မိန့်ခွန်း

ခူးဖူပိရမစ်၏အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် အလွန်စည်ကားလှုပ်ရှားနေပေ၏။

စူးစမ်းရှာဖွေရေးတွင် ပါဝင်သော ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံမှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတဝိုက်ရှိ သတင်းထောက်များကမူ ကမ္ဘာတဝှမ်းမှ ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။

ပိရမစ်၏လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ မရေမတွက်နိုင်သော နိုင်ငံများက အထူးအာရုံစိုက်နေကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများကလည်း ထိုစူးစမ်းရှာဖွေမှုကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် ခူးဖူပိရမစ်သည် အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေခဲ့သည်။ ယနေ့၏ ပူးပေါင်းစစ်ဆင်ရေးက နှစ်ပေါင်းထောင်နှင့်ချီ၍ သက်တမ်းရှိ ပဟေဠိကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခြေရှိနေသဖြင့် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ချစ်လှစွာသော ပရိသတ်ကြီးရှင်...ဒီနေ့မှာ နိုင်ငံကြီးခုနစ်နိုင်ငံက ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်တွေအားလုံး ရောက်ရှိလာကြပါပြီ... ရှေးဟောင်းသုတေသနလောကရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆုံး ပါမောက္ခယဲ့ပိုင်တောင်မှ သူတို့အထဲမှာ ပါဝင်နေတယ်... ကျွန်မတို့ ရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ပိရမစ်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ဖို့ သူ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာပါ... ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒီနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုတော့ ကျွန်မတို့ မရရှိသေးပါဘူး..."

လှပသော အမေရိကန် သတင်းထောက်မလေးတစ်ဦးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"နှစ်ပေါင်းငါးထောင်တိုင်တိုင် တည်ရှိခဲ့တဲ့ ပိရမစ်ကြီးကို ဒီနေ့မှာတော့ ဆက်လက်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေပါတော့မယ်... ကမ္ဘာ့အကြီးကျယ်ဆုံး အံ့ဖွယ်အရာတွေထဲက တစ်ခုအနေနဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဘယ်လို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာမျိုးတွေ ပြသလာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရပါမယ်..."

တရုတ်နိုင်ငံမှ သတင်းထောက်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးရ တရားဝင် သတင်းတွေအရ နိုင်ငံ ခုနစ်နိုင်ငံက ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်တွေ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးတော့.... ပိရမစ်ကို စူးစမ်းရှာဖွေတဲ့အချိန်ကျရင် သတင်းထောက်တချို့ကို အထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ကြားသွားမှာပါ... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ ရုပ်သံလိုင်းကနေ လူတိုင်းအတွက် အပြည့်အဝ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်ပေးသွားမှာပါ..."

အီဂျစ် သတင်းထောက်သည် ဤနေရာရှိ လူများအားလုံးထဲတွင် ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အတက်ကြွဆုံး ဖြစ်နေပေ၏။

...

ညီလာခံခန်းမအတွင်းမှ ဆူညံသံများကို အပြင်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်နေသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများအားလုံး ကြားနေရသည်။

အထူးသဖြင့် အဝင်နှင့်အထွက်ပေါက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း လေးဦးသည် ထိုအသံများကို အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရပေ၏။

"ဒီအဘိုးကြီးတွေက တကယ်ကို ဆူညံလွန်းတယ်... ပိရမစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူတို့ ဖြေရှင်းနိုင်မလားဆိုတာ ငါ မသိဘူး...ဒီအသံတွေက ငါ့ကို စီးကရက်လေးတစ်လိပ် တိတ်တိတ်လေးသောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေတယ်... ဝမ်းနည်းစရာက ဒီကျိန်စာသင့်ပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် ပိတ်ပင်ထားတာပဲ..."

သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ ပုံပန်းသွင်အပြင်သည် အသက်သုံးဆယ်အောက်သာ ရှိသေးပုံရကာ သူ၏မျက်လုံးများသည် စူးရှနေပြီး တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်၏။

သူ၏နံဘေးရှိ ပါးစပ်ထောင့်၌ မြက်ပင်တစ်ပင် ကိုက်ထားသော အသက်လေးဆယ်အရွယ် လုံခြုံရေးအရာရှိတစ်ဦးကမူ အလွန်တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

"သူတို့က သော့တစ်ချောင်းအကြောင်းကို ပြောနေပုံရတယ်... ပိရမစ်ကိုဖွင့်ဖို့ သော့တစ်ချောင်း လိုအပ်နေတာများ ဖြစ်နေမလား..."

"ဟေး... ညီလေး... မင်းကို ငါ သတိပေးရလိမ့်မယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ လုံခြုံရေးအလုပ်ကိုသာ ကိုယ်လုပ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေဆီ လွှဲထားလိုက်... ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က သူတို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ..."

"ကောင်းပါပြီ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဆူညံသံတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုကို ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလေးဦးက သူတို့၏ အသံများကို တိုးညှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် ညီလာခံခန်းမသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်တော့ချေ။

"သူတို့ ရပ်သွားတာလား..."

"ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့လူတွေက ကြားဝင်ဖြန်ဖြေပေးဖို့ ရှေ့ထွက်လာပုံရတယ်..."

"အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီ... သောက်အဘိုးကြီးတွေ...ဒါကသာ အမျိုးသားရေး တာဝန်တစ်ခု မဟုတ်ရင် သူတို့ကို ပါးနှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ရိုက်ပစ်ချင်တယ်..."

"တိတ်တိတ်နေစမ်း ငတုံးကောင်... ဒီစကားကို တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားရင် မင်း သေလိမ့်မယ်..."

