အတူတကွ

ထိုနေရာ၌ မျက်လုံးတစ်စုံသာ ဖော်ပြထားပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်တောင်ဝှေးတစ်ချောင်း ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏အသက်ကို သိရှိရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။

သို့သော် သူသည် ဤမျှထိ ရိုးရှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်နေရုံဖြင့်ပင် သူက မွန်မြတ်ပြီးကျက်သရေရှိကာ ရှေးကျသော အရှိန်အဝါတစ်ရပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်သည်။

ရာစုနှစ်တစ်ဝက်ကျော် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ထိုရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များပင်လျှင် သူနှင့် အရှိန်အဝါအရ အနည်းဆုံး အဆတစ်ရာခန့် ကွာခြားနေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် ခူးဖူဖြစ်ကြောင်း ထည့်ပြောနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

သူ ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် သူနှင့်ယဲ့ပိုင်၏ မျက်လုံးများ အချင်းချင်း ဆုံတွေ့သွားကြပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေကြ၏။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် နှစ်ပေါင်းငါးထောင်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ဖာရိုဘုရင်ကို မည်သည့်မျက်နှာသာမျှပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိကြချေ။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ အစည်းအဝေး လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို မင်း မမြင်ဘူးလား... မင်း ဝင်လာတာနဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ စကားတွေကို ပြောနေတယ်... လူသိများတဲ့ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင် တစ်ယောက်တောင်မှ သူ ပထမဆုံး ဝင်လာချိန်မှာ တောင်းပန်သင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"မင်းက အီဂျစ်လူမျိုး မဟုတ်လား... မင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အဖြူရောင်အဝတ်ကို ဆွဲခွာလိုက်လို့ ရမလား... ဒါ့ပြင် အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့နာမည်ကို ငါတို့ကို အသိပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"ဘယ်လိုလူမျိုးမဆို ဒီနေရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့က တကယ်ကို ကျိန်စာသင့်တဲ့နေ့ပဲ..."

ထိုစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် နိုင်ငံ ခုနစ်နိုင်ငံမှ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များအားလုံး စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။

အစောပိုင်းက သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့သည် ယဲ့ပိုင်အပေါ် အလွန်အမင်း မကျေနပ်မှုနှင့်ဒေါသများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။ ထိုကြောင့် သူတို့အားလုံးက ခူးဖူအပေါ်သို့ သူတို့၏ဒေါသများကို ပုံချလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ယဲ့ပိုင်သည် စင်မြင့်၏အလယ်တွင် ထိုင်နေဆဲပင်။ သူ၏မျက်နှာအမူအယာသည် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။

ဤအခြေအနေအတွက် သူက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ဤရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များမှာ မည်မျှထိ ရိုးအပြီး ငယ်ရွယ်နေစေကာမူ သေချာသည့် အရာတစ်ခုရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့သည် သမိုင်းဝင်အမှန်တရားများကို စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းနှင့် အသိပညာကို ရူးသွပ်စွာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းပင်။

အကယ်၍ ယခုချိန်၌ သူတို့ ဆဲဆိုနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားသည် နှစ်ပေါင်းငါးထောင်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ဖာရိုခူးဖူဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားပါက.....

ဤကောင်လေးများ၏အမူအယာများကို ကြည့်ရသည်မှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အငြင်းပွားမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်....

ယဲ့ပိုင်က ခူးဖူသည် မည်သည့်ဒေါသထွက်မှုမျိုးမျှမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူက ထပ်မံ၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း တံခါးကို ဖွင့်ရမယ်..."

ထို့နောက် ယဲ့ပိုင်က သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူ သိမ်းဆည်းထားသော ရွှေသော့သည် တောက်ပမှုများအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး ရှေးကျကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပုံရပေ၏။

နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် ထိုသော့သည် လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာကာ ခူးဖူရှိနေသောနေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မျောလွင့်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြသော ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များ တဖန်ထပ်၍ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒါက ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ..."

"ဒီနေ့ ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်..."

"မယုံနိုင်စရာပဲ...တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပဲ..."

