လူကြီးမင်း၊ ရှင် ကတိဖျက်ခဲ့ပြီ ၂

"ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။"

ရှန်းယီသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်ကာ၊ သူ၏ လက်ဝါးသည် ကျားနတ်ဆိုး၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားလေ၏။

သင်္ချိုင်းအစောင့်အရှောက် ကျားနတ်ဆိုးများ၏ ကြီးမားခန့်ညားသော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ မှော်လက်စွပ်၏ ကာကွယ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ဤကျားနတ်ဆိုးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့လွယ်နေလေသည်။

သို့သော် အနောက်ပိုင်းဟုန် တစ်ခွင်လုံးတွင် ဤလည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ရဲသူဟူ၍ တစ်ယောက်မှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟူး..."

ကျားနတ်ဆိုးလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတော့အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် အနည်းငယ်ပြင်းထန်နေသော ထိုအသက်ရှူသံသည် သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် ရှန်းယီ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းက ပိုများနေလေသည်။

သူမသည် ထိုဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ထိုရှည်လျားသော လက်ချောင်းများထံမှ တုံ့ဆိုင်းမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ စီးဆင်းလာသော အင်အားများကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်၊ နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်လေသည်။

ကျားနတ်ဆိုးလေးသည် ကျေနပ်စွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ ခြင်နှင့် အင်းဆက်များကဲ့သို့ ကလေးဆန်ဆန် အက်ကွဲကွဲအသံလေးတစ်ခုက ပတ်လည်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူကြီးမင်း၊ ဒုက္ခများသွားပါပြီ။"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ အရိုးကျိုးသွားသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

သေချာပေါက် သေဆုံးစေရန်အတွက် ရှန်းယီသည် မသေမျိုးဓားခန္ဓာ၏အင်အားကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၏ ခြေလက်များကို တိုက်ရိုက် ချေမွကာအတွင်းကလီစာ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ယိုချန်သည် သူ၏ အလွန်ဖြူဖျော့သော မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ သခင်သည် အလွန်အမင်း သတိထားလွန်းနေသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရ၏။

ဤကျားကို သတ်ရာတွင် ဤမျှ အလေးအနက်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

"..."

ယွီလန်သည် ရှန်းယီ၏ တည်ငြိမ်နေပုံရသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ၏ သခင်သည် ယခုအချိန် အပါအဝင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းကို ပြသလေ့ မရှိပေ။ သူမ၏ ထက်မြက်သော အကဲခတ်မှုသာ မပါဝင်ပါက၊ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်မှ ထိုခဏတာ ထူးခြားမှုကို သူမ ဖမ်းဆုပ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အစားထိုးရန်အတွက် ဤစူးစိုက်မှု နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနေပုံရသည်။

ထို့အတူ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက တူညီမှုကို ငြင်းဆိုလို့ မရပေ။

နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲရှိ သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် လုံးဝ တုန်လှုပ်မှုမရှိသော ထိုအမူအရာကို အသုံးပြုရသည်ကို သဘောကျကြသည်။

ယွီလန်တွင် ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ခန့်မှန်းချက် အချို့ ရှိနေသည်။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်သည် မိမိကိုယ်ကို နှလုံးသားကင်းမဲ့သူအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ပါက၊ ကျင့်စဉ်များကို ထုတ်ဖော်သည့် အချိန်အတွင်း သိန်းနှင့်ချီ၍ ရေတွက်ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်နှစ်ကာလများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများလွန်းခြင်းက ရူးသွပ်မှုဆီသို့ ကျဆင်းသွားရန် ပိုမို လွယ်ကူစေ၏။

"..."

ရှန်းယီ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် ထဲမှ သင်္ချိုင်းအစောင့်အရှောက် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ၊ နတ်ဆိုးမူလကို ချက်ချင်း စုဆောင်း၍ ကျားနတ်ဆိုးလေး၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

မူလစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားသည်နှင့်။

ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရောင်တစ်ဟုန် ထွက်ပေါ်လာ၏။

[နှင်းကျား (မသေမျိုး) : အန်းယီ]

ဤနောက်ဆက်တွဲ အမည်သစ်ကို သူ မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဆိုးမူလနှင့် သက်ဆိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုဝိညာဉ်သည် အသက်ဆက်ပေးသော ရတနာများစွာကို စုပ်ယူထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

သေချာတာပေါ့၊ ဒါက သိပ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

မသေမျိုး ဟူသော စကားလုံး ပါရှိသော်လည်း၊ ၎င်းသည် နယ်နိမိတ်အပိုင်းအခြား မရှိဘဲ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလစွမ်းအင် တစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ဤကျားနတ်ဆိုးတွင် မှတ်သားထားသော အတိတ် မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

၎င်းသည် နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်သန်ခဲ့ပုံရသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ၎င်း မွေးဖွားခါစကနှင့် ကွာခြားမှု မရှိပေ။

သူမ၏ အမည်မှာ အန်းယီ (သက်တောင့်သက်သာ/ငြိမ်းချမ်းခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော ဘဝကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံ မရပေ။

သို့သော် ရှန်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားစေသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ မူလစွမ်းအင်တစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြုခြင်းသည် ၎င်းမှ ကာလကြာရှည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို မခံစားခဲ့ရကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါက ဘာကို ကိုယ်စားပြုလဲဆိုတော့...

