တာအိုပေါင်းစည်းအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် ၂

"..."

ရှန်းယီသည် အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကို အထူးတလည် သတိပြုမိနေသည်။ သင်္ချိုင်းအစောင့်အရှောက်ကျားနတ်ဆိုးများ မလှုပ်ရှားမီကပင် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုထံ သတင်းပို့ထားပြီးဖြစ်မှာ အသေအချာပင်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်သည် အချိန်မရွေး ရောက်ရှိလာနိုင်၏။

သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ထောက်ရှုလျှင်၊ နောင်တွင် ယွီတောင်မှ နဂါးကြင်ယာတော်နှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ ယခင်ကကဲ့သို့ ကံကောင်းခြင်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်တော့ချေ။

သို့သော်လည်း ရှန်းယီသည် လှုပ်ရှားမှု မပြုသေးပေ။

နှင်းကျားမျိုးနွယ်စုမှ ဤမင်းသမီးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ရတနာတစ်ခုက ကာကွယ်ပေးထားကြောင်း ကျားနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်က တစ်ကြိမ် ပြောဖူးခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ဤသည်မှာ မှန်ကန်နေလေ၏။

ဤကျားနတ်ဆိုးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရုံမျှဖြင့် ရှန်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် တင်းမာသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသော အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်သည့် တုံ့ပြန်မှုပင်။

အကယ်၍ သူသာ လက်လှမ်းရန် ကြိုးစားမိပါက၊ ယနေ့ သူသည် ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားရပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယီသည် မည်သည့်အခါမျှ တွေဝေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင်၊ ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူသိသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို နောက်ဆုတ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကွဲပြားနေသည်။

ဤကျားနတ်ဆိုးကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်၊ ၎င်းသည် သူ၏ ရောက်ရှိလာတော့မည့် သေခြင်းတရား ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားရန် ကူညီပေးနိုင်မည့် အကောင်းဆုံးနတ်ဆိုးပါရမီရှင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်နိမိတ် ရနေခဲ့သည်။

သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ ဘဝ၏ လှပမှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါခံစားဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမိဝမ်းအတွင်းကတည်းက သေဆုံးသွားသင့်သော ဤကျားနတ်ဆိုးမှာမူ၊ လောကကြီး၏ လှပမှု သို့မဟုတ် လူသားတို့၏ နွေးထွေးသော ဆက်ဆံရေးများကို ခံစားခွင့်ပင် မရရှိခဲ့ဘဲ ဤမှောင်မိုက်သောသင်္ချိုင်းဂူကြီးအတွင်းသို့ အပို့ခံခဲ့ရကာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်အောင် အသက်ရှင်နိုင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရရှာသည်။

အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကိုသာ လက်လွတ်လိုက်ရလျှင်၊ ဤကဲ့သို့သော ဒုတိယမြောက် တည်ရှိမှုမျိုးကို မည်သည့်နေရာတွင် ထပ်မံ ရှာဖွေရမည်ကို ရှန်းယီ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ထို့အပြင်၊ ဤကျောက်သားစင်မြင့် ရှေ့တွင် ရပ်နိုင်ရန်အတွက်ပင်၊ ဂူစောင့်ကျားနတ်ဆိုး ရှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ သူရရှိခဲ့သော သက်တမ်းနှစ်အများစုကို တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစီအရင်ကြီးဖြစ်သော ရတနာလမင်းဝိညာဉ်ငြိမ်သက်ခြင်းအစီအရင် အတွက် သုံးစွဲခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ရင်တုန်မောဟိုက်သည်အထိ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမှုနှင့်အတူ၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်းမှုနီးပါး ခံစားခဲ့ရမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သူ တည်ငြိမ်နေရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ အလေ့အကျင့်တစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ကျောက်သားစင်မြင့်နှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်၏။

မသိမသာ ခံစားနေရသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါကို ထောက်ရှုလျှင်၊ ပိုမို နီးကပ်သွားခြင်းမှာ သူ၏ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက၊ သူ၏ နတ်ဘုရားဖီးနစ် မသေမျိုး ဓားခန္ဓာပင် လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

၎င်းမှာ ဤကျားနတ်ဆိုးနှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခြင်းပင်။

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။"

ရှန်းယီသည် ကျားနတ်ဆိုးဦးခေါင်း၏ ထုံထိုင်းနေသောမျက်လုံးများကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ကျားနတ်ဆိုးမှာမူ အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့ပင် သူ၏ စကားကို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ချေ။

သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင်၊ ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် သက်ဆိုင်ရာ အဖိုးအခကို ပေးရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အသံကို တတ်နိုင်သမျှလျှော့ချကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းကို သေခွင့် ငါ ပေးမယ်။"

သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်သော အမူအရာရှေ့တွင်၊ ဤကဲ့သို့အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စကားလုံးများမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေပုံရပေသည်။

