အခန်း (၅၆၃-၅၆၄)

အပိုင်း ၅၆၃ - ချောင်ကတော်

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက စစ်သူကြီးချောင်ကို ဖက်တွယ်ထားပုံအရ မယားငယ်အဖြစ် အထင်မှားသွားနိုင်သော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ချောင်ရှန်း၏ တရားဝင် ဇနီးဖြစ်သည်။ ပို၍ ထင်ရှားသည်မှာ သူမသည် ကောင်းကင်ရုံးတော် ၏ အဆင့် ၃ ကောင်းကင်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကပင် နွေရာသီ မိုးကြိုးမြို့စားကတော် အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသူလည်း ဖြစ်၏။

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ မွေးစားသား အသစ်အပေါ် ဘယ်လိုမြင်လဲ"

စစ်သူကြီးချောင်သည် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလှပိုင်ရှင်ကို ထွေးပွေ့ထားရင်း နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လူသတ်မှု၊ အပြစ်ပုံချမှု၊ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေအပြင် ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပါ ရှိသေးတယ်။ ဒီလူငယ်လေးက တကယ့်အန္တရာယ်ပဲ"

"မင်းလည်း ငါနဲ့ အတွေးတူနေတာပဲ။ အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ခန့်မှန်းဖို့ ခက်တယ်။ တကယ်လို့ အကန့်အသတ် နိမ့်နေရင်တော့ အသုံးမကျတာကို အခြေအနေက သက်သေပြသွားမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့တွေ နောက်တစ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် မြင့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သူက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်မယ့် ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်သွားရင် ကြီးကြီးမားမား အန္တရာယ်ပေးနိုင်တယ်"

"ရှင် ဒါကို သဘောပေါက်တာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ။ စောစောက မိုးကြိုး စင်မြင့်ပေါ်မှာ သူ့ကို အဆက်အသွယ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့တာပဲလေ။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သေချာပေါက် တာဝန်ယူသွားမှာပေါ့"

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ မဟာစစ်သူကြီးက သူ့ကို သဘောကျနေတော့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စွန့်ပစ်ရမှာလဲ”

"တည်းခိုဆောင် ကိစ္စတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အန္တရာယ်များတဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတော်စင်တွေ မဟုတ်တော့ တကယ်လို့ ပဋိပက္ခတစ်ခုခု ဖြစ်လာပြီး အထက်ကို တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အရေးမြင်ရင် သူက ငါတို့ကို နင်းစရာ လှေကားထစ်တွေအဖြစ် သေချာပေါက် အသုံးချမှာပဲ"

သူမက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ရှေးဦး မိုးကြိုးမျိုးစေ့ ကိစ္စကြောင့် ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ"

စစ်သူကြီးချောင်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောသည်။

"ကံကောင်းတာက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရင့်ကျက်လာဖို့ အချိန်ယူရတယ်။ ငါတို့တွေ သူ့အလိုကျ လိုက်လျောပေးနိုင်ပါတယ်။ သူ့ကို အသုံးချပြီး ရှင် မဟာစစ်သူကြီး နေရာကို အစားထိုးနိုင်တဲ့အခါ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရုံပေါ့"

စစ်သူကြီးချောင်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါဆို နောက်ကျရင် ငါတို့က သူ့ကို စေတနာအပြည့်နဲ့ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြမလား"

"သူက လူမိုက်မဟုတ်ဘူး။ လိုတာထက်ပိုလုပ်ရင် ဟန်ဆောင်နေမှန်း သိသာသွားလိမ့်မယ်"

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက အကြံပြုသည်။

"ဒါဆိုရင် ချစ်ဇနီးလေး၊ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ငါတို့ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ။ ပြန်မကိုက်အောင် ဘယ်လိုချုပ်နှောင်ပြီး အသားကို ဘယ်လို အရသာခံကြမလဲ"

"ငါတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းလုပ်ရမှာပေါ့။ ရှင်က တင်းကျပ်တဲ့သူ လုပ်၊ ကျွန်မက ကြင်နာတတ်တဲ့သူ လုပ်မယ်။ ရှင်က ခြိမ်းခြောက်၊ ကျွန်မက ဖြောင်းဖြမယ်"

"ငါတို့ နေရာပြောင်းလို့ မရဘူးလား"

"အမလေး၊ ရှင့်ရဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဖခင်ဖြစ်ဖို့ သင့်တော်လို့လား"

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက မျက်စောင်း ထိုးလိုက်သည်။

သူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောရင်း အမျိုးသမီး၏ ခါးကို ဖက်ထားလိုက်၏။

"ဒီကစပြီး ဦးဆောင်ဖို့ မင်း တာဝန်ယူလိုက်တော့"

"ဒီကလေးက ရက်စက်ပေမယ့် ငယ်ပါသေးတယ်"

"ဒါပေမယ့် မင်းကို တစ်ခုတော့ သတိပေးရမယ်။ မျက်နှာသာပေးလွန်းတာမျိုး မလုပ်နဲ့။ တကယ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကိုလည်း မပေးနဲ့။ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုတော့ ချန်ထား"

စစ်သူကြီးချောင်က ညွှန်ကြားသည်။

"ပြောပုံအရဆိုရင် သူ့မှာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ အလားအလာ ရှိနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ရှေးဦး မိုးကြိုးမျိုးစေ့ကလွဲရင် ဘယ်အရာက မိုးကြိုး အင်မော်တယ် အစီအရင်ကို ဒီလောက်အထိ လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်မှာလဲ။ အဲဒါ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် အဆင့်အတန်းတူတဲ့ တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူဟာ မိုးကြိုးဌာနထဲ ထိုးစိုက်လာတဲ့ ဓားတစ်လက်ဆိုတာ သိသာတယ်။ သေချာ အသုံးပြုတတ်ရင် သူက ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" ငါတို့က သူ့ကို အကောင်းဆုံးအရာ မပေးထားပေမယ့် ငါတို့ပေးတာ အကောင်းဆုံးလို့ သူ ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်ရမယ်"

စစ်သူကြီးချောင်၏ လက်များက ရွေ့လျားသွားပြီး နွားလားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ အချိန်ယူပြီးတော့ လူလည်လေးတစ်ယောက်လောက် မွေးကြရင် မကောင်းဘူးလား"

"အချိန်မရှိဘူး" "ငါ့ရဲ့ အချစ်တော် သားလေးနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ အလုပ်များနေတယ်၊"

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် လေအဟုန်ကဲ့သို့ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားကာ သူ့ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

"အရူးမ၊ သရုပ်ဆောင်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား"

စစ်သူကြီးချောင်က ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယွမ်ရှောင်သည် ကျန်းညီအစ်မနှင့်အတူ ရပ်နေကာ ကျန်းဟယ်ချင်းက သူ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ အပြည့်ရှိနေ၍ ကျန်းဟိုင်ယန်မှာမူ ခေါင်းငုံ့ထား၍ ပါးပြင်များမှာ ရှက်စိတ်ကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ တုန်ဖန်ယုံက သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုမရှိဘဲ မြို့စားကျန်း၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိသားစု၏ အနာဂတ်မှာ တိုးတက်လာတော့မည်ဟု သိလိုက်၏။ ယွမ်ရှောင်သည် နွေရာသီ မိုးကြိုးနယ်စား၏ မွေးစားသား အမှန်တကယ် ဖြစ်လာကာ နိမ့်ကျပြီး ဆင်းရဲသော အဆင့် ၉ စီရင်သူ ဘဝမှ သူတို့ လှမ်းမမီနိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် မြင့်တက်လာခဲ့၏။

"လုယောင်..."

