အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉) - ကြောင် ပေါ်လာခြင်း

ကျိုးယွဲ့က လမ်းပြပေးနေပြီး ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို တိုးတိုးလေး မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ကျိုးယွဲ့ က တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျောက်ချုံဝူ ရဲ့ တပည့်ကြီး ဖြစ်ပြီး တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူပါ... ကျောက်ချုံဝူ က အသက် ခုနစ်ဆယ် ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို အခြေခံအားဖြင့် မစီမံတော့ပါဘူး... ကျိုးယွဲ့ ကပဲ အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူထားတာပါ...

"ကျိုးယွဲ့ ရဲ့ သိုင်းပညာက ငါ့ထက် မညံ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့စရိုက်ကလည်း အရမ်းကောင်းတယ် - နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးတယ်လေ... ဂိုဏ်းမှာလည်း သူက အရမ်း ရိုသေလေးစားခံရသလို သိုင်းလောကမှာလည်း နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကြီးတယ်... အနာဂတ် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နေရာအတွက် သူ့ရဲ့ အနေအထားက လုံးဝ ခိုင်မာတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်၏။

ကျိုးယွဲ့နှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူက အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည် - နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချကာ တည်ငြိမ်ပြီး အဆင့်အတန်း ရှိလေသည်။

ကျိုးယွဲ့၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင်... သူတို့အဖွဲ့သည် တုန်းယွဲ့တောင် ၏ တောင်စောင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ တံခါးဝမှာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အလွန် ကျယ်ဝန်းသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလည်း ရှိလေသည်။ ဂိုဏ်း၏ အထိမ်းအမှတ်များ ထိုးထားသော အလံများက နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လေထဲ၌ လွင့်ခတ်နေပြီး တဖျပ်ဖျပ် မြည်နေ၏။

အရှေ့တည့်တည့်တွင် ခမ်းနားသော ခန်းမကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ စဉ့်ကြွေပြားများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ရောင်စုံ အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ အမိုးစွန်းများနှင့် ထောက်တိုင်များပေါ်တွင် သေသပ်လှပသော ဓားပုံစံများကို ထွင်းထုထားပြီး အသေးစိတ်မှာ အသက်ဝင်လှသည်။ ရင်ပြင်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အော်ဟစ်သံများက နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ စင်မြင့် အသီးသီးတွင် သိုင်းပြိုင်ပွဲ အချို့ကို ကျင်းပနေလေသည်။

ကျိုးယွဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် လူကြိုက်များလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများအပြားက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှ လူများသာမက အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ၏ အခြား ဂိုဏ်းသုံးခုမှ တပည့်များလည်း ပါဝင်လေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်... အဖွဲ့သည် ခန်းမကြီးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျိုးယွဲ့က ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို ခဏစောင့်ရန် ပြောပြီးနောက် သူတို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သွားရောက် အသိပေးလေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွဲ့ ပြန်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျိုး၊ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ကျွန်တော့်ဆရာက ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်"

ထို့နောက် အဖွဲ့သည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး တံခါးနှစ်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အတွင်း၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိန်ချိုင့်နေပြီး အရေးအကြောင်းများ နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ နက်နဲပြီး ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့အေးချမ်းပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး အဖြူများက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော အငွေ့အသက်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ ဤလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင် ကျောက်ချုံဝူ ပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက အထဲဝင်လာသည်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"စီနီယာကျောက်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်... ခင်ဗျားက အရင်ကလို ခန့်ညားနေတုန်းပဲ... အခုထိ တစ်ခါစားရင် ထမင်းပန်းကန်လုံး အကြီးကြီးတွေ အများကြီး စားနိုင်သေးလား"

ကျောက်ချုံဝူက ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့လေ... အသက် လေးဆယ် ကျော်နေပြီ၊ ဘယ်လို ပြုမူနေထိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး... ထိုင်ပါ၊ မင်းက ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ သတိရသေးတာ ရှားပါတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျောက်ချုံဝူက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ လူငယ်နှစ်ယောက်လည်း ထိုင်ကြပါ... ဟင်..."