သို့သော်လည်း

သူ ဂူသင်္ချိုင်းအခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျားနတ်ဆိုးထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မျှ ပင့်ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူကိုယ်တိုင် ဖုံးကွယ်ရန်အသည်းအသန်ကြိုးစားနေရသော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာမြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ ကျားနတ်ဆိုးသည် ၎င်း၏ မျက်ခွံများကို ပြန်လည် ချလိုက်၏။

သို့သော် ထိုခဏချင်းမှာပင်၊ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ငယ်ရွယ်သောအသံတစ်ခု သင်္ချိုင်းအခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

"ရှင် လိမ်နေတာ... ရှင် မလုပ်ရဲပါဘူး... အဲဒီအရာက ရောက်တော့မယ်။"

သူမသည် အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အရှိကို အရှိအတိုင်း ပြောဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သောစွမ်းအားရှိသည့် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်အတွက်၊ နှင်းကျားမျိုးနွယ်စုမှ ရတနာလမင်း ဂူသင်္ချိုင်းကြီးဆီသို့ လာရောက်ရန်မှာ အချိန်အများကြီးပေးစရာ မလိုပေ။

အသက်ရှင်နေသူတစ်ဦးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ရှန်းယီသည် သူမနှင့် အနည်းငယ်တူညီနေပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားမိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေရာ၊ ထိုအချက်က ကျားနတ်ဆိုးကို ထူးထူးခြားခြား စကားပြောလာစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ့ကို ထွက်သွားရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်၌ မည်သည့် ထိတ်လန့်မှုကိုမျှ သူမ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။ သူသည် ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အလားပင်။

"စမ်းကြည့်ရအောင်။"

ရှန်းယီသည် အများကြီး မပြောဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်း အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လို့ရတာပေါ့။"

"ကျွန်မ မကြည့်ချင်ဘူး။"

ငယ်ရွယ်ပြီး ကြမ်းရှရှအသံမှာ တွေဝေမနေဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမအတွက်မူ၊ ပြင်ပလောကကြီးကို မြင်တွေ့ချင်သည့် စိတ်ကူးမှာလွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းကပင် ရှိခဲ့ဖူးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ... သေဆုံးရခြင်းမှလွဲ၍ သူမတွင် အခြားမည်သည့် ဆန္ဒမျှ မရှိတော့ချေ။

ရှန်းယီသည် စကားမပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။ ကျားနတ်ဆိုးလေး ဘာတွေးနေသည်ကို သူ အသေအချာ သိနေသည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်အောင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ထိုင်နေခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဤအခက်အခဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမဆို လက်လွှတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အမှန်တကယ်ပင်၊ သူ ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းစရာ မလိုခဲ့ချေ။

ထိုအသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ရှင့် သဘောအတိုင်းပဲ... စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။"

ထို့နောက်၊ ထူးဆန်းသော စာသားအစီအစဉ်အချို့ ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ ထိုစာသားများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ တင်ထားသော နေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခုခံမှု အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ကျားနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ စီးဆင်းနေသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းနေဆဲဖြစ်ရာ သူမကို အမှန်တကယ် ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိစေခဲ့ပေ။

"ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ အရာကို ဖွင့်နိုင်မယ့် အပြည့်အစုံလျှို့ဝှက်မန္တန်ကို ကျွန်မကို သင်ပေးမထားဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ထားတာမို့လို့ အောင်မြင်မယ်လို့တော့ အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်မ အောင်မြင်သွားရင်တောင် ရှင်ကတော့ သေမှာ သေချာတယ်။"

ထိုအသံမှာ သင်္ချိုင်းအခန်းအတွင်း လွင့်မျောနေခြင်းမရှိတော့ဘဲ ကျားနတ်ဆိုး၏ ပါးစပ်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သလို၊ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိချေ။

သူမ မကြာခဏ ခိုးနားထောင်ခဲ့ရသော သင်္ချိုင်းအစောင့်အရှောက်ကျားနတ်ဆိုးများ၏ စကားများအရ၊ ဤအနောက်ပိုင်းဟုန် ဟု ခေါ်သော နေရာတွင် ရှန်းယီကဲ့သို့ သူမကို သေခွင့်ပေးဝံ့သူမျိုး ယခုထက်ထိ မွေးဖွားလာခြင်း မရှိသေးပေ။

ရှန်းယီသည် သင်္ချိုင်းအခန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ခရမ်းဖြူရောင်သက်တံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သင်္ချိုင်းဂူကြီးအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်ပင်၊ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် သုံးခုသည်လည်း ကျန်ရှိနေသော ဂူစောင့်ကျားနတ်ဆိုးများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်၊ အလင်းတန်းများသဖွယ် အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေ၏။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်နှင့် တူညီသော နတ်ဆိုးကြီး သုံးဦး ရှိနေသည့် နှင်းကျားမျိုးနွယ်စုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနောက်ပိုင်းဟုန်ရှိ ထိပ်တန်း အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အနောက်ပိုင်းနဂါးနန်းတော် တစ်ခုတည်းသာလျှင် သူတို့ကို အပြည့်အဝ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။