ယွမ်ရှောင်က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော မြို့စားကျန်းကို ကြည့်နေစဉ် တုန်ဖန်ရှန်း ရှိရာသို့ အရင်သွားလိုက်သည်။ တုန်ဖန်ရှန်းမှာ သားဖြစ်သူ၏ အလောင်းကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အသက်မဲ့နေသော အကြည့်များဖြင့် အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

"ဝမ်းနည်းပါတယ်"

မြို့စားကျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မြို့စားမင်း၊ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားလုပ်နိုင်တာ အားလုံး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒါက အဆင့်မြင့်သူတစ်ယောက်ကို ရန်စမိတဲ့ ကျွန်တော့်သားရဲ့ ကံဆိုးမှုပါပဲ"

တုန်ဖန်ရှန်းက တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ကာ မြို့စားကျန်း ၏ လက်ထောက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြို့စားကျန်းသည်လည်း စစ်သူကြီးချောင်၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ ဖြစ်သည်။ ယခု ယွမ်ရှောင်ကို စစ်သူကြီးချောင်က မွေးစားသားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရာ ရန်ငြှိုးပင် မထားရဲတော့ချေ။

"ငါက ဒီကလေး ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်လာခဲ့တာပါပဲ။ သူ သေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ မကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုတွေနဲ့ စွပ်စွဲခံရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး"

"မြို့စားမင်း၊ အားလုံးက ကံကြမ္မာပါပဲ"

မြို့စားကျန်း က နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"မင်း သားရဲ့ အလောင်းကို ကောင်းကင် ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်ဆီ အရင် ပြန်သယ်သွားလိုက်ပါ"

တုန်ဖန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"မြို့စားမင်း၊ ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် စစ်သူကြီးချောင်က ကျွန်တော့်အပေါ် အမြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မရှိဘူးမလား"

" မရှိပါဘူး"

တုန်ဖန်ရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို ခွင့်ပြုပါဦး။ တည်းခိုဆောင်အမှုကိစ္စကို ကျွန်တော် ပိတ်သိမ်းပြီးပြီမို့ အဘိုးကြီးကျောက် နဲ့ အဘိုးကြီးချန်တို့ဆီ သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါ့မယ်"

"ငါတို့အားလုံးက ကံဆိုးတဲ့ လူအိုကြီးတွေပါပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့လို့ အားလုံး ဒုက္ခရောက်ရတာပါ"

"တချို့လူတွေက သေစေနိုင်တဲ့ ကံဆိုးမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ဖို့ ဖန်လာတာပါ။ အားလုံးက ကံကြမ္မာပါပဲ"

တုန်ဖန်ရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်ပြီး သားအလောင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့စားကျန်း ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြုံးဖြင့် ယွမ်ရှောင်ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"လုယောင်၊ အမှု ပိတ်သွားပြီ။ မင်းကို အပြစ်ပုံချဖို့ တုန်ဖန်ယုံက ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယုကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သက်သေတွေက ပြသနေတယ်"

"အခုလို ပြေလည်သွားတာ ကောင်းပါတယ်။ စစ်သူကြီးချောင် က ဘာပြောလဲ"

"စစ်သူကြီးချောင်က ပြိုင်ပွဲကို ကြီးကြပ်နေရလို့ တော်တော်လေး အလုပ်များနေတယ်။ မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ငါ့ကို ပြောထားတယ်။ မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကိုသာ ပြောပါ"

ယွမ်ရှောင်သည် သူ့ကို လူသူကင်းရှင်းသော တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားဆီက ရတနာတစ်ခု တောင်းဆိုချင်လို့ပါ"

"ရတနာတစ်ခု၊ အဲဒါက ဘာများလဲ"

မြို့စားကျန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ရေး နတ်အပ်ပါ

မြို့စားကျန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လန့်သွားပုံရပြီး ခနအကြာမှ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လုယောင်၊ မင်းမှာ တကယ် ဟာသဉာဏ် ရှိတာပဲ၊ ဟား ဟား"

"ကျုပ် နောက်နေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်တာလား"

ယွမ်ရှောင်က မေးလိုက်သော်လည်း မြို့စားကျန်းမှာ ဆက်လက် ရယ်မောနေပြီး စကားထပ်မပြောတော့ပေ။

"အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်က သူငယ်ချင်းတွေလေ။ ခုနက စကားလည်း သူငယ်ချင်းတွေကြားက ဟာသတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ အန္တရာယ်မရှိဘူးမလား"

သူက တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်၏။

"တကယ်တော့ သူငယ်ချင်းတွေအနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုအနေနဲ့ စဉ်းစားရင်လည်း အဆင်ပြေနိုင်ပါတယ်"

မြို့စားကျန်းက ပြန်ဖြေပြီး လှပသော သမီးများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟယ်ချင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာကို အရင် ရှင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ အမှုကလည်း ပိတ်သွားပြီဆိုတော့ မိသားစုတွေတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်မလား"

"အဲဒီအကြောင်း နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ ကျုပ် အခုထိ လုံခြုံတယ်လို့ မခံစားရသေးဘူး"

ထိုစကားကြောင့် မြို့စားကျန်း မှာ သက်ပြင်းချကာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်ပြီး နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ရေး နတ်ဘုရား အပ် ကိစ္စရော ကျန်းဟယ်ချင်း ကိစ္စကိုပါ ထပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

"စစ်သူကြီးချောင်က တွေ့ဖို့ မခေါ်သေးဘူးဆိုတော့ တည်းခိုဆောင်ကို ကျုပ် ပြန်သင့်ပြီ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ငါ့သမီးတွေက ပထမအချီမှာ မပြိုင်ရသေးဘူး"

"ဒါဆို ကျုပ် အခု ပြန်သွားလိုက်မယ်။ ဒုတိယအချီ စတဲ့အခါကျရင် အကြောင်းကြားပေးပါ"

"ပြဿနာ မရှိဘူး"

မြို့စားကျန်းသည် မကြာမီ ကောင်းကင်ရုံးတော် ၏ အဆင့် ၄ မိုးကြိုး တမန်တော် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကာ ယွမ်ရှောင်အပေါ် စကားပြောဆိုပုံမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယွမ်ရှောင် ရှာဖွေနေခဲ့သော အဆင့်အတန်း ဖြစ်သော်လည်း နတ်အပ် ကို ရယူနိုင်ရန် လိုအပ်နေသေးကြောင်း သိ၏။

ယွမ်ရှောင်နှင့် လျူမူတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ တည်းခိုဆောင်သို့ တိတ်တဆိတ် ဦးတည်လာကြသည်။

လျူမူက တည်ငြိမ်စွာ စကားစသည်။

"နင် အရင်ကထက် ပိုပြီး ပြဿနာတွေ ရှာနေတာပဲ။ မိုးကြိုးဌာနက ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူး"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ချောင်ရှန်း ကလည်း သေချာပေါက် လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ နင့်ကို အသုံးချလိမ့်မယ်။ အရာရာကို ဂရုစိုက်ပါ။ ကံကောင်းပါစေ"

"နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို တားဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူးထင်တယ်"

သူမက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

" ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် စီရင်သူ စာမေးပွဲကစပြီး အခုချိန်ထိ နင် တိုးတက်လာတာကို ငါ ကြည့်လာခဲ့တာပဲ။ နင်က တကယ်ကို ထူးချွန်တယ်"

"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာမ၊ ဘဝမှာ တခြားလူတွေဆီက အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုချင်လေလေ ပိုပြီး ပင်ပန်းလေလေပဲ"

"ဒါဆိုရင်…"

သူမက မေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ကိုယ် ဂရုစိုက်တဲ့ သူတွေဆီက အသိအမှတ်ပြုခံရရင် လုံလောက်ပြီ။ အဲဒါလေးတစ်ခုတည်းကတင် လှပပါတယ်"

"ငါက နင် ဂရုစိုက်တဲ့လူတစ်ယောက်လို့ ပြောချင်တာလား"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ အတည်ပြုလိုက်သည်၊

