးကတော့ နည်းနည်း ပြဿနာပဲ။ နေရာရွေးလိုက်တာနဲ့ ဒီရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို ရမှာဆိုပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း ဘာအသုံးဝင်သလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိရသေးဘူး။ အဘိုးစူးတို့ ပြန်သွားမှပဲ အိမ်နောက်ဖေး ခြံထဲမှာ ချထားလိုက်ရင် ကောင်းမလား?

သူ့အိမ်ဝင်းမှာ သုံးဆင့်ရှိပြီး နောက်ဆုံးအိမ်ဝင်းကို ယာယီ ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ခြံစည်းရိုးကလည်း မြင့်မားလှသဖြင့် ဤရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးကို ထိုနေရာတွင် ထားလိုက်ပါက လူတကာ၏ သတိထားမိခြင်းကို သိပ်ပြီးခံရမည်မဟုတ်ပေ။ ဤဂင်ဂိုပင်ကြီးမှာ မည်မျှပင်ယူယူ ကုန်ခမ်းသွားမည်မဟုတ်သော အဖိုးတန် ဆေးပင်ကြီး တစ်ပင်ဟု ဆို၍ရသည်။ အကိုင်းအခက်၊ အရွက်များမှအစ အသီးများအထိ အလွန်မြင့်မားသော ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ရောင်းချမည်ဆိုပါက တန်ဖိုးဖြတ်၍ပင် မရနိုင်သော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၅၀ ။ ရာသီဥတုကို ထိန်းညှိပေးနိုင်သော အစွမ်း

ဆုကြေးသည် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော်လည်း လင်းယန်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။ နောင်တွင် သင့်တော်သလို ဆေးကုသပေးပြီး လူ့အသက် ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လူနာကိုတော့ မကုရဲသေးပေ။ စနစ်မှ ရရှိသော ပညာရပ်က အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ လူတစ်ယောက်ကို ကုသပေးရာတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်သွားပါက ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ယင်းအစား တာ့ဟွမ်ကို ကုသပေးမည်ဆိုပါက ထိုသို့သော ပြဿနာမျိုး ရှိလာမည် မဟုတ်ချေ။ ဝူးယာကို ကုပေးလျှင်လည်း လုံးဝ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

"ဟက်... စနစ်ကပေးတဲ့ 'ဆေးပညာ လမ်းညွှန်' က ငါ့လက်ထဲရောက်တော့ တိရစ္ဆာန် ဆေးကုဆရာဝန် ဖြစ်သွားတာပါလား" ဟု လင်းယန် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်၍ စဉ်းစားမိသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလို တောင်တန်းရွာလေးတွေမှာက နွားတွေ၊ မြင်းတွေဆိုတာ လူတွေထက်တောင် ပိုပြီး အဖိုးတန်သေးတယ်။ နွားတွေ၊ မြင်းတွေက အလုပ်ကြမ်းတွေကို အများဆုံး လုပ်ပေးရတာ။ သူတို့သာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အဲ့ဒီအိမ်က လူတွေ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ငိုကြရမှာပဲ။ အဲ့ဒီတော့ နွားတွေ၊ မြင်းတွေ နေမကောင်းဖြစ်ရင် လူတွေ နေမကောင်းဖြစ်တာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ပူရသေးတယ်။"

လင်းယန်သည် သူကိုယ်တိုင် တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ အပြန်လမ်းမရှိ ဝင်ရောက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် စနစ်က ပေးအပ်သော ဤဆုကြေးက သူ့ကို အချက်တစ်ခု သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွား၏။

"ရွာရဲ့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု အဆောက်အအုံတွေကိုလည်း မဖြစ်မနေ တည်ဆောက်ရတော့မယ်။ ပြီးတော့ တိရစ္ဆာန် ဆေးကုခန်းတစ်ခုလည်း ဖွင့်ရမယ်" ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိသွားပြီးနောက် လင်းယန်၏စိတ်ထဲတွင် တော်တော်လေး ပေါ့ပါးသွားလေသည်။

…..

