အခန်း (၂၂၉၅-၂၂၉၆)

အပိုင်း(၂၂၉၅)

ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် တည်ထောင်ထားသော ဘုရင့်နိုင်ငံ ခြောက်ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပိုင်ယို၊ ဟုန်လီ၊ စူရှီး၊ ကျိဟန်၊ ဝူရှန်း နှင့် လန်ဒေါ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ လန်ဒေါမှာမူ ကျွန်းစုများပေါ်တွင် တည်ရှိသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စုများမှာမူ အရေအတွက်များပြားပြီး အမျိုးမျိုး ကွဲပြားကြသည်။ အချို့မှာ သားရဲများကို အခြေခံသည့် မျိုးနွယ်စုများဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ စည်းစနစ်မရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေသော ခြေသလုံးအိမ်တိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ မြောက်ဘက်တွင် ရှိနေကြပြီး ကျန်အနည်းငယ်မှာ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။ မြောက်ဘက်ရှိ လူများကိုမူ အရိုင်းအစိုင်းများဟု သတ်မှတ်ထားကြပြီး ၎င်းတို့သည် ကျိဟန်ဘုရင့်နိုင်ငံသို့ မကြာခဏ ကျူးကျော်ကာ အရင်းအမြစ်များကို လုယက်ဖျက်ဆီးလေ့ ရှိကြသည်။

နေမင်းနှစ်စင်း ရှိသော်ငြားလည်း ဆောင်းရာသီမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ထိုရာသီတွင် သာမန်လူသားတစ်ဦး အကာအကွယ်မပါဘဲ အပြင်ထွက်ပါက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးခဲသေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသူများသည် နေကျောက်တုံး ဟု ခေါ်သော အပူထုတ်လွှတ်သည့် ကျောက်တုံးများကို ဖန်တီးကာ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ကြသည်။ ပြင်ပမှ လူများအမြင်တွင်မူ ၎င်းတို့မှာ ယန်မီးဓာတ်စွမ်းအင် ကျောက်တုံး များသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒေသခံများအတွက်မူ ၎င်းတို့မှာ အသက်ကယ်ရတနာများ ဖြစ်ကြပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ကဏ္ဍတိုင်းတွင် အသုံးပြုနေကြသော အဓိက စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည်။

ယွီပေါင်ယွဲ့သည် တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟာ ပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း၏ ရွေးချယ်ခံ တစ်ဦးမှာ သူမရွေးချယ်ထားသူနှင့် နီးကပ်နေရုံသာမက ဆက်နွှယ်မှုလည်း ရှိနေသည်။ ဤအချက်က သူမ၏ ကနဦးအစီအစဉ်များကို များစွာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ သူမသည် စုရီထံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ ရွေးချယ်ခံ ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။ သူမ ရွေးချယ်ထားသူများမှာ ထင်ရှားသော နောက်ခံရှိသည့် လူငယ်များဖြစ်ကြသော်လည်း၊ စုရီ၏ ရွေးချယ်ခံမှာမူ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် ၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။

"တစ်ယောက်တည်းလား..."

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူမကတော့ ဥအားလုံးကို ခြင်းတောင်းတစ်ခုထဲ မထည့်လိုသောကြောင့် ရွေးချယ်ခံ သုံးဦးစလုံးကို တစ်ခါတည်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စုရီ သတ်မှတ်ခဲ့သည့် ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းအရ ရွေးချယ်ခံ ပိုများလေလေ ကတ်အသစ်များ ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလေလေ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အားနည်းချက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။