"ဟုတ်တယ်။ ဆရာ၊ စီရင်သူလု၊ လုယောင်၊ သခင်မယု ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကြောင့်ပဲ ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလာရပြီး ဒီလောကကြီးမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ နားလည်တာပါ"

ယွမ်ရှောင် ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားစွာ တောက်ပလာ၏။

"ဒီနေရာ၊ ဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားကို ကျိန်ဆိုပါတယ်။ စီရင်သူ လုအန်း သေဆုံးဖို့ ကြိုးကိုင်တာ ဘယ်သူ ဖြစ်ဖြစ် အဆုံးသတ် မကောင်းစေရဘူး"

လျူမူက သူ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငေးမောရင်း စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"နင်က အခု လုယောင်ပဲ။ ဒီမှတ်တမ်းကို ပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်မယ်"

တည်းခိုဆောင်သို့ ယွမ်ရှောင် ပြန်ရောက်သောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဦးညွှတ်လာပြီး သတင်းပို့လိုက်လေသည်။

"သခင်လေး၊ သခင်မက ကျင့်ကြံရေး အခန်းမှာ စောင့်နေပါတယ်"

အပိုင်း ၅၆၄ - မွေးစားအမေနောက်တစ်ယောက်

တည်းခိုဆောင်တွင် ခန့်မှန်း၍မရသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် အင်မော်တယ် အယောက် ၂၀ ခန့်သည် ပတ်ပတ်လည် ကင်းစောင့်နေကြသဖြင့် သခင်မ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားလှ၏။ လျူမူသည် ရောက်လာသူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိ၍ ယွမ်ရှောင် နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ သတိထားရန် အချက်ပြပြီးနောက် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါ"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် ယွမ်ရှောင်ကို ချောင်မိသားစု၏ သခင်လေးကဲ့သို့ ဆက်ဆံကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယွမ်ရှောင်သည် စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းတံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် သူက အဝင်ဝတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"လုယောင် တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်"

"ဝင်ခဲ့ပါ"

နူးညံ့ညှင်သာသော အသံတစ်ခု အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ယွမ်ရှောင်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်၌ အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေကာ အသွင်အပြင်မှာ ပင်လယ်နှင့် မိုးကြိုးတို့ ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ အသားဖြူ လှပ၍ သွယ်လျလျနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ မိုးကြိုးဌာနတွင် သူ တွေ့ဖူးသမျှ အခြားသူများထက် ပို၍ တက်ကြွပြီး မြင့်မြတ်သန့်စင်နေသည်။

"အစ်မ၊ ဆရာ့ရဲ့ ဇနီး ဘယ်မှာလဲ သိလား"

ထိုစကားကြောင့် အမျိုးသမီးသည် ခေတ္တ တန့်သွားပြီးနောက် နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အပြုံးမျိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါက အဲဒီလောက်တောင် ငယ်နေလို့လား"

ယွမ်ရှောင်က အမှားကို သိသွားဟန်ဖြင့် ဦးညွှတ်သည်။

"ကျွန်တော် မဆင်မခြင် ပြောမိသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"ဒီစကားက နားထောင်လို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ငါ့ကို ဆရာကတော်လို့ ခေါ်တာလဲ။ မွေးစားအမေဆိုရင် ပိုပြီး သင့်တော်တယ်မလား"

" စစ်သူကြီးချောင်က ကျွန်တော့်ကို မွေးစားဖို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် နည်းပါးလှတဲ့ အရည်အချင်းတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ညှိုးနွမ်းစေမှာ စိုးရိမ်လို့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အရင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ သူ အသိအမှတ်ပြုတာကိုလည်း တကယ် မရသေးပါဘူး"

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး လေးနက်စွာ ထပ်ပြောသည်။

"သဘောပေါက်ပြီ။ အဘိုးကြီးချောင် အကြောင်းကို လောလောဆယ် မေ့ထားလိုက်ပါ။ မင်းက သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေလို့ရပေမယ့် ငါ့အတွက်ကတော့ မင်းကို သားတစ်ယောက်လို သဘောထားတယ်"

"ဒါက..."

