အပြန်အလှန် ဖေးမကူညီခြင်း၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခြင်း ၂

လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး၊ စပါးအုံးမြွေနတ်ဆိုးတစ်ကောင်၊ သူတို့အားလုံးမှာ ထူးဆန်းနေပုံရသည့်အပြင်...ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်များသည် ပန်းရောင်သန်းနေသောနှုတ်ခမ်းများနှင့် သွားဖြူဖြူလေးများပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နောက်ဆုံး မိန်းကလေးထံသို့ ကျရောက်သွား၏။

ထိုမိန်းကလေးသည် သေသပ်လှပစွာချုပ်လုပ်ထားသော မြင်းမျက်နှာဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ထူးဆန်းစွာပင် ထိုဂါဝန်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူမ၏ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာလေးကို အနည်းငယ်အေးစက်နေစေပုံရပေသည်။

သေချာသည်မှာ၊ ကျိကျင့်ရှီးအား အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည့် အချက်မှာ လိမ္မာရေးခြားရှိပုံရသော ဤမိန်းကလေးထံမှ မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းအငွေ့အသက်မျှ ထွက်ပေါ်မနေခြင်းပင်။

သို့တိုင်အောင် အလိုအလျောက်ဆိုသလိုပင်၊ သူမဘေးရှိ ထိုက်သင့်သောကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် လူငယ်နှစ်ဦးအား သတိထားနေသော အနေအထားကို ဖြစ်သွားစေသေး၏။

ခေတ္တအကြာတွင်၊ ကျိကျင့်ရှီးသည် ပြုံးကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ "ရှင်ကတော့ အရင်ကလိုပဲ ခန့်မှန်းရခက်တုန်းပဲနော်။" ဟု တီးတိုးရေရွက်လိုက်လေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်ရာတွင် တာအိုကလေးငယ်များအား ဂရုမစိုက်ဘဲ သူဘာသာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး၊ မည်သည့်နေရာမှ ဤကဲ့သို့သောထူးဆန်းသည့် အုပ်စုနှင့် တွေ့ဆုံလာခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

သို့သော် မူလကတည်းကပင် တစ်ဖက်လူသည် တစ်စုံတစ်ရာအကူအညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ လှည့်လည်သွားလာနေသည်မှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မဖန်တီးဘဲ ဘေးကင်းရန်သာ အရေးကြီး၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပါရမီမျိုးဖြင့်၊ ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ထောက်ပံ့မှု မရှိလျှင်ပင် သူသည် တစ်နေ့တွင် ဟုန်ကျယ်၌လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

သားတော်ခုနစ်ပါးအနေဖြင့် ဤအခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး၊ သူမတို့ ဂိုဏ်းချုပ်အနည်းငယ်ကို သူနောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားမည်ကို ကြည့်ရှုခွင့်ပေးနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်မိပါတော့သည်။

"..."

အန်းယီ သည် ရှန်းယီ၏ အနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ တည်းခိုခန်းမှထွက်ခွာပြီးနောက် သူမသည် ဒုတိယထပ်ရှိရာနေရာသို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ရှန်းယီသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သက်ပြင်းချကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိဘူး။"

အန်းယီက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ ဖိနပ်ထိပ်စွန်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

သူ့အပေါ် သူမ၏ ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းမှုမှာ ရှင် မှသည် လူကြီးမင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်ဟု ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ လေးစားမှုရှိပုံရသော်လည်း၊ အခြားသော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များ သို့မဟုတ် ခန်းမသခင်များပြသသည့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုမျိုးနှင့် မတူဘဲ၊ အလွန် သိသာထင်ရှားလှသော အကွာအဝေးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

သူမ၏ အလုပ်တွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ပင်၊ ရှန်းယီကတောင်းဆိုသရွေ့ သူမသည် သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှဖီဆန်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ သတိမထားမိပါက သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပိုပြောမည် မဟုတ်ချေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင်၊ သူမသည် အလုပ်ခိုနေခြင်းပင်။

ရှန်းယီအတွက်မူ၊ ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို လုံးဝ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ဖြေရှင်းရမည့် နည်းလမ်းများမှာ နှစ်မျိုးသာ ရှိလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ စတုတ္ထမြောက် ဘေးဒုက္ခကြီးမှာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ချေမွပစ်ပြီးအနောက်ခန်းမသခင်နေရာကို ဆက်ခံရန် နှင်းကျားတစ်ကောင်နှင့် အစားထိုးလိုက်ခြင်းက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို ခိုင်မာစေရန် အများဆုံး နတ်ဆိုးသက်တမ်းနှစ်တစ်သန်းခန့်သာ ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

စျေးကြီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ အသုံးပြုရသည်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရစေပေ၏။

ဒုတိယနည်းလမ်းအနေဖြင့်မူ၊ ဤမိန်းကလေးအား သခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူရခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် နတ်ဆိုးမူလပမာဏများစွာကို အသုံးပြုပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုငရဲကဲ့သို့သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွင်၊ ခေါင်းအမာဆုံးသော သူပင်လျှင် အဆုံး၌ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်...

