အခန်း (၆၃-၆၄)
Vol. 4 Ch. 63-64
စူပါ-ဖမ်း(SFS)
အခန်း ၆၃ ။ နွားတင်းကုပ်မှာတောင် အိပ်ခွင့်မရဘူး!
ဒီလို အခမဲ့ရတဲ့ လုပ်အားတွေကိုတော့ လင်းယန်က အလကားရတုန်း သုံးလိုက်မယ်ဆိုတဲ့ မူဝါဒနဲ့ အပြည့်အဝ အသုံးချပစ်လိုက်သည်။ ခွန်အားအကောင်းဆုံး အရွယ်တွေဖြစ်နေပြီး နေ့တိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ လေလွင့်နေကြတာ၊ အလုပ်မလုပ်၊ ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှမရှိဘဲ အလကား နေနေကြတာက တကယ့်ကို အပြစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းတဲ့ လယ်စိုက်တာလေး လုပ်ရုံနဲ့တောင် သူတို့ရဲ့ ဂနာမငြိမ်တဲ့ လူငယ်စိတ်တွေကို ငြိမ်ကျသွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပေသည်။
သေချာတာကတော့... အဓိကက လင်းယန်ရဲ့ခွန်အားက အများကြီး သာလွန်နေလို့ပင်!
ဒီလူတွေ အကုန်လုံး ပေါင်းလာရင်တောင် လင်းယန်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ပြီး တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတော့ သူတို့မှာ ဘာခွန်အားမှလည်း မကျန်တော့ပေ။ ပြီးတော့ ဒီလူတွေ အလုပ်လုပ်တာက ခွန်အားသက်သက်ကိုပဲ သုံးပြီး လုပ်ကြတာဖြစ်ပြီး ဘာနည်းစနစ်မှမပါပေ။ ဒါကြောင့် တစ်နေ့တာ အလုပ်လုပ်ပြီးချိန်မှာတော့ သူတို့တွေ အကြီးအကျယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးလည်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ လင်းယန်ကတော့ သူကိုယ်တိုင် ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်နေတယ်လို့ပဲ ခံစားနေရသည်။ ဒီလူငယ်တွေကို 'အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး' လုပ်ပေးရတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
"ဧက ၈၀၀ ပဲ၊ အေးဆေးသာ စိုက်။ အကုန်ပြီးရင် မင်းတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်။ နောက်တစ်ခုက ထွက်ပြေးဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ သဘာဝဂေဟစနစ်က အရမ်းကောင်းတော့ တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ သေသွားရင်တောင် အလောင်းရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အရိုးပါမကျန် စားခံရလိမ့်မယ်" ဟု လင်းယန်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
လင်းယန်၏စကားများကြောင့် ထိုလူတစ်သိုက်မှာ အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။ ဒါက လုံးဝကို ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းပင်။
"အစ်ကိုလင်း... အစ်ကို့ရဲ့အစွမ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ မြင်ပြီးပါပြီ။ လုံးဝ မပြေးပါဘူး၊ လုံးဝ မပြေးပါဘူးဗျာ"
ကတုံးချန်က မျက်နှာတွင် အပြုံးတုကြီး တပ်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း၊ စိတ်ထဲမှာတော့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ မြန်မြန် လာရှာတွေ့ပါစေလို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။
ဒီနေရာမှာ လူ့အခွင့်အရေးဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူး! လင်းယန်က သူတို့ကို တိရစ္ဆာန်တွေလို အသုံးချနေတာ။ ဘေးနားမှာ အေးအေးဆေးဆေး မြက်စားနေတဲ့ မြင်းနက်လေးကို ကြည့်ပြီး သူတို့တွေ မျက်ရည်ကျချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာကြသည်။ တိရစ္ဆာန်လောက်တောင် အဆင့်မရှိဘူးလို့ ခံစားရသည်။ အတင်းအဓမ္မ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လုပ်ခံနေရတာပဲ။
ဒါပေမယ့် ဒါက အကြောက်စရာကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးပါဘူး။ အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ လူငယ်တွေဆိုတော့ မခံချင်စိတ်တွေ ရှိနေကြတာပါပဲ။ ရန်ဖြစ်လို့ မနိုင်တာက မကြောက်စရာမကောင်းဘူး၊ လယ်စိုက်တာကျတော့ရော မနိုင်ဘူးလား? လူချင်း အတူတူပဲလေ။
ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်လုပ်လုပ်၊ လင်းယန်ရဲ့အမြန်နှုန်းက တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူတို့ သုံးယောက်စာလောက်ကို လုပ်နိုင်နေတာပါပဲ! လုံးဝကို ယှဉ်လို့ မရပါဘူး။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို သယ်ဆောင်ရင်း နွားလှည်းပေါ်မှာ လှဲလျောင်းကာ လင်းယန်နဲ့အတူ ရွာထဲကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ချင်အဖေနဲ့ လောင်ဝမ်တို့က ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ အတော်လေး အံ့ဩသွားကြသည်။
"ဘယ်သူတွေလဲ? ကြည့်ရတာ လူကောင်းတွေနဲ့ မတူဘူးနော်" ဟု ချင်အဖေက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို ပြဿနာလာရှာဖို့ ငှားလိုက်တဲ့လူတွေလေ။ ကျွန်တော် ဆုံးမလိုက်တော့ လယ်စိုက်ဖို့ လူလိုနေတာနဲ့ အတော်ပဲ ဖြစ်သွားတယ်" ဟု လင်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။
လောင်ဝမ်၏မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ရဲစခန်းကို ပို့လိုက်ရမလား?"
