အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇) - ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခြင်း

ရှောင်ဝူက မြင်းစီးရင်း ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ရှင်းပြလေသည်။

"သူဌေးမာ ရဲ့ နာမည်ရင်းက မာကျီချန် တဲ့... သူက သားမွေးလုပ်ငန်း လုပ်ပြီး ဖန်းခရိုင် မှာ အရမ်း ဩဇာကြီးတယ်... မြေအောက်လောကကော၊ သာမန်လောကကပါ သူ့ကို လေးစားကြတယ်... ခရိုင်တစ်ခုလုံးက သားမွေးလုပ်ငန်း အားလုံးကို သူကပဲ ချုပ်ကိုင်ထားတာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ... ကူမော့နှင့် အခြားသူများမှာ မာကျီချန် အကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားကြ၏။ သူသည် ရိုးသားသော စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သားမွေးလုပ်ငန်း ဆိုသည်မှာ နေရာတိုင်းရှိ ဒေသခံ ဂိုဏ်းများအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြင်းထန်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည် - ကုန်ကျစရိတ် နည်းပြီး အမြတ်အစွန်း ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သားမွေး ဝယ်ယူရန်အတွက် ကျေးလက်ဒေသများသို့ သွားကာ မုဆိုးများ သို့မဟုတ် သားသတ်ရုံများကို ရှာဖွေရသည်။ ဓားကိုင်သော သူများနှင့် ဆက်ဆံရဲသူများမှာ များသောအားဖြင့် ရဲတင်းပြီး ရက်စက်တတ်ကြသည်။ မာကျီချန် အနေဖြင့် ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ သားမွေးလုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားနိုင်ရန်မှာ သူသည် ရက်စက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။ သွေးထွက်သံယိုမှုများဖြင့် သူ၏ နေရာကို ရယူခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင်လည်း လူမိုက်များစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်... အဖွဲ့သည် မြို့တောင်ပိုင်းရှိ ကြီးမားသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ဝင်ပေါက်အထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် "မာ စံအိမ်" ဟု ရေးသားထားပြီး ခန့်ညားသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်က တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေလေသည်။

ရှောင်ဝူက ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးစောင့် တစ်ဦးက ဖွင့်ပေးပြီး ရှောင်ဝူကို မြင်သောအခါ အလောတကြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ဪ... အစ်ကို ရှောင်ဝူ ကိုး... ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီရောက်လာတာလဲ အစ်ကို ရှောင်ဝူ"

ချန်စန်းသည် ချင်းယန်နယ်ရှိ ခါးပိုက်နှိုက်များ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း မြေအောက်လောကတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းများကြားတွင် ပို၍ပင် ကျော်ကြားလှသည်။ ရှောင်ဝူသည် ချန်စန်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းက သူ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားကြောင်း ပြသနေ၏။ ချန်စန်း၏ အမာခံနယ်မြေဖြစ်သော ဖန်းခရိုင် တွင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းဝင်များပင်လျှင် ရှောင်ဝူကို မှတ်မိကြလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ချန်စန်းက ရှောင်ဝူကို သူတို့နှင့်အတူ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် - မိတ်ဆက်ပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန်နှင့် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ သူ၏ လက္ခဏာကို ထုတ်ဖော်၍ မရနိုင်သလို ကူမော့ မှာလည်း အထူးသဖြင့် ချင်းယန်နယ် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် လူတိုင်းသိသည့် သူတစ်ယောက် မဟုတ်သေးပေ။

ကူမော့တွင် နာမည်ဂုဏ်သတင်း အချို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းကို သတင်းအချက်အလက် မြန်ဆန်သော ဂိုဏ်းကြီးများကသာ အများဆုံး သိရှိကြသည်။ သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အခုမှ စတင် ပျံ့နှံ့လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤခရိုင်ငယ်လေးရှိ လူအနည်းငယ်ကသာ ကူမော့၏ နာမည်ကို သိရှိကြလေသည်။

