SSS အဆင့် ရွက်သင်္ဘောနှင့် ချက်ချင်းထွက်ခွာခြင်း
Vol. 7 Ch. 101
“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသောဆုလာဘ်- အသေးစား ဘက်စုံသုံး ရွက်သင်္ဘော (SSS အဆင့်)။”
“အသေးစား ဘက်စုံသုံး ရွက်သင်္ဘော (SSS အဆင့်): စကြဝဠာသတ္တုစပ်ဖြင့် ပြီးပြည့်စုံအောင် တည်ဆောက်ထားပြီး လျှပ်စစ်စွမ်းအင်သီးသန့်ဖြင့် မောင်းနှင်သည်။ အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်း တစ်နာရီလျှင် ၆၀၀ ကီလိုမီတာအထိ ရှိသည်။ ခရီးအကွာအဝေး ကီလိုမီတာ ၁၀၀၀၀ အထိ သွားနိုင်ပြီး ပင်လယ်ခရီးသွားလာရေးအတွက် အကောင်းဆုံး နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သည်။”
ထိုဆုလာဘ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်းယီသည် အန်းရန်ကို ကယ်ဆယ်ရန် ထွက်ခွာနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်တော့လေသည်။
သူ၏အရင်ကမ္ဘာတွင် အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းပြိုင်ပွဲဝင်လှေသည်ပင် တစ်နာရီလျှင် ၅၁၁ ကီလိုမီတာသာ ရှိပြီး ထိုအမြန်နှုန်းရရန်အတွက် အခြားလုပ်ဆောင်ချက်များစွာကို ဖယ်ရှားခဲ့ရသည်။
သူ ယခု လက်မှတ်ထိုးဝင်ရာမှ ရရှိသော ရွက်သင်္ဘောမှာမူ ရိုးရိုးသင်္ဘောထက် သာလွန်ရုံတင်မကဘဲ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ ယခင်ခေတ်က အမြန်နှုန်းပြိုင်ပွဲဝင်လှေများကိုပါ လုံးဝ ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်နာရီလျှင် ၆၀၀ ကီလိုမီတာနှုန်းဖြင့်ဆိုပါက ကီလိုမီတာ ၃၀၀၀ ခရီးကို ၅ နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်းယီသည် ချက်ချင်းပင် ဂရုထဲ၌ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကျန်း ခဏလို့ ငါ့ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ ပြန်မလာမချင်း လှေပေါ်က မဆင်းနဲ့ဦး။ ဝမ်ချိုင်က မင်းကို မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိလိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပြီ။ မင်းက အဲဒီမှာ မရှိဘူးလား။ ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
“ငါ အန်းရန်ကို သွားကယ်မလို့။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အခု လူတိုင်းအတွက် စားစရာတွေ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ လောလောဆယ်တော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ စီစဉ်လိုက်ကြပါ။”
“ရန်ရန်ကို ကယ်ဖို့ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိပြီလား။”
အန်းယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ သူလည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သိသာပေသည်။
“ဟုတ်တယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေရင် မနက်ဖြန် နေ့လည်လောက်ဆို သူ ကျုပ်ရဲ့ကျွန်းကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်။”
ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သိပ်ကောင်းတာပဲ။”
အန်းယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရန်ရန်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခေါ်လာပေးရမယ်နော်။”
ဆုဝမ်သည်လည်း ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်၏ သတိပေးသံကြောင့် နိုးလာခဲ့၏။ ဂရုထဲရှိ စကားဝိုင်းကို မြင်သောအခါ “ဒီ ရန်ရန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ဝင်မေးရန် အချိန်ကောင်းမဟုတ်သည်ကို သူမ သိပေသည်။
ရှောင်းယီသည် သူသိုလှောင်ထားသော အစားအစာများကို လူတိုင်း ဗိုက်ဖြည့်နိုင်ရန် ပို့ပေးလိုက်သည်။
“နေဦး ရှောင်းယီ ကျွန်းကို ငါရောက်မှ ငါ သွားကယ်တာ မကောင်းဘူးလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ပင်လယ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ပြီးတော့ ငါက ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ပဲလေ။”
“ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ယွမ်နွန်က မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိ၏။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ရဲ့ မြေပုံမပါဘဲနဲ့ မင်း လမ်းကြောင်းမှန်အောင် ထိန်းဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီ၏ ကျွန်းသည် အလွန်တိုးတက်နေပြီဖြစ်ရာ ကျွန်းကို ပစ်ထားပြီး ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်အား သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ရှောင်းယီ အနည်းငယ် မှင်သက်သွား၏။ သူ စိတ်လောသွားသဖြင့် ထိုပြဿနာကို ထည့်မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။
ခဏကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် အဲဒီ သစ်သားလှေငယ်လေးကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူသွားမယ်။”