"မလိုပါဘူး၊ ဒီလူတွေက ဘာမှ အကြီးအကျယ် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လယ်စိုက်ဖို့ လူလိုနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ နှမြောစရာက အရင်က နည်းနည်း အားပါသွားလို့ တချို့လူတွေ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် အလုပ်ပြီးတာ ပိုမြန်မှာ" ဟု လင်းယန်က နည်းနည်း နှမြောနေသလို ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ကတုံးချန်တို့မှာ ကျောချမ်းသွားကြသည်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် အသေရိုက်သတ်ခံရရင်တောင် ဒီအလုပ်ကို လက်ခံခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြီးအကျယ် ရှုံးသွားပြီ! သေချာတာကတော့... ဒီတစ်နေ့တာလုံးမှာ သူတို့ ဘာမှမရခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဥပမာအားဖြင့် လင်းယန် ပေးတဲ့ နာမည်ပြောင်တွေကို သူတို့ ရခဲ့ကြသည်။
ကတုံးချန်က သူ့ရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း သူ့နာမည်ပြောင်လေးက တော်သေးတယ်လို့ တွေးနေမိသည်။ ဘေးနားက ကြွက်မျက်လုံးလို ကလည်ကလည်နဲ့ ကောင်ကိုတော့ လင်းယန်က 'အာ့ကုံးဇီ' (ခွေးကောင်လေး ၂) လို့ နာမည်ပေးလိုက်သည်။ အရိုးပေါ် အရေတင် ပိန်ချုံးနေတဲ့ကောင်ကတော့ 'ဆန်းလွီဇီ' (မြည်းကောင်လေး ၃) တဲ့။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ 'ခေါင်းကြီး' နဲ့ 'ဝတုတ်' တဲ့။
နာမည်တွေက ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေပေမယ့်၊ ဒီနာမည်တွေသာ အပြင်မှာပြန့်သွားရင် သူတို့တွေ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မျက်နှာပြစရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး၊ ချလို့လည်း မနိုင်ဘူးလေ။
သူတို့ကို အံ့ဩစေတာက လင်းယန်ရဲ့အိမ်က တော်တော်ကြီးတာပါပဲ။
'ကြည့်ရတာ နွားတင်းကုပ်မှာ အိပ်ရမယ်ဆိုတာ ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်နေတာ ဖြစ်မယ်' ဟု တွေးကာ သူတို့တွေ နည်းနည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
ဒါပေမယ့် ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွားတော့မှ ခြံထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေမှန်း သူတို့ သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ လင်းယန်လည်း နည်းနည်း အံ့ဩသွားသည်။
"အဘိုးစူးလည်း ပြန်လာတာလား?"