ရှောင်ဝူက ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ဆရာ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူဌေးမာ ဆီ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ လာလည်တာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အကြောင်းကြားပေးပါဦး"

တံခါးစောင့်က အလောတကြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"

ခဏအကြာတွင် မာ မိသားစု၏ တံခါး ပြန်ပွင့်လာပြီး လူအနည်းငယ် ထွက်လာကာ သူတို့ကို ကြိုဆိုကြ၏။ ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သာမန်မဟုတ်သော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သူ၏ လမ်းလျှောက်ဟန်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး အောက်ပိုင်း ခိုင်မာသဖြင့် သိုင်းပညာ အတော်အသင့် တတ်မြောက်ထားကြောင်း သိသာလေသည်။

ရှောင်ဝူက ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါက မာကျီချန် ရဲ့ သား၊ သခင်လေး မာ ပါ"

သခင်လေး မာ က ထွက်လာပြီး လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကို ဝူ နဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့... ကျွန်တော့် အဖေက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ဧည့်သည်တွေ တွေ့နေလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး၊ သူ ခဏနေရင် လာတွေ့ပါလိမ့်မယ်"

သခင်လေး မာ ၏ အပြုအမူမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သာမန် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်များကဲ့သို့ ဘဝင်မြင့်ခြင်း မရှိပေ။

ကူမော့နှင့် အဖွဲ့သည် သခင်လေး မာ နောက်မှ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လိုက်ဝင်သွားကြပြီး ကြီးမားသော ခန်းမတစ်ခုတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ သခင်လေး မာ က အစေခံများကို လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းရန် ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပြီးနောက် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် ခန်းမထဲတွင် ဆက်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ဝူက ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို မိတ်ဆက်မပေးခဲ့သလို သခင်လေး မာ ကလည်း ဆက်ပြီး မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ဝူက သူတို့သည် သူ၏ ဆရာ ချန်စန်း၏ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည်ဟု ပြောထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မြေအောက်လောကရှိ ချန်စန်း၏ အဆင့်အတန်းအရ သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာလည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။

သခင်လေး မာ မှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း အသိတရားရှိပြီး မြေအောက်လောက၏ စည်းကမ်းများကို နားလည်သဖြင့် ရှောင်ဝူအား မိတ်ဆက်ပေးရန် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ စကားပြောနေခဲ့လေသည်။

"အာ..."

ရုတ်တရက် ခြံဝင်းထဲမှ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒုက္ခပါပဲ... လူသေနေတယ်..."

ခန်းမထဲတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသော ကူမော့နှင့် အခြားသူများ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ရလာကြလေသည်။

သခင်လေး မာ လည်း အလောတကြီး ထရပ်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

မျက်နှာဖြူရော်နေသော အစေခံမလေး တစ်ယောက်က ထစ်ငေါ့ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"သခင်... သခင်လေး... ဒုက္ခပါပဲ... သခင်ကြီး... သခင်ကြီး သေနေပြီ..."

သခင်လေး မာ က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတာလဲ"

အစေခံမလေးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"ကျွန်မ အခုလေးတင် သခင်ကြီးဆီ လက်ဖက်ရည် သွားပို့တာ၊ တံခါးခေါက်တာ ဘာမှ ပြန်မထူးဘူး၊ ကျွန်မ ခေါ်... ခေါ်ကြည့်ပေမယ့်လည်း ပြန်မထူးဘူး၊ ဒါနဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့... သခင်ကြီး သေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာ... မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးတွေ အများကြီးပဲ..."

သခင်လေး မာ မှာ အစေခံမလေး၏ ထစ်ငေါ့နေသော စကားများကို ဆက်နားထောင်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ အတွင်းဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။

ကူမော့နှင့် အခြားသူများလည်း အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်သွားကြ၏။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ပင်မတံခါး ပွင့်နေသော ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ယောက် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အဖေ"

သခင်လေး မာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သူက အပြေးအလွှား သွားကာ သူ့အဖေကို ထူမလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ လက်လှမ်းကာ အသက်ရှူခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်

"အဖေ!"

