အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း (၆၃) - ချင်းယန်ခရိုင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း

ချင်းဖျင် လမ်းကြားရှိ ကူ မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း... ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ချွီရှောင်နှင့် သခင်မ ချွီလီတို့ကို အခြေအနေ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြပြီးနောက် ခရီးထွက်ရန် ပစ္စည်းများကို စတင် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကျိုးချင်းဖုန်း ရောက်ရှိလာ၏။

သူ၏ တရားဝင် အရာရှိဝတ်စုံကို လဲလှယ်ထားပြီးဖြစ်ကာ မြင်းတစ်‌ကောင် ဓားတစ်လက် လူတစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ပြောလိုက်၏။

“ငါတံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က လူတွေကို ခေါ်လို့ မရဘူး... မင်းတို့နဲ့အတူ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ လိုက်ခဲ့ရလိမ့်မယ်"

ကူမော့က အသာပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လေပြင်းထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ယောက်တည်းက လူတစ်ရာနဲ့ ညီမျှတယ် ဆိုတာကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ကို မြှောက်ပြောနေတယ် ဆိုတာကို သိပေမယ့်၊ နားထောင်လို့ ကောင်းသားပဲ... ဟားဟားဟား... ထပ်ပြောစရာ စကားလုံးတွေ ရှိသေးလား"

ကူမော့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က တစ်ခါပြောရင် တစ်ခွန်းပဲ ချီးကျူးတတ်တာ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို နောက်တစ်ခါကို စောင့်ရတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောရင်း ကူမော့သည် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းကြား၏ အဆုံးမှ ရထားလုံးတစ်စီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ကူမော့..."

၎င်းမှာ ရန်စန်းနျန်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

ကူမော့ ရပ်တန့်သွား၏။

ခဏအကြာတွင် ရထားလုံးသည် ကူ မိသားစု ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရန်စန်းနျန်က ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး မြင်းစီးနေသော ကျိုးချင်းဖုန်းကို အရင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျိုး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးရန်..."

ရန်စန်းနျန်သည် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် သိပ်စကားမပြောဘဲ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင်တို့ကို လိုက်ပို့မလို့ လာတာပါ"

ကူမော့က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးရန် က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ"

ရန်စန်းနျန်က အသာပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို ‘မမရန်’ လို့ ခေါ်တာကိုလည်း ကျွန်မ သဘောကျပါတယ်... ရှင်တို့ ဖန်းခရိုင်ကို သွားမလို့ မဟုတ်လား"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ရန်စန်းနျန်က ဤကိစ္စကို သိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရန်စန်းနျန်သည် သတင်းအချက်အလက် အကြွယ်ဝဆုံးသူ ဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ၏ မကြာသေးမီက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြောင့် ရန်စန်းနျန်၏ ထောက်လှမ်းရေး စွမ်းရည်အရ အတွင်းရေးများကို ပထမဆုံး သိရှိသူများထဲတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်နေမည် ဖြစ်သည်။

ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးတစ်ကုံးကို ထုတ်ယူကာ ကူမော့ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"အကယ်၍ ရှင်တို့ ဖန်းခရိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ အဆင်မပြေတာတွေ ကြုံရရင်၊ ဒါမှမဟုတ် အကူအညီ လိုအပ်ရင်၊ ဖန်းခရိုင်ကို သွားပြီး ချန်စန်း ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာလို့ ရတယ်... သူက ချင်းယန်နယ်မှာ အရမ်း ဩဇာကြီးတဲ့ ဝါရင့် ခါးပိုက်နှိုက် တစ်ယောက်ပဲ... သူက ဖန်းခရိုင်မှာပဲ နေနေပေမယ့် သူ့မှာ တပည့်တွေ၊ နောက်လိုက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... ချင်းယန်နယ် တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဩဇာနည်းနည်းရှိတဲ့ ခါးပိုက်နှိုက် ဂိုဏ်းတိုင်းနီးပါးက သူ့ကို သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတာ...