စုရီကမူ သူမကို အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထျန်းရှီယာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ စုရီသည် သူ၏ အထူးစည်းမျဉ်းကို အသုံးချကာ သူတို့အားလုံးကို ကစားပွဲအစမှာပင် ရွေးချယ်ခံ ၃ ဦးစလုံး ရွေးချယ်ရန် သွယ်ဝိုက်ဖိအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကစားသမားများသည် အစတွင် ကတ် ၉ ကတ် ရရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ ၃ ကတ်သာ ရရှိသဖြင့် အစောပိုင်းတွင် ကပ်ဘေးကတ် သို့မဟုတ် ကောင်းချီးကတ် များကို အစီအရီ အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။ အကယ်၍ သူတို့၏ ရွေးချယ်ခံများ ချီပျစ်ခဲခြင်း အဆင့် သို့ ရောက်သွားပါက ကတ်အသစ် ၃ ကတ်အထိ ထပ်မံ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ချင်ရင်ရင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ စုရီသာမက ထိုနယ်ခြားသား ဝေဝူယင် ကလည်း တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားသလော။ စုရီ၏ အထူးစည်းမျဉ်းကို သူမ ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထူးခြားချက် မတွေ့ရပေ။ ဝေဝူယင်သည် လျှို့ဝှက် အပြစ်ပေးမှု ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်သာ လူနည်းနည်းကို ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ကိုယ်သူမ ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

စုရီက ဝေဝူယင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေဝူယင်အပေါ် လေးစားအားကျစိတ်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဝေဝူယင် ရွေးချယ်ထားသော ရွေးချယ်ခံ နှင့် ထိုသူ ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုရီပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ အခြားသူများလည်း ဝေဝူယင်၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် စကားမဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းကာ အစီအစဉ်များ ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ စုရီ၏ စည်းမျဉ်းကြောင့် အခြေအနေကို လွှမ်းမိုးရန် အရင်းအမြစ်များကို ပြိုင်ဆိုင်ရှာဖွေနေကြရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကစားသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လျှို့ဝှက် ကတ် များဖြင့် ကြားဝင်စွက်ဖက်ခွင့်မှလွဲလျှင်၊ ကျန်အချိန်များတွင်မူ ပရိသတ်များကဲ့သို့သာ စောင့်ကြည့်နေရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေ ဒါမှမဟုတ် ကစားပွဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မေးမြန်းစရာ ရှိပါသလား..."

စွန်းကျားကျန့်က ဝတ်ကျေတမ်းကျေ မေးလိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဆိုလာကြချေ။ ဤနေရာတွင် ဘက်လိုက်မှု မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ဝေဝူယင်ပင်လျှင် မည်သည့် အားသာချက်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ကစားသမားတစ်ဦးသည် အခြားကစားသမားက သူ၏ ရွေးချယ်ခံ အား ပေးအပ်ထားသည့် ကနဦး လမ်းညွှန်ချက် ကို မသိရှိနိုင်ကြချေ။ သေချာစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာခြင်း မရှိဘဲ အခြားသူ၏ ရည်မှန်းချက် သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဟောင်ချန်းရွှယ်နှင့် အီမန်တက်တို့က စင်မြင့်ကမ္ဘာ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို ဆက်လက် ရှင်းပြကြသည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ တစ်နှစ်တာ ကာလကို အသိပေးချင်ပါတယ်... ဒီတိုက်ကြီးမှာ တစ်နှစ်ဟာ ၃၆၀ ရက် ရှိပါတယ်... ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အချိန်စီးကြောင်းကို အရှိန်မြှင့်ထားမှာ ဖြစ်ပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ဆီက ၁ စက္ကန့်ဟာ အဲဒီမှာ ၁ ရက်နဲ့ ညီမျှမှာ ဖြစ်ပါတယ်... ဒါကြောင့် စင်မြင့်ကမ္ဘာရဲ့ တစ်နှစ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီက စက္ကန့် ၃၆၀ တစ်နည်းပြောရရင် ၆ မိနစ် သာ ကြာမြင့်မှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဝိညာဉ်ကွန်ရက်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို ကူညီပေးမှာ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော်တို့ကလည်း အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေ၊ အဖြစ်အပျက်တွေကို မီးမောင်းထိုးပြပေးသွားမှာပါ... ဥပမာ- ရွေးချယ်ခံ နှစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ရတနာတစ်ခုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်တာမျိုးတွေကိုပေါ့"

"ဝိညာဉ်ကွန်ရက်က ရှင်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးသလို၊ စောင့်ကြည့်လေ့လာဖို့ လိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏကိုလည်း လျှော့ချပေးထားမှာ ဖြစ်လို့ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားမှာကို မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့ရှင်... တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုချင်ရင်လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင်တော့ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှု ပိုမြန်ပါလိမ့်မယ်"