ဟု အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားလေတော့သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောင်းကို စစ်ဆေးရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်၏။

သခင်လေး မာ က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အမှတ်အသားတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ဒီအမှုကို ကိုင်တွယ်နေတာ... သခင်လေး မာ၊ မင်းအဖေ အလဟဿ သေသွားတာမျိုး မင်း မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား"

သခင်လေး မာ သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အမှတ်အသားကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ရှောင်ဝူကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"လျှို့ဝှက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု"

ထို့နောက် သူက မာကျီချန် ၏ အဝတ်အစားများကို မကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို စတင် စစ်ဆေးလေသည်။ အချိန်တစ်ခုကြာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက မေးလိုက်၏။

"မင်းအဖေက ဧည့်သည်တွေ တွေ့နေတယ်လို့ မင်း ပြောတယ်နော်... ဘယ်လို ဧည့်သည်မျိုးလဲ"

သခင်လေး မာ က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိဘူး... အဖေကလည်း မပြောဘူးလေ... သူ ပြောတာက အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည် တစ်ယောက်တဲ့၊ ဝတ်ရုံနဲ့ အနက်ရောင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပြီး အရမ်း ထွားကြိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်တဲ့... ဘာမှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အရာဝတ္ထုများကို အဆက်မပြတ် တိုင်းတာနေလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက မေးလိုက်၏။

"သတ္တမလ ရှစ်ရက်နေ့ ညက မင်းအဖေ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဖို့ သွားရင်း ကျိုးဟွာတောင် ကို ဖြတ်သွားခဲ့သေးလား"

သခင်လေး မာ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်"

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"သူ လမ်းမှာ တစ်ခုခုများ သယ်ခဲ့သေးလား"

သခင်လေး မာ က ရှင်းပြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... သေတ္တာကြီး အနည်းငယ် ရှိတယ်၊ လမ်းဘေးမှာ ချထားတာ..."

ထိုနေရာတွင် သခင်လေး မာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အဲ့ဒီလူပဲ၊ အဲ့ဒီလူ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့ဒီနေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတာ၊ သူကလည်း အနက်ရောင် ဝတ်ထားပြီး ကောက်ရိုးဦးထုပ်နဲ့ မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ထားတာပဲ... သူက အရမ်း ထွားကြိုင်းတယ်... အဖေက သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိပုံရပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောကြသေးတယ်... အဲ့ဒီလူက အဖေ့ကို အဲ့ဒီ သေတ္တာကြီးတွေကို ကျိုးဟွာတောင် ခြေရင်းထိ ကူသယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ"

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မှောင်လည်း မှောင်နေတယ်၊ မိုးလည်း ရွာနေတော့ ကျွန်တော်တို့က အလျင်လိုနေတာလေ... ကျွန်တော့်အဖေက သိုင်းလောကမှာ သူငယ်ချင်း အများကြီး ရှိပြီး ကုန်ပို့ထွက်ရင် လူတွေကို ကူညီပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးလေ့ရှိတော့ ကျွန်တော်လည်း အဖေ့ကို သေသေချာချာ မမေးခဲ့မိဘူး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"တခြား သဲလွန်စတွေ ရှိသေးလား"

သခင်လေး မာ က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ခရိုင်အစိုးရရုံးကို အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး ဒီအမှုအကြောင်း သတင်းပို့လိုက်ပါ... ဒါနဲ့၊ ငါက တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်တာဝန် တစ်ခုနဲ့ ရောက်နေတာဆိုတော့ ခရိုင်အစိုးရရုံးက လူတွေ ရောက်လာရင် ငါ့အကြောင်း သူတို့ကို မပြောနဲ့နော်"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ချက်ချင်းပင် ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကူချူတုန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျိုး... ကျွန်မတို့ အခု ထွက်သွားတော့မလို့လား... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မလုပ်တော့ဘူးလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... တစ်ဖက်လူက ငါတို့ စုံစမ်းနေမှန်း သိသွားလို့ အလျင်စလို လှုပ်ရှားလိုက်တာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် သဲလွန်စတွေ ကျန်ခဲ့တာပေါ့"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

