အပြန်အလှန် ဖေးမကူညီခြင်း၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခြင်း ၃

သူသည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ဘဲ၊ သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကောင်မလေးအား အလောတကြီးလိုက်စရာမလိုစေရန် ခြေလှမ်းများကို အနည်းငယ်နှေးလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

"အာ့.."

အန်းယီသည် လူငယ်၏ ခါးကို ဝင်တိုက်မိသွားပြီး သူမ၏နဖူးကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ၊ "တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်း။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ရှန်းယီ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းကြပ်စွာစေ့ပိတ်သွားခဲ့ပြီး၊ အတိုက်ခံရမှုကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးမှာ ကျိုးကြေသွားလုနီးပါးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်စအတွင်း ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရုတ်တရက်ဆုပ်ထားလိုက်မိပြီး၊ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ နာကျင်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားရလေ၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ခပ်အေးအေးဖြင့် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ယွီလန်နှင့် ယိုချန်တို့မှာ အသံတစ်သံမျှ မထွက်ဝံ့ဘဲ အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြ၏။ တစ်ဦးမှာ မြို့လေးမြို့မှ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် သာမန်လူနှစ်ဦးကဲ့သို့ပင် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြလေသည်။

အန်းယီသည် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြနေခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းငြင်းခုန်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်၊ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မသိမသာ နှေးကွေးသွားခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သေသပ်လှပသော ပုံစံများ ဖော်ဆောင်ထားသည့် ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

"ဒီလို ရတနာမျိုးကို ဒီလောက်ပဲ ပေးတယ်ပေါ့။ ဓားပြတိုက်တာမှ ဟုတ်ဦးမယ်"

"တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်က ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လိုအပ်နေတဲ့ အခွင့်အရေးကို ယူပြီး ဈေးတင်ချင်နေတာ..."

ရွှေလက်ကောက်မှာ အင်အားတစ်ရပ်ကြောင့် လွင့်စဉ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ အသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ သူတို့သည် ဘေးဘက်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ၊ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဘေးသို့ပင် တစ်ချက်မကြည့်ဘဲ သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို သူတို့ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် သိုလှောင်အိတ်ပေါ်ရှိ နက်မှောင်သောသွေးကွက်များကို ကြည့်ကာ ထိုသူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားကြလေ၏။

ဆိုင်ရှင်မှာ သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် မရဲဝံ့တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

"ဟိုဟာကို ငါ အသုံးလိုသေးတယ်။ လောလောဆယ် ဒါကိုပဲ အမှတ်တရအနေနဲ့ ယူထားလိုက်ဦး။"

ရှန်းယီသည် ရွှေလက်ကောက်ကို ကောင်မလေးထံသို့ ပစ်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေ၏။ သေချာသည်မှာ၊ ဤပစ္စည်းသည် တစ်ဖက်လူ ယခင်က ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသော တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မှော်ရတနာနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ အတော်လေး လှပနေပုံရပေသည်။

ဤအနောက်ခန်းမသခင်နှင့်ပတ်သက်၍ ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့်၊ သူသည် ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

သူ၏ အသံမှာ ယခင်ကလောက် မတောင့်တင်းတော့ဘဲ၊ "အခုတော့ မင်း သိပ်ပြီး သေချင်နေမှာ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး။"

၎င်းမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေပုံရပေသည်။ နှင်းကျားမျိုးနွယ်စု၏ ထိုခေါင်းဆောင်ကြောင့် အန်းယီသည် သေချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါတွင်လည်း ထိုခေါင်းဆောင်ကြောင့်ပင် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သေချင်စိတ်မှလွဲ၍ အခြားသော အတွေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုသူကို သတ်ဖြတ်လိုသော သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်နေဆဲပင်။

"မင်းက အခုချိန်ထိ ငါ့အတွက် အသုံးဝင်နေတုန်းပဲ။ ငါ မင်းကို ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း နောက်မှ ပြန်ပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းလိုချင်တဲ့ လျော်ကြေးကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။" ဟု ရှန်းယီက ပြောလိုက်သည်။

ဤမျှ ရှည်လျားသော စကားစုမျိုးကို သူ ပြောလေ့ပြောထ မရှိလှပေ။

ထိုမျှကြီးမားသော ဖိအားများအောက်တွင်၊ ယခုအချိန်၌ သူ့အတွက် ရွေးချယ်စရာ သိပ်မများလှချေ။

"လောလောဆယ်တော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။ မင်းမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။"

