အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း (၆၅) - ကြောင်နတ်ဘုရား ဒဏ္ဍာရီ

ချက်ချင်းပင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော လုယက်မှုအကြောင်းကို ချန်စန်းအား ပြောပြလိုက်ပြီး အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။

"အဲ့ဒီညက ဘယ်အင်အားစု ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူတွေက အစိုးရ မြင်းတွေ၊ ရထားလုံးတွေနဲ့ ဖြတ်သွားခဲ့လဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ... လူအများကြီးလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်... ခင်ဗျား စုံစမ်းပေးလို့ ရမလား"

ချန်စန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... အရာရှိမင်း အခုလေးတင် အသေးစိတ် ရှင်းပြသွားတာပဲ... သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ အလုခံရတဲ့ ကိစ္စက မကြာသေးခင်က သတင်းတွေမှာ နာမည်ကြီးနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်... အဲ့ဒီ တည်းခိုခန်းကနေ ကျိုးဟွာတောင် အနီးတစ်ဝိုက်ကို သွားဖို့ တရားဝင် လမ်းမကြီး တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာလေ... အဲ့ဒီညက ဖြတ်သွားတဲ့ မြင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ရထားလုံးတွေက ဖန်းခရိုင် ကနေ လာတာဖြစ်ရမယ်... ခြေရာခံဖို့က လွယ်ပါတယ်... အများဆုံး သုံးနာရီအတွင်း သတင်းရပါလိမ့်မယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ပူးဆုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆို ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

ချန်စန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ရန် ရဲ့ စိပ်ပုတီးကို ယူပြီး ကျွန်တော့်ဆီ လာတာဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို သဘာဝကျကျပဲ ကူညီပေးရမှာပေါ့"

ထို့နောက် သူက ထောင့်တွင် လိမ္မာစွာ ရပ်နေသော ရှောင်ဝူ ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်း ကြားတယ် မဟုတ်လား... ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိတယ်မလား"

ရှောင်ဝူက ခေါင်းအဆက်မပြတ် ညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်... ဆရာ၊ ဆရာ ဒီမှာနေပြီး ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေနဲ့ လက်ဖက်ရည် သောက်နေပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ အပြင်ထွက်ပြီး စုံစမ်းလိုက်ပါ့မယ်"

ချန်စန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဝူသည်လည်း ခြံဝင်းအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ချန်စန်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းတို့ ဒီကို လာတာ အဲ့ဒီအမှုကို စုံစမ်းဖို့ဆိုတော့... ခင်ဗျားတို့က အမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ချင်လို့များလား... အစိုးရရုံးက အဲ့ဒီ ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက်ကို အပြစ်ပေးလိုက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြေလိုက်သည်။

"သံသယဖြစ်စရာတချို့ ရှိနေလို့ပါ... အမှန်တရားကို မရှာတွေ့ခင်မှာ သူတို့ကို အပြစ်ပေးလို့ မရဘူးလေ"

ချန်စန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဟဲဟဲ... သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ရှာမတွေ့လို့လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက သံသယဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြောပုံအရဆိုရင် အဲ့ဒီမှာ ရှင်းပြစရာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"

ချန်စန်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"တကယ်တော့ ရှင်းပြစရာ ရှိပါတယ်... အစိုးရရုံးက ဒီတစ်ခါ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံရဲတယ်... အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီ ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက်ဆီကနေ ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"ဆရာကြီး... ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ"

ချန်စန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီ ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက်က အကွက်ဆင်ခံရတာမို့လို့လေ... ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ခိုးသွားတာ လူတွေ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာတွေ ခိုးသွားတာ"

ကူမော့နှင့် အခြားနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"သံသယရှိသူ ဆယ့်သုံးယောက်ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေကို ခင်ဗျား ကြားဖူးလို့လား... ခင်ဗျားက မိစ္ဆာတွေကို ယုံလို့လား"