"မင်းဆီက ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းတော့ သူ ပြန်လာတာပေါ့"
"လူတွေလည်း ဒီလောက် အများကြီး ခေါ်လာတာလား?" ဟု လင်းယန်က အံ့သြစွာ မေးသည်။
"သူက အငြိမ်းစား ယူသွားပြီဆိုပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ရာထူး အရှိန်အဝါက ရှိနေသေးတယ်လေ" ဟု ချင်အဖေက ဝင်ဖြေပေးလိုက်သည်။
အဲ့ဒီ စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူထားတဲ့ လူတွေထဲက နှစ်ယောက်ကို လင်းယန်လည်း သိသည်။ အကုန်လုံးက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေထဲက ထိပ်တန်း စစ်သားကြီးတွေချည်းပါပဲ။ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အရမ်း တော်ကြတယ်။ အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်နဲ့ လင်းယန်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ယှဉ်ပြိုင်ဖူးသည်။ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့ သေချာပေါက် သူပဲ နိုင်တာပေါ့။
သူက ဘာတိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်မှ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့အားက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းနေတာကိုး။ အားတစ်ခုတည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို အနိုင်ယူတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပါ။
အဲ့ဒီလူတွေ ပြောပုံအရဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ တော်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ပါစေ၊ သွေးဆူနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ခွန်အားနဲ့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက ကွာခြားနေပြီလေ။ သေချာတာကတော့... လင်းယန်ရဲ့ ခွန်အားက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းနေလို့သာ ဒီလို လုံးဝ ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်လာတာပါ။
ဒီအထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ ရှိနေတော့ လင်းယန်လည်း ပိုပြီး စိတ်ချသွားသည်။
အခုဆိုရင် အိမ်ရဲ့ခြံဝင်းက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ သူနဲ့ ရှောင်ဝူ က နောက်ဘက်ခြံဝင်းကို လုံးဝ ပြောင်းနေလိုက်ပြီ။ သူတို့နဲ့အတူ စူးရို့ရို့ နဲ့ ချင်စုစု တို့လည်း ပြောင်းလာကြသည်။ အဓိကက နောက်ဘက် ခြံဝင်းမှာ ခေတ်မီ အသုံးအဆောင်တွေ တပ်ဆင်ထားလို့ နေရတာ ပိုအဆင်ပြေလို့ပါ။
အလယ်ခြံဝင်းမှာတော့ ရှေးဟောင်း အဆောက်အဦးတွေကို ပြန်လည်မွမ်းမံပြီး ချင်အဖေနဲ့ အဘိုးနှစ်ယောက် နေထိုင်ကြသည်။ မူလ ရှေ့ခြံဝင်းကတော့ နွား၊ မြင်းတွေနဲ့ ဧည့်သည်တွေအတွက် နေရာ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါ့အပြင် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ပါရဂူတစ်အုပ်လည်း ရောက်လာလို့ ဒီမှာပဲ ခဏ နေနေကြသည်။ ဒါကြောင့် သုံးဆင့်ရှိတဲ့ ခြံဝင်းကြီးက အခုအချိန်မှာတော့ နည်းနည်း ကျပ်ညပ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
"နေဖို့ နေရာတွေ အကုန် စီစဉ်ပြီးပြီလား" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။
"အကုန် အဆင်ပြေပါတယ်။" ချင်အဖေက တကယ့်ကို အိမ်တော်ထိန်းကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ပန်အပြည့်နဲ့ ဖြေလိုက်သည်။ ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို သူက သေသေချာချာ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။
ထို့နောက် သူက ဆက်၍ "ဒါပေမယ့် အခန်းတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ပါမောက္ခ ဝူယင်းလည်း ရောက်နေတော့ သူက နောက်ဘက် ခြံဝင်းမှာပဲ နေရလိမ့်မယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"အခန်းလွတ်တွေ မရှိတော့ဘူးလား?"
"မရှိတော့ဘူး..."
