အခန်း (၅၇၁-၅၇၂)

အပိုင်း ၅၇၁ - အချစ်၏ ကြေကွဲဖွယ် အဆုံးသတ်

"စစ်သူကြီးချောင်က အခြေခံအကျဆုံး အချက်လေးကိုတောင် နားမလည်တာလား။ သူက လောဘကြီးသွားလို့ အရမ်း အလျင်လိုသွားတာများလား"

"ဒီနေ့ လုယောင် ဒီလောက်ထိ အမြင့်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"

"တောသားတစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီထက်ပိုပြီး ဘာမျှော်လင့်နိုင်ဦးမှာလဲ"

လူအုပ်ထဲတွင် မက်မွန်ပန်းထိုးဝတ်စုံနှင့် ကူစုထောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စကားဝိုင်းများကို နားထောင်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖတ်ရခက်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ညစာကို ဝင်ရှုပ်သွားတဲ့ အဲဒီ ကြွက်စုတ်"

ထိုအချိန်တွင် နံဘေး၌ အဖွားအိုတစ်ဦး ပေါ်လာကာ တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော်လည်း စူးရှနေသည်။

"သခင်မလေး၊ သတင်းရလာပြီ"

"ပြောစမ်း"

"သခင်မလေး ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့တော်မှာ စုံစမ်းကြည့်တော့ သတင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အရုဏ်ဦး မင်းသမီးက ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးတော့ လုယောင်ကလည်း အဲဒီမှာပဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သခင်မလေးက သူ့မှာ အဖော်ရှိမရှိ စစ်ဆေးခိုင်းခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ သူ့မှာ ရှိနေတယ်"

"မျက်နှာဖုံးနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် မိန်းမမလား"

ကူစုထောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးက အနာဂတ်ကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တာလား"

"ထူးခြားပေမယ့် မျက်နှာဖုံးစွပ် အဖော်ဆိုတာက ဖုံးကွယ်ထားလို့ ဖြစ်ရမယ်"

"လုယောင်ရဲ့ အဖော်က တခြားသူမဟုတ်ဘဲ အရုဏ်ဦး မင်းသမီးပဲလား။ ဆက်စပ်မှုမရှိဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်တမ်းကျ ဆက်စပ်နေတာလား"

"ကမ္ဘာကြီးမှာ ထူးဆန်းတာတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါက စာရင်းထဲတောင် ထည့်စရာ မလိုပါဘူး"

အဖွားအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

" လုယောင်က လွယ်လွယ်နဲ့ ကစားလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

သူမက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောပြီး အသံ အေးစက်နေသည်။

"ပြောစမ်းပါဦး၊ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ။ အရင်သေဆုံးတာက အစစ်လား၊ ဟန်ဆောင်တာလား။ ကြွက်တစ်ကောင်လို ပုန်းကွယ်နေရအောင် ဘယ်သူ့ကို သွားစော်ကားထားလို့လဲ။ ဒီမင်းသမီးလေးက ရိုးအတယ်၊ လုယောင်လိုပဲ မိုက်မဲတယ်။ ကောင်းကင်ရုံးတော်က မင်းသမီးဖြစ်ဖြစ်၊ မိုးကြိုးဌာနက လုယောင်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိမယ်လို့ ထင်လား"

"မှန်ပါတယ်၊ မီးဖိုပေါ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ တက်သွားတဲ့သူတွေကို ထိစရာမလိုဘူး။ အလိုလို ကင်ပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

အဖွားအိုက တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ထပ်ပြောသည်။

"သခင်မလေး၊ လုယောင်နဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဖော်ကြားက ဆက်ဆံရေး အခြေအနေကို သိချင်လား"

"သူတို့က လင်မယားတွေလို့ ပြောကြတယ်မလား"

"သခင်မလေး ထပ်ပြီးတော့ မှန်သွားပြန်ပြီ"

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကောက်ကျစ်မှုများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"ငါ့အတွက် ကောလာဟလတစ်ခု ဖြန့်ပေးစမ်း။ ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့တော်မှာ အရုဏ်ဦး မင်းသမီးက လုယောင်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးနေတာကို တစ်ယောက်ယောက် မြင်တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်"

အဖွားအိုက နားမလည်နိုင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသောအခါ သူမသည် လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်၏။