သေခြင်းတရား ဘေးဒုက္ခအတွင်းမှ မိန်းကလေး၏ တည်ငြိမ်မှုကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ၊ ရှန်းယီသည် သူ့ကိုယ်သူ စတင်သံသယဝင်လာခဲ့၏။

"ဆင်းရဲနေတုန်းပဲ။" ရှန်းယီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာဒေါသထွက်မှုတစ်ခု ခေတ္တမျှပေါ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

စတုတ္ထမြောက် ဘေးဒုက္ခတွင် ထိုမျှချွေတာခဲ့သော်ငြား၊ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဆိုးသက်တမ်းနှစ်များမှာ ခြောက်သိန်းကျော်သာ ရှိတော့သည်။

လောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် ရှိသည်နှင့်သာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ရတော့မည်။

ယွီလန် သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

သူမ အသတ်ခံခဲ့ရပြီးကတည်းက သူမ၏ သခင်မျက်နှာပေါ်တွင် ဤမျှများပြားသော ခံစားချက်များကို မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းစက်ရုပ် တစ်ခုအဖြစ်မှ အသက်ရှင်ရှူရှိုက်နေသော လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။

ဒေါသထွက်ခြင်းထက်၊ ၎င်းမှာ ရှက်ရွံ့မှုမှတစ်ဆင့် ဒေါသထွက်လာခြင်းနှင့် ပို၍ တူနေလေသည်။

ခေါင်းမာသော ကျားနတ်ဆိုးလေးအား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းကို ယာယီ လက်လွှတ်လိုက်ရန် သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲဆောင်နိုင်ရေးအတွက်၊ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြေပေါင်းစုံ ပေးနေခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း၊ ထိုအရာကို အသံထွက်၍ ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

၎င်းမှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေပုံရပေ၏။

"ဟိ..." ယွီလန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အသာခိုးရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

"..."

ရှန်းယီ၏ အေးတိအေးစက် အကြည့်ကြောင့် လှပသော မိန်းမပျို၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး၊ အနည်းငယ် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမရှေ့ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောနတ်ဘုရားသည် သူမအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ အပြစ်ရှိသည်ဟု မခံစားခဲ့ရကြောင်းကို သူမ နီးပါး မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုမျိုးမှာ လူတိုင်း ခံစားခွင့်ရှိသော အရာမဟုတ်ပေ။

"သာမန်အတိုင်း နေစမ်းပါ။" ရှန်းယီသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ထိုအသက်ကင်းမဲ့နေသောမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ အတွေးတစ်ချက်ပဲ လိုတာ။"

"ရှင်က ကတိမတည်ဘူး။" အန်းယီသည် သူမ၏ မျက်ခွံများကိုပင် မပင့်ဘဲပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့်..." ရှန်းယီသည် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

"ငါ ကတိမတည်ရင်တောင် မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

"..." အန်းယီသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လူငယ်၏ အေးစက်နေပုံရသော မျက်နှာကို သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် လေ့လာလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ကတိမတည်ဘူးလေ။"

သူမ၏ သန့်စင်ပြီး အပြစ်ကင်းသော စူးစမ်းမှုအောက်တွင်၊ ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဟန်ဆောင်ထားသော အေးစက်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ လမ်းမဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသည့်အပြင် သာမန်ခြိမ်းခြောက်သည့် နည်းဗျူဟာများကလည်း သူတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ယန် ရတနာနယ်မြေမှာ ယခုအခါ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး၊ ကျန်ချိုလန်၊ ဝူတောက်အန်း ၊ ကျူးကျွယ် နှင့် အခြားသော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများ၊ ထို့ပြင် အကြီးအကဲ ချန်ချမ်ခွင်း နှင့် သူ့အား ချင်ကျိုးမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန် တစ်လျှောက်လုံး ကူညီပေးခဲ့သော လင်းပိုင်ဝေ့တို့လည်း ရှိနေသည်။

သူပင်လျှင် နှင်းကျားမျိုးနွယ်စု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကာ၊ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားပြီး လူသူအာရုံစိုက်ခံရခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် တစ်ခုနှင့် လူကြီးလူကောင်း ဆန်ဆန်သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အချိန်သိပ်မရှိလှချေ။

တစ်လျှောက်လုံးတွင်၊ ရှန်းယီသည် လေးနက်ဟောစကားများကို ရှားရှားပါးပါးသာပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ကတိပေးရာတွင် စမ်းကြည့်မည်ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကိုသာ မကြာခဏအသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

အခြားသူများကို နှုတ်ဖြင့် လှည့်စားသည့်တိုင်အောင်၊တစ်ဖက်မှ လူများမှာ လူဆိုးများ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများသာ ဖြစ်ကြ၏။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်များကြောင့်၊အခြားသူတစ်ဦးအပေါ် သူ ကတိဖျက်မိခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ထို့အပြင် သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားရှာဖွေပါစေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားအရမြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ခြေပေးနိုင်ရန်အတွက် သူမထံမှ မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာကိုမျှ မတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

"..."

အန်းယီသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ထပ်မံ ငုံ့ထားလိုက်ပြန်သည်။

ဤမျှစည်ကားသော နေရာမျိုးကို သူမ မည်သည့်အခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။ ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း၊ သူမ ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ခေတ္တမျှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခြေဖျားထိ တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှ မနောက်မကျစေရန် အားထုတ်ရင်း၊ ရှန်းယီ၏ ဖိနပ်ဖနောင့်ပေါ်သို့သာ အကြည့်များကို စူးစိုက်ထားလေသည်။

ရှန်းယီသည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ အနောက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ချင်ဖုန်းတောင် တွင် ကျောင်းနဂါးကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အနီးကပ်တွဲဖက် ဒု-စစ်သူကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးခံရချိန်က သူ မည်သို့ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့၏။

မြင့်မားသော မြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးကာ ချင်ကျိုးမြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့စဉ်က၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထုံကျင်သွားလောက်အောင် တောင့်တင်းနေခဲ့ပြီး၊မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဝါးများမှာလည်း ချွေးများ ပြန်နေခဲ့လေသည်။