ထိုစကားကြောင့် လင်းယန်သည် သူ့နောက်က မျက်နှာငယ်လေးတွေနဲ့ ရပ်နေတဲ့ လူငါးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကတုံးချန်တို့တွေကတော့ ငိုချင်ရယ်ချင် ဖြစ်နေကြသည်။
'ဒီည တကယ်ကြီး နွားတင်းကုပ်မှာ အိပ်ရတော့မှာလား? ဒီလောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းရသလား!' ဟု သူတို့ခမျာ တွေးနေမိသည်။
ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ တွေးတာ မှားသွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့က နွားတွေနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ မရပါဘူး! နွားဆိုတာ ကျေးလက်တောရွာတွေမှာ အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာပါ။ အထူးသဖြင့် အခုလို လယ်လုပ်တဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့။
လင်းယန်ရဲ့နွားတွေက ရွာထဲက လူတွေပိုင်တဲ့ နွားတွေပါ။ အဘိုးအဘွားတွေက လယ်မစိုက်နိုင်တော့လို့ နွားမွေးထားလည်း သိပ်အသုံးမဝင်တော့လို့ လင်းယန်ဆီ ရောက်လာတာပါ။ ဒါပေမယ့် လင်းယန်ကတော့ ဒီနွားတွေကို ပိုပြီးတောင် တန်ဖိုးထားပါသေးတယ်။
ဒါကြောင့် သူတို့ ငါးယောက်ကတော့ မြက်ခင်းထားတဲ့ အမိုးမပါတဲ့ အခန်းပျက်လေးထဲမှာပဲ အိပ်ယာခင်းပြီး အိပ်ရပါတော့တယ်။ ညဘက်ကျရင် ကြယ်တွေကို ကြည့်လို့ရတယ်လေ၊ ရှုခင်းက အရမ်းလှပါတယ်။ အပေါက်တွေထဲကနေ ဝင်လာတဲ့ လေညင်းလေးက ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခတ်သွားတော့ တော်တော်လေး နေလို့ကောင်းပါတယ်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းနဲ့ ဟင်းလေးတွေကိုပဲ စားရပေမယ့် ဒီလူငယ်တွေကတော့ အရမ်းကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားနေကြသည်။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတော့ ဘယ်လောက်ပဲ စားမကောင်းတဲ့ အစားအစာဖြစ်ဖြစ် အရမ်းကို အရသာရှိနေတော့တာပါပဲ!
အပြင်ဘက်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူတို့တွေလည်း တီးတိုး စကားပြောကြပါတော့သည်။
"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးကြမလား" ဟု တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
"ဒီကနေ အပြင်ထွက်ဖို့ မိုင် ၃၀ လောက် သွားရမှာနော်၊ မင်းတို့မှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ အားကျန်သေးလို့လား?" ဟု ကတုံးချန်က ပြန်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အပြန်တုန်းက ငါ ဝံပုလွေခြေရာတွေ တွေ့ခဲ့တယ်။ ဒီတောင်ပေါ်က တကယ် အန္တရာယ်များတယ်"
"ပြီးတော့ အနီးအနား အခန်းတွေမှာ နေတဲ့လူတွေလေ၊ ခန္ဓာကိုယ်တွေက မတ်မတ်ကြီးနဲ့ တောင့်တင်းနေတာ၊ ကြည့်ရတာ စစ်သားတွေ ဖြစ်မယ်။ ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင် ပိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"
"ငါတို့ကို လာကယ်မယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ကြတာပေါ့" ဟု ကတုံးချန်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူတို့ အားလုံးကတော့ ပြန်သွားတဲ့ ဟိုအစ်ကိုကြီးက အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေသွားရင် သူတို့ကို ကယ်ဖို့၊ လက်စားချေဖို့ ညီအစ်ကိုတွေ ခေါ်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းနေကြရသည်။ သေချာတာကတော့... ဒါက နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းပါ။ လာမယ့် ညီအစ်ကိုတွေကို သေချာ မှာထားရမယ်၊ စိုက်ခင်းတွေကို မနင်းမိစေနဲ့၊ သီးနှံလေး နည်းနည်းတောင် မပျက်စီးစေနဲ့လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။
အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို ခေါ်လာတာပါပဲ...
အရင်တုန်းကဆိုရင် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ လူတွေကို သူတို့ အရမ်းမုန်းကြသည်။ အရက်သောက်ရင်း အမြည်းစားတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် လှောင်ပြောင် ပြောဆိုတတ်ကြပါသေးသည်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့တွေက လာကယ်တင်မယ့်သူတွေကို အရမ်း မျှော်လင့်နေကြပါပြီ။ လင်းယန်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ပါဘူး။
လယ်စိုက်ရတာ ဒီလောက် ပင်ပန်းမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ! ပေါက်တူးကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေ အကုန်လုံး ရေကြည်ဖုတွေ ထနေပြီ၊ နောက်ဆိုရင် ကောင်မလေးတွေကို ကိုင်ရင်တောင် ခံစားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်တာပဲ။
မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ပိုးကောင်အော်သံတွေနဲ့အတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
…..
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းရောက်တော့ မိုးလင်းတာနဲ့ ချက်ချင်း နှိုးခံရသည်။ မူးကြောင်ကြောင်နဲ့ ထမင်းစားပြီး လယ်ထဲရောက်သွားတော့မှ အလုပ်သစ်တစ်ရက် ပြန်စပြီဆိုတာ သူတို့ သိလိုက်ရသည်။
ဒါပေမယ့်... ဒီနေ့ လူတွေ ပိုများနေသလိုပဲနော်?