"အရုဏ်ဦး မင်းသမီးကို သတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ရှာနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ လူတော်တော်များများက သဲလွန်စတွေရှာဖို့ ဒီကောင်လေးဆီကို အနံ့ခံ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်"

အဖွားအိုက စုံစမ်းလိုက်သည်။

"ငါတို့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ"

"ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပူဇော်သက္ကာရတွေ သိမ်းပိုက်ဖို့ သေမျိုးကမ္ဘာကို သွားတုန်းက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။ အခု ပြန်ပြီး လျှောက်ထားရဦးမယ် အဲဒီတန်းစီရမယ့်အချိန်က ဘယ်လောက်တောင် ကြာမလဲ မသိဘူး။ ဘယ်သူမဆို စိတ်ဝင်စားလာရင် လုယောင်နဲ့ မင်းသမီးရဲ့ အဆက်အသွယ်ကို အတည်ပြုနိုင်ရင်၊ သူတို့က ကောလာဟလရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ခြေရာခံကြလိမ့်မယ်။ ပူဇော်သက္ကာရ ကောက်ခံဖို့ အခွင့်အရေး ဆယ်ကြိမ်နဲ့ လဲပြီး သူတို့ကို လိပ်စာတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။ အဖေက အဲဒါကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်။ ပူဇော်သက္ကာရ ဆယ်ကြိမ်ဆိုရင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

"လုံလောက်တာထက်ကို ပိုတာပေါ့" အဖွားအိုက မှတ်ချက်မပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

" သခင်မလေးက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ"

ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့တွင် ခမ်းနားသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လျူမူသည် ခြံဝင်း၏ သစ်သားတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဥယျာဉ်နှင့် ကောင်းကင်ဝက်များကို ဂရုစိုက်နေသည်။

"ဒေါ်လေးယု"

အသံကြားသောအခါ သူမက အလျင်အမြန် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး အဝတ်အစား သပ်ရပ်အောင်လုပ်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။

"တပ်မှူးလျူ ရောက်နေတာလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး"

"ကျွန်မ ရပ်နေပါ့မယ်။ ဒေါ်လေးကို ပျော်စရာတွေ လုပ်ဖို့ အပြင်ခေါ်သွားချင်လို့ပါ၊ သွားချင်လား"

သခင်မယုက ထိတ်လန့်သွားကာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့သားတွေ အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိလို့လား"

သူမက နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစော်ကားခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ လုယောင်က ရွေးချယ်မှုအတွက် မိုးကြိုးဌာနကို သွားခဲ့တယ်။ သူက အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မိုးကြိုးဌာနက အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက်က အရမ်းစိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ အခုဆိုရင် ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့ တစ်မြို့လုံး သိနေကြပြီး ပြောစရာခေါင်းစဉ် ဖြစ်လာတယ်"

"တကယ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မနာလိုစိတ်နဲ့ ဘယ်သူမှ အန္တရာယ်မပြုနိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သူက အထူး တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ လုယောင်က စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ တာဝန်တွေကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်နိုင်အောင် ကူညီတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မနဲ့အတူ ရက်အနည်းငယ်လောက် လိုက်ခဲ့ပေးနိုင်မလား"

" ရတာပေါ့။ ဘာလို့ မရရမှာလဲ"

"ဒါဆို အခုသွားကြမလား"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဝက်တွေ၊ ငါ့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကော"

သခင်မယုက အခက်အခဲကို ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ငါ တစ်ခုခု သွားယူလို့ရမလား"

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရပါတယ်"

"ငါ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ယူပါ့မယ်။ တချို့က လုယောင်ကို မနာလိုဖြစ်ကြရင် ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာ စိုးရိမ်လို့ လောလောဆယ် ရွှေ့ထားလိုက်မယ်"

သူမက လုပုဖန်၏ ကျောက်ပြားကို သတိထား၍ ထုပ်ပိုးပြီး တီးတိုးရေရွတ်ရင်း နှစ်ဦးသား ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စု အပြင်ဘက်တွင် ရောက်လာ၍ ဦးဆောင်လာသူမှာ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မျက်လုံးများ နီရဲယောင်ယမ်းနေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော သခင်မလုပင်။

"မင်းတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

သခင်မလု၏ အသံက ရေခဲပမာ အေးစက်နေသည်။

"ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဖယ်ပေးစမ်း"

"မင်း သွားလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ သွားလို့မရဘူး"

