အရာအားလုံး အသင့်ပြင်ဆင်ခြင်း

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ထန်ထျန်းကို နောက်ပြောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရာ သူ၏ကုသိုလ်က မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ နန်းတော်သခင် သုံးဦး၏ အထက်တွင် ထိုင်ခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မသင့်တော်ပေ။

နှစ်ဦးသား ခဏမျှ ရယ်မော စကားပြောပြီးနောက် ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ကုရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

ကုရွှမ်က ထိုအခါမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကို အလျင်အမြန် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန် နန်းတော်သခင်... တပည့်က ဒီမြင့်မြတ်သားတော်သစ် ညီလေးကို လာပြီး နှုတ်ဆက်ရုံတင်ပါ"

"ပြီးတော့..."

"ဒီညီလေးရဲ့ ထိုင်ခုံနေရာက သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူးလို့ တပည့် ထင်လို့ပါ။ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲတွေ အများကြီးတောင် သူ့အောက်မှာ ထိုင်နေရတာဆိုတော့..."

သူက အလျှော့မပေးသေးဘဲ အခြား အကြီးအကဲများကို ခုတုံးလုပ်ကာ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က မျက်နှာသေဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကုရွှမ်... အခေါ်အဝေါ်ကို သတိထားပါ၊ ငါက ရာထူးက အနားယူပြီးသား"

"နောက်ပြီး... ထန်ထျန်း ထိုင်နေတဲ့ နေရာက မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါ လုံးဝ မထင်ဘူး"

ပြောရင်းနှင့် သူက အောက်ဘက်ရှိ အကြီးအကဲများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရော ဘယ်လို ထင်ကြလဲ"

အကြီးအကဲများအားလုံးက ချက်ချင်းပင် လက်ခါပြကြတော့သည်။

"မထင်ပါဘူး မထင်ပါဘူး၊ ဘယ်မှာ မသင့်တော်တာ ရှိလို့လဲ"

"သခင်လေးထန်ရဲ့ ကုသိုလ်နဲ့ဆိုရင် ဒီမှာ ထိုင်တာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

"တကယ်လို့ မသင့်တော်တာ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ နန်းတော်သခင် ပြောသလိုပဲ... နေရာ နိမ့်လွန်းနေတာပါ"

"ဟုတ်တယ်၊ ထန်ထျန်းက နန်းတော်သခင် သုံးဦးနဲ့ တန်းတူ ထိုင်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

နောက်ဆုံးစကားကို အော်ပြောလိုက်သူမှာ မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင် ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲများ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။

မင်း ကုရွှမ်အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ဆွဲထည့်ရမှန်း မသိဘဲ ဒီအကြီးအကဲတွေကိုမှ သွားပြီး ဆွဲထည့်ရသလား၊ သူတို့ထဲက ဘယ်သူကများ အခုအချိန်မှာ ထန်ထျန်းနဲ့ တစ်ဖက်တည်း မဟုတ်တာ ရှိလို့လဲ

အကြီးအကဲများ ပြောပြီးနောက် ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ကုရွှမ်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ "မင်းမှာ တခြား အမြင်ရှိသေးလား"

ယခုအချိန်တွင် ကုရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အိုးမဲသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ အားလုံးက ထန်ထျန်းဘက်မှာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့ ထင်ထားမည်နည်း။ လူတစ်ယောက်က လူတိုင်း၏ ထောက်ခံမှုကို ဤမျှအထိ ရနိုင်ပါ့မလား

ပိုက်ဆံရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေတာလား

သို့သော်လည်း သူက အရှုံးမပေးသေးဘဲ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန် နန်းတော်... စီနီယာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက တပည့်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား"

"ကျွန်တော်တို့ မြင့်မြတ်သားတော် အားလုံးက ဟိုဘက်မှာ ရှိနေကြတာကို သူ တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ရှိနေတာကတော့..."