"ဘုရားရေ၊ အစ်ကိုလင်းက တကယ့် နတ်ဆိုးပဲ။ ဟို မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ အဘိုးကြီးတွေ အကုန်လုံးကလည်း သူ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်လာပြီး အလုပ်ခိုင်းနေတာလား မသိဘူး" ဟု လူမိုက်တစ်ယောက်က ရေရွတ်သည်။
"ဒီအဘိုးကြီးတွေက ဆရာတွေနဲ့ ပိုတူတယ်။ စာသင်ခန်းထဲမှာ စာသင်နေရမယ့်အစား ဒီမှာ အတင်းအဓမ္မ လယ်လာစိုက်နေရတာ"
ကတုံးချန်က သနားစိတ်တွေ ဝင်လာပြီး အဲ့ဒီအဘိုးကြီး တစ်ဦးအနားကို တိုးသွားလိုက်သည်။
"အဘိုး... အလုပ်လုပ်တာ အရမ်း အနုစိတ်လွန်းနေတယ်။ အဲ့ဒါဆို အရမ်း နှေးသွားလိမ့်မယ်၊ အစ်ကိုလင်း စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်နော်" ဟု ကတုံးချန်က သတိပေးလိုက်သည်။
အသက် ၅၀ ကျော်အရွယ် ထိုအဘိုးကြီးက သူ့ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်အတန်းက ကျောင်းသားလဲ? ခေါင်းတုံးတုံးဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုထားတာလဲ?"
ထိုစကားကြောင့် ကတုံးချန် ချက်ချင်း ကြောင်သွားသည်။
'ကျောင်းသား? ငါက မူလတန်းကတည်းက ကျောင်းမတက်တော့တာပါ!' ဟု သူ တွေးလိုက်မိတော့သည်။
***
စူပါ-ဖမ်း(SFS)
အခန်း ၆၄ ။ သူတို့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖမ်းထားရင် ကောင်းမလဲ?
လူမိုက်လေးတွေက ပါမောက္ခအိုကြီးကို သနားနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး လင်းယန်ကို ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အမြင်ကပ်နေမိသည်။
ကတုံးချန်ဆိုသော သူသည် စာကိုပင် မနည်းဖတ်ရသူဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့မဟုတ်လျှင်လည်း လူမိုက်လောကထဲ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သေချာသည်ကတော့ လယ်စိုက်သည့်နေရာတွင် သူက လက်စွမ်းပြနိုင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ဤပါမောက္ခအိုကြီးကိုပါ လင်းယန်က အတင်းအကျပ် ခြိမ်းခြောက်ခေါ်ဆောင်လာသည်ဟု အထင်လွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လင်းယန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က သူ့အတွက် မေ့မရနိုင်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လင်းယန်၏ ဤနေရာလေးကို တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခုဟု သူ မမြင်တော့ဘဲ သိုင်းဝတ္ထုများထဲမှ နာမည်ကြီး ဓားပြစခန်းတစ်ခုဟုပင် ထင်နေမိသည်။ ဤတောနက်တောင်ခေါင်ထဲတွင် လင်းယန်က သူ့ကို တကယ်သတ်ပစ်လိုက်လျှင်တောင် သူ ဘာမှတတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ ဘာမှမလုပ်ရဲခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ကျင်လည်ကျက်စားနိုင်သည့် နေရာမှာ မြို့ပေါ်တွင်သာဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော တောရွာမျိုးတွင် မဟုတ်ပေ။
မကြာမီမှာပင် ကတုံးချန် တစ်ယောက် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
"အဘိုးက တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခကြီးလား? တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခကြီးက လယ်ထဲဆင်းပြီး လယ်စိုက်စရာ လိုလို့လား?" ဟု ကတုံးချန်က မေးလိုက်သည်။
ပါမောက္ခအိုကြီးက ချက်ချင်းပင်- "မင်းက ဘာနားလည်လို့လဲ! ပါမောက္ခလင်းရဲ့အနားမှာနေပြီး ပညာသင်ခွင့်ရတာက မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲကွ။ လူဘယ်လောက်များများက လာချင်နေတာတောင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးကို ရှာမတွေ့ကြတာ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကတုံးချန်မှာ အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသော်လည်း ဤစကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ အငှားခံရပြီး လက်မပါခင်က လင်းယန်၏အကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း စုံစမ်းခဲ့သေးသည်။ အင်တာနက်ပေါ်မှ နာမည်ကြီး 'ဖရဲသီးကိုကို' ဆိုသူဖြစ်ပြီး ဖရဲသီးတစ်လုံးကို မိုးပျံမတတ် ဈေးကြီးဖြင့် ရောင်းချနေသည်ဟု သိထားသည်။ သိုင်းဝတ္ထုများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရသော သူ့အနေဖြင့်၊ ဖရဲသီးကို ဤမျှလောက် သွေးစုပ်ခေါင်းပုံဖြတ်ပြီး မရောင်းသင့်ကြောင်း လင်းယန်အား ဆုံးမပဲ့ပြင်ပေးရန် ဓမ္မဘက်တော်သား တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရပ်တည်ပေးရမည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