လျူမူက အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလု၊ လုယောင်က အခု မိုးကြိုးဌာန၊ နွေရာသီ မြို့စား ရဲ့ မွေးစားသား ဖြစ်နေပြီးတော့ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားနေပြီလဲဆိုတာ ရှင်သိပါတယ်။ ငါက သခင်မယုကို ကံကောင်းမှုတွေ ခံစားဖို့ ခေါ်သွားမလို့။ လု အင်မော်တယ် အိမ်တော် ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမယ့် အန္တရာယ်ကို ရင်းပြီး ရှင် တားရဲလား"

၎င်းကိုကြားသောအခါ သခင်မလု၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။

"အဆင့် ၃ ကောင်းကင်အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးစားသား"

သခင်မယုသည်လည်း အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

"ဖယ်ပေး"

လျူမူသည် မည်သည့် ယဉ်ကျေးမှုမျှ ပြမနေတော့ဘဲ ဘေးမှ ဖြတ်သွားလိုက်ရာ သခင်မလု၏ နောက်လိုက်များ အလျင်အမြန် လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် လုအိမ်တော်မှ ဖြစ်ကြပြီး သခင်မယုအကြောင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသူများဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ဒုက္ခများ ခံစားခဲ့ရသည့် ဤအမျိုးသမီးသည် လက်ရှိတွင် သခင်မလုထက်ပင် သာလွန်သွားပုံရသည်။ သခင်မလု၏ ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးနှစ်ဦးမှာမူ အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ယွမ်ရှောင်က လုယောင်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သခင်မလုဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် လျူမူသည် ကြောက်စရာကောင်းသော အချက်တစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် အေးစက်စက် အသံဖြင့် နောက်လှည့်ကာ သခင်မလုကို ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မယု မျက်စိကန်းအောင် လုပ်ခဲ့တာ ရှင်လို့ လုအန်းဆီကနေ ကြားခဲ့ရတယ်။ စောင့်နေလိုက်၊ ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တယ်"

"တပ်မှူးလျူ၊ ရပါတယ်၊ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးပါစေတော့။ ကြင်နာတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

သခင်မယုက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး မတရား အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသော်လည်း သခင်မလုဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ကြင်နာတတ်သူနှင့် ယုတ်မာသူတို့ အကြားတွင် ကွာဟချက် အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေ၏။

သခင်မလုက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ ကြမ်းတမ်းပြီး အကျည်းတန်လှသော ရယ်သံဖြစ်သည်။

"ငါ သက်တော်ရှည် အင်မော်တယ်ကိုနေတုန်း ငါ့ယောကျ်ား အဆောင်တစ်ခု ပို့ပြီး သတင်းတစ်ခု ပြောပြထားတယ်။ နားထောင်ချင်လား"

လျူမူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"လုအန်း သေသွားပြီ"

ထိုစကားကြောင့် လျူမူ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ သခင်မယုလည်း ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကျသွား၍ အမည်းရောင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုသတင်းကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသောအခါ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျပြီး မြေပြင် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ နာကျင်သွားရသည်။

" ဒါပေမယ့် သူ့ကို ဘယ်သူသတ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးမလား"

သခင်မလုက ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက်ရယ်မောနေရင်း တရစပ် ပြောဆိုနေ၏။

" သွားကြစို့"

လျူမူက သခင်မယုကို တွဲထူပြီး သူမကို ကျောခိုင်းကာ ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အမှန်တရားဆီကနေ ပြေးလို့မလွတ်ဘူး။ လုအန်းကို သတ်ခဲ့တာ တခြားလူမဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့အဖေ လျူကျိုးယွီပဲ။ သူကိုယ်တိုင် ငါ့ယောကျ်ားရှေ့မှာ ဝန်ခံခဲ့တယ်"

သူမ၏စကားက နွေခေါင်ခေါင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လျူမူမူ နှင့် သခင်မယုတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။

"အလိမ်အညာတွေကို မယုံပါနဲ့"

သခင်မလုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ဆက်လက်အော်ဟစ်နေသည်။

"မင်းရဲ့အဖေက ဘာလို့ သူ့ကို သေစေချင်တာလဲ သိလား။ မင်းက လုမိသားစု စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အဲဒီကောင်လေးကို သဘောကျနေလို့ပဲ။ မင်းကြောင့် သူ သေခဲ့ရပြီ။ မင်းလို အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်နဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပျော်ပါးခဲ့ပေမယ့် မင်းလက်နဲ့ သူ့ကို သတ်လိုက်တာပဲ၊ နားလည်လား"

