အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း ၁၆၇ သူ့ရဲ့ရာစုနှစ်က ကျွန်မ၊ ကျွန်မရဲ့ဘဝက သူ

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပင်လယ်လေးစင်း၏ တပ်မတော်ကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ တောင်တန်းများကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အလောင်းများသာ ဖြစ်သည်။

ခုံရှန်းက ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် အလွန် ကြာရှည်စွာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်မှ စာပေပညာရှင်များက လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများကို လာရောက် သိမ်းဆည်းသည့်အချိန်အထိ သူက မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။

သူတို့၏ ကျောင်းတော်သခင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသလို၊ သူတို့၏ ကျောင်းတော်သခင်ကို မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်ရဲကြချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ ဝေယျာဝစ္စမှူးဖြစ်သူ ချီတောက်မင်က ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခုံရှန်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

"လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ညီလာခံ ပြီးဆုံးသွားပြီလား"

ခုံရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူက ဤ နောက်ဆုံး လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ညီလာခံသို့ မတက်ရောက်ခဲ့ဘဲ သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီလေးကိုသာ ကိုယ်စား စေလွှတ်ခဲ့လေသည်။

"ပြီးဆုံးသွားပါပြီ" ချီတောက်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ" ခုံရှန်းက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာထူးခြားမှာလဲ။ အဲဒီအကောင်တွေက ခွဲဝေလို့ရသမျှ အရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ ခွဲဝေယူကြတာပေါ့။ လူတိုင်းက သူတို့ လုံလုံလောက်လောက် မရဘူးလို့ ညည်းတွားနေကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့အားလုံး ပါးစပ်တွေ ဆီပြန်လာတဲ့အထိ အတင်းအကျပ် မျိုချနေကြတာချည်းပါပဲ"

ချီတောက်မင်က သူ၏ လက်စွပ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သွေးများဖြင့် နီရဲနေသော တောင်ထွတ်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘိုင်ရုရွှယ် ပြောတာ မှန်တယ်" ခုံရှန်းက လောကကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဒါက လူက လူကို စားတဲ့ လောကပဲ။ လူသားမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ သန့်ရှင်းတဲ့လူဆိုတာ အလွန်ရှားပါးတယ်၊ ပြီးတော့ အသန့်ရှင်းဆုံးလူက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ"

"..." ချီတောက်မင်က သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိထားလေသည်။

"ရှောင်မိုရဲ့ သေလွန်ပြီးနောက် ဂုဏ်ပြုမှုကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသလဲ" ခုံရှန်းက ထပ်မေးလိုက်လေသည်။ "အနာဂတ် သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ရှောင်မိုကို ဘယ်လို သတ်မှတ်ကြမလဲ"

ချီတောက်မင်က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်: "အထက်သုံးဆင့်က ကျင့်ကြံသူတွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံခဲ့ကြတယ်။ ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ကျောင်းတော်တွေက လုံးဝ မတူညီတဲ့ အမြင်တွေကို ကိုင်စွဲထားကြတယ်။

တချို့က အနန္တဓမ္မလောကရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ အမှန်အတိုင်း ရေးသားသင့်တယ်လို့ အကြံပြုကြတယ်၊ ရှောင်မို ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို အတိအကျ မှတ်တမ်းတင်ဖို့ပေါ့။

တခြားသူတွေကတော့ ရှောင်မိုက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အတွက် လူသားမျိုးနွယ်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နဂါးမျိုးနွယ် ဘေးဒဏ်ခံယူရာမှာ ကူညီဖို့ သူတော်စင်နှလုံးသားကိုတောင် အသုံးပြုခဲ့တယ်၊ ဒါက ထျန်းချုံးတာအိုရှင်ရဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးမှုကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ဖြစ်စေခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။

အထူးသဖြင့် သူ့ကြောင့် နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားအကျိုးဆက်တွေ ချိတ်ပိတ်ထားတာ ပွင့်သွားပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။ ရှောင်မိုကို သစ္စာဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ရမယ်လို့ ဆိုကြတယ်"