"လူအများကြီး စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

အကြီးအကဲများကို ခုတုံးလုပ်၍ မရသောအခါ သူက အခြား မြင့်မြတ်သားတော်များကိုပါ ဆွဲထည့်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

ထန်ထျန်းမှာ ခေါင်းမော့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့မတတ်ပင်။ ဤလူမှာ သူ့ထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြီးသော်လည်း လောကအကြောင်း မသိသေးသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုမြင့်မြတ်သားတော်များမှာ ထန်ထျန်းက မည်သို့ အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းလာသည်ကို သိကြပြီးသားဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် ကုရွှမ်၏ မြှောက်ပင့်မှုကို ခံကြမည်နည်း

မှန်ပေသည်... ကုရွှမ်က အခြား မြင့်မြတ်သားတော်များကို လှည့်ကြည့်သောအခါ ထိုသူများမှာ သူနှင့် လုံးဝ မပတ်သက်သကဲ့သို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကြသည်။

သူ့နောက်က လူနှစ်ယောက်တောင်မှ မသိမသာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

ယခုအခါ သူက တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေရပြီး လူပြက်တစ်ယောက်နှင့် တူနေတော့သည်။

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကုရွှမ်... မင်းမှာ ပါရမီ ကောင်းကောင်းရှိသလို ခွန်အားလည်း ရှိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီကို ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေမှာ မဖြုန်းတီးနဲ့"

"အကယ်၍ ထန်ထျန်းအပေါ် တကယ်ပဲ မကျေနပ်တာ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ နောက်လာမယ့် နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲမှာ မင်းကိုယ်မင်း သက်သေပြလိုက်"

ကုရွှမ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "တပည့် နားလည်ပါပြီ"

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က လက်ခါပြလိုက်သည်။ "သွား တော့"

ပြန်သွားသည့် ကုရွှမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်က အားလုံးကောင်းပေမဲ့ အရမ်းမာနကြီးလွန်းတယ်၊ စိတ်ထားလည်း မပွင့်လင်း ဘူး၊ သူတစ်ပါးကို အသိအမှတ် မပြုချင်ဘူး"

"အကယ်၍ ဒီအကျင့်ကို ပြင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ လုမင် လိုမျိုး ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာ"

"သူက မင်းကို ဖယ်လိုက်ရင် ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အတော်ဆုံး တပည့်တစ်ယောက်ပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လူတိုင်းကတော့ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ အဆင့်ဆင့် ရှိကြတာပါပဲ"

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလို အဆင့်တွေ မရှိရတာလဲ"

"သတိထားဦး၊ သူက နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲမှာ မင်းအတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ပြောပြီးနောက် သူက သူ့နေရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ထန်ထျန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိသည်။

အန္တရာယ်အရှိဆုံး ပြိုင်ဘက်တဲ့လား

မျှော်လင့်ပါတယ်လေ။

မဟုတ်ရင် တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းနေလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် နန်းတော်သခင် သုံးဦး ရောက်ရှိလာပြီး ဤအောင်ပွဲခံပွဲကို တရားဝင် စတင်လိုက်တော့သည်။

အခမ်းအနားအကြောင်းကတော့ ထွေထွေထူးထူး ပြောစရာမရှိပေ။ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ၏ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်း အောက်မေ့ခြင်း၊ လူတိုင်း၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုနှင့် ပေးဆပ်မှုများကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခြင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သာယာလှပသော အနာဂတ်ကို မျှော်မှန်းကြသည်။

ခြုံငုံကြည့်ရလျှင် တော်တော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလှသည်။

ထန်ထျန်းအတွက် ပြောစရာဆိုလို့ ယနေ့ ပွဲတော်မှ ဟင်းလျာများမှာ တော်တော်လေး အရသာရှိခြင်းပင်။

ပြန်ရောက်ရင် ကုရှောင်းရွှယ်ကို လေ့လာခိုင်းရမည်။

အောင်ပွဲခံပွဲက အချိန်တော်တော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့လုံး သောက်စားမြူးထူးရင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပွဲ၏ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲအကြောင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။

