တိုက်ခိုက်ခြင်း

အစောပိုင်းက....

အပြင်ဘက်တွင် နေရစ်ခဲ့သော ဆိုက်ဆီသည် ဆက်၍သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

သူ၏အစီအစဉ်များ မပြီးပြတ်မီ သူ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

အစပိုင်းက သူ အနည်းငယ် ထပ်မံ၍ ပြင်ဆင်ချင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်မရွေး မိုးရွာနိုင်သည့် ကောင်းကင်ယံမှ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကို မြင်ပြီးနောက် ပိရမစ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ကြိုတင်ခံစားမိသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဆိုက်ဆီ၏ မျက်နှာ တင်းမာခက်ထန်နေပေ၏။

သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် ခူးဖူကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ပင် သူ မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏မျက်လုံးများသည် ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ပိုင်၏ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"အရှေ့က အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူ... ချက်ချင်း လက်မြှောက်လိုက်စမ်း... ငါတို့ ဒီနေရာကို လွှဲယူလိုက်ပြီ... အခုကစပြီး မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြတော့..."

ဆိုက်ဆီက ယဲ့ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခူးဖူကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လျစ်လျူရှုထားရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

ယဲ့ပိုင်ထံ၌ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအယာ ရှိနေဆဲပင်။

ဆိုက်ဆီ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများ တွန့်လိမ်သွားသည်။

သူ ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ရုတ်တရက် သူ၏လက်ညှိုးကို စက်သေနတ်ငယ်၏ ခလုတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာကို မြှောက်ကာ သေနတ်ပြောင်းဝကို ယဲ့ပိုင်၏ခေါင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

"ငါ မင်းကို လက်မြှောက်ခိုင်းနေတယ်လေ... ငါပြောတာကို နားမလည်ဘူးလား..."

သူက တဖန်ထပ်၍ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ လူများအနက် သူသည် ခူးဖူကိုသာ အကြောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ယဲ့ပိုင်ကိုမူ သူ အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ချေ။

သူ၏စကားသံအဆုံးတွင် ယခင်က ယဲ့ပိုင်ကို သွားကြိုခဲ့သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသည် သူ၏နံဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အံ့ကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ... သူက ဒီစူးစမ်းရှာဖွေရေး စစ်ဆင်ရေးရဲ့ ခေါင်းဆောင် ပါမောက္ခယဲ့ပိုင် ဖြစ်ပုံရတယ်..."

"ပါမောက္ခယဲ့ဆိုတဲ့ သောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ငါက ဂရုစိုက်ရမှာလား..."

ဘုန်း...

ဆိုက်ဆီသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်းနောက်လှည့်ပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်၏။

"ဒီကောင်က တကယ်ကို သေလမ်းရှာနေတာပဲ..."

မူလက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသော ခူးဖူသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။ သူ၏နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကိစ္စများစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ခူးဖူ ကောင်းစွာစောင့်ထိန်းထားသော အချက်တစ်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူ ယဲ့ပိုင်၏ရှေ့တွင် ရှိနေသရွေ့ လုံလောက်သော နှိမ့်ချမှုကို အမြဲတစေ ထိန်းသိမ်းထားပြီး တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျိန်ဆဲခြင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ချေ။

ယဲ့ပိုင်အပေါ် သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လေးစားမှုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးထောင်ကတည်းက သူ၏အရိုးများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့လေပြီ။

"တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တော့မယ်..."

"ရှူး... အသံတိုးတိုးထားစမ်းပါ..."

"အီဂျစ် ခွေးမသားတွေ..."

"စကားမပြောနဲ့... အဲ့ဒီ ပါမောက္ခယဲ့ကို ဆန့်ကျင်ခိုင်းလိုက်..."

"အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က သတ္တိကောင်းလိုက်တာ... ဒီလောက်များတဲ့ စက်သေနတ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာတောင် မျက်နှာမပျက်ကြဘူး..."