"နောက်ဆုံး ရလဒ်ကိုသာ ပြောပါ" ခုံရှန်းက ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်နဲ့ မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက အတူတကွ မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး အနန္တဓမ္မလောကရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲကနေ ရှောင်မိုရဲ့ နာမည်ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်" ချီတောက်မင်က ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းနှစ်ထောင်က အဲဒီလူလိုပဲ၊ နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ် ကြာရင် လောကက လူအများစုက သူ တည်ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကိုတောင် မေ့သွားကြလိမ့်မယ်"

"ငါ သိပါပြီ" ခုံရှန်းက ဤရလဒ်ကြောင့် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ဒါဆို 'အသိနဲ့အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်' ကရော" ခုံရှန်းက ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"'အသိနဲ့အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်' အတွက်တော့ ဒါက သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ မဟာတာအိုပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒီ တာအိုက လူအများအပြားရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ၊ အထူးသဖြင့် ငါတို့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်က လူတွေနဲ့ အရမ်း သက်ဆိုင်နေတယ်။

'အသိနဲ့အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်' က စာပေပညာရှင်အိုကြီး အများအပြားရဲ့ တာအိုနှလုံးသားတွေကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေခဲ့တယ်၊ သို့မဟုတ် ကြွေမွသွားစေခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် လူအများအပြားက 'အသိနဲ့အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်' ကို ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ရဲ့ စာကြည့်တိုက် တတိယထပ်မှာ ထားရှိပြီး တားမြစ်စာအုပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လောကတစ်ခွင်ကို မပြန့်နှံ့စေဖို့ အကြံပြုခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့ ဆန္ဒအရ ကျွန်တော်က ဒီအမြင်တွေကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ လူတိုင်းက 'အသိနဲ့အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်' ကို ကွန်ဖြူးရှပ် ဂန္ထဝင်ကျမ်းတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့နဲ့ လောကရှိ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်အားလုံး လွတ်လပ်စွာ ဖတ်ရှုနိုင်ဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ 'အသိနဲ့အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်' ပေါ်မှာ ရှောင်မိုရဲ့ နာမည်ကို ရေးဖို့တော့ ဖြစ်နိုင်ဖွယ် မရှိဘူး"

ခုံရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်လေသည်: "ဒီနေ့ အခြေအနေအရဆိုရင် ငါ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းတော်သခင်က တကယ်ကို အရည်အချင်းမပြည့်မီဘူး။ ရိုသေလေးစားအပ်တဲ့ ဆရာသခင်ကို ငါ စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ"

"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဒုတိယအဆင့်ကို ဝင်ရောက်တာကလွဲပြီး ဘယ်သူကများ စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်မှုကို ရရှိနိုင်မှာလဲ"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက ပင်လယ်လေးစင်းက လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိသွားတဲ့အခါ—မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ရဲ့ အရှင်သခင်က သူမ ချစ်ရသူကို အနန္တဓမ္မလောကကနေ ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာကို သိသွားတဲ့အခါ—သူမကများ..."

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ သူမ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ခုံရှန်းက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ချီတောက်မင် ဘာပြောမည်ကို သိနေသဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေပဲ ဒေါသထွက်တတ်ကြတာ။

သူ သေဆုံးသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ရဲ့ အရှင်သခင်က ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ထားရှိတဲ့ သံယောဇဉ်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူမက ငါတို့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အနန္တဓမ္မလောကက သူ့ရဲ့ နာမည်ကို သယ်ဆောင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့တောင် သူမ ခံစားနေရတယ်"

ဘိုင်ရုရွှယ်က မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

လူသား-မိစ္ဆာ စစ်ပွဲ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်မို သေဆုံးခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ ရေတွက်လျှင် ဆယ့်သုံးနှစ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်သုံးနှစ်က ရှောင်မို သေဆုံးခဲ့သည့်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က နေရာမှာပင် အလွန် ကြာရှည်စွာ ဒူးထောက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ဟဲ့ယဲ့ယဲ့ သူမရှေ့တွင် ချထားပေးခဲ့သော ယင်နှင့်ယန် ငါးဆွဲကြိုးကို ကောက်ယူကာ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်သို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