ကျောက်ချုံဝူက ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြီး ကူမော့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ၊ ဘယ်သူ့တပည့်လဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ‘ရိုးရှင်းမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း’ အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီပဲ... မယုံနိုင်စရာပဲ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ"

ကူမော့ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဘေးမှ ကျိုးချင်းဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာကျောက်... သူက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ကူမော့ ပါ... သူက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ သူ့သိုင်းပညာက မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြောပြရင်တောင် ခင်ဗျား သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကူမော့က ကျောက်ချုံဝူကို လက်ပူးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ကူမော့ က စီနီယာ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျောက်ချုံဝူက ဆက်မမေးတော့ဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ... အခုခေတ် လူငယ်တွေက ပိုပိုပြီး ထူးချွန်လာကြတာပဲ... ဟူး... ငါက မင်း၊ ကျိုးချင်းဖုန်း ကို ပါရမီကောင်းတယ်၊ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာတာတောင် မင်းက ဘာမှ မတိုးတက်လာဘူးပဲ... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကို သွားတာ နှမြောစရာပဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျောက်ချုံဝူက ဆက်ပြော၏။

"ပြောစမ်းပါ... မင်းက ငါ့ကို တွေ့ဖို့သက်သက် ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာကနေ လာတယ်ဆိုတာ ငါ မယုံပါဘူး... မင်း အမှုတစ်ခုကို စုံစမ်းနေတာ မဟုတ်လား... ငါ့အကူအညီ လိုလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှုတစ်ခုခုကိုများ တွေ့ထားလို့လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာ လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကို တတ်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ"

ကျောက်ချုံဝူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အတော်များပါတယ်... ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းကွက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ ငါ့တပည့်တွေ အကုန်လုံးက အဲ့ဒါကို လေ့ကျင့်ကြတယ်... အဲ့ဒီအထဲက သုံးဆယ် ကနေ ငါးဆယ်လောက်ကတော့ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မနေ့က ဂိုဏ်းမှာ မရှိတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ"

ကျောက်ချုံဝူက ခေါင်းယမ်းကာ ဖြေလိုက်၏။

"ငါက အခု ဂိုဏ်းကို မအုပ်ချုပ်တော့ဘူးဆိုတော့၊ အဲ့ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကိုတော့ ငါ တကယ် မသိဘူး"

ကျိုးယွဲ့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ဒါဇင်လောက် ရှိပါတယ်... တချို့ ညီငယ်တွေက ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ သွားကြတယ်၊ တချို့က ဧည့်သည်တွေ သွားကြိုကြတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်မေးလိုက်၏။

"သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် မနေ့က ဖန်းခရိုင် မှာ ရှိနေခဲ့လား"

ကျိုးယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆယ်ယောက်နီးပါး ရှိပါတယ်... ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ သွားတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ဖန်းခရိုင် ကို သွားကြတာ၊ ပြီးတော့ ဧည့်သည် သွားကြိုတဲ့သူ အနည်းငယ်လည်း ဖန်းခရိုင် ကို ဖြတ်သွားကြတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်မေးလိုက်ပြန်၏။

"အခု သူတို့ အားလုံး ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်နေပြီလား"

ကျိုးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

"အနည်းငယ်ကတော့ ပြန်မရောက်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ အကုန် ပြန်ရောက်ကြပါလိမ့်မယ်... မနက်ဖြန်က ဂိုဏ်းလေးခုရဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲလေ"

"ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကျိုး... ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ပြပေးပါ"

"အခုချက်ချင်းလား"

"အခုပဲ"

...

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် အမှုကို စုံစမ်းရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။ ကူမော့သည် မျက်စိမကောင်းသဖြင့် လိုက်သွားရန် မလိုအပ်သောကြောင့် အနားယူရန် ပြောခံရ၏။ သူတို့သည် တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရန် တစ်ညလုံး ခရီးနှင်လာခဲ့ရပြီး ကောင်းကောင်း မနားခဲ့ရသဖြင့် ကူမော့သည် အမှန်တကယ်ပင် အနားယူချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကူချူတုန်းမှာမူ အလွန် တက်ကြွနေ၏။

တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်းတွင် အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း လေးခုနှင့် အခြား ဂိုဏ်းများမှ လူငယ် တပည့်များစွာ လာရောက် ပူးပေါင်းကြသဖြင့် အလွန် စည်ကားနေသည်။ သူတို့အားလုံးက သိုင်းပညာများ ဖလှယ်ကာ တိုက်ခိုက်ရင်း သူငယ်ချင်းများ ဖွဲ့နေကြ၏။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများမှာ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေပြီး ညဘက် မှောင်လာသည်အထိ နေရာအနှံ့ မီးတုတ်များ ထွန်းညှိကာ ပြိုင်ပွဲများကို ဆက်လက် ကျင်းပနေကြလေသည်။

ကူချူတုန်းသည် စည်ကားနေမှုများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး မှောင်လာတော့မှသာ အနားယူရန် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကူမော့သည်လည်း လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးပြီဖြစ်၍ ထလာခဲ့၏။

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... မစည်ကားဘူးလား"

ကူချူတုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စည်ကားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို... အကယ်၍ ကျွန်မသာ အဲ့ဒီ စင်မြင့်ပေါ် တက်ပြီး သွားတိုက်ရင်၊ အဲ့ဒီလူတွေထဲက တော်တော်များများက ကျွန်မကို နိုင်မယ် မထင်ဘူး"

ကူမော့က ပြုံးကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ သွားမစမ်းကြည့်တာလဲ... အဲ့ဒီ စင်မြင့်တွေက သိုင်းပညာတွေ ဖလှယ်ဖို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း သူငယ်ချင်း ဖွဲ့ဖို့လေ၊ ဘယ်သူမဆို တက်ခွင့်ရှိတာပဲ"

ကူချူတုန်းက ငြင်းဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသွားပါဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက သခင်မလေး ကူ လေ၊ လူတွေကို အနိုင်မကျင့်ဘူး"

ကူမော့က ကူချူတုန်း၏ နဖူးကို အသာပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက နည်းနည်း ဘဝင်မြင့်နေပြီနော်... ရှုံးပြီး ငိုရမှာကို၊ ရှက်ရမှာကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်လား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အခု ကျွန်မ တကယ် တော်နေပါပြီ"

ထိုအချိန်မှာပင်... တစ်နေ့လုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သော ကျိုးချင်းဖုန်းသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းလျာများ တင်ထားသည့် စားပွဲငယ်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ ဝင်လာလေသည်။

"မြန်မြန် တစ်ခုခု စားကြပါ... ငါ ဒါကို စီနီယာကျောက် ဆီကနေ အထူးတလည် ယူလာတာ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထမင်းချက်က စွမ်းရည်အရမ်းကောင်းတဲ့ စားဖိုမှူးကြီး တစ်ယောက်လေ"

ကူမော့က မမြင်ရသော်လည်း အနံ့ကို ရှူကြည့်ရုံဖြင့် အလွန် မွှေးပျံ့နေကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

ကူမော့က စားနေရင်း မေးလိုက်၏။

"စုံစမ်းတာ ဘယ်လိုနေလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပြီးသလောက် ရှိပါပြီ... သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီသုံးယောက်က အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး... တရားခံက အဲ့ဒီ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"

ကူချူတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"သူ ထွက်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ သူ ထွက်ပြေးသွားရင်တော့ ချက်ချင်း အတည်ပြုလို့ ရသွားပြီပေါ့၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် စပြီး လိုက်ရှာရုံပဲလေ... မင်းတို့ တစ်ရက်လုံး နားပြီးပြီဆိုတော့၊ အဲ့ဒီလူတွေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ငါနဲ့အတူ စုံစမ်းဖို့ လိုက်ခဲ့မလား"

"ကောင်းပြီလေ"

သူတို့ စားသောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင်... ကျိုးယွဲ့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျိုး... ကျွန်တော့် ညီငယ် ပြန်ရောက်လာပြီ"

"မင်း သူ့ကို မပြောပြဘူး မဟုတ်လား"

ကျိုးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

"လုံးဝ မပြောပါဘူး... သူ သူ့ခြံဝင်းကို ပြန်ရောက်သွားပါပြီ"

"လမ်းပြပါ"

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကျိုးယွဲ့သည် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူ မောင်နှမ နှစ်ဦးကို အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ရှေ့တံခါးဝရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်လှသည်။