"ဒီလူက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ သူက ကျွန်မကို အသက်တစ်ချောင်း အကြွေးတင်နေတယ်... ဒီစိပ်ပုတီးက အမှတ်အသား တစ်ခုပါ... ရှင် ဒီစိပ်ပုတီးကို ယူသွားပြလိုက်တာနဲ့ ရှင်က ကျွန်မလူမှန်း သူ သိလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ကို ကူညီဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးလိမ့်မယ်... သူက ကိစ္စကြီးတွေမှာတော့ မကူညီနိုင်ပေမယ့် လူရှာတာတို့၊ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းတာတို့မှာတော့ အရမ်း တော်တယ်"

ကူမော့က စိပ်ပုတီးကို ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ညှစ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သာမန် စိပ်ပုတီးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမရန်..."

ရန်စန်းနျန်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ဟွန့်... ရှင်ကလေ... အကူအညီ မလိုတုန်းကတော့ ‘သူဌေးရန်’ လို့ ခေါ်ပြီး၊ အကူအညီ ရသွားတော့မှ ‘မမရန်’ လို့ ခေါ်တော့တာပဲ"

ကူမော့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားပဲ အဲ့ဒီလို ခေါ်ဆိုလို့လေ"

ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။

"ရှင်က အရမ်း ဆိုးတာပဲ... ကျွန်မလို သခင်မလေး တစ်ယောက်ကို လာငြင်းခုန်နေတယ်"

ကူမော့: "..."

ရန်စန်းနျန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားတော့မယ်... ချူတုန်း၊ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ သွားနော်... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အချိန်မရွေး စာရေးလိုက်"

ကူချူတုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မမရန်"

ရန်စန်းနျန်က ရထားလုံးပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရန်စန်းနျန် ထွက်ခွာသွားပြီး ရထားလုံး လမ်းကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာ၏။ ရန်စန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးကတည်းက သူသည် သူမကို ရှောင်ရှားနေသကဲ့သို့ အဝေးသို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျားက ရန်စန်းနျန် နဲ့ ရန်ငြိုး ရှိလို့လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မရှိပါဘူး"

ကူမော့က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ရှောင်နေရတာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှင်းပြလေသည်။

"အဲ့ဒါက အကုန်လုံးကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိအောင် ကြိုးစားနေတာပါ... အင်း... ကူမော့... ငါ မင်းကို အကြံဉာဏ် တစ်ခု ပေးချင်တယ်၊ ဒီမိန်းမအတွက် ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် လုပ်ပေးနေရတဲ့သူ အနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ် နယ်နိမိတ်ကို သတိထားဖို့ လိုတယ်... စီးပွားရေး ဆက်ဆံရေးက စီးပွားရေး ဆက်ဆံရေးပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ တခြား ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုးမှ အဖြစ်မခံသင့်ဘူး"

ကူမော့က ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"စီးပွားရေး ဆက်ဆံရေးကလွဲရင် တခြား ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်လာနိုင်လို့လဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေးပေါ့... သူက မင်းထက် အများကြီး အသက်မကြီးပါဘူး... လူငယ် ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး၊ အတူတူ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးလာရင် ခံစားချက်တွေ မဖြစ်လာဘူးလို့ အာမခံဖို့ ခက်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အကြံပေးချင်တာက၊ အဲ့ဒီလို အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာတာနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ထိန်းချုပ်ရမယ်... ဒီမိန်းမမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ နောက်ခံနဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်... မင်းသာ သူနဲ့ ပတ်သက်မိရင် ပြဿနာတွေထဲ အလွယ်တကူ ရောက်သွားနိုင်တယ်... မင်းက သိုင်းပညာ အရမ်းမြင့်တယ် ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပေမယ့် လောကကြီးကို တကယ် လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့သူက လက်တစ်ဆုပ်စာပဲ ရှိတယ်လေ... ငါ ပြောတာကို မင်း နားလည်လား"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကမ္ဘာမတူတဲ့ လူတွေ ဆုံတွေ့တာက ကံကြမ္မာပါပဲ... အကယ်၍ ကံကြမ္မာထက် ပိုလွန်တဲ့ မသင့်တော်တဲ့ အတွေးတွေ ရှိလာခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါက သမုဒ္ဒရာထဲကို ဝင်သွားတဲ့ လှေငယ်လေး တစ်စင်းလိုပဲ၊ လှိုင်းလုံးတွေရဲ့ မျိုချမှုကို ခံရပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒါ အတိအကျပါပဲ"