သူမက သခင်မယုကို ထပ်မံလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလိုက်လဲ၊ လူသတ်သမားနဲ့ အတူ မင်းက ထွက်သွားမလို့လား။ ငရဲပြည်က လုအန်းက မင်းကို ဘယ်လို ထင်မလဲ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

လျူမူက မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ပြိုလဲသွားသောအခါ သခင်မလုသည် အောင်နိုင်သူဟန်ပန်ဖြင့် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောြပလိုက်လေသည်။

"အခုထိ မယုံသေးဘူးလား။ ဒါဆိုရင် ငါ အသေးစိတ် ပြောပြမယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ မင်းအဖေက သူ့ကို ဝေးလံပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ တာဝန်တစ်ခုပေးပြီး လုပ်ကြံဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ သတင်းနဲ့ ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ မင်းအဖေက သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်သတ်ခိုင်းရတော့တာပေါ့။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ မယုံရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အိမ်ပြန်သွားပြီး မင်းအဖေကို မေးကြည့်။ လုအန် ဘယ်လောက်တောင် ခံစားပြီး သေဆုံးသွားရလဲဆိုတာ မင်းအစ်ကိုကို မေးကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းရဲ့ အချစ်ကြောင့် ချစ်သူလေး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ လျူမူ၊ မင်းရဲ့ဘဝက တကယ်ကို သနားပဲ။ မင်းရဲ့အဖေနဲ့ အစ်ကို အရူးလုပ်တာကို ခံနေရပြီး အခုထိ သူတို့ကို ယုံကြည်နေသေးတယ်။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဟား ဟား..."

အပိုင်း ၅၇၂ - ရွေးချယ်ပွဲ ခြောက်ချီမြောက် ရောက်လာခြင်း

ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းမြို့၏ တောင်ပိုင်းခရိုင်တွင် ဆိတ်ငြိမ်သော ခြံဝင်းတစ်ခု ရှိကာ လျူမူမူသည် သခင်မယုကို ဂရုတစိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်း အပင်များဖြင့် စိမ်းလန်းရှင်သန်နေပြီး သေချာစွာ စိုက်ပျိုးထားကြောင်း သိသာကာ ဧည့်သည်တည်းခိုဆောင်က အသစ်အတိုင်းဖြစ်၍ နွေးထွေးစွာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထားသည်။

လျူမူမူ၏ အသံက တုန်ယင်ဆို့နစ်နေသည်။

"ဒီနေရာကို လုအန်း စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ သူက မကြာခင် လုအိမ်တော်ကနေ အန်တီ့ကို လာခေါ်ထုတ်ပြီး အံ့သြသွားအောင် လုပ်မလို့တဲ့"

သခင်မယုသည် မဏ္ဍပ်ကို မှီကာ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ချပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို စမ်းသပ်ထိတွေ့နေသည်။ သူမသည် မမြင်ရသော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင် သားအကြီးဆုံး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခဲ့သည်။

" ဒါက ဒေါ်လေးယုရဲ့ အိမ်အသစ်ပါ။ ကျွန်မနဲ့ လုအန်းကလွဲရင် ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။ ၏ ဒီမှာ ခဏလောက် နေကြရအောင်"

သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး အသံ တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ကာ စကားလုံးတိုင်းမှာ ခွန်အားများကို စုပ်ယူသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သခင်မယုရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒေါ်လေးနဲ့ လုအန်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

သခင်မယုသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး ဆွဲထူကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သမီးမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ဝိညာ သေးတယ်ဆိုရင်တောင် သမီးကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက သမီးရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး"

"စိတ်ချပါ ဒေါ်လေးယု။ သခင်မလု ပြောတဲ့စကားတွေက မှန်တာဖြစ်ဖြစ်၊ မှားတာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ စုံစမ်းပြီး အဖြေတစ်ခု ပေးပါ့မယ်"

သူမက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ သူပြောသလိုပဲ မှန်နေရင်တောင် သမီး ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

"ကျွန်မ..."