မြောက်ပိုင်းပင်လယ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ မြောက်ပိုင်းပင်လယ် တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ အနောက်ဘက်ပင်လယ်၊ တောင်ဘက်ပင်လယ်နှင့် အရှေ့ဘက်ပင်လယ်တို့ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ချီတက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်အား သစ္စာခံရန် ဆန္ဒရှိသော မည်သည့် ပင်လယ်မျိုးနွယ်ကိုမဆို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့လေသည်။

ပြိုင်ဘက်က ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသေအလဲ အရိုက်ခံရမှသာ အရှုံးပေးခဲ့သော အရှေ့ဘက်ပင်လယ် နဂါးဘုရင်မှလွဲ၍ အခြား နဂါးဘုရင်များမှာ အလွန် သိတတ်ကြလေသည်။

တစ်နှစ်ပင် မကြာခဲ့ချေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပင်လယ်လေးစင်း၏ ပူးတွဲအုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ပင်လယ်လေးစင်းကို အုပ်ချုပ်ပြီးနောက်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပင်လယ်လေးစင်းအား ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်များကို စုစည်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေစေခြင်း၊ ပင်လယ်လေးစင်းရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း၊ ပင်လယ်လေးစင်း၏ အင်အားကို တိုးချဲ့ခြင်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အဆင့် လုံးဝ ခိုင်မာသွားသောအခါ သူမက ပင်လယ်လေးစင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဦးဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး မဟာမှော်ဝင်္ကပါကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်ပြီး ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခဲ့လေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသော်လည်း ပင်လယ်လေးစင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်မျှ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်များကို စုစည်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို မရှာတွေ့ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် သူတို့က မည်သို့လျှင် ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။

ပင်လယ်မျိုးနွယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အများအပြားမှာ သူတို့၏ အရှင်မ ဘာလုပ်နေသည်ကို တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသည်ဆိုလျှင် ၎င်းက ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။

၎င်းက ဘာမှ မကျန်တော့ဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။

ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားသူတစ်ဦးကို နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်စုစည်းနိုင်သည်ဟု သူတို့ တကယ်ကို မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။

သို့သော် သူတို့က ဘာမှ မပြောရဲဘဲ အမိန့်ကိုသာ လိုက်နာခဲ့ရလေသည်။

"ရှောင်ချင်း၊ အစ်မက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကနေ ခဏလောက် ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံရပြီး သတ္တမမြောက်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ပင်လယ်လေးစင်းကို သူမထံ မလွှဲပြောင်းပေးမီ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ဖြေရှင်းခဲ့လေသည်။

"ပင်လယ်လေးစင်းကို မင်းဆီ လုံးဝ လွှဲအပ်ခဲ့တယ်။ အခြား ပင်လယ်သုံးခုက မိစ္ဆာတွေ အရှုံးမပေးဘူးဆိုရင် သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်။ အစ်မ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းကို ဘယ်သူမှ ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမအစ်မ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ရှောင်ချင်းက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သူမ ညီမလေး၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ရှောင်ချင်းက လွန်ခဲ့သော ဆယ့်သုံးနှစ်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြောင်း ဘိုင်ရုရွှယ် သိထားလေသည်။

"ရှောင်ချင်း။ ပြီးသွားတာတွေက ပြီးသွားပါပြီ။ အစ်မ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ရှောင်မိုကလည်း မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မင်းကို နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်စေချင်တာပါ" ဘိုင်ရုရွှယ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်မ" ရှောင်ချင်းက ခေါင်းမော့လိုက်လေသည်။ "အစ်မကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အစ်ကိုရှောင်ကလည်း အစ်မကို နေ့တိုင်း..."