မနေ့က ကိစ္စများ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်နေသော အဘိုးစူးမှာ ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့သည်။ စူးရို့ရို့ကတော့ ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လောင်ဝမ်ကမူ တစ်နေ့လုံး ရွာလူကြီး ရန်လောင်နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စစ်တုရင် ကစားသည်၊ တောင်ကြားရွာလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင် ဂေဟစနစ်ကို လေ့လာသည်၊ ထို့အပြင် စမ်းသပ်လယ်ကွင်းအတွက် လိုအပ်သော စက်ကိရိယာများကို အမြန်ဆုံးပို့ပေးရန် ကျောင်းကို လှမ်း၍ ဖိအားပေးလေသည်။ သူ၏ နေ့ရက်များမှာ အလွန် သာယာနေပေသည်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲ ပါမောက္ခကြီးတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပေါက်တော့ဘဲ၊ အငြိမ်းစားယူပြီး အနားယူနေသည့် ဘဝမျိုးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။ ဤသည်က လင်းယန်ကိုပင် အားကျစေသည်။

ချင်အဖေကတော့ အိမ်ဟောင်းကို ပြင်ဆင်မွမ်းမံသည့် အလုပ်တွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေပြီ။ သို့သော် သူ၏ ပြင်ဆင်မှု အမြန်နှုန်းကတော့... သူ အိုသေသွားသည့်တိုင်အောင် လင်းယန်အိမ်၏ အလယ်အိမ်ဝင်း ကြီး ပြီးစီးပါ့မလား မသိချေ။

လူတွေ သတိမထားမိသည့် အချိန်လေးတွင် လင်းယန်သည် အနောက်ဘက် အိမ်ဝင်း၏သော့ကို ယူလိုက်သည်။ အနောက်ဘက် အိမ်ဝင်းဆိုသည်မှာ အနားယူရန် သီးသန့်နေရာလေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် အလွန် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး ပစ္စည်းဟောင်းများထားသည့် နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာကို မရှင်းလင်းရတာ အရမ်းကြာသွားပြီပဲ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေချည်းပဲ။ ဟို ဂင်ဂိုပင်ကြီးကို ဒီနေရာမှာပဲ ချထားလိုက်တော့မယ်" ဟု လင်းယန် တွေးလိုက်သည်။

နေရာကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ပြီးနောက် လင်းယန်သည် ဂင်ဂိုပင်ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော ဂင်ဂိုပင်ကြီးသည် လင်းယန်၏ဆန္ဒအတိုင်း အနောက်ဘက် အိမ်ဝင်းထဲတွင် နေရာယူသွားလေသည်။ ရာသီမရောက်သေးသဖြင့် မှတ်ဉာဏ်ထဲကလို ရွှေဝါရောင် အရွက်များ မရှိသေးဘဲ၊ အစိမ်းရောင် အရွက်များနှင့်သာရှိနေပြီး အသီးများပင် သီးနေသေးသည်။

လင်းယန်က အသီးတစ်လုံးကို စမ်း၍ ခူးလိုက်ကာ နည်းနည်းလေး ကိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း နောင်တရသွားတော့သည်။

"ဖန်လိုက်တာ! အရမ်းကို ဖန်တာပဲ။ မမှည့်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆေးအဖြစ်တော့ သုံးလို့ ရလောက်တယ်" ဟု လင်းယန် အလိုလိုတွေးလိုက်မိသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ စနစ်က ဤဂင်ဂိုပင်ကြီး၏အမြင့်ကို ကန့်သတ်ပေးထားသဖြင့် အိမ်ခြံစည်းရိုးထက် မမြင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွာထဲက လူများပင် ဤသစ်ပင်ကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို သိပ်ပြီး သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီသစ်ပင်ကြီး ရောက်လာတော့ အိမ်ဝင်းထဲက ရာသီဥတုလေးက အများကြီး ပိုကောင်းသွားသလိုပဲ။ လေထုက ပိုပြီး စိုစွတ်လာတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်က လေတိုက်နှုန်းလည်း နည်းသွားတယ်။ နေထိုင်ရတာ ပိုကောင်းသွားသလိုပဲ" ဟု လင်းယန် တွေးမိသည်။