"ဘာသဲလွန်စတွေလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"တစ်ဖက်လူက မာကျီချန် ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ဒဏ်ရာကို တမင် ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ သိုင်းကွက် သဲလွန်စတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ပြလိုက်တာပဲ... ငါ ခုနက သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့တယ်၊ မာကျီချန် သေသွားတာ လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကြောင့်ပဲ... ဒီဓားသိုင်းက ချင်းယန်ခရိုင် ရဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းကွက်လေ"

အခန်း (၆၈) - တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း

ကူမော့က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏ ။

"လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ဟုတ်လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကို စဝင်တုန်းက ငါ့ဆရာနဲ့အတူ သိုင်းလောက အနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရတယ်... ယွင်ကျိုးနယ် က ဂိုဏ်းကြီး အားလုံးနီးပါးဆီကို သွားခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာတွေကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာလေ...

"တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း က 'တိမ်ခိုး မြူယောင် ဓားသိုင်း' နဲ့ အကျော်ကြားဆုံးပဲ၊ သူ့နောက်မှာတော့ 'လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း' ရှိတယ်... တိမ်ခိုး မြူယောင် ဓားသိုင်း က ‘လည့်စားခြင်း’ ကို အလေးပေးတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဓားအရိပ်တွေက မြူခိုးတွေလိုပဲ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အမြင်အာရုံကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေပြီး စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေတယ်၊ လမ်းကြောင်းနဲ့ အကွာအဝေးတွေကို အထင်မှားစေပြီး ဝင်္ကပါထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားရစေတယ်...

လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကလည်း သူ့ရဲ့ အာနိသင်ပိုင်းမှာ ဆင်တူတယ်၊ ပြိုင်ဘက်ကို လှည့်စားတာပါပဲ... အဲ့ဒီမှာ အကွက် သုံးကွက် ရှိတယ် - အပေါ့စား ရိုက်ချက်၊ အပြင်းစား ရိုက်ချက် နဲ့ သတ်ဖြတ်မယ့် ရိုက်ချက် တွေပေါ့... လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း က ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကို လှည့်စားတာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းက အဲ့ဒါ ဟန်ပြသက်သက်ပဲ၊ အဓိက အာရုံစိုက်ထားတာက ဒုတိယ ဓားချက်မှာလေ...

"ဒုတိယ ဓားချက်ကလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ပြင်းထန်တယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ့် သတ်ဖြတ်မယ့် အကွက်က နောက်မှ လာမှာ... ဒုတိယ ဓားချက် အတားခံရပြီးတာနဲ့ အသုံးပြုသူက ပြိုင်ဘက်ကို ထုံကျဉ်သွားအောင်နဲ့ လွတ်မြောက်အောင် ခြေကွက်တွေကို သုံးလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါ ပြိုင်ဘက်က သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားပြီး သူတို့မှာ လှည့်ကွက်တွေ ကုန်သွားပြီလို့ ထင်သွားစေမယ်၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အခုမှ လာမှာ"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ခုနက သူဌေးမာ မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေ အပြည့်ပဲလေ... အဲ့ဒါ လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း လို့ ရှင် ဘယ်လို သေချာနိုင်မှာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"တစ်ဖက်လူက အရမ်း အလျင်လိုသွားတာ... ငါတို့ စုံစမ်းနေမှန်း သူ သိလို့ ငါတို့ထက် အရင် မာကျီချန် ကို လာသတ်တာ ဖြစ်ရမယ်... သူ့ရဲ့ လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် မာကျီချန် ရဲ့ အလောင်းပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ဖန်တီးပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ သူ ကံမကောင်းဘူး... ငါ အရင်က တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် စီနီယာ ကျောက်ချုံဝူ နဲ့ သိုင်းပြိုင်ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကြောင့် ငါ ရှုံးခဲ့ရတာ...

"လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကြောင့် ငါ အရမ်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ရှုံးခဲ့ရတာဆိုတော့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာ တမင်တကာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ပြီး လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကို အချိန်အကြာကြီး လေ့လာခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါကို ချေဖျက်နိုင်မှပဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒီဓားသိုင်းကို ငါ အရမ်း မှတ်မိနေတာပေါ့"

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

"တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား... သူက ရှင့်ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူးဆိုရင်မှ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့... မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်က လင်းကျန်းခရိုင် မှာပဲ အမြဲ နေခဲ့တာဆိုတော့ ချင်းယန်ခရိုင် အကြောင်း သိပ်မသိကြဘူးလေ... တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း က ချင်းယန်ခရိုင် သိုင်းလောက ရဲ့ ဦးဆောင်ဂိုဏ်း လေးခုထဲက တစ်ခုပဲ...

"ချင်းယန်ခရိုင် က ငါတို့ လင်းကျန်းခရိုင် နဲ့ မတူဘူး... လင်းကျန်းခရိုင် က မြစ်ကြီး အတော်များများ ဆုံတဲ့နေရာ ဖြစ်ပြီး စည်ကားတဲ့ စီးပွားရေး ဒေသလေ... နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် အဲ့ဒီမှာ မိသားစုတွေ၊ ကုန်သည်တွေ စတာတွေက ပိုပြီး အရေးပါကြတယ်... လင်းကျန်းခရိုင် က အဓိက သိုင်းလောက အင်အားစုတွေက ချင်းယန်ခရိုင် မှာ ရှိတဲ့သူတွေပဲ...

"ဒါပေမဲ့ ချင်းယန်ခရိုင် ကတော့ မတူဘူး... သူ့ရဲ့ တောင်တန်းဒေသတွေက ကြမ်းတမ်းပြီး မညီညာတော့ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဓားပြတိုက်တာတွေ များလေ့ရှိတယ်... အစိုးရရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိပြီး လူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စရိုက်ကြောင့် နာမည်ကြီးတယ်လေ... ဒါကြောင့် သိုင်းဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကိုယ့်နယ်မြေနဲ့ ကိုယ့်အာဏာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာ...

"အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းတွေထဲမှာ အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း က အထင်ရှားဆုံးပဲ... ဒီဂိုဏ်းလေးခုက ဆင်းသက်လာတဲ့ မျိုးရိုး တူညီကြပြီး အမြဲတမ်း နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်သွယ်မှု ရှိကြတယ်... တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့ကို ချင်းယန်ခရိုင် ရဲ့ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်... သူတို့ကတော့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း၊ အနောက်စီချွမ် ဓားဂိုဏ်း၊ မြောက်ပိုင်းရေကန် ဓားဂိုဏ်း နဲ့ တောင်ပိုင်းပင်လယ် ဓားဂိုဏ်း တို့ပဲ... အဲ့ဒီထဲမှာ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း က အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း အကြောင်း ခင်ဗျား ပြောဖူးတာ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်... ဒီဂိုဏ်းလေးခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေလို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူနဲ့ သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို သုံးယောက်က ချင်းကျိုး မှာ သိုင်းပညာ သင်ခဲ့ကြတယ်လို့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ စီနီယာ ကျောက်ချုံဝူ ပြောတာ ငါ တစ်ခါ ကြားဖူးတယ်... သူတို့ရဲ့ ဆရာက တပည့် လေးယောက်ပဲ လက်ခံတဲ့ ရသေ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လေ... နောက်ပိုင်း သူတို့ဆရာ ကွယ်လွန်သွားတော့ သူတို့ လေးယောက်က ချင်းယန်ခရိုင် ကို လာပြီး ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းတွေကို တည်ထောင်ခဲ့ကြတာ... သူတို့ အားလုံးက တိမ်ခိုး မြူယောင် ဓားသိုင်း ကို သင်ယူခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ယောက်ချင်းစီ သင်ယူခဲ့တဲ့ ပုံစံတွေကတော့ မတူကြဘူး... ဂိုဏ်းလေးခုရဲ့ တိမ်ခိုး မြူယောင် ဓားသိုင်း ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အဲ့ဒါက ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်တဲ့ နည်းစနစ် တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လေးယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် သိုင်းသခင်ကြီး တစ်ယောက်ကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ သိုင်းလောကမှာ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်"