"မတူဘူးလေ"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ညီမလေးကို ညင်သာစွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာ အစ်မ ရှိတယ်၊ ရှောင်မို ရှိတယ်၊ ချောင်ချောင် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း။

အစ်မရဲ့ ကမ္ဘာ၊ အစ်မရဲ့ ကမ္ဘာမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။

ဒါကြောင့် သူ ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားရင်တောင်မှ အစ်မက သူ့ကို သွားရှာရမယ်။

သူက ပြောခဲ့တယ်၊ နဂါးတစ်ကောင်က ရာစုနှစ်တစ်ခုမှ အသက်တစ်နှစ် ကြီးတယ်၊ လူတစ်ယောက်က ရာစုနှစ်တစ်ခုပဲ အသက်ရှင်ရတယ်တဲ့။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။

သူ့ရဲ့ ရာစုနှစ်က ငါပဲ။

ငါ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကလည်း သူပဲလေ။"

အခန်း ၁၆၈ ခြံဝင်းဟောင်းဆီမှ အထီးကျန်သူ

ဝေ့တိုင်းပြည်၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ပါရှီးမြို့လေးမှာ ခေါင်ကျသည့် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝေးလံခေါင်ဖျားလွန်းသောကြောင့် ပါရှီးမြို့သူမြို့သားများမှာ ဤလူသားနှင့်မိစ္ဆာ စစ်ပွဲ၏ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုကို သိပ်မခံစားခဲ့ရပေ။

မြို့၏ မြောက်ဘက်တည့်တည့်တွင် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်း ရှိသည်။

ကျောင်းအုပ်ဆရာက အဆင့်အတန်းခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ မည်သူမဆို မိမိတို့၏ သားသမီးများကို ကျောင်းထားလိုပါက တစ်လလျှင် ဆန်နှင့်ဂျုံ တစ်ကတ္တီသာ ပေးရုံဖြင့် လက်ခံသင်ကြားပေးလေသည်။

ဤကိုယ်ပိုင်ကျောင်းလေး ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ့်ငါးနှစ် တင်းတင်း ပြည့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့မှာတော့ ဤကိုယ်ပိုင်ကျောင်းလေး၏ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ တပည့်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စာပေပညာရှင်က အိမ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ။ စာပေပညာရှင်က ခြံဝင်းကို တစ်ယောက်တည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားအချို့ကို စုစည်းကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စာပေပညာရှင်က ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ဓားရှည်ကို ထုတ်ယူကာ ဝါးခမောက်တစ်လုံးကို ဆောင်းလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် စာပေပညာရှင်က တံခါးကိုပိတ်ပြီး လှည့်လိုက်ချိန်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြနေလေသည်။

"အို၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။" ရှန်ကျိုးလီက လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်ကအတိုင်း မျက်လုံးလေးများ ကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။" လော့ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ၊ ခြံဝင်းထဲမှာ ခဏလောက် ထိုင်ဦးမလား။"

"လက်ဖက်ရည် ရှိလား။" ရှန်ကျိုးလီက မေးလိုက်သည်။

"အရက်တော့ ရှိတယ်။" လော့ယန်က သူ၏ ခါးရှိ အရက်ဘူးလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါ ထားလိုက်ပါ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို သောက်ထားတာကိုတော့ ကျွန်မ မသောက်ဘူး။" ရှန်ကျိုးလီက အနည်းငယ် ရွံရှာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အော်၊ မသောက်လည်း ရပါတယ်။ ဒီအရက်ကို ငါ အကြာကြီး ချက်ထားတာဆိုတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ရမှာ နှမြောနေတာ။" လော့ယန်က တကယ်တိုက်မည့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ယဉ်ကျေးမှုအရသာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ရှန်ကျိုးလီက ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုမျိုးကသာ သူမကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဒီအဝတ်အစားနဲ့ဆိုတော့ ခရီးဝေး သွားမလို့လား။"

"အင်း။" လော့ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဝေးကြီးက နေရာတစ်ခုကို သွားကြည့်မလို့။"

"ဘယ်လောက်ဝေးလဲ။"

"မိစ္ဆာကမ္ဘာအထိပဲ။"

ရှန်ကျိုးလီက ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ တကယ်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှန်ကျိုးလီ သိလိုက်လေသည်။

ရှန်ကျိုးလီက သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ယုန်ပေါက်လေး ရှောင်ယွဲ့ကို သွားရှာမလို့လား။"