လင်းယန်သည် ဖုန်းရွှေပညာကို နားမလည်သော်လည်း ရာသီဥတုအပြောင်းအလဲကိုတော့ တော်တော်လေး အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဂင်ဂိုပင်ကြီး နေရာယူလိုက်သည်နှင့် အိမ်၏နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ဤသည်က လင်းယန်ကို အတော်လေး ဝမ်းသာသွားစေခဲ့သည်။

ဤသစ်ပင်ကြီးရှိနေခြင်းက မြို့ပေါ်ရှိ လေအေးပေးစက်များ၊ လေထုစိုစွတ်စက်များ၊ လေသန့်စင်စက်များထက် အများကြီး ပို၍ အသုံးဝင်လှသည်။ အပင်များသည် မူလကတည်းက ရာသီဥတုကို ထိန်းညှိပေးနိုင်သောအစွမ်း ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဤနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော ဂင်ဂိုပင်ကြီးကတော့ ထိုအစွမ်း ပို၍ အားကောင်းသဖြင့် လင်းယန်၏ အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးကို ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေလေသည်။

"ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးက လူကို ပိုပြီး ကျန်းမာစေတယ်။ ဒီမှာ နေတဲ့သူတွေက အသက်ပိုရှည်ကြမှာ သေချာတယ်"

ဤအချက်အတွက် လင်းယန်မှာ အပြည့်အဝကို ကျေနပ်နေတော့သည်။ ဤဂင်ဂိုပင်ကြီးသည် တကယ့်ကို မထင်မှတ်ထားသော ဝမ်းသာစရာ ဆုကြေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

…..

နောက်ရက်များတွင်တော့ လင်းယန်သည် နေထွက်လျှင် အလုပ်ဆင်းပြီး နေဝင်လျှင် အနားယူသည့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေလေသည်။ ကျေးလက်တောရွာ၏ ဘဝက ဤမျှလောက်ပင် ပုံမှန်လေးနှင့် အေးချမ်းလှသည်။

လယ်ထဲက သီးနှံများ၏ ရိတ်သိမ်းချိန်များမှာ မတူညီကြဘဲ လောလောဆယ်တွင် ဘာမှ မရင့်မှည့်သေးပေ။ သူသည် ခရိုင်မြို့ပေါ်သို့ သွားပြီး လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း၊ လမ်းဖောက်သည့် အဖွဲ့ကို ငွေပေးချေခြင်းများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ကားတွေ ဖြတ်လို့မရတဲ့ ဟိုတောင်ကြီးကိုတော့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း ဖောက်နေပြီပဲ။ အဲ့ဒီ ဥမင်ကြီးသာ ပေါက်သွားရင် လမ်းသေချာ မခင်းရသေးရင်တောင် ငါ့ကားက ရွာထဲအထိ တိုက်ရိုက် ဝင်လာလို့ ရပြီ"

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း လင်းယန် တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

အရင်တုန်းက ခြေကျင် တက်ခဲ့ရသော ထိုတောင်ကြီးသည် ရွာမှ လူငယ်မည်မျှ၏ အသက်များကို နုတ်ယူသွားခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိနိုင်ပေ။ ယခုတော့ အကြီးစား မြေတူးစက်ကြီး၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုတောင်ကြီးလည်း အရှုံးပေးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စက်ယန္တရားများ၏ စွမ်းအားပင်။