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်၏။

မူလက ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မားလှသော ကျားနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်သည် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လေးပေခန့်သာ မြင့်တော့သည်။

မီးခိုးရောင်နှင့်အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ကျောက်သားမျက်နှာပြင်သည် တဖြည်းဖြည်း အရောင်ဝင်လာကာ၊ သိမ်မွေ့သော အဖြူရောင်စကတ်လေးတစ်ထည်က ခပ်ဖျော့ဖျော့လှုပ်ခါနေပြီး၊ဖြူဝင်း၍ လုံးဝန်းသောလက်ကောက်ဝတ် နှစ်ခုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွဲလောင်းကျနေသည်။

သူမ၏ ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းများရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်မှ စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။

သူမသည် ရှန်းယီကို ဝေဝါးစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်မကို ပေးထားတဲ့ သေဆုံးခွင့် ကတိကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ယိုချန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ဖြစ်လာပြီးနောက် ကျောက်တိုင်တစ်ခုက ရှန်းယီကို သခင် အစား လူကြီးမင်းဟု ခေါ်ဆိုသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင်က နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် တစ်ခုဖြစ်နေသည့်အတွက်၊ ဤနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များအပေါ် ရှန်းယီ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အကြွင်းမဲ့ အသက်သေခြင်းရှင်ခြင်းအခွင့်အာဏာကို သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသည်။

သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ကပင် မည်မျှအစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကိုမဆို ချက်ချင်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည်။ ဤကျားနတ်ဆိုးလေးသည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ချွင်းချက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"..."

ယွီလန်သည် နှစ်ချက်မျှ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ လွှဲဖယ်လိုက်၏။ သူမ၏ သခင်၏ ပြတ်သားသော သတ်ဖြတ်မှုများကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ သံသယမဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ သခင်ဖြစ်သူက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပြုမူသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများနှင့် နတ်ဆိုးများအတွက် အကြောင်းပြချက်အကြောင်း ပြောဆိုခြင်းမှာ အလွန်တရာ မိုက်မဲလှလျှင်ပင်။

သို့သော် ဤကျားနတ်ဆိုးလေးမှာတော့ အနည်းငယ် ကွာခြားနေ၏။ အဆုံးမှာတော့၊ အနှစ်သာရအားဖြင့်၊ ၎င်းသည် ဤလောကသို့ အမှန်တကယ် မွေးဖွားလာခြင်းပင် မရှိသေးပေ။

၎င်းသည် နှင်းကျားမျိုးနွယ်စုက တိုက်ခိုက်လုယူခဲ့သောအရင်းအမြစ်များကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် အေးစက်သော ဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် အကျဉ်းချခံရပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာလှီးဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ နေ့စဉ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ခံစားရခြင်းကို စိတ်ကူးမှန်သူ မည်သူကမျှ ခံစားစံစားခြင်း ဟု ယူဆမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းများကနဖူးကို ထိလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါ သက်တံ့တစ်ခုသည် မိုးမြေကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး၊ လုံဟန် ၊ ချီမင် နှင့် ရှန်းဟွမ်မြို့တော်များ၏ နောက်တွင်၊ စတုတ္ထမြောက် အင်ပါယာ မြို့တော်သည် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖော်ပြလာလေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ဝါးကို တိတ်ဆိတ်စွာမြှောက်ကာ ရှေ့မှ မိန်းကလေးဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

"သဘောပေါက်ပါပြီ၊ ကျွန်မ လူကြီးမင်းကို အထင်လွဲသွားတာပါ။" အန်းယီသည် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လှည့်ကာ ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါ သက်တံ့ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူက ကတိဖျက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မပြီးဆုံးသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သက်တံ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်ကူးသွားပြီး၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော အင်ပါယာမြို့တော်၏ မျက်နှာစာဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ရစ်ဝဲနေပြီး မကြာမီတွင် သိပ်သည်းသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြို့တံခါးများ အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်ကို ကြည့်နေလေသည်။

သူမ နားမလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည် သို့မဟုတ် သူမ ဂရုမစိုက်ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ အခြားသော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်နတ်ဆိုးများကို ထိတ်လန့်သွားစေမည့် အပြောင်းအလဲများသည် အန်းယီကို အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူမက ဤလမ်းကို မြန်မြန်အဆုံးသတ်ပြီး အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ခရမ်းရောင်အရိပ်အယောင်မရှိတော့ဘဲ တောက်ပစွာလင်းလက်နေသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ အန်းယီသည် မြို့ထဲသို့ တည့်မတ်စွာ လှမ်းဝင်သွားလေတော့သည်။