ယွမ်ရှောင်က တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အိမ်မှာ ငါ ကူစုဝမ်ပဲ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာပါ"

သူမက မတ်တပ်ရပ်ပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ နုပျိုသော အငွေ့အသက်မှာ ပိုမိုပေါ်လွင်နေပြီး အလွန်လှပပေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကူ လား"

"ဟုတ်တယ်"

"ကျွန်တော့် အမေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း ကူ ပဲ"

သခင်မယု ၏ နာမည်အရင်းမှာ ကူစုယု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုမျှသာ။

"ဟုတ်လား။ ဒါက မင်းနဲ့ ငါဟာ တကယ်ကို ရေစက်ပါလာတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။ လာပါဦး။ ဒီလောက် ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အမေတစ်ယောက်က သားကို အလိုလိုက်ဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မလိုဘူး။ ငါ့ကို အမေလို့ ခေါ်ရင် လက်ဆောင်လေးတွေ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

သူမက ရှေ့တိုးလာပြီး ယွမ်ရှောင် ၏ ဆံပင်စကို သပ်တင်ပေးကာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ ယွမ်ရှောင် အတွက်မူ ဤမြင်ကွင်းမှာ ထူးဆန်းနေပြီး မိန်းမပျိုကလေးတစ်ယောက်နှင့် မခြားသော အမျိုးသမီးအား အမေဟု ခေါ်ရန် တောင်းဆိုနေခြင်းပင်။

"ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေမပြရသေးဘူးလေ။ စစ်သူကြီးချောင်က လက်ခံပါ့မလား"

" မင်းကို ပြောပြီးပြီလေ။ အိမ်မှာ ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချတာပါဆို၊ မင်းကို ငါ သဘောကျတယ်၊ သားလေး။ သူ့မှာ ပြဿနာရှိရင် ငါ ရှင်းလိုက်မယ်"

သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ သူလည်း သက်ပြင်း အရှည်ကြီး ချပြီး မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် "အမေ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ကူစုဝမ် မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားဟန်ဖြင့် လှည့်ပတ်ခုန်ပေါက်နေသည်။

"ဒီလို တောင့်တင်းသန်မာတဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရလာတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ။ ငါ့သား ဘယ်လို လက်ဆောင်မျိုး လိုချင်လဲ။ တောင်းသာ တောင်းလိုက်"

"အမေရဲ့ မေတ္တာကတင် လုံလောက်တဲ့ လက်ဆောင်ပါပဲ"

"တော်စမ်းပါ။ ငါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတာကို သဘောကျတယ်

"ကောင်းပါပြီ"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"လက်ရှိ လိုအပ်နေတာက ထိပ်တန်း အဆင့် ဓားသိုင်းတွေနဲ့ အင်မော်တယ် ကျောက်စိမ်းတွေပါ"

ကူစုဝမ် မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ တစ်ဖက်လူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း လက်ဆောင်စာရင်းကို ကြိုတင် စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

"မင်း တကယ်ကို လက်ရဲဇက်ရဲပဲ"

"ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ မွေးဖွားလာရတော့ အမြဲတမ်း ငွေကြေးပြတ်လပ်ခဲ့ပြီး တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အခု ကံကြမ္မာကောင်းကောင်း ရလာပြီဆိုတော့ မြန်မြန် မြင့်တက်ပြီး အမေ့ကို ဂုဏ်ယူစေချင်ပါတယ်"

" ငါက နောက်နေတာပါ။ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့"

သူမသည် ဝတ်ရုံထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ အနည်းငယ် မွှေနှောက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ ယွမ်ရှောင်ထံ ကမ်းပေး၍ ကြင်နာစွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ မင်း သုံးဖို့ အင်မော်တယ် ကျောက်စိမ်း ၅၀,၀၀၀ "