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... တပ်မှူးကျိုး၊ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာမတူတဲ့ လူတွေလို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မျက်စိမမြင်ရဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ဘာလို့ တခြား အတွေးတွေ ရှိနေရမှာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တောင်ဆီကို မသွားရင်တောင်၊ တောင်က မင်းဆီကို ရောက်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်တာပါ... ကူမော့... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးစရာ မလိုပါဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ငါ့အဆင့်လောက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မင်းက အရမ်းကို ထူးချွန်နေပြီ... မင်းက နောက်ကွယ်မှာ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ မရှိတဲ့ တစ်ကောင်တည်း သမား ဖြစ်နေလို့သာပါ... မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေ၊ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆို သိုင်းလောကက လူငယ် ပါရမီရှင်တွေ ကြားမှာ မင်း၊ ကူမော့ က သေချာပေါက် နေရာတစ်ခု ရနေပြီလေ... ပြီးတော့ သိုင်းလောကထဲမှာ နည်းနည်း ပိုကြာကြာ လှည့်လည်သွားလာလာတဲ့အခါ မင်းကို သဘောကျမယ့်သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလာမလဲ"

ကူမော့က အသာပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျားက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တဲ့ သိုင်းလောကသား တစ်ယောက်အနေနဲ့ အတွေ့အကြုံတချို့ ဝေမျှပေးတော့မလို့လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ငါ မင်းအရွယ်တုန်းက ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက မင်းလောက် မကောင်းပေမယ့်၊ ငါ့ရုပ်ရည်ကတော့ မင်းထက် မညံ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့စရိုက်ကလည်း မင်းလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး မဟုတ်ဘူး... ငါက အရမ်း ဟိတ်ဟန်ထုတ်တာ... သိုင်းလောကထဲကို မြင်းစီးပြီး ဝင်သွားရင် လူတိုင်းက ‘ခန့်ညားလိုက်တဲ့ လူငယ်လေး’ လို့ ပြောကြတာချည်းပဲ... အဲ့ဒီတုန်းက သိုင်းလောကက မိန်းကလေး အများအပြားက ငါ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ကျရှုံးခဲ့ရတာ... ငါက ပန်းခင်းကြီးထဲကို ဖြတ်လျှောက်သွားပေမယ့် ပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ခုလေးမှ အကပ်မခံခဲ့ဘူးလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်"

ရထားလုံး မောင်းနေသော ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို ရှင်က ပန်းခင်းကြီးထဲကို ဖြတ်လျှောက်သွားပေမယ့် ဘာမှ မငြိတွယ်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့သူပေါ့... ဒါဆိုရင် တပ်မှူးကျိုး၊ ရှင်က ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ဘာလို့ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရင်ကော့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လောကကြီးက မငြိမ်းချမ်းသေးဘူးလေ၊ မိသားစုအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် တွေးနိုင်မှာလဲ"

"တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ရှင် ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ မေ့လည်း မမေ့နိုင်လို့ အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုတာလို့ ကျွန်မ ကြားခဲ့တာပဲ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ကောလာဟလတွေ အကုန်လုံး"

"တကယ်ပဲ ကောလာဟလတွေလား"

"..."

သူတို့သုံးယောက်သည် အချင်းချင်း ငြင်းခုန်နေရင်းဖြင့် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာကာ ဖန်းခရိုင်သို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့၏ တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ယွင်ကျိုးနယ် တစ်ခုလုံးရှိ လမ်းကြောင်းများကို အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရာ ကူမော့တို့အတွက် လမ်းပြ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

သူတို့သုံးယောက်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခရီးသွားကြ၏။

ကူမော့သည် ရထားလုံးဖြင့် ခရီးသွားရသဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်မှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ အတော်လေး မြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အခင်းဖြစ်ပွားခဲ့သော တည်းခိုခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တည်းခိုခန်းမှာ ချိတ်ပိတ်ထားပြီး ဖြစ်နေ၏။

သူတို့သုံးယောက်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ခဲ့သဖြင့် ဖန်းခရိုင်မြို့ထဲသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