စမ်းသပ်ပွဲဝင် မြင့်မြတ်သားတော် ၁၃ ဦးက နောက်ထပ် ဆယ်ငါးရက်အကြာတွင် ယခုမျိုးဆက်၏ နတ်ဘုရားသားတော် နေရာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးကာ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ သွားခွင့်ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်သားတော်များမှာ တက်ကြွနေကြသည်။ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ တပည့်ဘဝ နောက်ဆုံး စွမ်းရည်ပြပွဲလို့ ပြောလို့ရသည်။

အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးနိမ့်သည်ဖြစ်စေ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ လုပ်ပြရမည်။

စည်းကမ်းချက်များကို ကြေညာနေစဉ်တွင် ထန်ထျန်းက ထိုအေးစက်သော အကြည့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

အကြည့်နဲ့ လူသတ်လို့ မရဘူးလေ၊ တကယ်ပဲ သူ့ကို ယှဉ်ချင်တယ်ဆိုရင် စမ်းသပ်ပွဲမှာသာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေါ့ ။

နေဝင်သွားသောအခါ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ များအတွက် သီးသန့်ပြုလုပ်သည့် အောင်ပွဲခံပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထုန်းရှန့်တောင် သို့ ပြန်သည့်လမ်းတွင် အောက်ဘက်ရှိ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် တစ်ခုလုံးမှာ မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။

အဆင့်မြင့် အခမ်းအနားက ပြီးသွားသော်လည်း ဤပွဲတော်ကြီးမှာ အနည်းဆုံး ဆယ်ငါးရက်ခန့် ဆက်ရှိနေဦးမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ဘယ်အဆင့်အတန်း၊ ဘယ်အင်အားစု မှာမဆို ကိုယ်ပိုင် အောင်ပွဲခံလှုပ်ရှားမှုတွေ အသီးသီး ရှိနေကြသည်။

နောင်အနာဂတ်တွင်လည်း ဒါက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူရဲ့ ပုံသေပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထန်ထျန်းက ဤပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ပွဲအပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူက ထျန်းရှထုန်အသင်း၏ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းသို့ လာခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲ မဝင်ခင် သူ လုပ်စရာ နောက်ဆုံးတစ်ခု ကျန်သေးသည်။

အဲဒါကတော့ ရှောင်ကျိ နှင့် ကျန်းရှီ ကျောက်စာတိုင် တို့ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာ ထဲသို့ အားလုံး ပြောင်းရွှေ့ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤမူလ ရတနာ အပိုင်းအစ နှစ်ခုကို တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ ကမ္ဘာထဲတွင် ထားခဲ့၍ မဖြစ်ပေ။

ပြောင်းရွှေ့သည့် ကိစ္စ မှာ မခက်ခဲလှပေ။ အလုပ်အများစုကို ရှောင်ကျိက လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူက ပုံရိပ်ယောင် နယ်မြေ ၏ ပင်မဝင်ပေါက်ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးရန်သာ တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ဒါတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူက ဝမ်ကန်း နဲ့ လီဟုန် တို့ကို ခေါ်ပြီး သေချာ စကားပြောခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ကနေ ထွက်သွားပြီးနောက်အတွက် နောက်ဆုံး စီစဉ်ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၊ လန်တင်း အင်မော်တယ်အရှင် နှင့် မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင် စတဲ့ အကြီးအကဲ သုံးယောက်က တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် မှာ ရှိနေသလို၊ မိုမိသားစု လိုမျိုး သစ္စာရှိတဲ့ မဟာမိတ်တွေလည်း ရှိနေတဲ့အတွက် အခြေခံအားဖြင့် ဘာပြဿနာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပေ။

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ချင်းရွှီခြံဝင်းသို့ ပြန်လာကာ နတ်ဘုရားသားတော် စမ်းသပ်ပွဲ စတင်မည့်အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဆယ်ငါးရက်ဆိုသည့် အချိန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယနေ့က နတ်ဘုရားသားတော် နေရာကို ဆုံးဖြတ်မည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

မိုးမလင်းခင်မှာပင် ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် ဝမ်ကျိယွီတို့ကို ခေါ်ကာ သူ၏ ကမ္ဘာ ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားသားတော် နေရာကို ရရှိပြီးသည်နှင့် သူက...

ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။