ကျိုးယွဲ့က ရှင်းပြလေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက် ညီငယ် စုန့်ကျူ က ဒီမှာ နေတာပါ... သူက ဧည့်သည် သွားကြိုတာလေ... မနေ့က တစ်နေ့လုံး ဖန်းခရိုင် မှာ ရှိနေပြီး ဒီနေ့မှ ဧည့်သည်တွေကို သွားကြိုတာ... အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာပါ"

အဖွဲ့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကြောင့် သူတို့၏ ခြေသံများမှာ အလွန် လေးလံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ရုတ်တရက် စူးရှသော ကြောင်အော်သံ တစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။ မှောင်မည်းနေသော ထောင့်တစ်နေရာမှ စိမ်းဖန့်ဖန့် ကြောင်မျက်လုံး တစ်စုံက တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာများမှ ကြောင်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

လရောင်အောက်တွင် ခေါင်မိုးများပေါ်၌ အနက်ရောင် အရိပ်များက တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောင်များက ဝပ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများက တစ္ဆေမီးတောက်များအလား ကျောချမ်းစရာကောင်းသော စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ နံရံများတစ်လျှောက်တွင်လည်း အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်များ နေရာအနှံ့ ရှိနေ၏။ ကြောင်များက နံရံများတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားမည့် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေကြကာ ငရဲမှ တီးတိုးပြောသံများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ချွီဟန်နှင့် အခြားသူများ ပြောပြခဲ့သော ဖော်ပြချက်များကို ကျိုးချင်းဖုန်း ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ သူတို့၏ ဖော်ပြချက်များအရ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ အခိုးခံရသည့် မိုးရွာသောညက မရေမတွက်နိုင်သော ကြောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် - သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက အတိအကျ တူညီနေလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ကျိုးချင်းဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"အာ..."

ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်ထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖွဲ့သည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြ၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းက တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် ဒူးထောက်နေပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေကာ၊ သူ့ရှေ့တွင် သွေးရောင်ဖန်ကွဲစ များ ပုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်၏။ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်ရှိ လူလုပ်ကျောက်တောင် ပေါ်တွင် နွားတစ်ကောင်အရွယ်ခန့် ကြီးမားသော နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် ကြောင်တစ်ကောင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ သူ့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

အခန်း (၇၀) - မိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။

ကြောင်ဖြူကြီးသည် ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ သွေးရောင် မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်ထဲတွင် ကြောက်မခန်းလိလိ တောက်ပနေကာ အဆုံးအစမရှိသော ရေခဲကန် နှစ်ခုအလား ကျိုးချင်းဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် သူ၏ ကျောရိုးမှစ၍ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု တက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ အရေပြား လက်မတိုင်းတွင် ကြက်သီးများ ထသွားပြီး၊ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ထိန်းချုပ်မရအောင် ထွက်ကျလာကာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျသွားလေသည်။

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကူမော့သည် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် ကျိုးချင်းဖုန်း အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်နေပြီး မှင်သက်နေကြောင်းကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အာရုံခံနိုင်လေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မိစ္ဆာ... ကြောင်မိစ္ဆာ..."

ကူချူတုန်းက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကြောင်ဖြူကြီးကို မြင်သောအခါ သူမလည်း အေးခဲသွားလေသည်။ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် သတ္တိ မရှိတော့ချေ။

ကူချူတုန်းက ထစ်ငေါ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကြောင်မိစ္ဆာ တကယ် ရှိတယ်... အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက အရမ်း ကြီးတယ်၊ အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက..."

ကူမော့က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက နွားတစ်ကောင်လောက် ကြီးတယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံး အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးတွေက သွေးရောင်တွေလေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကူချူတုန်းမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး တစ်ခဏမျှ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မေ့သွားကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို့ မျက်လုံးတွေ ပြန်ကောင်းသွားပြီလား"

"မကောင်းသေးပါဘူး"

ကူမော့၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ အခုထိ ဘာမှ မမြင်ရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီ ကြောင်ဖြူကြီး ကိုတော့ ငါ မြင်နိုင်တယ်... ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ အဲ့ဒါက မှောင်မိုက်ထဲမှာ ဝဲပျံနေတာ"

