အခန်း (၄၀၈)

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် ဗီဇအရပင် ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်မိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးကြိုးဟိန်းသံသည် အဆင့် ၅ ရှိသော သားရဲဆိုးကြီး ဖြစ်ရာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး လျှော့တွက်၍မရနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ချီချီလေး၏ ဝိုင်းစက်ပြီး အရည်ရွှမ်းနေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူ့ကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ လုချွမ်း ပြောမည့်စကားများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်တော့ အကြပ်ရိုက်သွားမိသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချီချီလေးသည် ယခုအခါ အဆင့် ၅ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည့်အပြင် အလွန်ထူးကဲသော ပါရမီစွမ်းရည်များကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင့် ၅ သတ္တဝါများသည် ချီချီလေးကို ယှဉ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် ချီချီလေး လိုက်သွားလျှင်ပင် မိုးကြိုးဟိန်းသံကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး အန္တရာယ်လည်း မရှိသလောက်ပင်။

သို့သော် သူမ လိုက်သွားနိုင်သော်လည်း လုချွမ်းအနေဖြင့် ချီချီလေးကို ရှေ့တန်းမှ မတိုက်ခိုက်စေလိုပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချီချီလေးက ကလေးသေးသေးလေးပဲ ရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူက စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးလိုက်သည်။

"ချီချီလေး... ဖေဖေ သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုရောက်ရင် သမီးက ဘေးကနေပဲ ကူညီပေးရမယ်။ မိုးကြိုးဟိန်းသံကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူးနော်။ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ ချီချီက အလိမ္မာဆုံးကလေးပါ"

စာရွက်ပေါ်က စာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိရုရွှယ်မှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး လုချွမ်းကို ပြုံးလျက် ကတိပေးလိုက်သည်။

ချီချီလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ္မာရေးခြားရှိသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချီချီလေး သဘောတူသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချွမ်းလည်း စိတ်အေးသွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ဖေဖေနဲ့အတူ သွားကြစို့" ဟု ရေးသားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လုချွမ်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဗီလာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ...

ဝုန်း... ဝုန်း...

မိုးကြိုးဟိန်းသံ၏ ဖျက်ဆီးလိုသော အားအင်များကြောင့် မြေပြင်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော မိုးကြိုးဟိန်းသံကြီးမှာလည်း နောက်ဘက်မှနေ၍ ကျောက်လင်းကို အမြဲမပြတ် ခြောက်လှန့်နေတော့သည်။

"ဝူးးးး"

မိုးကြိုးဟိန်းသံက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဘက်မှနေ၍ လျှပ်စီးတန်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျောက်လင်းသည် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးတစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

"တောက်... ဒီမိုးကြိုးဟိန်းသံမှာ ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်တွေက ကုန်ကိုမကုန်နိုင်ပါလား။ သားရဲတွေက ဒီလိုအပိုင်းတွေမှာတော့ လူသားတွေထက် ပါရမီပိုပါလာတာ အမှန်ပဲ..."

ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိသမျှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကိုယ်ခံပညာကို အသုံးချကာ တစ္ဆေပုံရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မီတာရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးသို့ လျှပ်တပြက် ပြေးထွက်လိုက်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းများသည် ကျောက်လင်း အစောပိုင်းက ရပ်နေခဲ့သော မီတာတစ်ရာပတ်လည်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

အောင်အောင်မြင်မြင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော့သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကြိမ်ဆဲနေမိသည်။

နေ့ရက်များစွာ အနားမရဘဲ ပြေးလွှားနေခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူမ၏ ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်များမှာလည်း ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်သာ မရှိတော့လျှင် သူမ၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ရာ မိုးကြိုးဟိန်းသံ၏ လက်မှ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လီမြစ်အခြေစိုက်စခန်းနှင့် အလှမ်းမဝေးတော့ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျောက်လင်းအနေဖြင့် သူမ အနားယူရန် အချိန်ရစေရန်အတွက် နောက်ဘက်ရှိ ယွမ်ရိနှင့် အဖွဲ့ကို မိုးကြိုးဟိန်းသံအား အသေခံတားဆီးခိုင်းရန်အထိ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

မိုးကြိုးဟိန်းသံမှာမူ ၎င်း၏တိုက်ကွက် လွဲချော်သွားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့မှ ကျောက်လင်းထံသို့ နောက်ထပ် တိုက်ကွက်တစ်ခု ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဒုံးပျံများကဲ့သို့ ကျောက်လင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာရာ သူမမှာ အတော်ပင် အကြပ်ရိုက်နေပုံပေါ်သည်။

"သားရဲစုတ်... အခုတော့ သိပ်ပြီး မာန်တက်မနေနဲ့ဦး။ မကြာခင်မှာ နင် ငိုချင်ရင်တောင် ငိုလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျောက်လင်းက အံတင်းတင်းကြိတ်လျက် မိုးကြိုးဟိန်းသံကို မုန်းတီးမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

"လုချွမ်း ငါတို့ကို သတိထားမိနေပြီလား မသိဘူး"

ကျောက်လင်း၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုချွမ်းတွင် ပျံသန်းနိုင်သော ကင်းထောက်ဇွန်ဘီများ ရှိနေသည်ကို သူမ သိထားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်လင်းသည် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး မိုးကြိုးဟိန်းသံ၏ တိုက်ကွက်များကို အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းရင်း ရှေ့သို့ မရမက ပြေးထွက်လိုက်တော့သည်။

နီးနေပြီ... ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့ အရမ်းနီးနေပြီ။

နောက်ဘက်ရှိ ယာဉ်တန်းတွင်မူ...