"ထွန်စက် တစ်စီးလောက်တော့ သေချာပေါက် ဝယ်ရမယ်။ နှမြောစရာက ရွာထဲက လမ်းတွေက တောင်လမ်းတွေ များတော့ အကြီးစား စိုက်ပျိုးရေး စက်ကြီးတွေ သုံးလို့ မရသေးတာပဲ။ အဲ့ဒါသာ ရမယ်ဆိုရင် အကြီးအကျယ် စက်တွေနဲ့ချည်းပဲ စိုက်လို့ရမှာ။ အဲ့ဒီလိုသာလုပ်နိုင်ရင်... လယ်စိုက်တာက ပိုက်ဆံတွေကို အလကား ကောက်နေရသလိုပဲ" ဟု လင်းယန် တွေးရင်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောနေမိသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လယ်ကွက် တော်တော်များများသို့ အသေးစား လယ်ထွန်စက်များက ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မြင်းကောင်ရေအား ကောင်းကောင်း တစ်စီးလောက် ဝယ်လိုက်လျှင် အဆင်ပြေသွားမည်။

ဆီစားမည်၊ ဘာမည် စသည်တို့ကိုတော့ လင်းယန် စဉ်းစားစရာပင် မလိုပေ။ သာမန် လယ်သမားများကတော့ ဆီစားသည့် စက်များကို မသုံးရဲကြပေ။ လယ်စိုက်တယ်ဆိုတာက မူလကတည်းက သိပ်အမြတ်မကျန်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ သို့သော် လင်းယန်ကတော့ သူတို့နှင့် မတူပေ။ သူ လယ်စိုက်သည်ဆိုသည်မှာ ပိုက်ဆံများကို မြေကြီးပေါ်မှနေ၍ ကောက်ယူနေသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဆီဖိုးလောက်က သူ့အမြင်တွင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

"နောက်ထပ် တစ်လလောက်ဆိုရင် လမ်းတွေအကုန် ပေါက်သွားပြီ။ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။"

နေ့တိုင်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ဖြတ်သန်းရသော နေ့ရက်များသည် တကယ်ကို ပြည့်စုံလှသည်။ အထူးသဖြင့် စူးရို့ရို့နှင့် ချင်စုစုကဲ့သို့သော မိန်းမလှလေး နှစ်ယောက်က ဘေးနားတွင် အဖော်ပြုပေးနေသဖြင့် ပို၍ပင် သာယာလှပနေသေးသည်။ ချင်စုစုကတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ စူးရို့ရို့လို နာမည်ကြီး သတင်းထောက်တစ်ယောက်က အလုပ်ပြန်မသွားသည်က လင်းယန်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩစေခဲ့သည်။

"မင်း အလုပ် ပြန်သွားစရာ မလိုဘူးလား?" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နေမကောင်းဘူးလို့ ခွင့်တင်ထားတယ်။ အလုပ်ကို ဘယ်အချိန်ပြန်ပြန် ရတယ်" ဟု စူးရို့ရို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

နောက်ခံ တောင့်တင်းသော မိသားစုမှ လာသူများက ဤသို့ပင် ကြိုက်သလို နေ၍ရသည်ဟု လင်းယန် သက်ပြင်းချကာ တွေးမိလိုက်သည်။ သူ့လို နေ့တိုင်း လယ်ထဲသွားနေရသူနှင့်တော့ မတူချေ။ သို့သော် အလုပ်လုပ်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ သူမတို့ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လင်းယန်၏လက်ထဲရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ ယွမ် သန်း ၂၀၀ နီးပါးလောက် ရှိနေလေပြီ။

သေချာသည်ကတော့ ဤပိုင်ဆိုင်မှုများ အားလုံးမှာ နာမည်ခံအားဖြင့် နိုင်ငံခြားမှ ခြံပိုင်ရှင် အဘိုးလေးဆီမှ လွှဲပြောင်းပေးလာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းယန်က စနစ်မှတစ်ဆင့် သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ စနစ်ကြီးသည် နိုင်ငံတကာ ကုန်စည်ဒိုင်များတွင် ကိုယ်တိုင် အရောင်းအဝယ် ဝင်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် အရောင်းအဝယ်လုပ်သမျှ အကုန်လုံးက အမြတ်များချည်းသာ ဖြစ်နေသည်။ စနစ်က ရရှိလာသော အမြတ်ငွေများကို တရားဝင် နည်းလမ်းများမှတစ်ဆင့် လင်းယန်၏ ဆုကြေးငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို ကြည့်ပြီး လင်းယန်မှာ "တကယ်ကို စောက်ရမ်းမိုက်တာပဲကွာ!" ဟုသာ ညည်းတွားနိုင်တော့သည်။ သူနှင့်တော့ လုံးဝ မတူပေ။ သူက လယ်စိုက်တာလေးတစ်ခုပဲ တတ်သည် မဟုတ်လား။