"ငါတော့ လန့်ပြီး ရူးချင်နေပြီ..."

"မလုပ်နဲ့... အရင်က ပိရမစ်အပြင်ဘက်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို မမေ့နဲ့... သူတို့က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ရူးသွပ်နေကြသော်လည်း သေဆုံးရမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သူကမျှ တွေဝေမနေကြချေ။ သူတို့၏လက်များဖြင့် ခေါင်းကိုပိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဤအချိန်၌ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ပိုင်ကမူ...

သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး တခြားလက်တစ်ဖက်ကို တံတားကျောက်တုံးပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

လူအုပ်ကြီးကို ကျောခိုင်းကာ သူ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူ၏အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော လေထဲတွင် ညင်သာစွာ လူးလွန့်နေပေ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဆက်လက်တိုက်စားနေပြီး ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာတစ်ခုပင် မသိမသာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ယဲ့ပိုင်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီကျောက်တုံးက ဒီနေရာနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး... အစက သံသရာဖြတ်သန်းခြင်းမြစ်ထဲကို ကျသွားခဲ့ပြီးတော့ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်တွေ အရမ်းများလွန်းတာနဲ့ ညစ်ညမ်းသွားခဲ့တယ်... ဒါက အမည်မသိ အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ ဒါကို ငါ ယူသွားဖို့ လိုတယ်..."

ယဲ့ပိုင် တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လက်ရှိနေရာတွင်ရှိနေသော လူတိုင်းက သူ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်နိုင်ကြ၏။

"အရှင်... ဒါဆို... အဖြေကကော..."

ယဲ့ပိုင် ကျောက်တုံးကို ယူသွားတော့မည်အား သိပြီးနောက် ခူးဖူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော မေးခွန်းကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယဲ့ပိုင်က နံဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေအားလုံးက သေဆုံးကြရအုံးမှာပဲ... ထာဝရအသက်အတွက်ဆိုရင်တော့... အဲ့ဒီအတွက် အဖြေမရှိဘူး..."

ခူးဖူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပို၍ပို၍ တုန်ရီလာပြီး သူ ပြန်လည်ချေပတော့မည့်အချိန်တွင် စက်သေနတ်ငယ်ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆိုက်ဆီ၏ ကြမ်းတမ်းသောအသံက တဖန်ပြန်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်... ငါ့ကို လေလို သဘောထားနေကြတာလား... ငါ မင်းတို့ကို လက်မြှောက်ဖို့ ပြောထားတယ်လေ..."

ဒက်... ဒက်... ဒက်...

စကားပြောနေစဉ် သူ မသိမသာ အတင့်ရဲလာပြီး သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ကျည်ဆန်များသည် အတန်းလိုက် ပျံ့လွင့်သွားကာ ခန်းမပတ်လည်သို့ ထိမှန်သွားသည်။

ရှေးဟောင်းရုပ်ထုတစ်ခု နေရာတွင်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပေ၏။

ရှေးဟောင်းလက်နက်တစ်ခု ချက်ချင်းကျိုးပဲ့သွားသည်။

နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ကျည်ဆန်ရာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် ရုတ်တရက် သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ချိန်၌ သူတို့၏နှလုံးသားများမှ သွေးထွက်လုမတတ် ခံစားနေရသည်။

ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းများနှင့် အရာဝတ္ထုများအားလုံးမှာ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ရတနာများ ဖြစ်ကြ၏။

ပြင်ပသို့ ထုတ်ယူနိုင်ပါက ပစ္စည်းတိုင်းသည် ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာများကို သေနတ်ကိုင်ထားသော အရူးတစ်ယောက်က ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးလိုက်သလော။

သူ မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ အတင့်ရဲရသနည်း...

"ဆူညံလွန်းတယ်..."