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ ဂိုဏ်းတွေ သီးခြားစီ တည်ထောင်ခဲ့ကြတာလဲ... ဘာလို့ မပူးပေါင်းခဲ့ကြတာလဲ... သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက ချင်းယန်ခရိုင် မှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်း တစ်ခုစီ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာလေ၊ အကယ်၍ သူတို့သာ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ယွင်ကျိုးနယ် တစ်ခုလုံးမှာတောင် ထိပ်တန်းဂိုဏ်း တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

ကူမော့က ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ချူတုန်း... လူတွေရဲ့ စိတ်က ရှုပ်ထွေးပါတယ်... ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ အကျိုးစီးပွားတွေ ပါလာပြီဆိုရင် သီးခြားစီ ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ... ရှုပ်ယှက်ခတ်လာပြီ ဆိုရင် ဆက်ဆံရေးတွေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားဖို့က လွယ်ကူတယ်လေ"

ကူချူတုန်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ လေးယောက်က ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို အရင်းတွေတောင် ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ၊ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေ ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူးပေါ့"

ကူချူတုန်း တိတ်ဆိတ်သွား၏。

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြတော့နဲ့၊ အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ ပြောကြတာပေါ့... ခုနက မာကျီချန် ရဲ့ အလောင်းမှာ၊ လူသတ်သမားက လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကို သုံးသွားတယ်လို့ ငါ ကောက်ချက်ချခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာရဲ့ ထောင့်နဲ့ တည်နေရာကို ကြည့်ပြီး တရားခံက ဘယ်သန် ဖြစ်ဖို့ များတယ်လို့ ငါ မှန်းလို့ရတယ်... အဲ့ဒီအပြင် မာကျီချန် အသတ်ခံရတဲ့ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ငါ ပြန်သုံးသပ်ကြည့်တယ်၊ မာကျီချန် ရဲ့ အရပ်အမြင့်နဲ့ သူထိုင်နေတဲ့ နေရာကို ကြည့်ပြီး လူသတ်သမားက အရပ် ရှစ်ပေလောက် (ဟန်မင်းဆက် တိုင်းတာမှုအရ) ရှိမယ်လို့ ကောက်ချက်ချနိုင်တယ်... ပြတင်းပေါက် ပေါင်ပေါ်မှာ ခြေရာသေးသေးလေး တချို့ ရှိနေပြီး တရားခံရဲ့ အလေးချိန်က ပေါင် ၁၃၀ လောက်ပဲ ရှိမယ်"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

"အရပ် ရှစ်ပေနဲ့ အလေးချိန် ပေါင် ၁၃၀ ဆိုရင် ဒီလူက မဝဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေး မာ က သူက အရမ်း ဝတဲ့လူ တစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"ရုပ်ဖျက်ထားတာပေါ့... တရားခံက အဝတ်အစားတွေထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်ထားတာ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အရမ်း ကြီးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားတာ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်ထားတာလေ... အဲ့ဒါက ဒီလူဟာ ဖန်းခရိုင် မှာ လူသိများတဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ဖို့ လိုအပ်နေတယ် ဆိုတာကို ပိုပြီး ပြသနေတာပဲ... ပြီးတော့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း က ဖန်းခရိုင် မှာ ရှိတာလေ... အကယ်၍ တရားခံက လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကို သုံးနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အတော်လေး မြင့်မားမှာ သေချာတယ်"

...