အခန်း (၆၄) - ချန်စန်း၊ ရှောင်ဝူ

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်၏။

"တည်းခိုခန်းမှာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ... ချင်းယန်ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့နဲ့ ဖန်းခရိုင် အစိုးရရုံး က အဲ့ဒီမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးပြီလေ... အကယ်၍ သဲလွန်စတွေ ရှိခဲ့ရင် သူတို့ စောစောကတည်းက တွေ့သွားလောက်ပြီ"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... အဲ့ဒီညက အဲ့ဒီလမ်းကို ဖြတ်သွားတဲ့ မြင်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ရထားလုံးတွေကို စုံစမ်းကြမယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"ချွီဟန် တို့ကို ကျိုးဟွာတောင် လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဖမ်းမိတာ... အဲ့ဒီကနေ တည်းခိုခန်းကို သွားဖို့ တရားဝင် လမ်းမကြီး တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလမ်းက ဖန်းခရိုင်ကိုလည်း တိုက်ရိုက် ရောက်တယ်... အဲ့ဒါက အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော တရားဝင် လမ်းမကြီးဆိုတော့ စုံစမ်းဖို့ အရမ်း ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကူမော့က အကြံပြုလိုက်၏။

"ယန်စန်းနျန် ပြောခဲ့တဲ့ ချန်စန်း ဆိုတဲ့ လူကို သွားရှာကြတာပေါ့"

ကျိုးချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အစိုးရရုံးကို တိုက်ရိုက် သွားတာက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်... အဲ့ဒီ ချန်စန်း က ဝါရင့် ခါးပိုက်နှိုက် တစ်ယောက်၊ အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ လူတစ်ယောက်လေ... သူနဲ့ ပတ်သက်တာက ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ကူမော့က ပြုံးကာ ထောက်ပြလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျားက လင်းကျန်းခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး တစ်ယောက်လေ... အခု ခင်ဗျားက ချင်းယန်ခရိုင်ကို တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း ဘာတစ်ခုမှ မပါဘဲ တိတ်တဆိတ် ရောက်နေတာ... အကယ်၍ အစိုးရရုံးကို သွားရင် ပြဿနာရှာသလို ဖြစ်မနေဘူးလား... ခင်ဗျားကို ဌာနချုပ်က တိုင်လိုက်ရင် တကယ့် ပြဿနာ အကြီးကြီး ဖြစ်သွားမှာနော်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆိုရင် ချန်စန်း ကိုပဲ သွားရှာကြတာပေါ့"

ဖန်းခရိုင်သည် အတော်လေး စည်ကားသော ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့ ဖြစ်၏။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ယာဉ်ကြောများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီး ဆိုင်ခန်းများကလည်း လမ်းတစ်လျှောက် အစီအရီ ရှိနေသည်။ အရက်ဆိုင်များ၏ ဆိုင်းဘုတ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေပြီး စားပွဲထိုးများ၏ ခေါ်သံများက လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဆွဲဆောင်လျက် ဆူညံနေလေသည်။

သို့သော် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သည် လမ်းပေါ်တွင် ရပ်မနေဘဲ ကျီအန်း လမ်းကြား ဟုခေါ်သော လူနေရပ်ကွက် တစ်ခုကို စုံစမ်းမေးမြန်းကာ အဲ့ဒီကို တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ကြသည်။

ကျီအန်း လမ်းကြား ဆိုသည်မှာ ချန်စန်း လူသူကင်းမဲ့စွာ နေထိုင်နေသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် အဖွဲ့သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်တစ်လုံး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခါးကိုင်းနေပြီး အရေပြားများ တွန့်လိပ်နေသော ဆံဖြူအဘိုးအို တစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ချန်စန်း ကို လာရှာတာပါ"

အဘိုးအိုက သံသယအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ... ဒီမှာ ချန်စန်း ဆိုတဲ့လူ မရှိဘူး"

သို့သော် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ရိုးသားမှု မရှိဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ခါးကိုင်းနေတာက အတု၊ ဆံပင်အဖြူတွေကလည်း အတု၊ ပြီးတော့ အသံကိုလည်း တမင် ပြောင်းထားတာပဲ... အင်း... ခင်ဗျားဆီမှာ ဓားတစ်လက် ရှိသင့်ပေမယ့်၊ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ရှာမတွေ့ဘူး... ခင်ဗျားက ချင်းယန်ခရိုင်က ခါးပိုက်နှိုက်တွေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလို့ ခေါ်ခံရတာနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်၊ စွမ်းရည်တချို့တော့ ရှိသားပဲ"