ချန်စန်းက ပြောလိုက်၏။

"ဖန်းခရိုင် မှာဆိုရင် ကျွန်တော့်အရွယ် လူတိုင်းနီးပါးက အဲ့ဒါကို ယုံကြတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဖန်းခရိုင် မှာ ကြောင်မိစ္ဆာ တွေ တကယ် ရှိနေလို့လေ... အင်း... မဟုတ်ဘူး၊ ကြောင်နတ်ဘုရား တွေပေါ့... ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်ထဲက လူအတော်များများက အဲ့ဒါကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... အဲ့ဒီ ကြောင်နတ်ဘုရား တွေက တကယ်ကို ခမ်းနားတာ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဒီလောကမှာ မိစ္ဆာတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ"

ချန်စန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အရာရှိမင်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ် မယုံဘဲ မနေသင့်ဘူး... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... အဲ့ဒါက သာမန် နွားတစ်ကောင်ထက် ပိုကြီးတဲ့ ကြောင်နတ်ဘုရား တစ်ကောင်ပဲ"

ကူချူတုန်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မတို့ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြောပြလို့ ရမလား"

ချန်စန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီး တစ်ပုဒ်ပဲ"

ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ဗဟုသုတ တိုးတာပေါ့"

ချန်စန်းက ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ပြောပြလေသည်။

"ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ငါးဆယ်ကျော်က ဖြစ်ခဲ့တာ... ချင်းယန်နယ်မှာ ဖန်းလျန်ရှန်း လို့ခေါ်တဲ့ အမည်မသိ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါး ရှိတယ်... သူက နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေရင်း တစ်နေ့ကျတော့ ဖန်းခရိုင် က ကျိုးဟွာတောင် လို့ခေါ်တဲ့ နေရာကို ရောက်လာတယ်... အဲ့ဒီတောင်ပေါ်က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဘုရားကျောင်း တစ်ခုမှာ သူ ညအိပ်ခဲ့တယ်လေ...

"သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်တော့ ဖန်းလျန်ရှန်း က ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်... သူက တဝက်တစ်ပျက် နိုးနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အဲ့ဒီအသံနောက်ကို လိုက်သွားတော့ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်မှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက် ဓားသိုင်း ကျင့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်... အဲ့ဒီ ဓားသိုင်းက အရမ်းကို ပြောင်မြောက်ပြီး အမြင့်ဆုံး တာအိုတရားတွေ ပါဝင်နေပုံရတော့ ဖန်းလျန်ရှန်း လည်း မနေနိုင်ဘဲ လိုက်သင်ယူမိတော့တာပဲ"

အဲ့ဒီနောက် ရက်အတော်ကြာအောင် ဖန်းလျန်ရှန်းသည် နေ့စဉ် အချိန်မှန်၌ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ ဓားသိုင်းကျင့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မိုးလင်းခါနီးတိုင်း ထိုလူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိပြီး ဖန်းလျန်ရှန်းက သူ့ကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဖန်းလျန်ရှန်းသည် ဓားကွက်များကို အတိအကျ မှတ်မိနေသော်လည်း သူ၏ သိုင်းကွက်များမှာ လုံးဝ သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပြောင်မြောက်သည့် စွမ်းရည်မျိုး မရှိပေ။

ရက်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် အဖြေမရှာနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ တစ်ညတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ ဓားသိုင်းကျင့်နေသည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ သတ္တိမွေးပြီး ပြေးထွက်သွားလေသည်။ သူက ဒူးထောက်ကာ ဦးချပြီး တစ်ဖက်လူအား သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့၏။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူသည် ဖန်းလျန်ရှန်းကို မြင်သော်လည်း အံ့ဩပုံ မပြဘဲ၊ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားကျမ်းကို သင်ပေးပါက ဖန်းလျန်ရှန်း အနေဖြင့် သူ့ကို အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မည်လားဟုသာ မေးလိုက်သည်။ ဖန်းလျန်ရှန်းက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

ထိုအခါ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူက ဖန်းလျန်ရှန်းကို သူသည် ကျောက်ကြောင် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း၊ မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ကုသိုလ်ကံ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး သူ့အတွက် ကုသိုလ်ကံများ စုဆောင်းပေးမည့် သေမျိုးတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေကာ၊ ဖန်းလျန်ရှန်းမှာ သူနှင့် ရေစက်ပါနေသဖြင့် ယခုလို ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