'အင်း... အဲ့ဒီ ယွမ်သိန်းဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ တရားမျှတမှုအတွက် သက်သက်ပဲ!' ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်တော့... နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုက်သွားပြီး သူများဆီတွင် အလကားခိုင်းခံရသည့် အလုပ်သမားတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။
သေချာသည်မှာ ပါမောက္ခအိုကြီး၏စကားကို သူ တစ်ဝက်ယုံ တစ်ဝက်မယုံ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဉာဏ်ရည်ဖြင့် တွေးကြည့်ရာတွင် ပါမောက္ခအိုကြီးမှာ မျက်နှာပျက်မည်စိုး၍သာ ဤသို့ ပြောထွက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်နေမိသည်။ လင်းယန်၏ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့် လယ်လာစိုက်နေရသည်ဟု ဘယ်သူက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြောထွက်မှာလဲ။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကလည်း အစ်ကိုလင်းကို ကြည်ညိုလေးစားလွန်းလို့ လာကူညီပေးကြတာပါ"
ကတုံးချန်က အမြင်ကောင်းအောင် ဟန်လုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။ မနေ့က ကိစ္စကိုတော့ တစ်စက်လေးမျှ ထုတ်မပြောရဲပေ။ လင်းယန်ကို သူတို့ တကယ်ကို ကြောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသို့ကြောင့်ပင် ပါမောက္ခအိုကြီးအပေါ် သူတို့ ပို၍ သနားသွားကြသည်။
"အဘိုး ဘာကိစ္စရှိရှိ ကျွန်တော်တို့ကိုသာ အားမနာတမ်း ပြောပါ။ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေရှိရင် ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေကိုသာ ပေးလုပ်ပါ" ဟု ကတုံးချန်က ဆိုလိုက်သည်။
ပါမောက္ခအိုကြီးမှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အတော်လေး သဘောကျသွားသည်။
ကျောင်းမှ ကျောင်းသားတော်တော်များများမှာ အလွန်မာနကြီးကြပြီး စကားနားမထောင်ကြပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလူငယ်များမှာ ရုပ်ရည်ရူပကာ ကြည့်မကောင်းသော်လည်း၊ လမ်းဘေးလူမိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှအပ စိတ်သဘောထားကတော့ တကယ်ကို မဆိုးလှပေ။ လူကြီးသူမများကို ရိုသေလေးစားတတ်သဖြင့် အနာဂတ် တောက်ပမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင်ပင် အမှတ် ၉၀ အထက်တော့ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
အင်း... သူတို့ခေါ်လိုက်သည့် 'အစ်ကိုလင်း' ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်တင် အမှတ် ၈၀ ပေးရန် ထိုက်တန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူမိုက်လေးများနှင့် ပါမောက္ခအိုကြီးမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးသွားကြသည်။ ဤလူမိုက်များသည် ပါမောက္ခအိုကြီး၏ ပညာဗဟုသုတကို စတင်၍ လေးစားလာကြသည်။ လယ်စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများစွာက သူတို့ကို အလွန် ကြည်ညိုလေးစားသွားစေသည်။ စာသိပ်မတတ်သူများမှာ ဤကဲ့သို့ တကယ့်ပညာတတ်များကို အလေးစားဆုံး ဖြစ်တတ်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပညာမတတ်ခြင်းကြောင့် အရှုံးများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ အသက်အရမ်းငယ်သေးသော လူမိုက်လေးများဆိုလျှင်တော့ လုံးဝ ဤသို့ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ပို၍ သိလာလေလေ၊ လင်းယန်က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်သလဲ ဆိုသည်ကို သူတို့ ပို၍ ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော လူရွယ်ကြီးများမှာ စစ်တပ်ထဲမှ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။
နေ့လယ်ပင် မရောက်သေးခင်မှာပဲ၊ ဤလူမိုက်ငါးယောက်သည် အလွန် ကြီးလေးသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားကြသည်။
"ငါတို့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံးက သာမန်နောက်ခံတွေ မဟုတ်ကြဘူးပဲ။"
"ဟို အသက်ကြီးကြီး လူတွေက တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခအိုကြီးတွေတဲ့။"
"ဟို တောင့်တောင့်တင်းတင်း လူတွေကို ကြည့်ဦး၊ အကုန်လုံးက စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူထားတဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေတဲ့။ အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လုံခြုံရေး ယူပေးရတဲ့သူတွေ ဆိုလားပဲ။ အခုတော့ လယ်လာစိုက်ပေးနေကြတယ်..."