ယဲ့ပိုင်သည် မူလက ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ကျည်ဆန်သံများသည် ခန်းမထဲတွင် ဆက်တိုက်ပဲ့တင်ထပ်နေချိန်၌ သူ ခူးဖူကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီးနောက် ဆိုက်ဆီကို အာရုံစိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဆိုက်ဆီသည် မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်မှုမျိုးကိုမျှ အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

"ငါ မင်းကို လက်မြှောက်ဖို့ ပြောထားတယ်လေ..."

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း သူတို့၏သေနတ်များကို အတူတကွ မြှောက်လိုက်ကြပြီး ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ယဲ့ပိုင် အရေးယူတော့မည်ဟု ခူးဖူ ထင်လိုက်သဖြင့် သူသည် ပြပွဲကောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယဲ့ပိုင်၏ နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုသည် ခူးဖူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လုံးဝကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ပိုင်က ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို တံတားကျောက်တုံးပေါ်သို့ တဖန်ပြန်၍ တင်လိုက်၏။

ဝှစ်...

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးအကြည့်များအောက်တွင် မူလက ကြီးမားသော တံတားကျောက်တုံးကြီးသည် ငွေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဒါက... နတ်ဘုရားရဲ့ နည်းလမ်းလား..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော အမေရိကန် ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်တစ်ဦးက အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကျောက်တုံးက ဒီအတိုင်း ပျောက်သွားတာလား... ဒီနေ့ ငါ အိပ်မက်မက်နေတယ်ဆိုတာ ငါ ပိုပိုပြီး သေချာလာပြီ..."

"သူ အဲ့ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ... မှော်ပညာလား..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပြောဆိုနေကြ၏။

သေနတ်ကိုင်ထားသော ဆိုက်ဆီလည်း ဆွံ့အသွားသည်။

အနောက်ဘက်ရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများလည်း မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြက်သေသေသွားကြသည်။

သို့ရာတွင် ဆိုက်ဆီ၏ တုံ့ပြန်မှုအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

စက်သေနတ်ငယ်ကို ယဲ့ပိုင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ ထာဝရအသက်အတွက် လိုချင်မက်မောမှုက သူ့ကို ပို၍ပို၍ရူးသွပ်လာစေကာ သူ၏ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို ချက်ချင်း ပေးစမ်း..."

ယဲ့ပိုင်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ချေ။

"ငါ မင်းကို ပြောနေတာလေ..."

ဆိုက်ဆီက ပျက်ယွင်းနေသောမျက်နှာဖြင့် သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့သည်။

ယဲ့ပိုင်က နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမသွားချေ။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအယာ ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း မောက်မာမှုများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

"ဟူး..."

ရူးသွပ်နေပုံရသော ဆိုက်ဆီကို ကြည့်မိချိန်၌ သူက ခံစားချက်တချို့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဤရှည်လျားသော နှစ်ကာလများအတွင်း ထာဝရအသက်အတွက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သည့် အဖြစ်ဆိုးများ ရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မည်မျှများပြားသော ခေတ်ကာလများ ကုန်လွန်သွားစေကာမူ အလားတူ ဖြစ်ရပ်များ ရှိနေအုံးပေမည်။

လတ်တလောတွင် အလွန်ရူးသွပ်နေပုံရသော ဆိုက်ဆီသည် ယဲ့ပိုင်၏မျက်လုံးထဲ၌ ဖုန်မှုန့်တစ်စ သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ဆိုက်ဆီတွင် ထိုကဲ့သို့ အသိစိတ်မျိုး မရှိကြောင်း သိသာရှင်းလင်းလှသည်။

ယဲ့ပိုင်သည် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကြောင်း သူ သိထားလျှင်ပင် ယဲ့ပိုင်အား သင်ခန်းစာပေးရမည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

ဒက်... ဒက်... ဒက်...

စက်သေနတ်ငယ်ကို ယဲ့ပိုင်၏ခြေထောက်များဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး သူ နောက်ထပ် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ သူ၏လက်ညှိုးက ခလုတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေနတ်သံများ တဖန်ပြန်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤစက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။