အဲ့ဒီနောက် ကြောင်မိစ္ဆာ က ဖန်းလျန်ရှန်းအတွက် စည်းမျဉ်း သုံးခု ချမှတ်ပေးခဲ့သည် - ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားကျမ်းကို တတ်မြောက်ပြီးနောက် သူ့အတွက် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး နေ့စဉ် ပူဇော်သက္ကာရများ ပြုလုပ်ပေးရန်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်များ များများပြုလုပ်ပြီး မကောင်းမှုများကို ရှောင်ကြဉ်ရန်၊ နှင့် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် သတ္တမလ၊ သတ္တမရက်နေ့တွင် ကျိုးဟွာတောင် ၏ တောင်ထိပ်ပေါ်၌ တစ်ရက်တိတိ တရားထိုင်ပေးရန် တို့ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ဖန်းလျန်ရှန်းမှာ လှည့်လည်သွားလာနေသော တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက လူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သိုင်းပညာ သင်ယူခွင့် ရမည်ဆိုပါက မည်သည့် တောင်းဆိုမှုကိုမဆို သဘောတူမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူက လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ဆန့်ထုတ်ကာ ဖန်းလျန်ရှန်း၏ နဖူးကို အသာအယာ ထိလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် ဖန်းလျန်ရှန်း နိုးလာ၏။ အနီးအနားသို့ ရောက်လာသောအခါ တောင်ပေါ်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုထဲတွင် သူ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးနားရှိ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်ရာ သူက တစ်ရေးအိပ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ဓားသိုင်းကျင့်နေသည်ကို ရက်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့ရသည် ဆိုခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် သင်ယူခဲ့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားကျမ်းကို အမှန်တကယ် တတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ခြင်းပင်။ သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ တရားဟောကြားမှုကို တကယ် ရရှိခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ‘ထောင်စုနှစ် အိပ်မက်’ ကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဖန်းလျန်ရှန်းသည် သူ၏ အိပ်မက်ထဲမှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းအတွင်း ရွှေဆင်းတုတော်တစ်ခုကို ဖန်တီးစေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် ဟု အမည်ပေးကာ တပည့်လေးယောက် လက်ခံခဲ့သည်။

ဖန်းလျန်ရှန်းသည် သူ၏ ဓားသိုင်းကို အသုံးပြုကာ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များနှင့် ကောင်းမှုကုသိုလ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုဒေသတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးလာခဲ့ပြီး၊ ကြောင်နတ်ဘုရားက တရားဟောကြားခဲ့သည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် မှာ အလွန် စည်ကားလာပြီး ပူဇော်သက္ကာရများမှာလည်း အလွန် တန်ခိုးထက်လာကာ ကြောင်နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ထင်ပြမှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သုံးနှစ်အကြာ ညွှန်ကြားထားသော သတ္တမလ၊ သတ္တမရက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ၊ ဖန်းလျန်ရှန်းသည် ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း တရားထိုင်ရန် ကျိုးဟွာတောင် ၏ တောင်ထိပ်သို့ သွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ရာသီဥတု သာယာနေသော်လည်း မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တိမ်မည်းများ ရုတ်တရက် စုရုံးလာ၏။ ရုတ်တရက် လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးကြိုးများ ပစ်လာပြီးနောက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာလေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသော ဖန်းလျန်ရှန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အမိုးအကာ ရှာရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ တောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မိုးကြိုးတစ်စင်း ပစ်ချလာပြီး သူ ထိုင်နေခဲ့သော နေရာကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းလျန်ရှန်းသည် ကြောင်တစ်ကောင်၏ စူးရှသော အော်သံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး အလွန် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရလာသည်။ သို့သော် ထိုလျှပ်စီး လက်ပြီးနောက် တိမ်မည်းများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဖန်းလျန်ရှန်းက အပြေးအလွှား ပြန်သွားကြည့်ရာ... လျှပ်စီး ထိမှန်မှုကြောင့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အောက်တွင် အသစ်တစစီ ဖြစ်နေသော ကျောက်တုံးပုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုကျောက်တုံးများပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ သွေးကွက်များကို မြင်တွေ့နေရခြင်းပင်။ ၎င်းတို့ကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောင်တစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ အတွင်းရှိ ကြောင်နတ်ဘုရား ဆင်းတုတော်မှာ လူအများရှေ့တွင် ကွဲအက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ နားလည်သွားလေသည်။ ထိုညတွင် သူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ အသက်ကို လာတောင်းသည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့လေသည်။