"အစ်ကိုလင်းက တကယ်တော့ ဘာရာထူးလဲဟ?"
"အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးတွေက ဘာလို့ သူ့ကို ပါမောက္ခလို့ ခေါ်ပြီး ပိုတောင် လေးစားနေရတာလဲ?"
"သူ့ခွန်အားက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ တောနက်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာတဲ့ နတ်ဆိုးကြီးများ ဖြစ်နေမလားပဲ။"
လူမိုက်ငါးယောက်မှာ ပညာသိပ်မတတ်သဖြင့်၊ သူတို့ သိထားသမျှ အကြောင်းအရာ အများစုမှာ သိုင်းဝတ္ထုများနှင့် နတ်ဆိုးပုံပြင်များထဲမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင်လည်း ယှဉ်တွေးမိခြင်းမှာ မလွှဲသာပေ။
သို့သော် လင်းယန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့မှာ ချက်ချင်း အသက်အောင့်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အလုပ်ကိုသာ အလွန် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေဟန် ပြလိုက်ကြသည်။
လင်းယန်က သူတို့၏ သွက်လက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 'မနေ့ကထက် စိုက်တာ အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပဲ!' ဟု တွေးမိသည်။
….
သို့သော် နေ့လယ်ပင် မရောက်သေးခင်မှာပဲ လယ်ကွင်းထဲသို့ ရဲကားများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထွက်သွားခဲ့သော လူမိုက်တစ်ယောက်သည် အကျိုးအကြောင်း အဆိုးအကောင်း ချိန်ဆပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ရဲတိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ရဲများအတွက် အလွန်ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့ပြီး၊ အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာရှာနေသည်ဟုပင် ထင်ကာ သူ့ကို အချုပ်ထဲ ထည့်ထားရန်ပင် ပြင်ခဲ့ကြသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤလူများမှာ ရဲစခန်းတွင် ရာဇဝင်မှတ်တမ်း အနည်းနှင့်အများ ရှိထားပြီးသား လူများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ချင်းရှန်းရွာသို့ သွားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုလူမှာ လင်းယန်ဖြစ်ကြောင်း ရဲအရာရှိမလေး သိသွားသောအခါ ချင်းရှန်းရွာသို့ လာကြည့်ရန် သဘောတူလိုက်လေသည်။
ထိုမျှမက... ထိုလူငယ် ရဲအရာရှိမလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေသေးသည်။
'ပြည်သူတွေအတွက် ရပ်တည်ပေးချင်တဲ့ ရဲကောင်းတွေ တကယ်ရှိနေသေးတာပဲ' ဟု ထိုလူမိုက်လေးက တွေးကာ အလွန်အမင်း ကြည်နူးသွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ရဲကားများက လယ်ကွင်းထဲအထိ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်လာသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းဖြစ်သည်။
"သူပဲ! ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်... သူငယ်ချင်းတွေကို ရိုက်နှက်ပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာ" ဟု ထိုလူမိုက်လေးက လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
'ညီအစ်ကို' ဆိုသည့် စကားလုံးက လူမိုက်ဆန်လွန်းသဖြင့် အမြင်ကောင်းအောင် စကားလုံး ပြင်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲအချို့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ရဲအရာရှိမလေးမှာ လင်းယန်ဆီသို့ ပြေးလုနီးပါး အမြန်သွားလိုက်သည်။ ထိုလူမိုက်လေးကတော့ ကတုံးချန်၏အရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ အစ်ကိုချန်... အကုန်လုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ ဟူရွှယ် ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီ ရဲအရာရှိမလေးက သာမန်မဟုတ်ဘူးနော်၊ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ စကားတစ်ခွန်းပြောရုံနဲ့ ရဲကားနှစ်စီး တိုက်ရိုက် သုံးလို့ရတယ်။"
ကတုံးချန်မှာ အလိုအလျောက် လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။
"မင်း အလုပ်လုပ်တာ တကယ် စိတ်ချရတာပဲ။"
"အဲ့ဒီကောင် ခွန်အား ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး ဘာအသုံးကျမှာလဲ? ဥပဒေရှေ့မှောက်မှာတော့ အံကြိတ်ခံရမှာပဲလေ။"
"ဟင်းဟင်း... သူက ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဆေးရုံတက်ရတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ထားတာ၊ သူ အချုပ်ထဲ ရက်အနည်းငယ်လောက် သွားအိပ်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။"
"မှန်တယ်၊ ဒါက ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလေ။"
