အရင်က ရန်သူလို့ သတ်မှတ်ထားရင် ခုညှိနှိုင်းလဲအလကားပဲ

အဝေးမှကြည့်လျှင် တောင်၏ အမြင့်ကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုကြမ်းတမ်းသော လမ်းကို တက်လှမ်းကြည့်မှသာ ခြေလှမ်းတိုင်းရှိ အခက်အခဲကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အတွေ့အကြုံများနှင့်၊ အောက်ခြေရှိ ရှန်းယွဲ့၏ စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက် ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့်

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုး သက်တမ်းများကို သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်သော နှုန်းထားဖြင့် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး၊ အနားယူချိန်များမှာလည်း ပို၍ပို၍ တိုတောင်းလာခဲ့သည်။

ပထမအကြိမ် တောင်တက်ခြင်းသည် ရွှံ့ညွန်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားရသည်ဆိုလျှင်၊ ဤအကြိမ်တွင်မူ အဆုံးမရှိသောရွှံ့ညွန်သည် တောင်တစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး၊ ၎င်းသည် လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်အထိ ဆက်လက်ကျုံ့ဝင်သွားကာ တောင်တက်သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကရုဏာကင်းမဲ့စွာ ဖိချလိုက်သည်နှင့် တူနေလေသည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လေထဲသို့ လွင့်စင်ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားရစေသော ချေမွပစ်မတတ် အလေးချိန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အန်းယီ၏ အမြင်တွင်မူ၊ရှန်းယီသည် တောင်ကုန်းနိမ့်လေးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ပခုံးများပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီနေကာ၊ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်နေလေ၏။

သူမ မည်မျှပင် သုတ်ပေးနေစေကာမူ၊ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့် အချိန်အထိပင်။

အမည်မဲ့တောင်သို့ ရောက်ခါစဖြစ်သော ယန်ချုံကျန်းသည် မှင်သက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှိနေသော အကြီးအကဲ ယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်က ရှန်းယီတောင်ကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့စဉ်က သူကိုယ်တိုင်၏ ပုံစံကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ပြန်လည်သတိရသွားစေသည်။

ဤရဲတင်းသော အတွေးကြောင့် ယန်ချုံကျန်းသည် ဖန်းဘိုယန် အကြောင်းကို ခဏတာ မေ့သွားပြီး ရှန်းယီကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်ရှာဖွေလိုက်၏။

ရင်းနှီးနေသော ထိုကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ယန်ချုံကျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရား အတိုင်းအတာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"..."

အမည်မဲ့တောင်သည် ရှန်းယီအပေါ် သဘောကျနေကြောင်း သူသိထားပြီး၊ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သုံးရက်ကြာကိစ္စကို နားလည်လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်လုနီးပါးဖြစ်နေချိန်မှာပင်၊ ယခု တိုးတက်မှု အသစ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြန်

၏။

အချိန် ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ၊ မွန်းလွဲပိုင်းလောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။

ရှန်းယီ၏ အသွင်အပြင် အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ သူသည် အတော်အတန် အကျိုးအမြတ်ရရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ဘာလဲ၊ အမည်မဲ့တောင်က သူ ပြန်လာဖို့ အရမ်းပင်ပန်းသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ သူ့အတွက် ဖြတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား။

"အကောင်းဘက်က တွေးကြည့်ပါ... အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ၊ တောင်က သူ့ကို သွားရှာတာမှ မဟုတ်တာ၊"

ယန်ယွန်ဟန်က သူ၏ တာအိုကလေးငယ်ပခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့၊ မင်း ဟိုလူ့ကိစ္စကို ရှင်းပြီးပြီလား။"

"ဟူး။"

ယန်ချုံကျန်း သည် ရှန်းယီဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လည်ပင်းညှစ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်မည်စိုး၍၊ သူ၏ အကြည့်ကို အတင်းအကျပ် လွှဲဖယ်ကာ နထင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်သူလဲ။" သူသည် သူ့ဘေးရှိ ကောင်မလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"တာအိုကျင့်ကြံသူ ရှန်း ခေါ်လာတဲ့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပါ။ တော်တော်လေး လိမ္မာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့လိုပဲ အေးစက်စက်အကျင့်စရိုက် ရှိတယ်၊"

ယန်ယွန်ဟန် က ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ယန်ချုံကျန်း ၏ မျက်လုံးအောက်ခြေရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်လိုက်ရ၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဟို ဖန်း ဆိုတဲ့ကောင် ငါတို့နယ်မြေမှာ ပြဿနာ လာရှာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

"ထားလိုက်ပါ၊ နှုတ်ပိတ်သာနေလိုက်၊" ယန်ချုံကျန်းက ဖုံးကွယ်မထားဘဲ၊ အစောပိုင်းက ခန်းမထဲတွင် ဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စကို သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အားတိုက်ရိုက် ပြောပြလိုက်သည်။

"ကံကောင်းတာက၊ ရှန်းယီက ငါ့ကို နောက်ထပ် အံ့သြစရာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ လောလောဆယ် ခင်ဗျားပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ သူ တောင်ကို လေ့လာစောင့်ကြည့်တာ ပြီးတာနဲ့၊ ငါ သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

"..."