အခန်း (၆၆) - တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ အယူအဆ

ချန်စန်းက ဆက်ပြောလေသည်။

"အဲ့ဒီတော့မှ သူက သဘောပေါက်သွားတာ... ကြောင်နတ်ဘုရား က သူ့ကို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ လုပ်ပြီး ကုသိုလ်ကံ စုဆောင်းခိုင်းတာက၊ ကြောင်နတ်ဘုရား ဘေးဒဏ်ကျရောက်မယ့် နေ့မှာ မိုးကြိုးဘေးဒဏ် ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့အတွက်ပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိုးကြိုးဘေးဒဏ် တွေက ကုသိုလ်ကံ ရှိတဲ့သူတွေကို မထိခိုက်စေဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ သူက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာလို့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့အတွက် ကြောင်နတ်ဘုရား ဟာ ဘေးဒဏ်ကို မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ နှစ်ထောင်ချီတဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားရတာပေါ့...

"ကြောင်နတ်ဘုရား က ဖန်းလျန်ရှန်း ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖန်းလျန်ရှန်း က သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့တယ်လေ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့ ကြောင်နတ်ဘုရား ဟာ ဖန်းလျန်ရှန်း ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရတာပေါ့...

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တောင်ခြေမှာ... ကြောင်မိစ္ဆာ က အဖျက်အဆီးတွေ လုပ်လာတဲ့အခါ ဖန်းလျန်ရှန်း ဟာ အဲ့ဒါကို နှိမ်နင်းဖို့ တောင်အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့ရတယ်... သူ ကြောင်မိစ္ဆာ နဲ့ နှစ်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ကြောင်မိစ္ဆာ ကြောင့် အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတွေ အများကြီး သေဆုံးနေရတာကို မြင်တော့ သူက ကြီးမားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်... အဲ့ဒါက ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ ဒေါသကို ပြေစေဖို့ သူ့ကိုယ်သူ စတေးဖို့ပါပဲ...

"ကြောင်မိစ္ဆာ နဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမှာ သူက စေ့စပ်ဆွေးနွေးခဲ့တယ်၊ ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ ဒေါသကို ပြေစေဖို့ သူ့အသက်ကို ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့တပည့်တွေက ကြောင်မိစ္ဆာ အတွက် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးပြီး လူတွေရဲ့ ပူဇော်သက္ကာရတွေကို ခံယူခွင့်ပေးမယ်၊ နှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာတဲ့အခါ ဉာဏ်အလင်း ပြန်ရလာအောင် ကူညီပေးမယ်လို့လည်း ကတိပေးခဲ့တယ်လေ"

"အဲ့ဒီနေ့မှာပဲ လူအများရှေ့မှာ နာမည်ကျော် ဓားသမား ဖန်းလျန်ရှန်း ဟာ ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ လက်သည်းတွေအောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ တပည့် လေးယောက်က ဖန်းလျန်ရှန်း ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒအတိုင်း ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ ရွှေဆင်းတုတော် ကို ပူဇော်ဖို့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးခဲ့ကြတယ်...

"ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကြောင်မိစ္ဆာ ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အန္တရာယ် မပေးတော့ဘူး... အဲ့ဒီအပြင် ချင်းယန်နယ် ရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ အရမ်းကို နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစွမ်းရှိတဲ့ ကြောင်တချို့ မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်တယ်... တချို့ကြောင်တွေက အစိုးရရုံးကိုတောင် အမှုတွေ ရှင်းဖို့ ကူညီပေးသေးတယ်... ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် တွေမှာ ကြောင် အမြောက်အမြား မကြာခဏ စုဝေးတတ်ကြတယ်... တချို့ ကြောင်အုပ်စုတွေက လမ်းပိတ်ပြီး အစာတောင်းတတ်တယ်၊ အစာပေးလိုက်ရင် သူတို့ဘာသာ ထွက်သွားကြတာပဲ...