အဘိုးအို၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော် ရာဇဝတ်မှုလောက ကနေ အနားယူသွားတာ ဆယ်နှစ်ရှိပါပြီ... တော်ဝင်အစိုးရကတောင် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို စုံစမ်းတဲ့အခါ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က အမှုတွေကို ပြန်မဖွင့်တော့ပါဘူး... ဘာလို့ ဒီအဘိုးအို ကို လိုက်ဖမ်းနေရတာလဲ... ဘာလိုချင်လို့လဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ အစိုးရလူမှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ"

အဘိုးအိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အရာရှိမင်း... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို နံရံခြားနေရင်တောင် ကျွန်တော် အာရုံခံနိုင်ပါတယ်... အရာရှိမင်း... ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်တော် ဥပဒေကို သေသေချာချာ လိုက်နာခဲ့ပါတယ်... အကယ်၍ အရာရှိမင်းက အမှုတစ်ခုကို စုံစမ်းရင်း ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတာ ဆိုရင်တော့၊ လုံးဝ လမ်းကြောင်း မှားနေတာ သေချာပါတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အမှုလာစုံစမ်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လို့ပါ"

ထိုအချိန်တွင် ကူမော့က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရန်စန်းနျန်၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

အဘိုးအိုက စိပ်ပုတီးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကူမော့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ရန် ရဲ့ လူလား"

ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သူငယ်ချင်းပါ... ကျွန်တော့် နာမည်က ကူမော့၊ ဒါက ကျွန်တော့် ညီမ၊ ဒီလူကြီးကတော့... ပြောဖို့ အဆင်မပြေလို့ ခွင့်လွှတ်ပါ"

အဘိုးအိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရာရှိက သာမန်မဟုတ်တဲ့ အသွင်အပြင်ရှိပြီး၊ ဖြောင့်မတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အရာရှိ အငွေ့အသက်လည်း အရမ်း ပြင်းထန်တယ်... သူ့နာမည်ကို မပြောတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... အကယ်၍ သူ့နာမည်ကိုသာ သိသွားရင် ကျွန်တော် မတ်တပ်တောင် ရပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက ရန် ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့၊ ငါ ဘာအလုပ်လုပ်လဲ ဆိုတာကိုလည်း သိမှာပါ... ငါတို့ အလုပ်မှာ အကြောက်ဆုံးက အစိုးရ အရာရှိတွေပဲလေ၊ ကြွက်က ကြောင်ကို မြင်သလိုမျိုးပေါ့"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလို နှိုင်းယှဉ်ရမယ်ဆိုရင် မင်း ချန်စန်း က ကြွက်မင်းသား ပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းက သာမန် ကြွက်တွေနဲ့တော့ မတူဘူး"

ချန်စန်းက အသာပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချန်စန်းက သုံးယောက်ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်၏။

"ရှောင်ဝူ... ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြီ... လက်ဖက်ရည် ဖျော်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ခဏအကြာတွင် အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်လုံးနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက် အချို့ကို သယ်ဆောင်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထွက်လာလေသည်။ သူက လက်ဖက်ရည် စားပွဲကို ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် စတင် ငဲ့ပေးလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချန်စန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ဝူ... မင်း အဲ့ဒီလက်တွေကို လိုချင်သေးတယ်ဆိုရင်၊ ဒီသုံးယောက်ရှေ့မှာ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မသုံးနဲ့နော်... "

ချန်စန်းက ကူချူတုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောသည်။

"အထူးသဖြင့် ဒီတစ်ယောက်ပဲ... သူက မိန်းကလေး တစ်ယောက်... မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ သူ့ကို သွားထိရဲရင်၊ မင်းရဲ့ လက်တွေကို ဘယ်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်ဝူက သိုးလေးတစ်ကောင်လို ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုအသေပေးကာ နှိမ့်ချစွာ မေးလိုက်၏။