ယခင် လီယွီကို သတ်ခဲ့စဉ်က သူ ကျွန်းအထိမ်းအမှတါကျောက်တိုင်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ၎င်းကို မဖျက်ဆီးဘဲ အရန်အဖြစ် သိမ်းထားခဲ့ရာ ယခုအခါ တကယ်ပင် အသုံးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“သစ်သားလှေငယ်လေးလား။ မဟုတ်သေးဘူး။ အဲဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။”
ယခုအချိန်တွင်မူ ရှောင်းယီကို အမြန်ဆုံးထွက်ခွာစေချင်ဆုံးဖြစ်သည့် အန်းယွဲ့ပင် မျက်မှောင်ကျုံသွားခဲ့၏။
သူသည် သူ၏သမီးဖြစ်သူကို အမြန်ကယ်စေချင်သော်လည်း ရှောင်းယီ၏ ဘေးကင်းမှုကို သူ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ရှောင်းယီသာ အန္တရာယ်ကြုံလျှင် သူ၏သမီးဖြစ်သူကို ကယ်နိုင်မည့်သူ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ် သစ်သားလှေကို အပါခေါ်သွားရုံပါပဲ။ အဲဒီလှေကို လှော်ပြီး သွားကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင် ဂရုစိုက်ပါ။”
အန်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူ့အနားတွင် လဲလျောင်းနေသော ဝမ်ချိုင်သည် ရှောင်းယီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းထ၍ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။
ရှောင်းယီ ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အပြင် ခဏသွားရမယ်။ အိမ်ကို သေချာစောင့်ရှောက်ထား။ လူစိမ်းလာရင် ငါတို့ကျွန်းပေါ် ခြေမချသရွေ့ သူတို့ကို လွှတ်ထားလိုက်။ နားလည်လား။”
“ဝုတ် ဝုတ်”
ဝမ်ချိုင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်းယီသည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ ရွက်သင်္ဘောကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ အပြာရောင် ရွက်သင်္ဘောတစ်စီးသည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
၎င်းကို အသေးစားရွက်သင်္ဘောဟု ခေါ်သော်လည်း ရှောင်းယီအတွက်မူ မသေးလှပေ။ အလျားမှာ ၁၅ မီတာရှိပြီး အကျယ်ဆုံးနေရာတွင် ၆ မီတာ ရှိသည်။
ကုန်းပတ်၏ အကျယ်အဝန်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် သစ်သားလှေငယ်ဆီသို့ သွားကာ ၎င်းကို ဆွဲယူ၍ ရွက်သင်္ဘောဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
ရှောင်းယီ၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် သစ်သားလှေကလေးမှာ မလေးလှပေ။ သူသည် သစ်သားလှေကို ရွက်သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ဘေးတစောင်း တင်ထားလိုက်၏။
အရေးပေါ်အခြေအနေဖြစ်သောကြောင့် ဘေးကင်းရေးနှင့် အလှအပကို ထည့်မတွက်ဘဲ ရှောင်းယီသည် ကြိုးများသုံးကာ သစ်သားလှေကို ရွက်သင်္ဘောနှင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။
ရွက်သင်္ဘော၏ ဘက်ထရီအဆင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အပြည့်ဖြစ်နေသဖြင့် စွမ်းအင်ကုန်သွားမည်ကိုတော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။
ထို့အပြင် SSS အဆင့် ရွက်သင်္ဘောဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အလင်းစွမ်းအင်သုံး လျှပ်စစ်ထုတ်စက်ပါဝင်ပေသည်။ အလင်းရှိသရွေ့ လျှပ်စစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပြီး အလိုအလျောက် အားသွင်းပေးနိုင်သည်။
ထို့နောက် သူသည် တိုက်ခန်းသို့ တစ်ခေါက်ပြန်သွားကာ အစားအစာ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များ၊ သစ်သီးများ၊ ကြက်ဥနှင့် ပင်လယ်ငါးအချို့ကို ယူလာခဲ့လိုက်၏။
ရွက်သင်္ဘောပေါ်တွင် ငါးဖမ်းကိရိယာများနှင့် ငါးလှောင်ကန် ပါသည်ကို ရှောင်းယီ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လတ်ဆတ်သော ငါးအရှင်အချို့ကို တိုက်ရိုက်ဖမ်း၍ ထည့်ထားလိုက်သည်။
အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ရှောင်းယီသည် ရွက်သင်္ဘောကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်ရာ အီလက်ထရွန်းနစ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ကျုပ်က ရွက်သင်္ဘောရဲ့ ဉာတ်ရည်တုအကူ ရှောင်ယောက်ပါ။ သင်္ဘောနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းမှန်သမျှကို ဖြေကြားပေးနိုင်ပါတယ်။”
“ငါ အခု လူတစ်ယောက်ကို သွားကယ်ရမယ်။”
ရှောင်းယီက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သွားရမယ့်နေရာကို သတ်မှတ်ပေးပါ။”
ရှောင်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
SSS အဆင့် ရွက်သင်္ဘောတွင် ဉာဏ်ရည်တု ပါဝင်ပြီးဖြစ်ရာ အလိုအလျောက် ခရီးသွားစနစ်ကို အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။