တချို့ ကြောင်အုပ်စုတွေကတော့ ကောင်းမှုတွေ လုပ်ပြီး ကုသိုလ်ယူတတ်ကြတယ်၊ သူတို့က တကယ်ပဲ ကောင်းမှုတွေ လုပ်ပြီး ကုသိုလ်ယူကြတာပါ... ချင်းယန်နယ် မှာ လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေကို ကလေးမခိုးနိုင်အောင် ကြောင်တွေက တားဆီးခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်... အဲ့ဒီ ဖြစ်ရပ်တွေကို နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြောင် ဖြစ်ရပ်တွေ လို့ ခေါ်ကြတယ်... အလားတူ ကြောင် ဖြစ်ရပ်တွေက ချင်းယန်နယ် ရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ အချိန်နဲ့အမျှ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပြီး ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် တွေကို ချင်းယန်နယ် ရဲ့ နေရာအတော်များများမှာ လူတွေက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကိုးကွယ်ကြတယ်"

ခန်းမအတွင်း၌... ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့သည် ချန်စန်း ပြောပြသည်များကို နားထောင်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် ကို အခုထိ ကိုးကွယ်နေကြတုန်းလား"

ချန်စန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အရင်ကထက်တော့ အများကြီး နည်းသွားပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေ ကြားထဲမှာ ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် တွေ အများကြီး ရှိနေသေးပြီး ပူဇော်သက္ကာရတွေလည်း တောက်လောင်နေတုန်းပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ ဖန်းခရိုင် တစ်ခုတည်းမှာတင် ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် အများဆုံး ရှိတယ်၊ အနည်းဆုံး သုံးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်လောက် ရှိမယ်"

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလုပ် အမှန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲ့ဒါ ဖန်းလျန်ရှန်း က နာမည်နဲ့ အကျိုးအမြတ်အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံပြင် တစ်ပုဒ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးက အရမ်း အဖြစ်များပါတယ်...

"ဥပမာ ယွင်ကျိုးနယ် ရဲ့ ပထမဆုံး ဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း လိုမျိုးပေါ့... ဂိုဏ်းကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ပထမဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ချန်းလန် မြစ်ပေါ်မှာ ခရီးသွားနေတုန်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ တွေ့ပြီး အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားက မြစ်ကို လက်ချောင်း တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ခွဲပစ်လိုက်တာကို မြင်ပြီးမှ ချန်းလန် ဓားသိုင်း ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... တကယ်တမ်းကျတော့ ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ချန်းလန် ဓားသိုင်း ကို ဖန်တီးဖို့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး တခြား သိုင်းပညာရှင် အများအပြားနဲ့လည်း တိုင်ပင်ခဲ့ရတာပါ...

"ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရားတွေ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေတွေ ဆိုတာ မရှိပါဘူး"

ချန်စန်းက သဘောမတူဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိမင်း... ခင်ဗျားပြောတာ ယုတ္တိရှိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားပြောတာက အမှန်တရားပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် နဲ့တော့ မသက်ဆိုင်ဘူး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချန်စန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့လို့လေ... ကျွန်တော်က ဖန်းခရိုင် ကပါ... ကြောင်မိစ္ဆာ ဖြစ်ရပ် ဖြစ်တုန်းက ကျွန်တော် အသက် ဆယ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ... ကြောင်မိစ္ဆာ လူသတ်နေတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို၊ သူရဲကောင်းကြီး ဖန်းလျန်ရှန်း က ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ ဘေးဒဏ်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ကြိုးစားရင်း ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ လက်သည်းတွေအောက်မှာ သေဆုံးသွားတာကိုလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါ...