အဲ့ဒီနောက်... အဖွဲ့သည် တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဖန်းခရိုင် နယ်စပ်ရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသော တုန်းယွဲ့ ဓားဂိုဏ်း သည် ၎င်း၏ မူလနာမည်ကို မည်သူမျှ မမှတ်မိကြတော့ပေ။ ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ပြီးနောက် တောင်ကို တုန်းယွဲ့တောင် ဟု နာမည်ပြောင်းလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်ကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ခွေနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် တူလေသည်။

ကူမော့နှင့် သူ၏ ညီမ၊ ကျိုးချင်းဖုန်းတို့ ဂိုဏ်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ တောက်ပစွာ အလှဆင်ထားပြီး ပွဲလမ်းသဘင်ကဲ့သို့ စည်ကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားမှာ ထိုနေရာတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး အများစုမှာ တောင်ပေါ်သို့ အုပ်စုလိုက် တက်သွားကြသည်။ စုံစမ်းကြည့်သောအခါ အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ၏ အခြား ဂိုဏ်းသုံးခုမှ ခေါင်းဆောင်များသည် တုန်းယွဲ့ သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့၏ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်လာကာ သိုင်းပညာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤဂိုဏ်းလေးခုမှာ နီးကပ်စွာ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားကြပြီး သူတို့၏ တပည့်များ စွမ်းရည် ဖလှယ်နိုင်ရန်အတွက် နှစ်စဉ် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပလေ့ရှိသည်။

အခြား သိုင်းလောက အင်အားစုများအတွက်မူ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းများစွာက သူတို့၏ လူငယ် တပည့်များကို ဗဟုသုတ တိုးပွားစေရန် စေလွှတ်လေ့ရှိကြသည်။ သေချာသည်မှာ အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲသည် တစ်နည်းအားဖြင့် ဂိုဏ်းလေးခုလုံးက သူတို့၏ အင်အားကို ပြသသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုပွဲကို များသောအားဖြင့် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ကျင်းပလေ့ရှိသော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ အတော်လေး စောပြီး ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ရထားလုံးကို ရပ်လိုက်ပြီး မှတ်ပုံတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရထားလုံးနှင့် မြင်းများကို တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း က စောင့်ရှောက်ပေးရန် လိုအပ်ပြီး၊ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း အနေဖြင့်လည်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခွင့်မပြုမီ မှတ်ပုံတင်ရန် လိုအပ်လေသည်။

သို့သော် ကူမော့တို့ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ မှတ်ပုံတင်သည့် နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းကို တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်မိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မျက်နှာထားနှင့် လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးရှည် သုံးပင်ရှိကာ သူ၏ ပညာတတ် အသွင်အပြင်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့ပြီး အေးချမ်းလှ၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျား..."

"ရှူး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ချက်ချင်း တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကျိုး... ကျွန်တော် တာဝန်တစ်ခုနဲ့ လာရင်း ဒီကို အမှတ်မထင် ဖြတ်သွားတာပါ... ခင်ဗျားတို့ ဆရာကို ဝင်နှုတ်ဆက်မလို့ စဉ်းစားလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ဖော်ဖို့က အဆင်မပြေလို့ပါ"

ကျိုး ဟူသော လူလတ်ပိုင်းက အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်... ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ၊ တောင်ပေါ်ကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်"

ထို့နောက် ကျိုးယွဲ့က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီနှစ်ယောက်ကရော ဘယ်သူတွေများလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"လင်းကျန်း က ဓားသမား ကူမော့ နဲ့ သူ့ညီမ ကူချူတုန်း ပါ"

ထို့နောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက သူတို့ကို ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းထံ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"ဒါက တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်ကြီး ကျိုးယွဲ့ တဲ့"

ကျိုးယွဲ့သည် ကူမော့၏ နာမည်ကို ကြားဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ငွေရောင်မြေခွေး ကို သတ်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်း ကူမော့ ကိုး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ"

"ဆရာကျိုး... ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"