လျူမူ၏ နှလုံးသားတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တကယ်ကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သို့သော် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြေကွဲနေသော နှလုံးသားကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သခင်မယုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များ ထကြွလာသည်။ သူမက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး သခင်မယု၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ တရားမျှတမှု ရှိပြီးသားပါ။ မကောင်းမှုက အမြဲတမ်း နိဂုံးကို ရောက်ရမှာပဲ။ လုအန်းအတွက် တရားမျှတမှု ရဖို့ကလွဲရင် ဒီဘဝမှာ တခြား ဆန္ဒမရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ပေးဆပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် လုပ်မှာပါ"

ထို့နောက် သူမ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

" ဒီမှာပဲနေပြီး အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပါ။ ကျွန်မ လျူ အိမ်တော်ကို ပြန်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ အမှန်တရားကို သိရမယ်"

"မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ့အတွက်ကြောင့် သမီးကိုယ်သမီး အန္တရာယ်တောထဲ မသွားပါနဲ့"

သခင်မယုက စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သော်လည်း သူမသည် လက်ကို ရုတ်တရက် လွှတ်ချပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သခင်မယုကို ဤအခြေအနေဖြင့် မြင်နေရခြင်းက အပြစ်ရှိစိတ်ကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေကာ လုယောင် ရှိနေသရွေ့ အနည်းဆုံး အနာဂတ်တွင် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည့်သူ တစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကြောက်စရာ မကျန်တော့ချေ။

လျူမူသည် ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး လျူ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အစေခံတစ်ယောက် အပြုံးဖြင့် အလျင်အမြန် လာကြိုသည်။

"သခင်မလေး၊ မိုးကြိုးဌာနကနေ ပြန်ရောက်ပြီလား"

"ငါ့အဖေနဲ့ အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ"

"သခင်မလေး သူတို့ကို ရှာနေတာလား။ သူတို့ ခုလေးတင် အပြင်ထွက်သွားကြတယ်"

အစေခံက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "

"သူတို့ ဘယ်သွားကြတာလဲ"

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူတို့က ဓားယာဉ်တစ်စင်း ယူသွားကြလို့ ခရီးဝေး သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မိုးကြိုးဌာနကို သွားရင်း သခင်မလေးနဲ့ လွဲသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အရေးကြီးတယ်ဆိုရင် သူတို့ဆီကို သတင်းပေးအဆောင် ပို့လိုက်လို့ ရပါတယ်။"

လျူမူသည် လျူမိသားစု၏ အထူးအဆောင်ဖြစ်သော မိဘ-သားသမီး အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လျူကျိုးယွီတွင် မိဘအဆောင် ရှိသောကြောင့် အလိုအလျောက် သူ့ထံ ရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ ခေါင်းပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"သူတို့ရဲ့ ခရီးက အဆောင် အလှမ်းမီတဲ့ နေရာထက် ကျော်လွန်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကြည့်ရတာ သူတို့ မိုးကြိုးဌာနကို သွားတာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

လျူမူက အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ သခင်မလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အခြေအနေ မကောင်းသလိုပဲ"

ကောင်းကင် ကျောက်စိမ်း ရုံးတော်အတွင်းရှိ မိုးကြိုး ခန်းမတွင် ယွမ်ရှောင်သည် အခန်းထဲ၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ပြီး တရားထိုင်နေသည်။ ရွေးချယ်မှု ဒုတိယအဆင့်တွင် မိုရော့ယွိကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်မှာ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ညအချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူ အရေအတွက် နည်းပါးလာမှုကြောင့် ရွေးချယ်ပွဲ အရှိန်အဟုန်မှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။