ရှန်းယီသည် ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ခုကို ချလိုက်၏။ ဤဈေးတန်းအတွင်း ပုန်းရှောင်နေခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ထိုနှင်းကျားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင်စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်လျှင်ပင် သူ ဤနေရာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သေချာသည်မှာ၊ ယခုအချိန်တွင် အပြင်ထွက်ကာ လှည့်လည်သွားလာပြီး နတ်ဆိုးသက်တမ်းများ စုဆောင်းခြင်းမှာ သေလမ်းရှာခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ အနောက်ခန်းမသခင်အနေဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းအခိုက်အတန့်များတွင် အန်းယီအား အားကိုးနိုင်သော်လည်း၊ သူမသည် စွမ်းအားကြီးမားပြီး ထိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်ပြင်းထန်သော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည့်တိုင်၊ သူမသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးချေ။

နတ်ဆိုးသက်တမ်းများ အလုံအလောက် မရှိလျှင်ပင်၊ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် အမည်မဲ့တောင်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

"..."

အန်းယီသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ လက်ကောက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားကာ၊ အရာများစွာကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူမအတွက်မူ၊ ထိုသူအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများရှိနေသော်ငြား၊ ထိုရွှေလက်ကောက် မှော်ရတနာလေးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်း သူမနှင့်အတူ ရှိနေပေးခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာလေး ဖြစ်လေသည်။

မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြစ်စေ၊ နှင်းကျားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်အပေါ် သူမ၏ သဘောထားဖြစ်စေ၊ စောစောက ရွှေလက်ကောက်ဆီသို့ သူမ ခိုးကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်အပါအဝင် ရှန်းယီက သူမကို ကောင်းစွာ နားလည်ပေးနိုင်သည်ဟု အန်းယီ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းယီသည် ထိုအရာအားလုံးကို ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့၏။ သူက ဖွင့်ဟပြသရန် စိတ်မဝင်စားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်မ..."

သူမ တစ်ခုခု ပြောချင်၍ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ရှန်းယီမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

အန်းယီသည် သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီး၊ သာမန်အရည်အသွေးသာရှိသော ရွှေလက်ကောက်ကို သူမ၏ချောမွေ့သော လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ကာ၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်းအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ တကယ်ကို များလွန်းနေတာပဲ။

...

အနောက်ပိုင်းဟုန်ရှိ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း

ဂိုဏ်းအတွင်း ပင်မခန်းမကြီး၏ အပြင်ဘက် တောင်ကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင်

ပိန်ချုံးနေသော အဘိုးအိုသည် စမ်းချောင်းဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာမျှပြောင်းလဲသွားပုံ မရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ မလှုပ်မယှက်ရှိနေသော ကျောက်တုံးအိုကြီးတစ်တုံးကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ချေ။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးအတွက်၊ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်စဉ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

သူ၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေခြင်းပင်။

တစ်ချိန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပေးထားခဲ့သော သုံးရက် ကတိမှာ ဆယ်ရက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ရက်သုံးဆယ်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ၊ ယန်ချုံကျန်းထံမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကိုမြင်တွေ့ရပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ လာရောက်မေးမြန်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်တိုင်း၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ့အား ပါးရိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထွက်သွားစမ်း။

သူတို့အားလုံး တမ်းတနေခဲ့ကြသော အမည်မဲ့တောင်ကို ထိုလူက အဘယ်ကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း အထီးကျန်စွာ ထားရစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ထိုရှန်း ဆိုသောလူ ဘယ်ရောက်သွားသည်ကိုပင် သူ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

တောင်က လူဆီသို့ မလာခဲ့သော်လည်း၊ လူကမူ တူတူပုန်းတမ်းကစားပွဲကို ဆက်လက် ကစားနေခဲ့သည်။

သူသည် အသိတရားကင်းမဲ့ပြီး နှလုံးသားမရှိသော လူယုတ်မာတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုစဉ် ရင်းနှီးနေသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

"အာ... ဆရာ..."

လက်ဆစ်များချိုးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ယန်ချုံကျန်းသည် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် "ဆရာ၊ တပည့်က ရှန်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို မေးဖို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

တစ်လကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ဆရာမှာ ဟန်ရေးပြနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး မည်သည့် အစီအရင်မျှ မရှိတော့သလို၊ ယခင် ညွှန်ကြားချက်များအပေါ်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ကြောင်းကို သူ မည်သို့ မမြင်ဘဲ နေမည်နည်း။

တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရသောအခါ၊ သူတို့သည် အခြားသူများ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ မိုးမြေ၏ ကိုယ်စားပြုမှု မဟုတ်ဘဲ၊ ပိုမို အားကောင်းသော အခြားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ထိုမျှလောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု မရှိကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။