အီမန်တက်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အကယ်၍ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင်လည်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့... လောကီမျက်လုံးကို အသုံးပြုပြီး အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်... ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ အချိန်စီးကြောင်းကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုရလွယ်အောင် ပြုပြင်ထားတာကြောင့် ဖြစ်ရပ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်နိုင်မှာပါ"

ဟောင်ချန်းရွှယ်က ရယ်မောလိုက်၏။

"မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကနေ အလိုအလျောက် ဖုံးကွယ်ထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်... ဥပမာ- ဒေသခံတွေရဲ့ အရမ်းကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆန်တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေကိုပေါ့... ဒါကြောင့် ချောင်းကြည့်ဖို့တော့ မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး..."

"ဟုတ်တယ်... မလုပ်နဲ့..."

အီမန်တက်၏ အသံမှာ အေးစက်သွား၏။

"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ နောင်တရသွားမယ်"

သူမက သတိပေးလိုက်သည်။

ဟောင်ချန်းရွှယ်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် အဟဲဟဲနှင့် ရယ်မောကာ ဆက်ပြောသည်။

"နောက်ထပ် ခြောက်မိနစ်အကြာမှာတော့ အချိန်ရပ်တန့်နေတဲ့ အခြေအနေကို အဆုံးသတ်ပါတော့မယ်... ကစားသမားတို့အနေနဲ့ ကစားပွဲမစခင် တစ်ခုခုပြောချင်တာရှိရင် အခုပြောနိုင်ပါတယ်... သတိပေးချင်တာကတော့ စင်မြင့်ကမ္ဘာထဲကို ပြင်ပကနေ ကူညီတာ ဒါမှမဟုတ် သိသာထင်ရှားတဲ့ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုတွေ လုပ်တာဟာ လျှို့ဝှက် စာချုပ် ကို ချိုးဖောက်တာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်..."

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထျန်းရှီယာက စကားဆိုလာသည်။

"လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦး... ရှင့်ကို မေးစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်"

ဝေဝူယင်က အပြုံးမပျက်ပါချေ။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ခင်ဗျားအတွက် အဖြေရှိနိုင်ပါတယ်"

ထျန်းရှီယာက သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ...

"တကယ်လို့ ကျွန်မသာ လျှို့ဝှက် အပြစ်ပေးမှု ခံရမယ်ဆိုရင်၊ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို ဖန်တီးခြင်းဇုန်ရဲ့ အမှောင် ဟင်းလင်းပြင် ထဲကို ပို့ပေးနိုင်မလား..."

ဝေဝူယင်သည် ဤတောင်းဆိုမှုအပေါ် အလွန်အမင်း အံ့အားမသင့်သော်လည်း ဤမျှစောစီးစွာ ပြောလာလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကောင်းဟန်၏ ဖြစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့မှာ လှုပ်ရှား၍မရအောင် ပိတ်ဆို့ခံထားရသဖြင့် ဤကဲ့သို့ တောင်းဆိုလာခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

"ခင်ဗျား တကယ် အပြစ်ပေးခံရတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ကျွန်တော် ကောင်းကင် တရားသူကြီး နဲ့ ဆွေးနွေးပေးပါ့မယ်။..."

ဝေဝူယင်က ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့သဖြင့် ထျန်းရှီယာသည်လည်း တည်ငြိမ်နေဟန် ဆောင်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ အထက်တွင် သေမင်း၏ အရိပ်မည်းကြီး ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ စုရီကမူ ဝေဝူယင်၏ ယုံကြည်မှုကို အံ့ဩနေမိသည်။ သို့သော်လည်း အာကာသ သာမည ဥပဒေသ အာဏာကို နားလည်ထားသည့် ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု သူ ယူဆသည်။ သို့သော် သူသည်လည်း မိမိ၏ အောင်ပွဲအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့နောက် စွန်းကျားကျန့်က အချိန်ရပ်တန့်မှုကို အဆုံးသတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ယွီပေါင်ယွဲ့က ဝေဝူယင်အား မေးခွန်းတစ်ခု လှမ်းမေးလိုက်ပြန်၏။

"လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦး... ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ရွေးချယ်ခံ ရွေးချယ်နေစဉ်အတွင်း စုရီသည် ဝေဝူယင်က သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံလက်စွပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူခဲ့ကြောင်းနှင့်၊ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း စိတ်စေတနာကောင်းများ ရရှိရန် ဟန်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လျှို့ဝှက်သတင်းပေးကာ သတိပေးခဲ့သည်။

စုရီသည် ကောင်းဟန်နှင့် အမှောင်လှိုင်းတို့၏ အမူအရာများကိုလည်း သံသယဖြစ်မိသည့်တိုင် သူတို့တွင် အပြစ်ရှိမရှိကိုမူ သူ အသေအချာ မသိချေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ် က သတိပေးလေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ ထိုသိစိတ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤပင်ကိုယ်သိစိတ်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်တာအို က သူ့အား သွယ်ဝိုက်သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အထွတ်အထိပ် ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦး ကြားဝင်နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိပါက ဤသိစိတ်မှာ လွဲချော်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ယခုမူ ထိုသိစိတ်က ဘာမှမပြောတော့သဖြင့် စုရီသည် မူလ ကောက်ချက်ကိုသာ ယုံကြည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီပေါင်ယွဲ့မှာ ဇွဲထက်သန်ပြီး ခေါင်းမာသူဖြစ်သည်။ သူမသည် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်တစ်ဦး၏ ရင်ပြင်ထဲသို့ပင် ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ ခုန်ဝင်ဝံ့သူဖြစ်ရာ၊ ဝေဝူယင်၏ လှည့်စားမှုကို မခံလိုသဖြင့် သူမ သိလိုသည်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

***

အပိုင်း(၂၂၉၆)

ဝေဝူယင်က သူ့အား မေးခွန်းထုတ်လာသည့် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အလှပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမည့် စကားကို ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျား အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ ရေခဲနှလုံးသား ပတ္တမြားထဲမှာ တစ်ကြိမ်သုံး ဟင်းလင်းပြင် ပတ်လမ်း တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေတာ... တောက်ပပြီး လှပတဲ့အရာတွေအပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ လောဘကို အသုံးချပြီး ခင်ဗျားရဲ့ မျက်စိအောက်မှာတင် ပစ္စည်းအားလုံးကို လုယူဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြတာ"

"သူတို့လို့ ကျုပ်ပြောတဲ့အထဲမှာ မဟာ ပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း၊ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ လောကရှန့်ထို အဆိပ်ပြောင်းပြန် နဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က အပေါင်းအပါတွေ ပါဝင်တယ်... သူတို့က လေလံပွဲအဆင့်မှာတင် ခင်ဗျားကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြတာ... သူတို့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကတော့...”

သူက စုရီကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း...

“ခင်ဗျားအတွက် လျှို့ဝှက် အပြစ်ပေးမှု ၉ ခု ဒါမှမဟုတ် ၁၀ ခုလောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်စေပြီး ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်စေဖို့ပဲ... ခင်ဗျား ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို သေစေဖို့ ဒါမှမဟုတ် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားစေဖို့အထိ သူတို့ ကြံစည်ခဲ့ကြတာ..."

"..."

အမှောင်လှိုင်း တစ်ယောက် ဆွံ့အသွား၏။

"..."

စုရီလည်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ချေ။

"..."

ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးလည်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။

ဝေဝူယင်သည် ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်ကို ရိုးရှင်းစွာပင် ဖွင့်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကစားပွဲကစားတဲ့အခါ တရားမျှတတာကို ကြိုက်တယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရည်အချင်း၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ကံတရားကိုပဲ အားကိုးပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခု ကစားကြရအောင်... အဲဒီပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိချင်ရင်တော့ အဲဒီ သူခိုး တွေကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါတော့..."

ယွီပေါင်ယွဲ့မှာ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဝေဝူယင်က အသေးစိတ် ရှင်းပြစရာမလိုဘဲ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။ သူမသည် သူတို့၏ အစီအစဉ်ထဲသို့ ကျရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ ဒေါသတကြီးဖြင့် အမှောင်လှိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကဲ... ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ စတင်ပါတော့မယ်..."