ယန်ယွန်ဟန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။ ကြီးမြတ်သော အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ တိုက်ရိုက် တပည့်တစ်ဦးက ပန်ရှန် းဂိုဏ်းအပေါ်သို့ ရေပုပ်များ ပက်ဖျန်းရန် ကြိုးစားကာ ဤမျှအရှက်မဲ့သော စကားများကိုပြောထွက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိမည်နည်း။

သို့သော် ရွှယ်ယန်၏ အမည်သည် အနောက်ပိုင်းဟုန်တစ်ခွင်လုံးတွင် ကျော်ကြားလှသဖြင့်၊ သူ့ကို စော်ကားမိခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်။

"ငါ သွားပြီ၊" အကြီးအကဲသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး၊ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ယန်ချုံကျန်းက သူ၏ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်စဉ်၊ ရှန်းယီ၏ တုန်ရီနေသော ပုံစံ ရပ်တန့်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင်၊ ထိုနက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးအနက်ရောင်ကြီးများက ဖြည်းညင်းစွာပွင့်လာပြီး၊ ကျယ်ဝန်းသော သူငယ်အိမ်ထဲတွင် "ယွဲ့ မြို့တော်" ဟု ကြမ်းတမ်းစွာရေးထွင်းထားသော မြင့်မားလှသည့် ကျောက်စာတိုင်ကြီး တစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေလေသည်။

[တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း (ရှားပါး) ။ ယွဲ့မြို့တော် နည်းစနစ် - မစတင်ရသေး]

[လက်ကျန် နတ်ဆိုး သက်တမ်း : ၂၃၀၀၀၀]

"ဒါက... ပြီးသွားပြီလား။"

ယန်ချုံကျန်းသည် နေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင်တက်ပြီးမှ ခဲယဉ်းစွာမြင်တွေ့ခဲ့ရကာ၊ ဝင်ပေါက်အဆင့်အထိသာ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင် ကြီးမားသော နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ရရှိစေခဲ့သည့် ယွဲ့မြို့တော်နည်းစနစ်သည် ယခုအခါ ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲသို့ လွယ်ကူစွာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်းဘိုယန်၏ ကိစ္စ မရှိလျှင်ပင် သူသည် ရှန်းယီအား ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ထွက်သွားစေလိုသည့် ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာပဲ။

ဒီတောင်က သူတို့ ကျင့်ကြံသူအုပ်စုအပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။

ယန်ချုံကျန်းသည် သက်ပြင်းရှည်များစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားကာ၊နတ်ဝိညာဉ်ကို ကုသရန်ပြင်ဆင်ထားသည့် ရတနာဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တာအိုကျင့်ကြံသူ ရှန်း၊ မြန်မြန် ယူလိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ မပျက်စီးပါစေနဲ့။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တာအိုကလေးငယ် ယန်"

ရှန်းယီသည် လုပ်နေကြအတိုင်း သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန်ကြိုးစားကာ၊ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်၊ အန်းယီ သည် ရတနာဆေးလုံးကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ရှန်းယီ ဆီသို့ ခြေလှမ်းငယ်များဖြင့် လျှောက်သွားကာ၊ လက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာဆန့်တန်းပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူ၏ ချွေးများကို နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်ပေးလိုက်ပြီးမှ ရတနာဆေးလုံးကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှန်းယီ သည် ယခုလေးတင် မည်သည့်အရာများဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း၊ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီးထဲတွင် သူမအနာကျင်ရဆုံးနှင့် အကူအညီမဲ့ဆုံး အချိန်များ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ခေါင်းကို ဤနည်းတူပွတ်သပ်ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကောင်းမည်ဟု သူမ ဆန္ဒရှိခဲ့ဖူး၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် ထိုသို့ ပြုမူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"..."

ရှန်းယီ သည် မိန်းကလေးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မှ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်တစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေခြင်းဖြင့် သူ အားကိုးစရာ အခြေခံအချို့ အမှန်တကယ် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ အတင်းအကျပ်ဖိနှိပ်ငြိမ်သက်ထားသော ထိုမျက်လုံးများသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုနှင့် ခုခံလိုသော ခံစားချက်များကို ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်း လေးသိန်းနီးပါးခန့် တောင်တက်လမ်းကို တက်ရင်း၊ ကျောရိုးများ ကြေမွသွားမတတ်နာကျင်မှုကို မည်သူက သဘောကျမည်နည်း။

ယခုအချိန်တွင်၊ သူသည် အမည်မဲ့တောင်ကို သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချိုးပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ရှန်းယီ သည် ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးသော ရတနာဆေးလုံးကို အနည်းငယ် မလိုလားသော အမူအရာဖြင့် မျိုချလိုက်ရာ၊ သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့သော ယန်ချုံကျန်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေ၏။

ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူ အမည်မဲ့တောင် နဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာလား။

အဲဒီလိုဆိုရင်... သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိလာပြီလား။

ယန်ချုံးကျန်း သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ ထူးဆန်းသောအတွေးကို ပယ်ဖျက်ကာ အနည်းငယ် ပါးနပ်စွာပြောလိုက်သည်။

"ငါ တချို့ကိစ္စတွေနဲ့ တကယ် အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မင်းကို အကြာကြီး အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ အကယ်၍ တာအိုကျင့်ကြံသူ ရှန်းမှာ တခြား ကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင်၊ ငါ မင်းကို ဒီကနေ ခေါ်သွားပေးမယ်။ ငါတို့ အခွင့်အရေး ရတဲ့အခါ၊ သေချာ ပြန်ဆုံတွေ့ပြီး ကောင်းကောင်း မမူးမချင်းနောက်မဆုတ်ကြေးပေါ့။"