အမည်မဲ့တောင်အား နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှုစားခြင်းနှင့် မောက်မာဝင့်ကြွားသော တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း

ထပ်တူကျနေသော ထိုအငွေ့အသက်အောက်တွင်၊ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များပင်လျှင်တစ်ပုံစံတည်း ဆင်တူနေသည့်နှယ် ရှိချေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်းရှန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူရဲ့သမီးကို ရှာဖွေဖို့ ပျောက်နေခဲ့တာများလား။"

"အကြီးအကဲရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှန်းယီသည် ဝတ်ကျေတမ်းကျေစကားများစွာ ဆိုမနေခဲ့ချေ။ ယန်ချုံကျန်း ရောက်မလာခဲ့ခြင်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု သူ ခံစားရသော်ငြားလည်း၊ ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ပေ။

သူက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ၊ ယန်ယွင်ဟန်သည် တစ်ခဏမျှအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၊ ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းခါရမ်းလိုက်လေ၏။

လူအချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်ပြီး၊ ပစ္စည်းအချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်ပါက လွှင့်ပစ်ရန်သာ ရှိတော့သည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် မြင့်မြားသောမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာကြပြီး အံ့မခန်းပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်းတစ်ဦးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်

အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းဟူသော အမည်နာမကို ဝင့်ကြွားစွာပြနေပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကမူ သူ့ကို မစော်ကားသရွေ့ နှိမ့်ချတတ်သော လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို ဆောင်ကြဉ်းထားလေသည်။

အလွန် နှမြောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်၊အကြောင်းမူကား ယခုသည် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ခေတ်အခါ မဟုတ်တော့သောကြောင့်ပင်။

"တာအိုရောင်းရင်းရှန်း၊ ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုသားတော်က လောလောဆယ်အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေလို့ မင်းကို လာရောက်ကြိုဆိုဖို့ အချိန်မပေးနိုင်ဖြစ်နေပါတယ်။ မင်းအနေနဲ့ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဘက်ကို ကြွပါ။"

ယန်ယွင်ဟန်၏ အသံတွင် ပိုမို နွေးထွေးသော ရိုးသားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ငယ်ရွယ်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ထားခြင်းက ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွက် မည်သည့် ဆိုးကျိုးမျှမရှိဘဲ အလွန်တရာ အကျိုးရှိစေမည်ကို သူ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

ရှန်းယီသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်မှနေ၍ အဝေးရှိ မြင့်မားလှသော ကျောက်တိုင်ကြီးဆီသို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားလေ၏။

သူတို့ နီးကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ အမည်မဲ့တောင်အတွင်းဝယ် ကိန်းအောင်းနေသော လျှို့ဝှက်ရတနာများအပေါ် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ရှန်းယွဲ့ပညာရပ်ကပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီဆိုလျှင်၊ နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်စဉ်များက မည်မျှထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းသတ္တိများကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည်နည်း။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ မသေမျိုးနိယာမများ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူ၏ ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းသို့ ခရီးစဉ်မှာ အချည်းနှီး ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

"တာအိုရောင်းရင်းရှန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဘက်ကို ကြွပါ။"

ယန်ယွင်ဟန်သည် ရှန်းယီကို ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီးရှိရာ မူလနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အခြား လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဥပေက္ခာပြုလိုသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းကို ရှင်းပြချင်ခဲ့သော်လည်း၊ တာအိုရောင်းရင်းရှန်းသည် ဤအရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်ကာ၊ သူ၏ အငွေ့အသက်အချို့ကိုပင် တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ထားပုံရလေသည်။

"ငါ အမှန်တကယ်ပဲ စော်ကားလို့ မဖြစ်ဘူး။"

ယန်ယွင်ဟန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်လေးအား အနေခက်စွာဖြင့် စာနာဟန်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပေးလိုက်လေ၏။

"နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် မြန်မြန် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"

ရှန်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းကို စော်ကားမိထားသောကြောင့်၊ အသိဉာဏ်ရှိသူ မည်သူမဆို သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆက်ဆံရန် ရဲမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။

သူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့ အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ၎င်းအတွင်းသို့ ပြတ်သားစွာ နှစ်မြှုပ်လိုက်လေသည်။

ယန်ယွင်ဟန်သည် သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာကို ပိုမို ကြင်နာဟန်ပေါက်စေရန် ကြိုးစားရင်း "မိန်းကလေးအနေနဲ့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင်၊ ကျုပ်ကိုသာ ပြောပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်းယီ၏ နောက်တွင် လက်ကိုယှက်လျက် ရပ်နေသော အန်းယီက "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဘာမှ မလိုအပ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော အသံလေးတွင် အေးစက်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

စကားပြောပြီးနောက်၊ သူမသည် ရှန်းယီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ အကြည့်ကို ပြန်လည် ပို့လွှတ်လိုက်၏။

သူတို့က တကယ်ကို တူတာပဲ... ယန်ယွင်ဟန်သည် သူ၏ အစောပိုင်း ခန့်မှန်းချက်ကို ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ သူ၏ ဘေးနားရှိ သူများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ကာ၊ ကြီးလေးသော အမူအရာဖြင့် ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေလေသည်။

"..."