"တကယ်လို့ ဒီအရာတွေကို အပြင်လောကဆီ ထုတ်ပြလိုက်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

အသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပေ၏။

သို့သော် ခူးဖူကမူ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

သူက လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ရွှေသော့ကို ညင်သာစွာ လက်ခံလိုက်ကာ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ဖြင့် သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်သည်။

ချောင်မိသားစုက ဤသော့ကို ရှာဖွေနေကြောင်း သူ ပထမဆုံး သိရှိလိုက်ချိန်တွင် ယဲ့ပိုင် ထွက်ပေါ်လာရန် အချိန်ကြာမြင့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကတည်းက ချောင်မိသားစု၏အဆုံးသတ်သည် တိတ်တဆိတ် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်ပေ၏။

ခူးဖူက ပြောဆိုသည်။

"ပါမောက္ခယဲ့... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သွားကြမလား..."

"ကောင်းပြီ..."

ယဲ့ပိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေဆိုလိုက်သည်။

ခူးဖူက ချက်ချင်းနောက်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ရှေးဟောင်းသုတေသန ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို လျစ်လျူရှုကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်သွားသည်။

ယဲ့ပိုင်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး အနီရောင် ကော်ဇောပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလိုက်၏။

ယဲ့ပိုင်က ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များအားလုံး တုံ့ပြန်လာကြသည်။

"မြန်မြန်လုပ်..."

"သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြစမ်း..."

"အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်မနေနဲ့... အနည်းဆုံးတော့ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ကျွန်တော်တို့က အံ့အားသင့်ဖို့ကောင်းတဲ့အရာတွေကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်..."

"ပိရမစ်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဒီနေ့ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဒီအံ့အားသင့်တဲ့အရာတွေရဲ့ မျက်မြင်သက်သေတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာက ငါ့ဘဝအတွက်လည်း တန်ဖိုးရှိတယ်..."

နောက်မှလိုက်ပါလာသော ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များအဖွဲ့သည် အစောပိုင်းက သူတို့ ရရှိခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများအားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုများအစား ပိရမစ်၏လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စိတ်ကူးယဉ်မှုများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ ဟုမ်းစ်၏မျက်လုံးများပင်လျှင် ပူလောင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာလည်း အားလပ်မနေခဲ့ချေ။ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေသော်လည်း သူက လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသည့်အလား ပြေးလွှားနေခဲ့၏။

...

"သူတို့ ထွက်လာကြပြီ... ချစ်လှစွာသော ပရိသတ်ကြီးရှင်... သူတို့က အရမ်းဝေးကွာနေပေမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ မှန်ပြောင်းမှန်ဘီလူးကနေတဆင့် နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံက ရှေးဟောင်းသုတေသန ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ သွားနေတဲ့ ဦးတည်ချက်အရ အဲ့ဒါက ခူးဖူပိရမစ်ရဲ့ဝင်ပေါက်ပဲ ဖြစ်မယ်... ကျွန်မရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ဒီနေ့မှာ ထုတ်ဖော်ခံရတော့မှာပါ..."

ပိတ်ဆို့ထားမှု၏အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော အမေရိကန်သတင်းထောက်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

သူမ၏နံဘေးတွင် ကင်မရာကို သယ်ဆောင်လာသော အဖော်ဖြစ်သူက ပို၍များပြားပြီး နီးကပ်သော ပုံရိပ်များကို ရိုက်ကူးချင်နေသဖြင့် အဆက်မပြတ် ချိန်ညှိနေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် အကွာအဝေးသည် အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသဖြင့် မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်တချို့ကိုသာ ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ပုံပန်းသွင်ပြင်များမှာ အနည်းငယ်မျှ ရှင်းလင်းမှု မရှိခဲ့ချေ။

"ဟေး... လူကြီးမင်း... အရင်က ကျွန်တော်တို့ အီဂျစ်ဘက်ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်... စူးစမ်းရှာဖွေမှု စတင်တာနဲ့တပြိုင်နက် ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ဖို့ အထဲဝင်ခွင့် ပေးမယ်ဆိုတာလေ... အခု ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားလို့ ရပြီလား..."

အီဂျစ် သတင်းထောက်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအယာဖြင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏အနီးသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင်...