"ဟုတ်သလိုလိုနဲ့ မဟုတ်သလိုလိုပါပဲ။" လော့ယန်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်ကို သွားကြည့်ချင်တယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်မှာ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခု လောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဂိုဏ်းတူညီလေးရဲ့ နာမည်ကို အဲဒီမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားတာတဲ့။ ပြီးတော့ လူသားမျိုးနွယ်တွေက အရိုင်းအစိုင်းနယ်မြေလို့ ခေါ်ကြတဲ့ နေရာကိုလည်း ငါ သွားကြည့်ချင်တယ်။ အဲဒီနေရာက ဒီအနန္တဓမ္မလောကနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ကွာခြားသလဲဆိုတာကိုပေါ့။"

ရှန်ကျိုးလီက ပြုံးကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများက အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေသည့်အလား တုန်ယင်သွားလေသည်။ "ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ။"

"ငါ သွားတော့မယ်။" လော့ယန်က ဝါးခမောက်ကို ငိုက်ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရှန်ကျိုးလီနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်မိချိန်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "တစ်ခါတလေ မင်း ငိုချင်ရင်လည်း ငိုချလိုက်ပါ။ အမြဲတမ်း အတင်းအကျပ် ပြုံးနေရတာက တော်တော် ပင်ပန်းပါတယ်။"

ထိုစကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် လော့ယန်က ခြေလှမ်းလှမ်းကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှန်ကျိုးလီ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမက မည်သည့်အခါမျှ ထွက်မသွားခဲ့သလို၊ မည်သည့်အခါမျှ ထွက်မလာခဲ့သည့်အလား ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ လက်သီးငယ်လေးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် မှုန်ဝါးလာချိန်တွင် သူမက နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နာကြည်းမှု အနည်းငယ် ပါဝင်သော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါက အေးအေးချမ်းချမ်းလေးပဲ နေချင်ခဲ့တာပါ။"

မျက်ထောင့်ရှိ မျက်ရည်စများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ကျိုးလီက လှည့်ကာ သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သခင်မလေးဘိုင်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။"

"တကယ်ပဲ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှန်ကျိုးလီကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးဘိုင်က ငါ့အတွက် ရောက်လာတာလား။" ရှန်ကျိုးလီက ပင်လယ်လေးစင်း၏ အရှင်သခင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ယခင်က အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ကလေးဆန်ခဲ့သော အသွင်အပြင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမက ယခုအခါ အမှန်တကယ် အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဂိုဏ်းတူအစ်မရဲ့ အကူအညီကို တောင်းချင်လို့ပါ။"

ရုရွှယ်က သူမထံမှ အကူအညီတောင်းမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ရှန်ကျိုးလီက ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ။" ရှန်ကျိုးလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးဘိုင်က ငါ့ကို ဘာကူညီပေးစေချင်တာလဲ။"

"ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပါ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကို အရမ်းရှည်လျားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဆွဲပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ။"

နောက်တစ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှန်ကျိုးလီကို နေရာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာများတွင် ယခင်က ချီတိုင်းပြည်တွင် တည်ရှိခဲ့သော ရှဲ့တောင်၊ အမည်ပြောင်းသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရှီချောင်ရွာ၊ ချီတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ချင်းရှန်းမြို့ စသည်တို့ ပါဝင်လေသည်။

ရှောင်မို ရောက်ဖူးခဲ့သော နေရာတိုင်းကို ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့က ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှန်ကျိုးလီကို အဆိုပါ ပန်းချီလိပ်တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် ပန်းချီဆွဲစေခဲ့သည်။

ဤသို့ အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်နေရသည်ကို ဘိုင်ရုရွှယ်က မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှန်ကျိုးလီက ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိလေသည်။

ငန်းများ ပျံသန်းသွားလျှင် ခြေရာကျန်ရစ်တတ်ပြီး လေတိုက်ခတ်လျှင် အသံကျန်ရစ်တတ်သည်။ ထို့အပြင် ဤလောကတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့သော လူတစ်ယောက်အတွက်ကရော။