လူမိုက်လေးများမှာ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကိုကြည့်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေကြကာ အလုပ်ကိုပင် ရပ်နားလိုက်ပြီး လင်းယန်ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ ရဲအရာရှိမလေးမှာ လင်းယန်၏ အရှေ့သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ဖွင့်ပြောလိုက်သော စကားကတော့ သူတို့အားလုံးကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။
"ဖရဲသီးကိုကို... ဒီလူမိုက်တွေက ရှင့်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ကြဘူး မဟုတ်လား?" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
လင်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ ဤလှပသော ရဲအရာရှိမလေးက သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပူပြင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်လား။ ထိုပူပြင်းမှု၏ နောက်ကွယ်တွင် ရူးသွပ်မှု အနည်းငယ်ပင် ရောယှက်နေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။
"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု လင်းယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လင်းယန် အခြေအနေကို သေချာ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤရဲများက ထိုလူမိုက်များ ကိုယ်တိုင် ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤရဲများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ့ကို ပြဿနာလာရှာမည့် ပုံစံမျိုး တစ်စက်လေးမျှ မပေါ်ပေ။
"ရှင် အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ ဒီကိုလာတာက အခြေအနေကို လာစုံစမ်းတာ သက်သက်ပါ။ ကျွန်မတို့ သိရသလောက်ဆိုရင်၊ သူတို့က ပိုက်ဆံယူပြီး ရှင့်ကို ပြဿနာလာရှာကြတာတဲ့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ရတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ... ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်လူမိုက် လူဆိုးကမှ ရှင့်ကို လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံပါတယ်။ ရှင် ကြည့်ကြည့်ပါဦး... သူတို့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ချင်လဲ? ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖမ်းထားရင် ကောင်းမလဲ?" ဟု ရဲအရာရှိမလေးက ပြောလေသည်။
အနောက်ဘက်ရှိ ရဲများကလည်း ဤအရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။ လင်းယန်ကို သူတို့ ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာလည်း အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လင်းယန်က ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ ဂန္ထဝင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး၊ ယခု အခွင့်ကောင်းကြုံ၍ လာတွေ့ခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် လူမိုက်ပြောသည်ကို သူတို့ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟူရွှယ်က အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ အသက်အငယ်ဆုံး ပါမောက္ခ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင်မှ သူတို့ အလေးအနက်ထားလာကာ၊ လူတော်တော်များများ ဤနေရာသို့ လိုက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ လင်းယန်နှင့် မျက်မှန်းတန်းမိသွားစေရန် သက်သက်သာဖြစ်သည်။
ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော လင်းယန်မှာ အနှေးနှင့်အမြန် ကြီးမြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဆိုသည်ကို အားလုံး သိထားကြသည် မဟုတ်လား။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စသေးသေးလေးတွင် လင်းယန်ကို ကူညီပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် အထင်အမြင်ကောင်းတစ်ခု အလွယ်တကူ ချန်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းယန်လည်း အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤလူများကို လူမိုက်များက သွားခေါ်လာခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့အတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ထုတ်ပေးရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလူမိုက်လေးများ၏ မျက်နှာများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ... ယခုအချိန်တွင် ဝက်သည်းရောင်ကဲ့သို့ နီရဲမည်းညစ်သွားကြလေပြီ။ ရန်ဖြစ်မှုများကြောင့် သူတို့မှာ ရဲစခန်းတွင် မှတ်တမ်းပေါင်းများစွာ ရှိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်တော့... သူတို့က မပြစ်မှားသင့်သည့် လူကို တကယ်ကြီး ပြစ်မှားမိသွားခဲ့ကြလေပြီ။
***