ဒီရက်ပိုင်း တာဝန်များမှရသော ဆုကြေးများ အပါအဝင်မှ ယွမ် သန်းတစ်ရာခန့်သာ ရသေးသည်။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားရဦးမည်။ ပြည်တွင်းတွင် အချမ်းသာဆုံးသူဖြစ်လာသည်အထိ ကြိုးစားရမည်။ သူများတွေက ရေသန့်ရောင်းပြီးတောင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်နိုင်သေးသည်ပဲ။ သူက လယ်စိုက်ပြီး ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ?

မြေဧက ၈၀၀ လုံးမှ တစ်သုတ် စိုက်ပြီးတိုင်း ဆုကြေးက ယွမ် ဘီလီယံချီပြီး ရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ကို နှစ်သုတ်စိုက်လျှင် ယွမ် ဘီလီယံ တစ်ရာလောက် အသားတင် အမြတ်ကျန်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲလှပါပေ။

"ငါ့မှာသာ လယ်မြေ အလုံအလောက်ရှိရင်၊ စနစ်ကြီး ဒေဝါလီခံသွားတဲ့အထိကို ငါ စိုက်ပြပစ်မယ်!"

လင်းယန်က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး အလွန်ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်။

သူသည် နေ့တိုင်း လယ်လေးစိုက်လိုက်၊ လောင်ဝမ်နှင့် စိုက်ပျိုးရေးအကြောင်းလေးတွေ ဆွေးနွေးလိုက်၊ ပြီးလျှင် လောင်ဝမ်၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုများကို ခံယူလိုက်နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေသည်။ အားလျှင် ရှောင်ဝူလေးကို စာသင်ပေးလိုက်သေးသည်။

တစ်ခုပြောစရာရှိသည်မှာ ရှောင်ဝူ၏ ပညာရေး ပြဿနာအတွက် လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆရာ၊ ဆရာမ အဖွဲ့ကြီးက အရမ်းကို တောင့်တင်းလွန်းလှသည်။ လင်းယန်နောက်ကို လိုက်ပြီး လယ်ထဲတွင် အလုပ်ဆင်းလုပ်နေသော လောင်ဝမ်၏ ကျောင်းသားများ အားလုံးမှာ ပါရဂူဘွဲ့ ရထားသူများချည်း ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ ပညာရှင်များက တစ်လှည့်စီ စာသင်ပေးနေကြသဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ တိုးတက်မှုက အလွန်မြန်ဆန်နေသည်။

သို့သော်...

စူးရို့ရို့လိုပင် ရှောင်ဝူ၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုများ အားလုံးက 'စားသည့်' နေရာမှာသာ သွားရောက် အသုံးချခံနေရသည်။ ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာ စူးရို့ရို့က စားပဲ စားတတ်ပြီး မချက်တတ်ပေ။ ရှောင်ဝူကတော့ ချက်လည်း ချက်တတ်သလို၊ စားလည်း စားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

နေ့ရက်များက သာမန်လေးပင် ဖြစ်သော်လည်း တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလှသည်။

……

နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ခန့် ကြာပြီးသည့်နောက်မှာတော့ လင်းယန်အတွက် ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။

လယ်ထဲက သီးနှံများထဲမှ နောက်ထပ်တစ်မျိုး ရင့်မှည့်လာပြီ ဖြစ်သည်။

အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရသော ရိတ်သိမ်းရမယ့် နေ့ရက်တွေကို နောက်တစ်ခါ ပြန်လည် ကြိုဆိုရတော့မှာပေါ့။

***