ရှောင်းယီက ဦးတည်ချက်နှင့် အကွာအဝေးကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် အတည်ပြုခလုပ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ပျော်ရွှင်စရာ ခရီးစဉ်ဖြစ်ပါစေ။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျုပ်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုနိုင်ပါတယ်။”
ရွက်သင်္ဘောသည် သမုဒ္ဒရာအနက်ပိုင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့၏။ ရှောင်းယီသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာရာ လေတိုးသံမှာ နားထဲ၌ တဝေါဝေါ မြည်နေတော့သည်။
“တကယ် နည်းနည်းအေးသား။”
ရှောင်းယီ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သစ်သားလှေပေါ်ရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်၏ မြေပုံကို ကြည့်ကာ အန်းရန်၏ တည်နေရာကို တစ်ဖန်ပြန်စစ်ဆေးပြီး လမ်းကြောင်းမလွဲကြောင်း သေချာစေကာမှ ဦးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
ဦးခန်းထဲတွင်မူ နွေဦးကဲ့သို့ နွေးထွေးလှပေသည်။ ရှောင်းယီသည် အပေါ်ဝတ် အနွေးထည်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အိပ်ဆောင် ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။
အိပ်ဆောင်ထဲတွင် အိပ်ခန်း သုံးခန်း၊ ဧည့်ခန်း တစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင် တစ်ခုနှင့် ရေချိုးခန်း တစ်ခု အစုံအလင် ပါရှိသည်။
“ရှောင်ယောက် မီးဖိုချောင်ကရေက သောက်ရေလား။”
ရှောင်းယီက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သင်္ဘောရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရေသန့်စက်နဲ့ သန့်စင်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံအားနည်းတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ကျိုချက်ပြီးမှ သောက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ရေသန့်စင်ဖို့အတွက် လျှပ်စစ်စွမ်းအင် လိုအပ်ပါတယ်။”
ရှောင်ယောက်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။
“အင်း”
ရှောင်းယီသည် ရွက်သင်္ဘောကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေမိသည်။
“ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာတင် လူတစ်ယောက် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း နေထိုင်လို့ ရတယ်။”
ထိုစဉ်...
ဒုန်း...
ရွက်သင်္ဘောတစ်စီးလုံး တုန်ခါသွားသည်ကို ရှောင်းယီ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို သင်္ဘောနှင့် တိုက်ရိုက် မချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် သင်္ဘောကိုယ်ထည် အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ကျောက်တိုင်မှ သတိပေးချက် တက်မလာခဲ့ပေ။
သို့သော် ရွက်သင်္ဘောတွင် ဉာဏ်ရည်တုအကူ ရှောင်ယောက် ရှိပေသည်။
“သင်္ဘော အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ သွားနေတုန်းမှာ ပင်လယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်မိသွားတာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ သင်္ဘောကိုယ်ထည် ထိခိုက်မှု မရှိပါဘူး။”
ရှောင်ယောက်က ပြောလာခဲ့သည်။
ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဦးခန်းရှိ ဒိုင်ခွက်များရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သင်္ဘောဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ။”
ရှောင်းယီက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။
“ပုံသဏ္ဌာန်အရ ဆိုရင်တော့ ဒါက ဝေလငါးတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ရှောင်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။
“ငါတို့ အဲ့ဒါကို ရှောင်ရမလား။”
ရှောင်းယီက မေးလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ သူ ကျုပ်တို့ကို လိုက်မမီနိုင်ဘူး။”
ရှောင်ယောက်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ဝေလငါးကြီးသည် ရွက်သင်္ဘောအနားသို့ မကပ်နိုင်မီမှာတင် သင်္ဘောသည် မီတာ ရာဂဏန်းခန့် ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဝေလငါးကြီးမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
၎င်း၏ ဉာဏ်ရည်ဖြင့်ဆိုပါက ယခုတွေ့လိုက်ရသော လှေငယ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မြန်ဆန်နေရသနည်းဆိုသည်ကို လုံးဝ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
မနက် ၉ နာရီတွင် နေမင်းသည် ကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟုန်ရှောင်ယန်သည် အိပ်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ အကြောဆန့်လိုက်၏။ အန်းရန် လှေဦးပိုင်းတွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး အန်းရန်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်လေသည်။