"၅၀,၀၀၀ "

ယွမ်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"နည်းလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နှစ်စာ ထောက်ပံ့ကြေးက အင်မော်တယ် ကျောက်စိမ်း ၁၀၀ ပဲ ရှိလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီပမာဏမျိုးကို ရှာဖို့ နှစ် ၅၀၀ တောင် ကြာလိမ့်မယ်လို့ စဉ်းစားနေမိတာပါ"

ကူစုဝမ် သည် ဂရုစိုက်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သနားစရာ ကလေးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခုကစပြီး မင်း ငွေလိုလာရင် အမေ့ကိုသာ တောင်းပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် အမေတစ်ယောက် ရလာခြင်းသည် လူသတ်ပြီး ငွေရှာတာထက်တောင် ပိုမြန်နေသည်ဖြစ်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အဆက်အသွယ်များ၏ စွမ်းအားကို သဘောပေါက်လာ၏။

"မင်းက ဓားပညာရော၊ ရုန်းပညာရော ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားတယ် ဟုတ်လား"

ကူစုဝမ်က ဆက်လက် မေးမြန်းသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ကံကောင်းတာပဲ။ မင်းရဲ့ မွေးစားအဖေက ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ငါက ရုန်းကျင့်ကြံသူလေ။ နှစ်ယောက်စလုံး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်။ ရော့၊ ဒါကို ယူထားလိုက်။ ချောင် အင်မော်တယ် အိမ်တော် ရဲ့ မိုးကြိုး ဓားသိုင်း နဲ့ ကူ မိသားစုက ရုန်းသိုင်းပဲ။ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ် ကျောက်စိမ်း ၁၀၀,၀၀၀ ရှိရင်တောင် မင်း ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အစပိုင်းတွင် သူက ဤမိန်းမကို သတိထားနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရက်ရောမှုမှာ အကန့်အသတ်မရှိသောအခါ ကျေးဇူးတင်ကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

" မင်းက အခု ချောင်အိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်နေပြီလေ။ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် တခြားသူတွေထက် နောက်ကျကျန်ခဲ့တာမျိုး ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ"

"ကျွန်တော် ဆယ်ဆ ပြန်ပေးဆပ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ချောင်အိမ်တော်အတွက် အသက်ကိုပါ စွန့်လွှတ်ရဲပါတယ်"

ယွမ်ရှောင် ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ငါ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကြောင့်များလား၊ မသိဘူး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေးမရနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခု မင်းကို ရလာပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို သေခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ"

"ကျုပ်က အမေ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး"

"ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေစရာ မလိုဘူး။ မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ကလေး ပျော်ရွှင်ဖို့နဲ့ ကျန်းကျန်းမာမာ ကြီးပြင်းလာဖို့က အရေးကြီးတယ်"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေရင်း ကူစုဝမ် က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အချိန်လည်း လင့်နေပြီ။ ငါနဲ့အတူ ချောင် အိမ်တော်မှာ လာမနေချင်ဘူးလား။ မင်းအတွက် နန်းဆောင်တစ်ခု ရှင်းထားတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့ အိမ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ယွမ်ရှောင်ကမူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"စစ်သူကြီးချောင် ကရော..."

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ အဲဒီအဘိုးကြီးက မျက်နှာမာမာနဲ့ တော်တော်ကို ပျင်းစရာကောင်းတယ်"

"ကျုပ်မှာ ထူးထူးခြားခြား အောင်မြင်မှု ဘာမှ မရှိသေးဘူးလေ။ သူ မျက်နှာသာပေးတာတွေနဲ့ မထိုက်တန်သေးဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဖို့ မိုးကြိုးဌာနရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲအတွင်းမှာ စွမ်းဆောင်ပြပြီး အသိအမှတ်ပြုတာကို အမှန်တကယ် မရမချင်း ဒီမှာပဲ နေချင်ပါတယ်။ အချိန်ကျတော့မှပဲ ချောင်အိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေး နေရာကို ယူပါ့မယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေနိုင်မလား"