စွန်းကျားကျန့်မှာလည်း ဖွင့်ချလိုက်သည့် အစီအစဉ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စာချုပ်မချုပ်ဆိုမီက ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သဖြင့် ကစားပွဲကို ဆက်လက် စတင်လိုက်သည်။

တရားသူကြီး သုံးဦးသည် လက်ကွက်တစ်ခုစီ ဖော်ဆောင်လိုက်ကြရာ စင်မြင့်ကမ္ဘာ၏ အချိန်စီးကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် စတင်လာသည်။

ဝေဝူယင်၏ အာရုံမှာ တောအုပ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး၊ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများထံမှ ပုန်းအောင်းရန် ခြေဗလာဖြင့် ပြေးလွှားနေသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးကို တွေ့ရှိလိုက်၏။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲငင်မှုက သူ့အား သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ မမွေးဖွားသေးသော သန္ဓေသားထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေဝူယင် ရွေးချယ်လိုက်သော လျှို့ဝှက် နံပါတ် ၃ အမှတ်အသားရှိသည့် ရွေးချယ်ခံ မှာ ထိုကလေး မဟုတ်ပေ...။

၎င်းမှာ ထိုကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။

သူမအတွက် သူပေးထားသော ကနဦး လမ်းညွှန်ချက်မှာ- "လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများထံမှ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်ပြေးပါ။ တစ်လတိတိ ဖမ်းမမိအောင် ပုန်းအောင်းနေပါ..." ဟူ၍...။

ယခုမူ ကစားပွဲမှာ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

...

ပထမနေ့ - ကျန်းလင်သည် မေးခွန်း နှလုံးသား တောအုပ် အတွင်း၌ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေသည်။ ကိုးလအရွယ် ကိုယ်ဝန်ကြောင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ဆူးခြစ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ မြင်းခွာသံများနှင့် အမျိုးသားများ၏ ဟစ်ကြော်သံများမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ပင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အင်အားကုန်ခမ်းလာသဖြင့် ဝက်သစ်ချပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီကာ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖောင်းကြွနေသော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

"ကျန်းလင်... နင် ဒီမှာ လဲကျလို့ မဖြစ်ဘူး... နင် တစ်ယောက်တည်းအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး..."

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မီးခိုးမည်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ ရွာလုံးကျွတ် မီးလောင်နေသည့် ပုံရိပ်များ...

သူမ မိသားစုဝင်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ...

သူမ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အသက်ပေးကာ ခုခံပေးခဲ့သော သူမ၏ ဦးလေးဝမ်းကွဲ...

သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်က ပြတ်တောက်သွားသော ဦးလေး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်သည့် သူမ၏ ပုံရိပ်...

သူမသည် သုံးနာရီတိုင်တိုင် ပြေးလွှားပုန်းအောင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမထံတွင်သာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား..."

ကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကျန်းလင်သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ရှိသမျှ အင်အားကို စုစည်းပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးထွက်ခဲ့သည်။ သူမ အသက်ရှင်ရမည်။

သူတို့အတွက်ရော၊ သူမအတွက်ပါ...။

...

တရားသူကြီးများသည် ကောင်းကင်နှင့် မခြားပေ။ ၎င်းတို့သည် ကစားသမားများ ပေးထားသော ကနဦး လမ်းညွှန်ချက် ကို မိမိတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် အကောင်အထည်ဖော်ပေးကြသည်။ စွန်းကျားကျန့်၊ ရှန့်လျိုနှင့် မစ်ဆူလီနာတို့သည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူမအတွက် ထွက်ပြေးရန် နှင့် တစ်လကြာ ရှင်သန်ရန် ဟူသော လမ်းညွှန်ချက်မှာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် အလွယ်ကူဆုံးသော လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝေဝူယင်သည် အဘယ်ကြောင့် ပါရမီမရှိသည့် အသက် ၁၈-၁၉ နှစ်အရွယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သနည်းဟု သူတို့ တွေးတောနေကြသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြောကြချေ။ ကျန်းလင်မှာ ချောင်ပိတ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကို ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် အမျိုးသားများက ဝိုင်းရံထားကြ၏ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ယုတ်မာရက်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကိုယ်ဝန်ဆောင်နဲ့တော့ တစ်ခါမှ မအိပ်ဖူးသေးဘူး..."