အန်းယီသည် ရှန်းယီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလေ၏။ သူမအတွက်မူ စောင့်ဆိုင်းခြင်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိချေ။

မည်မျှကြာသည်ကို မသိနိုင်သော အချိန်ကာလတစ်ခု ကြာပြီးနောက်တွင်မူ၊ လူငယ်လေး၏ ဖြူရော်နေသောမျက်နှာပေါ်မှ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး၊ ချွေးသီးချွေးပေါက်ကြီးများ စတင်ဖြစ်ပေါ်ကာ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှလည်း အထီးကျန်ဆန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

ယင်းကို မြင်သောအခါ၊ အန်းယီသည် အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး၊ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ မရေမရာ တောက်ပနေလေသည်။

ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်လိုက်ရစဉ်က သူမကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်မှာ ဤရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲများနှင့် ၎င်းအတွင်း ပါဝင်နေသော စိတ်ခံစားမှုများ အားလုံးမှာ တစ်ချိန်က သူမကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခံစားခဲ့ရဖူးသော အရာများပင် ဖြစ်ချေသည်။

တစ်ဖက်လူ ဘာလုပ်နေသည်ကို မသိရှိသဖြင့်၊ အန်းယီသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန်မနှောင့်ယှက်ရဲဘဲ၊ သူသည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် ဝေဒနာခံစားနေရနိုင်ကြောင်းကိုသာ သိရှိထားလေသည်။

အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ၊ အနည်းငယ် ငုံ့၍ လူငယ်လေး၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်စဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မူလနေရာသို့ ပြန်ဆုတ်သွားလေ၏။

...

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမဆောင် အတွင်း၌

ယန်ချုံကျန်းသည် အနည်းငယ်အရုပ်ဆိုးသော အမူအရာဖြင့် ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ဘေးရှိ ဖန်းဘိုယန်ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဖြည့်စွက်ပေးမည့် တောင်နှင့် မြစ်များ ပန်းချီကားလိပ် မပါရှိတော့သဖြင့်၊ ဤသူမှာ သိပ်မဆန်းကြယ်တော့ဘဲ အနည်းငယ်စူးရှသည့် အသံရှိသော၊အနည်းငယ် မောက်မာဝင့်ကြွားသည့် ငယ်ရွယ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။

"တာအိုရောင်းရင်းဖန်း၊ မင်း စည်းကျော်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်နှင့်ညာတွင် ထိုင်နေကြသော အကြီးအကဲကြီးများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကာ "မင်းက ဒီကို ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို ဆုံးမဖို့ လာတာလား။"

"စည်းကျော်တယ်"

ဖန်းဘိုယန်သည် သူ၏ အသက်ကင်းမဲ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ "ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအနီးမှာ၊ ကျုပ် မသေးလှတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေဖို့ ကျုပ်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေကို မခေါ်ဘဲ၊ ကျုပ် ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေးထိုင်နေနိုင်တာကပဲ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းကို မျက်နှာသာ အများကြီး ပေးနေတာပဲ။"

"ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာသခင်က အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။"

သူက နဝမမြောက်ဂိုဏ်းခွဲရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲလေ... ယန်ချုံကျန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားကာ "တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေဖို့လား အဲဒါက ကြားရတာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးစရာပဲ။ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက ခင်ဗျားတို့ရဲ့လေးစားအပ်တဲ့ ဂိုဏ်းကို ဘယ်တုန်းကများ စော်ကားခဲ့ဖူးလဲဆိုတာ ကျုပ် မမှတ်မိဘူး။ ငါတို့ တကယ်တမ်း ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်း ကိုယ်စား နတ်ဆိုးပါရမီရှင် နှစ်ယောက်ကို ကျုပ် ရှာဖွေပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အဲဒီအတွက် ခင်ဗျားတို့ဘက်က ဆုလာဘ် ပေးဖို့ ကျန်နေသေးပုံရတယ်။"

"ဆုလာဘ်... ဟက်"

ဖန်းဘိုယန်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများက ယန်ချုံကျန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ "အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းက ဘာကြောင့် ဒီနတ်ဆိုးပါရမီရှင်တွေကို ရှာဖွေနေတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားကို ပြောပြရမှာ ကျုပ်မကြောက်ပါဘူး။"

"လူသိများတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ အစ်ကိုရွှယ် က မကြာသေးခင်ကမှ ဒုတိယမြောက် ရတနာနယ်မြေကို တာဝန်ယူပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို တက်လှမ်းခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့က ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းလိုမြေရိုင်းဒေသက လာတာဆိုရင်တောင်မှ၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုတော့ ကြားဖူးမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။"

"တစ်ချိန်က တာအိုလက်နက် မှတ်တမ်းမှာ ပထမနေရာကို ရယူထားခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲ ရွှယ်ရန်အကြောင်းကို ကျုပ် ကြားဖူးပါတယ်။ သူရဲ့ လေးစားအပ်တဲ့ နာမည်ကို ကျုပ် ယန်ချုံကျန်း အမှန်တကယ်ပဲ သိရှိထားပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ လက်ဝါးကို အနည်းငယ်မြှောက်၍၊ လေဟာပြင်ဆီသို့ ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်ကဟု ပြောရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အခြားသူများက သူ့ကို ကျော်တက်သွားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းကို အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ အမည်ကို တာအိုလက်နက်မှတ်တမ်းမှ ဖယ်ရှားလိုက်သောကြောင့်ပင်။

"ကြားရတာ ဝမ်းသာပါရဲ့။"

ဖန်းဘိုယန်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် နောက်သို့မှီလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလေ၏။ "ရွှယ်ရဲ့ ညီလေးကလည်း ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ရရှိထားတဲ့ အထူးချွန်ဆုံးပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါပဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ သူရဲ့ မဟာနတ်ဆိုးသွေးမျိုးဆက်ကြောင့်၊ သူဟာ အနန္တတာအို ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဖြစ်နေတယ်။"