တစ်နေ့လုံး ယွမ်ရှောင်သည် နောက်ထပ် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး တုန်ဖန်ယုံ နှင့် မိုရော့ယွိ တို့ကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် အဆင့် ၅ ဆင့်တိုင်အောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိရာမှ၊ အဆင့်တိုင်းတွင် ပါဝင်သူ တစ်ဝက်စီ လျော့ကျသွားသဖြင့် ယခု ၅ချီ အပြီးတွင် မိုးကြိုးကိုးသွယ် ရင်ပြင်၌ ယှဉ်ပြိုင်ရန် ပါရမီရှင် ၂၈၈ ဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ၁၀,၀၀၀ နီးပါးမှ ၂၈၈ ဦးအထိ ဆိုသည်မှာ စီရင်သူ အများစု ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီဟု ဆိုလိုပြီး ဤနေရာအထိ ရောက်လာသော မည်သူမဆို မိုးကြိုးဌာန၏ ထိပ်တန်း အထက်တန်းလွှာများတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။ ဤကျန်ရစ်သူများတွင် ကံကောင်းရုံဖြင့် အဆင့်တက်လာသူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ကာ မိုးကြိုးဌာနသည် ထိပ်တန်း ကိုးယောက်ကို စစ်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ကိုးပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိရန် လိုအပ်သည်။ ၅ ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ယူရာတွင် စွမ်းဆောင်ရည် နည်းပါးသော တိုက်ခိုက်သူ အချို့ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ကိုးပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိလျှင် အားနည်းချက် မရှိစေရန် သေချာပြီး အဖွဲ့လိုက် တိုက်ပွဲများ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရသော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"နောက်ထပ် လေးပွဲပဲ ကျန်တော့တယ်၊ မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် သန်ဘက်ခါလောက် ပြီးနိုင်တယ်"

ပင်ပန်းခက်ခဲလှသော တိုက်ပွဲ ၅ ချီ အပြီးတွင် ခေတ္တ ရပ်နားထားပြီး ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များကို တစ်ညတာ အနားယူခွင့် ပေးထားကာ နောက်တစ်နေ့ နံနက် မိုးလင်းချိန်တွင်မှ တိုက်ပွဲများကို ဆက်လက် ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။ ယွမ်ရှောင်အတွက် ထိုအချိန်သည် ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန်နှင့် ကျင့်ကြံဆင့် ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ဖြစ်၏။ ကူစုဝမ်သည် သူ့ကို အင်မော်တယ် ကျောက်စိမ်း ၅၀,၀၀၀ ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် တိုးတက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးကာ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခဏပင် မနားဘဲ သားရဲလေး ထုတ်လုပ်ပေးသော ဆေးလုံးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အားဖြည့်ခဲ့ပြီး အဆင့်တစ်ခု ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

"အခြေတည်အဆင့် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ နယ်ပယ်"

နောက်တစ်ဆင့်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဆန္ဒကို ပေါင်းစပ်ရမည့် အတ္တနတ်ဘုရား နယ်ပယ် ဖြစ်သည်။

"သုံးရောင်ခြယ်ဆေးလုံး တွေနဲ့ မူလဓာတ်လုံး ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။ ဒီည အတ္တနတ်ဘုရားအဆင့် ကို တိုက်ရိုက် တက်နိုင်မလား ကြည့်ရအောင်"

ယွမ်ရှောင်က ဗိုက်ကို ပွတ်ကာ ပက်လက်လှန် ကစားနေသော အနက်ရောင် သတ္တဝါလေးကို မေးလိုက်သည်။

ကြယ်ပြာက နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး"

မျက်လုံးသူက များ ပြူးကျယ်သွားကာ သူတို့၏ ဂုတ်ကိုဆွဲပြီး မျက်နှာနားသို့ မချီကာ အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

" အင်မော်တယ် ကျောက်စိမ်း ၅၀,၀၀၀ လေ၊ နှစ်ခါလောက် လုပ်ပြီးတာနဲ့ အကုန်ကုန်သွားပြီလို့ မင်းတို့က ငါ့ကို ပြောနေတာလား"

"မလောပါနဲ့၊ မင်းက အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ အရေးကြုံရင် သုံးရအောင် ငါတို့က နည်းနည်းလေး ဖယ်ထားလိုက်တာပါ"

"ဒီဆင်ခြေက ရိုးနေပြီ။ ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ ဘယ်လောက်တောင် သိမ်းထားလိုက်တာလဲ"

ကြယ်ပြာသည်လည်း မေ့သွားသယောင်ဆောင်ချင်သော်လည်း ယွမ်ရှောင်က မျက်ခွံများကို အတင်း ဆွဲဖွင့်ထားလိုက်သည်။

"ခုနစ်ဆယ်ကနေ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပါ"

" မင်းတို့မှာ အသိတရားရော ရှိရဲ့လား။ ငါက မင်းတို့အတွက် ခိုင်းနွား တစ်ကောင်လား"

ယွမ်ရှောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သောအခါ လနီသည် ချက်ချင်း ပြန်ပက်လိုက်လေသည်။

"အသိတရား ရှိရအောင် ငါတို့က လူမှ မဟုတ်တာ"