တစ်ဦးက ပြောနေသလို၊ နောက်တစ်ဦးကလည်း ရယ်မောရင်း...

"ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာဆိုရင် ဈေးကောင်းရမှာပဲ၊ ကလေးက မိန်းကလေးဆိုရင် ပိုတောင် တန်ဖိုးရှိဦးမယ်"

ကျန်းလင်သည် အသွားထက်သည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်၊ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်၌ တွားသွားလာ၏။ အညိုရောင် အကြေးခွံများမှာ မြေကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင်ပင် စပါးကြီးမြွေ ကြီးတစ်ကောင်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လူတစ်ဦး အသက်ပျောက်သွားပြီး မြင်းများမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းကန်ကုန်ကြသည်။

ထိုသို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ်တွင် ကျန်းလင်က ကျောက်တုံးဖြင့် အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်၏။ ချီပျစ်ခဲခြင်း အဆင့်တစ် ရှိသော ခေါင်းဆောင်၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ထူးဆန်းသော တိကျမှုဖြင့် ထိမှန်သွားပြီး ထိုသူမှာလည်း အော်ဟစ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလင်သည် ရလဒ်ကို မကြည့်တော့ဘဲ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကာ အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူမသည် မြစ်တစ်စင်း၏ ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တရားသူကြီးများသည် သူမကို မြစ်ဘေးသို့ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိသည်။ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကို အသုံးပြုကာ ကူးမည်လား၊ သို့မဟုတ် ရေကူးမည်လား။

သူမ၏ အခြေအနေအရ ရေကူးရန်မှာ အန္တရာယ်ရှိလှသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဖြတ်ကူးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် သူမ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ကလေး၏ ကန်ချက်ကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ သစ်ပင်အစွန်းတွင် တွဲလောင်း ခိုနေမိသည်။ သူမ၏ လက်မှာလည်း သစ်ခေါက်များနှင့် ပွတ်တိုက်မိကာ အသားများ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရေစီးသန်လှသော မြစ်ရေထဲသို့ သူမ ကျဆင်းသွားချိန်မှာပင် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးမှာ ရေစီးအတွင်း နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် "နှမြောစရာပဲ" ဟု ဆိုကာ သူမ သေဆုံးသွားပြီဟု မှတ်ယူလိုက်ကြသည်။

...

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ကျန်းလင်မှာ သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ တရားသူကြီးများ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် သူမသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများ ရရှိကာ ကျောက်ဆောင်များနှင့် မတိုက်မိစေဘဲ ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကမ်းစပ်တွင် ပက်လက်လှန် လဲကျနေရင်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မိခင်မေတ္တာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ... အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ခဏလေးပဲ တောင့်ခံထားနော်"

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ တရားသူကြီး သုံးဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းလင်သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ဆွဲကိုင်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကျောက်တုံးအတွင်း၌ သစ်ရွက်ငယ်လေးတစ်ရွက် ကိန်းအောင်းနေပြီး၊ ထိုသစ်ရွက်ပေါ်တွင် ဓား သို့မဟုတ် လှံကဲ့သို့သော လက်နက်ငယ်ပုံစံလေး ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့အပြင် ထိုကျောက်တုံးမှာ ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ နွေးထွေးလှသည်။

နေကျောက်တုံး လား...။

ကျန်းလင်သည် ထိုကျောက်တုံးမျိုးကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ သူမသည် ထိုကျောက်တုံးကို ရင်ဘတ်တွင် အပ်နှံကာ အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်နားသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ ကလေးငယ်အတွက် နွေးထွေးသော အပူချိန်ကို ပေးအပ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းလင်သည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီးနောက် အားယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်နှင့် လက်မောင်းများအပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်။ ယခင်က လယ်ယာအလုပ်များကြောင့် အသားမာတက်နေခဲ့သော သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှာလည်း သစ်ပင်များကို အသည်းအသန် ဆွဲကိုင်ခဲ့မှုကြောင့် အရေခွံများ လန်ထွက်ကာ အသားနုများ ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပေါင်၊ ခြေထောက်နှင့် လက်မောင်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ရှနာ သေးသေးလေးများစွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့၏။

***