"ကောင်းပြီ... ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်နာရီကျော်လောက်အတွင်းမှာ မိုးကြိုးဟိန်းသံက လီမြစ်အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်တော့မယ် တပ်မှူးကျောက်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ဒီလောက်ကြာအောင် တောင့်ခံထားနိုင်တာ လွယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

ယွမ်ရိသည် တိုင်းတာရေးကိရိယာများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် တစ်နာရီခရီးသာ လိုတော့သဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ မရှိတော့ဘဲ ဤတာဝန်မှာ အောင်မြင်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဇွန်ဘီဘုရင်ကတော့ တိုက်တောင်မတိုက်ဘဲ ထွက်မပြေးပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့..."

သူ့ဘေးမှ ကျန်းဟုန်ကန်းမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသော ထိုဇွန်ဘီဘုရင်ကို တွေးမိသည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထိုဇွန်ဘီဘုရင်မှာ ဒေါသထွက်လွယ်သော မိုးကြိုးဟိန်းသံနှင့်မတူဘဲ အလွန်ဉာဏ်များသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဇွန်ဘီဘုရင်က မိုးကြိုးဟိန်းသံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မနိုင်နိုင်ဘူးဟု ယူဆပြီး ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့လျှင်...

သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သလို အစောပိုင်းက ရဲဘော်များ၏ ပေးဆပ်မှုမှာလည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ လူတိုင်း ဝမ်းသာနေကြသည့် အချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ထင်မြင်ချက်မျိုးကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသဖြင့် သူ၏စိုးရိမ်မှုကို စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားလိုက်တော့သည်။

အမှန်စင်စစ် တာဝန်အောင်မြင်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေသည့် အချိန်အခါမျိုးတွင် ယခုကဲ့သို့ မင်္ဂလာမရှိသော စကားမျိုးကို ပြောဆိုရန်မှာ လုံးဝ မသင့်လျော်လှပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ယွမ်ရိနှင့် ကျန်းဟုန်ကန်းတို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူအားလုံးမှာ ပြုံးရွှင်နေကြပြီး တာဝန်အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးတော့မည့် အခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိတ်ကူးအာရုံထဲတွင် မိုးကြိုးဟိန်းသံနှင့် ဇွန်ဘီဘုရင်တို့သည် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ရင်း အင်အားကုန်ခန်းသွားကာ သူတို့မှ အလွယ်တကူ သုတ်သင်လိုက်ရမည့် မြင်ကွင်းများကို ပုံဖော်နေကြတော့သည်။

အရေးကြီးသောအချက်မှာ ဤဘေးရန်နှစ်ခုကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ပါက အခြေစိုက်စခန်းကြီးများ၏ အလေးပေးမှုနှင့်အတူ ထိုက်တန်သော ဆုလာဘ်များစွာကို မလွဲမသွေ ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရာထူးအဆင့်အတန်း၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များအားလုံးကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်တော့မည်ဖြစ်ရာ တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ ကျောက်လင်း၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကိုမူ မေ့လျော့ထားခြင်း မရှိကြပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တပ်မှူးကျောက်သာ မရှိခဲ့ပါက ဤတာဝန်ကို အောင်မြင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့်အပြင် မိုးကြိုးဟိန်းသံ၏ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် အဖွဲ့လိုက် ပြိုကွဲမသွားခဲ့သည်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ကျောက်လင်း၊ မိုးကြိုးဟိန်းသံနှင့် လီမြစ်အခြေစိုက်စခန်းတို့၏ အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ ကျောက်လင်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် အခြေစိုက်စခန်း၏ မည်းမှောင်သော ပုံရိပ်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

မိုးကြိုးဟိန်းသံသည် ကျောက်လင်း၏ နောက်မှ မရပ်မနား လိုက်ပါလာဆဲဖြစ်ပြီး သူမသည် ၎င်းကို တောရိုင်းမြေပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်၍ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှေ့မှ ပြေးနေသော ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ရှေ့၌ မတ်တပ်ရပ်နေသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် အရိပ်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

ထိုအရိပ်များမှာ လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများဖြစ်သော တာဖန်းနှင့် အာဖန်းတို့ပင်။

"ကောင်းပြီ... လုချွမ်းက ငါ့ကို စောစောစီးစီး သတိထားမိနေပြီး ငါ့ကိုစောင့်ဖို့ ဇွန်ဘီတွေကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားရပြီဖြစ်သဖြင့် ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာသွားသည်။ ဤသည်မှာလည်း ကောင်းမွန်သောအချက်ပင်။ အကယ်၍ လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီများက မိုးကြိုးဟိန်းသံကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ကြိုတင်ထွက်ပြေးနိုင်ခွင့် ရှိပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ရဲ့ တာဝန်တော့ ပြီးဆုံးပြီ။ သွားကြစို့"

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်လင်းသည် ကျန်ရှိသမျှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ လျှပ်စစ်အလား မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ဇွန်ဘီများရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူတို့အနားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူမသည် မိုးကြိုးစုစည်းကွင်းကို ပစ်ချပေးခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ဘေးဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ဤနောက်ပိုင်း ကိစ္စရပ်များမှာ သူမနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အားလုံးမှာ လုချွမ်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါတော့သည်။ လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများက မိုးကြိုးဟိန်းသံကို ခေတ္တမျှ တားဆီးထားနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ တာဝန်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သွားပြီဟု ပြောနိုင်မည်ပင်။