"ဆရာ... ဒီလူကြီးမင်းတွေက ဘယ်သူတွေများလဲ ခင်ဗျာ"

ချန်စန်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှောင်ဝူ ဟုခေါ်သော လူငယ်လေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ အနောက်သို့ ဆုတ်သွားချိန်တွင် ရှောင်ဝူ၏ လက်ထဲ၌ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခုနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီး တစ်ကုံး ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်စန်းက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကျိုးချင်းဖုန်းထံသို့ ပေးလိုက်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးကို ကူမော့ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ... ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော့်မြေး ‌တပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်လာတာဆိုတော့ အကျင့်ပါနေပြီလေ... သူက တားမြစ်ထားတာကို ချိုးဖောက်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းပြီး ဆုံးမထားတာ... သူက အခုထိ သေချာ မပြင်နိုင်သေးဘူး... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ချန်စန်း ပေးသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ဝူကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မဆိုးဘူးပဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ငါတို့တောင် သတိမထားမိဘဲ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးနိုင်ခဲ့တာ... မင်းက ခါးပိုက်နှိုက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရဲ့ ဆက်ခံသူလို့ ခေါ်တာနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... ချန်စန်း... ဒီကောင်လေးက မင်းရဲ့ စွမ်းရည် ဘယ်လောက်လောက်ကို အမွေရထားလဲ"

ချန်စန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံလောက်တော့ ရထားပါတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။

"ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံလောက်နဲ့တောင် ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား... ဒါဆို မင်းရဲ့ စွမ်းရည်အဆင့်က ဘယ်လောက်တောင် မြင့်နေမလဲ"

ကူမော့က ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး သူလည်း အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွား၏။

ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်... ဒီ ရှောင်ဝူက တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား အခိုးခံလိုက်ရသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ချန်စန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"စွမ်းရည် တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရင် ဒီကောင်လေးက ငါ့ထက် မညံ့ပါဘူး... သူ လိုအပ်နေတာက သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံပဲ... သူ့မျက်လုံးတွေက မစူးရှသေးဘူး... ဘာကို ခိုးလို့ရလဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုတော့ အဝေးက ရှောင်ရမလဲ ဆိုတာကို သူ မသိသေးဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူ့ကို ငါ့အနားမှာပဲ ထားထားတာ... ငါတို့ အလုပ်မှာ စွမ်းရည်ဆိုတာ အမြင်အာရုံလောက် အရေးမကြီးဘူးလေ...

"ဥပမာ ခုနက ကိစ္စမျိုးပေါ့... ဒီကောင်လေးက ဘာမှ နားမလည်ဘဲ သေမယ့်လမ်းကို ရွေးနေတာ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ခိုးရဲတယ်... သူသာ လောကကြီးထဲမှာ သွားနေရင် အကြာကြီး ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်ဝူသည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဖြီးဖြီးလေး ရယ်နေ၏။

ချန်စန်းက သူတို့ကို ရှောင်ဝူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ပထမဆုံး ကျိုးချင်းဖုန်းကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီလူက အရာရှိ တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ရဲ့ အရာရှိ အငွေ့အသက်က မင်းကို ဖိနှိပ်ပစ်နိုင်တယ်... အကယ်၍ ဒီအရာရှိကသာ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်း လက်တွေ ပြတ်သွားလောက်ပြီ"

ရှောင်ဝူ၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

ထို့နောက် ချန်စန်းက ကူမော့ကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါက လင်းကျန်းမြို့ က ဓားသမား ကူမော့ ပဲ... သူက မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်ကို အာရုံစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."

ချန်စန်းက ကူချူတုန်းကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဒါက ကူမော့ ရဲ့ ညီမ... အကယ်၍ မင်းသာ ခုနက သခင်မလေး ကူ ကို သွားထိမိခဲ့ရင် မင်းရဲ့ လက်တွေ ပြတ်သွားမှာ သေချာတယ်... ဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်ဝူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ပျံထွက်လာ၏။ သူက ဘေးတွင် လိမ္မာစွာ ရပ်နေပြီး စကားမပြောရဲတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ချန်စန်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"

"အမှုတစ်ခု စုံစမ်းဖို့ လာတာပါ"