ယခင်က ယဲ့ပိုင်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သော တရုတ်အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး စုံတွဲအပြင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အီဂျစ်လူမျိုးတို့ကလည်း ဤအရာကို အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ထိုလူနှစ်ဦး၏ အမူအယာများ ပို၍ပို၍ပျက်ယွင်းလာနေခဲ့သည်။

"ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်အဖွဲ့ရဲ့ ရှေ့ဆုံးမှာ ဆံပင်အရှည်နဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေတာကို ငါ ခုဏက မြင်လိုက်တယ်... အဲ့ဒါက အရင်က ငါတို့ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ လူငယ်လေးပဲလား... အဲ့ဒါက အံ့အားသင့်စရာကောင်းတယ်... အဲ့ဒီကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့စကားကို နားထောင်နေကြတယ်..."

အသားအရေဖြူဖွေးပြီး တင့်တယ်လှပသော တရုတ်အမျိုးသမီးက နူးညံ့ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်ကာ သူမ၏မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

သို့သော် အသားညိုညိုအမျိုးသားက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ရိုးအမနေနဲ့... သူက အသက် ၁၇ နှစ် ဒါမှမဟုတ် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... သူ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ပုံစံကလည်း အရမ်းထူးဆန်းတယ်... ဒါကြောင့် သူက အဲ့ဒီရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်တွေအတွက် လမ်းပြပေးဖို့ သွားနေတာလို့ ငါ ထင်တယ်..."

သူ၏နံဘေးတွင်ရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အီဂျစ်လူမျိုး၏မျက်နှာသည် ရှုံမဲ့နေပေ၏။ သူက အံ့တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပိရမစ်ထဲမှာ အဆိပ်ငွေ့တွေ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေလို အန္တရာယ်တွေ သေချာပေါက် ရှိနေမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်... ဖြစ်နိုင်တာက ဒီကောင်လေးက အသေခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ဟား ဟား ဟား... အဲ့ဒါက အမှန်တရားပဲ..."

အသားညိုညို အမျိုးသားက ရယ်မောလိုက်သည်။

ပိတ်ဆို့ထားသော နယ်မြေအတွင်း၌....

တံခါးဝတွင် အီဂျစ်အလံကို စိုက်ထူထားသော ရွက်ဖျင်တဲတစ်ခု၏ဝင်ပေါက်၌ ကျောတွင် သေနတ်တစ်လက် လွယ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်တော့ပ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများထွက်နေကာ ရိုသေလေးစားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေပေ၏။ အစောပိုင်းက ညီလာခံခန်းမတွင် ရိုက်ကူးထားသော ပုံရိပ်က သူ့ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ရရှိစေခဲ့သည်။

ရွက်ဖျင်တဲအတွင်း၌...

ရိုးရှင်းသော ရုံးစားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် အရောင်မတူညီသော ဖုန်းသုံးလုံးရှိနေသည်။ ထိုအရာများကို အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ သန့်ရှင်းထားပြီး အသုံးပြုနေဆဲအရာများဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ထိုစားပွဲ၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အီဂျစ်လူမျိုးတစ်ဦး၏ ရှေးဟောင်းရုပ်ထုတစ်ခု ရှိနေပေ၏။ ဤှသည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရုပ်ထု၏ပုံပန်းသွင်ပြင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ ထိုအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူအများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည်။

ရုံးစားပွဲ၏အရှေ့ဘက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြား၌ တံဆိပ်များ တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အေးစက်တင်းမာနေပေ၏။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်နီပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ထို့နောက် သူက ဝိုင်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်နီများကို တင့်တယ်လှပစွာ ငှဲ့ထည့်လိုက်၏။

အပေါ်ယံတွင် သူသည် အထက်တန်းလွှာ အရှိန်အဝါတစ်ရပ်ရှိပုံရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွန်စူးရှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

ထိုအရှိန်အဝါနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

"ဝင်လာခဲ့..."

ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ထည့်ပြီးသွားချိန်၌ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ထိုအရာကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် ဝိုင်အားလုံးကို သောက်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရွက်ဖျင်တဲ၏ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ဩရှသောအသံဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်၏။