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ လူလုပ်ကျောက်တောင် ပေါ်မှာ ဝပ်နေတာလေ"

ထိုအချိန်မှာပင်... ကျိုးယွဲ့ လည်း ထိတ်လန့်မှုမှ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး လေချွန်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ မှုတ်လိုက်လေသည်။ စူးရှသော အသံက ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... ခြံဝင်းပတ်လည်မှ လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည် - ၎င်းမှာ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း က အထူး အသုံးပြုသော သတိပေးစနစ် တစ်ခုဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များစွာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြ၏။

သို့သော် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့ဆုံးမှ အဖွဲ့မှာ ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ယခင်က ထက်မြက်မှုများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူတို့၏ ဓားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကြပြီး ဓားအိမ်များ တချွင်ချွင် မြည်သံများက တင်းမာနေသော လေထုထဲတွင် အထူး ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရလေသည်။

ရုတ်တရက် ကြောင်ဖြူကြီးက ပါးစပ်ကို ဟကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ငိုသံကဲ့သို့၊ သို့သော် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံလေး ပါဝင်နေသော ကျောချမ်းစရာကောင်းသည့် အသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော နေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းရာအထိ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ကြားရသူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်စက် ခံစားမှုများ စီးဆင်းသွားစေလေသည်။

တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ တပည့်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ကြောင်ဖြူကြီးက ခြိမ်းခြောက်သည့် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် လူစကားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

"ဒီအရှင်က လူသတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး... ထွက်သွားကြစမ်း"

လူတိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသော ကျိုးချင်းဖုန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။

"ကြောင်မိစ္ဆာ သခင်... ခင်ဗျား လူသတ်တယ်ဆိုတာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိရမယ် မဟုတ်လား"

ကြောင်ဖြူကြီးက ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျိုးချင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ထက်မြက်သော သွားများကို ပြသလိုက်ပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါက သူ့အတွက် လူသတ်ပေးပြီး သူ့ရဲ့ ရတနာတွေကို ခိုးပေးခဲ့တာတောင်၊ သူက သူ့ကတိကို ဖျက်ခဲ့တယ်... သူ သေသင့်တယ်"

ဟိန်းဟောက်သံက နားကွဲမတတ် ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏ နားများကို အူသွားစေလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက အဖြူရောင် လျှပ်စီးတစ်တန်းအလား ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်လာပြီး ကျိုးချင်းဖုန်းထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ရာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကြောင်ဖြူကြီးက လက်မအနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ၊ ၎င်း၏ သွေးရောင် မျက်လုံးများက ရက်စက်မှုများ တောက်ပနေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ နောက်စက္ကန့်တွင် သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချတော့မည့်အလားပင်။

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ကြွက်သားတိုင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အေးခဲသွားကာ ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုအလား တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေပြီး ကြောင်ဖြူကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ၊ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အရူးအမူး ခုန်ပေါက်နေပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ ကြီးမားသော ချွေးပေါက်ကြီးများက သူ၏ နဖူးမှ စီးကျလာပြီး ဖြူရော်နေသော ပါးပြင်များတစ်လျှောက် စီးဆင်းကာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ဖုန်မှုန့်များထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

သူက တိုက်ခိုက်ရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုသဖြင့် ဓားရိုးဆီသို့ အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကိုယ်ပိုင် အလိုဆန္ဒ မရှိတော့သကဲ့သို့ အားနည်းပြီး ခွန်အားမရှိ ဖြစ်နေလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွယ်တကူ ဆွဲထုတ်နိုင်သော ဓားမှာ ယခုအခါ ဓားအိမ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ညပ်နေပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် အနောက်မှ စုပ်ယူမှု အားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေတော့သည်။

၎င်းမှာ ကူမော့၏ နဂါးဖမ်းနည်းစနစ် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား အနောက်သို့ လွင့်ပျံသွား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများ လွင့်ခတ်သွားလေသည်။