ရုရွှယ်က ရှောင်မို ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာများကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်တည်းတွင် ပေါင်းစပ်ရေးဆွဲစေလိုခြင်းမှာ ဤအမှတ်တရ မှတ်တိုင်များမှတစ်ဆင့် ရှောင်မို၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ ပြန်လည်စုဆောင်းရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်သည်။

သို့သော် အောင်မြင်နိုင်ပါမည်လား။ ရှန်ကျိုးလီကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ပေ။ ရှေးခေတ်က ထိုသို့သော အဆိုအမိန့်များ တကယ်ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ တည်ရှိခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့က နောက်ဆုံးတွင် သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ယွီမိုတောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ စုတ်တံကို ကိုင်ကာ ရှောင်မို တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့သော ခြံဝင်းကို ပန်းချီလိပ်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲလိုက်ပြီးသည်နှင့် ပန်းချီကားက ပြီးပြည့်စုံသွားလေသည်။

"ဒီပန်းချီကားက ရုရွှယ်ကို စိတ်ပျက်မစေဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ရှန်ကျိုးလီက လှည့်ကာ ပန်းချီလိပ်ကို ဘိုင်ရုရွှယ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုပန်းချီလိပ်မှာ မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖြန့်ချလိုက်သောအခါ ၎င်းက လီငါးတိုင်မျှ ရှည်လျားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်လာလေသည်။ ၎င်းက ရှောင်မို၏ ဘဝနှစ်ခုနှင့် လောကနှစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

တစ်နှစ်ဆက်တိုက် ပန်းချီဆွဲပြီးနောက် ရှန်ကျိုးလီမှာလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေလေသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပန်းချီလိပ်ကို ယူကာ သူမ၏ လက်စွပ်အတွင်းရှိ ချန်းခွန်းသိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်မ ဒီတစ်နှစ်လုံး အရမ်း ပင်ပန်းသွားပြီ။ ကျွန်မ အစ်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှန်ကျိုးလီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ "ရုရွှယ် မင်း ငါ့ကို ဘာမှ ကျေးဇူးဆပ်စရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီလောကကြီးက ရှောင်မိုကို အများကြီး အကြွေးတင်နေတာပါ။"

"ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်။" ရှန်ကျိုးလီက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်လုံးများနှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားလေသည်။ "မင်း လုပ်နေသမျှ အရာအားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ကာ စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ရုရွှယ် သူ ထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။ မင်းက နေရာမှာတင် လှည့်ပတ်မနေသင့်တော့ဘူး။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလေ။"

"'ရှေ့ဆက်တယ်' ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ လက်လျှော့လိုက်တာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုရင် ဒီဘဝမှာ ကျွန်မ ရှေ့မဆက်ချင်တော့ဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှန်ကျိုးလီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်သည်။

" ဂိုဏ်းတူအစ်မ၊ တကယ်တမ်း ရှေ့ဆက်ဖို့ လိုအပ်နေတာက ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က အနည်းငယ် ဦးညွတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ခြံဝင်းရှေ့တွင် ရှန်ကျိုးလီကို တစ်ယောက်တည်း ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခြံဝင်းကို ကြည့်ရင်း။

ရှန်ကျိုးလီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂိုဏ်းတူမောင်လေး တောင်ပေါ်မှ မဆင်းမီက သူတို့ သုံးယောက် ခြံဝင်းထဲတွင် အရက်သောက်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောခဲ့ကြသည်များကို မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးက မနေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလားပင်။

သို့သော် ယခုအခါ ဂိုဏ်းတူမောင်လေး၏ ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက မိစ္ဆာကမ္ဘာသို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ရုရွှယ်က သူ၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေရင်း ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ရှန်ကျိုးလီက ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှန်ကျိုးလီက ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ငါက တခြားသူတွေကို ပြောနေခဲ့တာ။

တကယ်တမ်း ရှေ့ဆက်ရမှာက ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။

ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ

ဒီခြံဝင်းထဲမှာ ကျန်ရစ်နေသေးတာ။

အဲဒီအချိန်ကာလထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။"