"အကျိုးအမြတ်အတွက် ဆိုတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်၊ သူရဲကောင်းကြီး ဖန်း က မိစ္ဆာရဲ့ ဘေးဒဏ်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ကြိုးစားရင်း သေသွားခဲ့တာလေ... သူ ဘာအကျိုးအမြတ် ရနိုင်ဦးမှာလဲ... သူ့ရဲ့ တပည့် လေးယောက်ကတောင် ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် ကို မလုပ်ကိုင်ခဲ့သလို အလှူငွေလည်း မကောက်ခဲ့ပါဘူး... သူရဲကောင်းကြီး ဖန်း သေသွားပြီးတဲ့နောက် သူတို့လေးယောက်က ကျိုးဟွာတောင် ပေါ်က ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် ကို ပြန်ဆောက်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီမှာ အလှူငွေ မကောက်ခဲ့ပါဘူး... အဲ့ဒီအစား ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် ကို ပြုပြင်ပြီးတာနဲ့ သူတို့က တိတ်တဆိတ် နေထိုင်သွားကြပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါ်လာတော့ဘူးလေ... ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာသွားပြီ၊ ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် က အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ဖန်း ရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းမှ ကျွန်တော်တို့ မကြားရတော့ဘူး...

"ဒါကြောင့် အရာရှိမင်း... သူရဲကောင်းကြီး ဖန်း က မိစ္ဆာရဲ့ ဘေးဒဏ်ကို နှိမ်နင်းတာ အတုလို့ ခင်ဗျား ပြောရင် သူ ဘာကို လိုချင်လို့လဲ... သူက နာမည်ဂုဏ်သတင်း ဒါမှမဟုတ် အကျိုးအမြတ်ကို မလိုချင်ခဲ့ဘူး၊ သူ့တပည့်တွေကလည်း အတူတူပဲလေ... အဲ့ဒါကို ခင်ဗျား ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်း မသိဖြစ်သွား၏။

"ငါ အခုထိ မယုံသေးဘူး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖန်းလျန်ရှန်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါလည်း မရှင်းပြတတ်ပေမယ့်၊ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့မှာ အမှုတွေကို စုံစမ်းလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီးကို ကြားဖူး၊ မြင်ဖူးခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ယောက်က အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာချည်းပါပဲ"

ကူချူတုန်းကလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။

"ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရားတွေ၊ တစ္ဆေတွေ ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မလည်း ထင်တယ်... ကျွန်မ အရင်က အစ်ကိုနဲ့အတူ သိုင်းလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့တုန်းက သိုင်းပညာ မသိတဲ့ သာမန်လူတွေကို လှည့်စားဖို့ သိုင်းပညာ လှည့်ကွက်တချို့ကို သုံးတဲ့ လိမ်ညာသူ အများကြီးကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... ရှင်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကူမော့က ပြုံးလိုက်သော်လည်း မှတ်ချက်မပေးပေ။ ၎င်းအစား သူက ချန်စန်းကို ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကြီး ချန်... အကယ်၍ ခင်ဗျားပြောတာ အမှန်ဖြစ်ပြီး တကယ့် ကြောင်နတ်ဘုရား သာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ တည်းခိုခန်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကုန်တင်ယာဉ်တန်း လုယက်ခံရတဲ့ အမှုက စုံစမ်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလား"

ချန်စန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကြောင်နတ်ဘုရား က ကလဲ့စားချေဖို့ လာမယ်ဆိုရင်တောင်၊ ကြောင်နတ်ဘုရား က သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို လိုချင်ပါ့မလား... ကျွန်တော် ထင်တာက တစ်ယောက်ယောက်က ကြောင်နတ်ဘုရား ကို အသုံးချပြီး ကုန်တင်ယာဉ်တန်းက လူတွေကို ကလဲ့စားချေခိုင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ခိုးသွားပြီး အဲ့ဒီ ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက်ကို အကွက်ဆင်လိုက်တာပဲ"

အဲ့ဒီနောက် အဖွဲ့သည် ချန်စန်း၏ အိမ်တွင် စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြ၏။