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလေးဦးသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ငြိမ်သက်သွားကြပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အခြေအနေသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေကြောင်း ဝိုးတဝါးခံစားလိုက်ရသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ဝင်ရောက်သွားရန် အနည်းငယ်မျှပင် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ တံခါးဝကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

ညီလာခံခန်းမတွင်မူ...

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်၌ လုံးလုံးလျားလျား ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် ရူးသွပ်သွားပြီး ရွှေသော့ကို ယဲ့ပိုင်၏လက်ထဲမှ တိုက်ရိုက်လုယူရန် ကြိုးစားချိန်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ လှုပ်ရှားလို့ မရတော့တာလဲ..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ငါ ခံစားနေရတယ်..."

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များအားလုံးက သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ အသံများကို အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေကြ၏။

သူတို့သည် စကားပြောဆိုရန်အတွက် သူတို့၏ပါးစပ်များကို ဖွင့်ဟရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာနိုင်ချေ။

သူတို့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။

သူတို့၏အသိစိတ်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသော်လည်း သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် မည်မျှထိ ကြိုးစားစေကာမူ ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့် ဤခံစားချက်က သူတို့ကို ယခင်က မကြုံဖူးသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားမိစေပေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် စင်မြင့်၏ အလယ်၌ ထိုင်နေသော ယဲ့ပိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုသည်။

"ဒီနေ့ ငါက အကြောင်းအရာသုံးခုကို ပြောမယ်..."

ထိုအသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ညီညာပြေပြစ်နေသည်။

သို့သော် ဤစကားလုံးများက အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များ၏နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ မည်သည်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ အံ့အားသင့်နေကြဆဲပင်။

ယဲ့ပိုင် ပြောဆိုသည်ကို ကြားပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်လုံးအကြည့်များ ယဲ့ပိုင်ထံသို့ ချက်ချင်းကျရောက်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် နံဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ဟုမ်းစ်က ဤအချိန်အခိုက်အတန့်၌ ယဲ့ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူငယ်လေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို နောက်ဆုံး၌ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာပေ၏။

သို့ရာတွင် ယဲ့ပိုင်က ဤလူများ၏တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ချေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို စင်မြင့်ပေါ်တွင် တင်ထားကာ သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ပထမအချက်... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ငါ သော့ပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့က အချိန်တံခါးကို ဖွင့်ရမယ်..."

ယဲ့ပိုင်က အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆက်လက်၍ စကားပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒုတိယအချက်... မင်းတို့က အတွင်းဘက်မှာရှိတဲ့ အရာတွေကို ယူပြီးတော့ ငါ့ကို ပေးရမယ်..."

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏အသံ အလွန်တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။

သို့ရာတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရပ်တန့်သွားသော ထိုရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များ၏စိတ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပေ၏။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဤလူငယ်လေး၏စကားများကို မလိုက်နာပါက ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"တတိယအချက်... ပြဿနာတွေကို လျှော့ပါ..."

ထိုအသံသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ပါဝင်နေသည်။

ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် စင်မြင့်အလယ်၌ ထိုင်နေသော ယဲ့ပိုင်၏ မျက်နှာအမူအယာသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်ချေ။ သို့ရာတွင် သူ၏မျက်လုံးများကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား နက်နဲသိမ်မွေ့နေပေ၏။

ထို့နောက် ရှေးဟောင်းသုတေသန ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့၏အဝတ်အစားများတွင် ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။

အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ပါးစပ်များမှ အသံများသည် အလွန်ပြင်းထန်နေဆဲပင်။

"ခုဏက ငါတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်း ထိန်းချုပ်လိုက်တာလား..."

ဟုမ်းစ်က ယဲ့ပိုင်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်ထိတ်လန့်မှုများမှာ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒါက ကျိန်စာသင့်သွားသလိုပဲ... ခုဏက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

"မင်း ငါတို့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

"အဲ့ဒီတံခါးကို ဖွင့်နိုင်မယ်ဆိုတာ မင်း သေချာလို့လား... ပြီးတော့ အဲ့ဒီအရာအတွင်းက အရာတွေကို ငါတို့က မင်းကို ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ..."

ညီလာခံခန်းမအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် များစွာပို၍ လိမ္မာပါးနပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် စကားများကို ဆက်လက်၍ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ယဲ့ပိုင်၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိကြတော့ချေ။ အစောပိုင်းက သူတို့ရရှိခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ညီလာခံခန်းမ၌ ဆူညံမှုများ ပြန်လည်၍စတင်သွားချိန်မှာပင် ရွက်ဖျင်တဲ၏ဝင်ပေါက် တဖန်ပြန်၍ ပွင့်သွားလေ၏။

ဝင်ပေါက်မှနေ၍ တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိုမင်းသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

"ပါမောက္ခယဲ့... ငါ့မှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်... မင်းအတွက် အဲ့ဒီတံခါးကို ငါ ဖွင့်ပေးချင်တယ်... ဒါက ဖြစ်နိုင်မလားဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်..."

ထိုအသံက ယဲ့ပိုင်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။

ယဲ့ပိုင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲပင်။ ဤအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ သူ၏အသံသည် ယခင်ထက် ပို၍ပင်ဖျော့တော့သွားကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ..."

"ငါလည်း မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ..."

နက်နဲသိမ်မွေ့သော အဓိပ္ပာယ်ပါသည့်အသံသည် ဆက်လက်၍ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

ညီလာခံခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားတော့သည်။