ကူမော့သည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နဂါးနှိမ်နင်း လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးမှ ပြင်းထန်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ လက်ဝါးလေပြင်းက ဟိန်းဟောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအားကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တရွှီရွှီ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရွှေရောင် လက်ဝါးရာကြီးက ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ကြောင်ဖြူကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွား၏။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်သွားပြီး၊ နံရံများ ပြိုကျကာ ပြင်းထန်သော အင်အားကြောင့် မြေပြင်တွင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။ ပေါင်းပင်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ မုန်တိုင်းငယ်တစ်ခုအလား လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားကြသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်က လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ကြောင်ဖြူကြီးမှာ မီးခိုးငွေ့တစ်အုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် လွင့်စင်သွားသော မီးခိုးငွေ့များက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် စုရုံးလာပြီး လေထဲတွင် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွား၏။ ကြောင်ဖြူကြီးက ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျော့ရှင်းစွာနှင့် ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ခြေဖဝါးလေးဖက်စလုံးက အမိုးကြွေပြားများပေါ်တွင် အသံမထွက်ဘဲ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်သွားလေသည်။

အမိုးတန်းပေါ်တွင် နေရာယူပြီးနောက် ၎င်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်၏။ ၎င်း၏ မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးတစ်စုံက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ နက်ရှိုင်းသော ရေခဲကန်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်း၏ အတွင်းစိတ်ကို ခန့်မှန်း၍မရအောင် ဖြစ်နေစေလေသည်။

၎င်းက အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အဆုံးအစမရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် ၎င်းက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အဖြူရောင် အမြီးလေးက လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော မြွေတစ်ကောင်အလား ညင်သာစွာ လှုပ်ရမ်းသွား၏။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး မီးခိုးငွေ့တစ်လွှာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ညဉ့်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြည့်နှက်နေသော ကြောင်များလည်း အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လူစုကွဲသွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်၌ လူတွေ ပိုပိုပြီး ရောက်လာကြ၏။

တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ တောင်တံခါး အတွင်းရှိ ခေါင်မိုး အသီးသီးမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းများကို အသုံးပြုကာ ပျံသန်းလာကြသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျောက်ချုံဝူ ရောက်ရှိလာပြီး၊ အခြား ဓားဂိုဏ်း သုံးခုမှ ခေါင်းဆောင်များလည်း ရောက်ရှိလာကြရာ အားလုံးက ကျောက်ချုံဝူ ကဲ့သို့ပင် အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘိုးအိုများ ဖြစ်ကြလေသည်။

ကြောင်မိစ္ဆာ ပေါ်လာပြီး ပြဿနာရှာနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အဖွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ကျောက်ချုံဝူက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ၏ တပည့်များကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူတို့ လေးယောက်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်... ခြံဝင်းငယ်လေးထဲရှိ အခန်းအတွင်း၌...

ကူချူတုန်းက ကူမော့၏ အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကူမော့က ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက တိုက်ခိုက်တာလေ၊ အဲ့ဒီ ကြောင်ဖြူကြီး က ပြန်တောင် မတိုက်ခိုက်ဘူး... ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရနိုင်မှာလဲ"

ကူချူတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ကြောင်မိစ္ဆာ လေ... သူ့မှာ နားလည်လို့ မရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

ထိုအချိန်မှာပင်... ကျိုးချင်းဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းသူရဲကောင်းကြီး ကူ... ခင်ဗျားက တစ္ဆေတွေ၊ နတ်ဘုရားတွေ အကြောင်း ပြောရတာကို တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ကြောက်လန့်နေကြတဲ့ အချိန်မှာတောင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဝင်တိုက်ရဲတာလဲ"

ကူမော့က သူကိုင်ထားသော လက်နက်ပုန်း ဓားမြှောင်ပျံ ကို သူ၏ ခါးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောကမှာ မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေ တကယ် ရှိသလားဆိုတာကိုပဲ ငါ စိတ်ဝင်စားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ငါ့ကို အရှုံးပေးခွင့် ပြုထားပေမယ့်၊ ကြောက်ရွံ့ခွင့်တော့ မပြုထားဘူးလေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို အခု မင်း ယုံသွားပြီလား"

"ငါ ယုံတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ငါက မျက်စိမမြင်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုလေးတင် အဲ့ဒါကို ငါ မြင်လိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ငါ သိပ်မယုံချင်ဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ အဲ့ဒါကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကြောင်အော်သံကို ဆက်ပြီး မကြားရတော့လို့ပဲ"