"မင်းက မြို့စားကျန်း ရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်အတွက် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား။ သူတို့ကိုလည်း ငါ မြင်ဖူးပါတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး လှကြတယ်"

ကူစုဝမ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျုပ် အဓိက အာရုံစိုက်တာက အောင်မြင်မှုတွေပါ" ၏

ကူစုဝမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး။ လူငယ်တွေမှာ အချစ်ရေး ခံစားချက်တွေ ရှိတာ သဘာဝပါပဲ။ မင်း အကြံအတိုင်း ငါတို့ လုပ်ကြတာပေါ့။ အဲဒီအဘိုးကြီး သဘောတူခွင့်ပြုတဲ့ အချိန်ကျမှ ချောင် အိမ်တော်ကို ပြောင်းလာလို့ ရပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"မင်းရဲ့ နည်းက မှန်ပါတယ်။ ချောင် အိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေး ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ကောင်းချီး တစ်ခုပဲ။ အများစုက အဲဒီအပေါ်မှာ မျက်စိကန်းပြီး ဇိမ်ခံမှုတွေနဲ့ လမ်းပျောက်၊ မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျတတ်လာကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ကျေဇူးကြွေး ပြန်ဆပ်ဖို့ သတိထားနေပြီး အကျင့်စရိုက် ပျက်စီးမသွားဘူးဆိုတာကို ပြနေတယ်။ အောက်ကျနောက်ကျလည်း မခံသလို၊ ဗိုလ်လည်းမကျဘူး။ မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကြောင့် ငါက မင်းအပေါ် ပိုပြီး ချစ်ခင်လာတာ ဖြစ်မယ်။ ကဲ၊ အချိန်လည်း လင့်နေပြီ။ ဒုတိယအချီ ရွေးချယ်မှုတွေလည်း စတော့မယ်။ မင်းကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အချိန်မရွေး ချောင်အိမ်တော်ကို လာရှာလို့ ရတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

မထွက်သွားခင် ကူစုဝမ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်၍ ယွမ်ရှောင်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချနေသည်။

"မင်းက တော်တော် ချောတာပဲ။ ဘယ်မိန်းကလေးကများ ကံကောင်းသွားမလဲဆိုတာ တွေးမိတယ်"

ထိုနောက် သူမသည် ကျောက်တံခါးကို ပိတ်ပေးကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

"နောက်ထပ် အမေတစ်ယောက် ရလာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

လနီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြယ်ပြာ၊ သူမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ယွမ်ရှောင်က ၎င်းကို လျစ်လျူရှုကာ ကြယ်ပြာထံ မေးခွန်းထုတ်သည်။

"အဲဒီသခင်မ ဆိုတာက သဘောကောင်း၊ ပွင့်လင်းပြီး ရက်ရောမယ့်ပုံပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ သူမအပေါ် အဲဒီလိုမျိုး ငါ့ကို မြင်စေချင်တာပဲ"

"မင်းက ငါ့ကို လူ့သဘာဝအကြောင်း ထပ်ပြီး သင်ပေးမလို့လား"

"ဆက်ကြည့်နေလိုက်။ မင်းဘာသာ မြင်လာရပါလိမ့်မယ်"

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြယ်ပြာက သတိပေးလာ၏။

"နောက်တစ်ယောက် လာနေပြန်ပြီ"

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခု တံခါးဝတွင် ပေါ်လာကာ ခရမ်းရောင် ဆံပင်များမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းပြီး ခါးအထိ ကွဲနေသော ဝတ်ရုံကြောင့် ခြေတံရှည်များကိုပင် မြင်နေရ၏။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က အချိုးအစားကျနပြီး နှုတ်ခမ်းများ တောက်ပကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ မူးယစ်စေလောက်သော မက်မွန်ရနံ့မျိုး ထုတ်လွှတ် ဆွဲဆောင်နေလေသည်။