များသောအားဖြင့် သဘာဝလွန် အကြောင်းအရာများကိုသာ ပြောဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် နှစ်နာရီခန့် စကားပြောပြီးနောက်၊ ချန်စန်း၏ အိမ်တွင် ထမင်းစားကြပြီးနောက် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် ထွက်သွားသော ရှောင်ဝူ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

ရှောင်ဝူက အိမ်ထဲဝင်လာရင်း အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဆရာ၊ အရာရှိမင်း၊ သခင်လေး ကူ၊ သခင်မလေး ကူ... ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ... အခင်းဖြစ်တဲ့ညက မြို့တောင်ပိုင်းမှာ သားမွေးလုပ်ငန်း လုပ်တဲ့ သူဌေးမာ က ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ထုံခရိုင်ကို သယ်သွားတာတဲ့... သူက ကျိုးဟွာတောင် အနီးတစ်ဝိုက်ကို ဖြတ်ပြီး အဲ့ဒီလမ်းအတိုင်း သွားခဲ့တာပဲ...

"ကျွန်တော် အခုလေးတင် အဲ့ဒီညက သွားခဲ့တဲ့ ရထားလုံးတွေ၊ မြင်းတွေ အားလုံးကို စုံစမ်းပြီးပြီ၊ သူဌေးမာ ရဲ့ အဖွဲ့ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူနဲ့မှ မကိုက်ညီဘူး... သူ့မှာ ရထားလုံး ဆယ့်နှစ်စီး ရှိတယ်၊ သူ့လူတွေကို သယ်ဖို့ လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်"

ချန်စန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီသုံးယောက်ကို သူဌေးမာ ရဲ့ အိမ်ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ"

ရှောင်ဝူက ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ... အရာရှိမင်း၊ သခင်လေး ကူ၊ သခင်မလေး ကူ... အခု သွားကြမလား... ဒါမှမဟုတ်..."

"အခုပဲ သွားမယ်"

ကူမော့နှင့် အခြားသူများက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်စန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ချန်စန်းက သူတို့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး အပေါက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ကူမော့ကို လှမ်းခေါ်ကာ ရန်စန်းနျန်၏ မကြာသေးမီက အခြေအနေများကို မေးမြန်းလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြ၏။

ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျိုး... ကျွန်မအစ်ကိုက တစ္ဆေတွေ၊ နတ်ဘုရားတွေ အကြောင်း ပြောရတာကို နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသလို ခံစားရလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ကူချူတုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှင်းပြလေသည်။

"သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက သူက တစ္ဆေတွေ၊ မိစ္ဆာတွေကို ယုံနေသလို ခံစားရလို့ပါ... ခုနက ကျွန်မတို့ သိုင်းဂိုဏ်း တော်တော်များများက သူတို့ စတင်တည်ထောင်ချိန်မှာ ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း ဆွေးနွေးနေခဲ့တယ်လေ...

"ရှင်ရော၊ ကျွန်မရောက အဲ့ဒါတွေ အတုလို့ ထင်ပေမယ့်၊ ကျွန်မအစ်ကိုကတော့ သဘောတူသလို ခေါင်းညိတ်ပြပေမယ့်၊ အစကနေ အဆုံးထိ အတည်ပြုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး... အဲ့ဒီအစား ချန်စန်း က သိုင်းလောကက နတ်ဘုရားတွေ၊ တစ္ဆေတွေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကို ပြောပြတဲ့ အချိန်မှာ သူက လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေပုံရတယ်၊ အဲ့ဒါတွေက အမှန်လား၊ အမှားလား ဆိုတာကို စဉ်းစားနေသလိုပဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလောက်တော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး... ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ သခင်လေး ကူ လို ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိတဲ့သူက ကလေးတစ်ယောက်လို သရဲကြောက်ပါ့မလား"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်တာ၊ မကြောက်တာ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ ယုံတာ၊ မယုံတာ ကိစ္စပါ... ကျွန်မအစ်ကိုက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသလို ခံစားရတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း ကူချူတုန်းက ချန်စန်းနှင့် စကားပြောနေသော ကူမော့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။