ဝေ့မိသားစု၏ သတင်းအစအန

ဆက်စပ်လျက်ရှိသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုတွင်…

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် အစောင့်အရှောက်များနှင့် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

တောင်တန်းများအတွင်း၌ တောအုပ်များမှာ ထူထပ်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲဟိန်းသံများကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရလျက်ရှိသည်။

မျိုးဆက်သစ်လူငယ်အများစုမှာ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ အားလုံးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

“စမ်းသပ်မှုက စတော့မယ်...”

တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အခုကစပြီး အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြ။ မင်းတို့စိတ်ကြိုက် သုံးယောက်ထက်မပိုတဲ့ အဖွဲ့တွေဖွဲ့နိုင်သလို တစ်ယောက်တည်းလည်း လှုပ်ရှားလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့နဲ့ဖြစ်စေ၊ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်စေ သာမန်လူသားနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကိုတော့ အမဲလိုက်ရမယ်”

“ဟင်...”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်အများစုမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့အများစုမှာ မိသားစုအတွင်း၌သာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ မိစ္ဆာသားရဲများကို ကိုယ်တိုင်အမဲလိုက်ရမည်ဟူသောအချက်က သူတို့အပေါ် ဖိအားများစေလေသည်။

မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ၏ တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“မင်းတို့က မိသားစုရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ နေလာကြတာဆိုတော့ သိုင်းလောကရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို လုံးဝမသိကြသေးဘူး။ တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စမ်းသပ်မှသာ သိုင်းပညာဗဟုသုတတွေကို အသုံးချနိုင်ပြီး တကယ့်အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာ။”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အများကြီး စိုးရိမ်စရာတော့ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့က မိသားစုရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေပဲလေ၊ ငါတို့က မင်းတို့ကို အသေခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဒီတောင်တန်းထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေက သိပ်ပြီးမသန်မာကြဘူး။ မင်းတို့သာ သေချာကိုင်တွယ်မယ်ဆိုရင် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး။ အဲဒါအပြင် မထွက်ခင်မှာ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို မီးရှူးမီးပန်းတွေ ပေးထားတယ်မလား။ အဲဒီဟာ‌တွေကို လွှတ်လိုက်ရင် အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြမှုကို အမြန်ဆုံး ပို့နိုင်လိမ့်မယ်။ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကြုံရရင်တောင် ငါနဲ့ တခြားအစောင့်တွေက မင်းတို့ဆီကို ချက်ချင်း ရောက်လာကြမှာ။”

“ဒါပေမဲ့...”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က ခေတ္တမျှ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ သတိထားမှဖြစ်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အလစ်ချောင်း တိုက်ခိုက်တာကို ခံရရင် မင်းတို့ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် ပေါင့်ဝေကျင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကဲ... လူစုခွဲပြီး သွားကြတော့။” ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လူငယ်အုပ်စုများမှာ စတင် စုဝေးလိုက်ကြသည်။

“အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး သွားကြတော့...”

ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ သူ့ကိုလာခေါ်မည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပေါင့်ဝေကျင်း ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိသားစုအတွင်း၌ သူ၏ အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးမှုကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးချွန်တပည့်များနှင့် မည်သည့်ဆက်ဆံရေးမှ မရှိခဲ့ပေ။

‘ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ တစ်ယောက်တည်းလည်း လုပ်လို့ရတာပဲ။’

ပေါင့်ဝေကျင်း တွေးလိုက်သည်။

‘ပြီးတော့ စီနီယာထောင်ကလည်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေတာပဲ။ သူ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ’

ထို့နောက်တွင် ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ တောင်တန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘သူ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ငါ လှုပ်ရှားဖို့က ပိုပြီး အဆင်ပြေတာပေါ့’

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ ပေါင့်ဝေကျင်းနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

တောင်တန်းများအတွင်း၌...

ရှေ့မှ မြေပြင်အနေအထားမှာ အလွန်မတ်စောက်လှသဖြင့် ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ဓားအရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

‘အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ဖို့က ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး။’

ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် သာမန်လူသားနယ်ပယ် ခုနစ်ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ပို၍ အားနည်းသော အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲများကိုပင် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

“တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေတယ်”

ရုတ်တရက် ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲမှ ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“ဒါက...”

ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ထိုဝက်ဝံကြီးထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲပဲ’

ပေါင့်ဝေကျင်းတစ်ယောက် ချက်ချင်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ဝက်ဝံကြီးသည် ပေါင့်ဝေကျင်းထံသို့ ချက်ချင်းပင် ဒုန်းစိုင်းပြေးဝင်လာတော့သည်။

ပေါင့်ဝေကျင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

‘ငါ ဒါကို တိုက်ခိုက်နိုင်လောက်တယ်’

ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ နောက်မဆုတ်ဘဲ ဓားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းရင်း ဝက်ဝံကြီးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် လူနှင့်သားရဲမှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုမူ ပေါင့်ဝေကျင်း မသိရှိခဲ့ပေ။

‘မဆိုးဘူးပဲ၊ ဒီကောင်လေးသာ အနာဂတ်မှာ ကြီးပြင်းလာရင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်လောက်တယ်။ သခင်မချွမ်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရလဲဆိုတာ နားလည်ပါတယ်လေ။’

“အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး၊ သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်တော့မယ်။”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များဖြင့် ပတ်ထားလိုက်သည်။

ဝူး...

ချီစွမ်းအင်တန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ဝက်ဝံကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝက်ဝံကြီးသည် ပေါင့်ဝေကျင်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်ပုတ်ရန် သူ၏ ဧရာမ လက်သည်းကြီးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

၎င်းကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ပေါင့်ဝေကျင်း အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ရိုက်ခံရပါက ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ရှောင်တိမ်းတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ပေါင့်ဝေကျင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ထုံကျဉ်သွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူသည် ဝက်ဝံကြီး၏ လက်သည်းများကို ရှောင်တိမ်းရန် အင်အား မရှိတော့ချေ။

ကြိုးကိုင်သူဖြစ်သော ပေါင့်ရှင်းရွှမ်မှာ ပေါင့်ဝေကျင်း ရိုက်ခြေခံရမည့် မြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပေါင့်ဝေကျင်းအား မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်မှ သတ်ပစ်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းမှာ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်အတွက် မြင်ယောင်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် အလွန်အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဝက်ဝံကြီးမှာ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျမီ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်း၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အနီးနားရှိ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

“စီနီယာထောင်”

ပေါင့်ဝေကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“စီနီယာထောင်က ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာပဲ” ပေါင့်ဝေကျင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း သူ့နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။

အကယ်၍ ရွှီနင်သာ ပေါ်မလာခဲ့လျှင် သူသည် ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

“စီနီယာထောင်...”

ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သော်လည်း ရွှီနင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

“ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အစစ်အမှန်ချီနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ သာမန်လူသားနယ်ပယ် မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်နေတာက တကယ့်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”

ရွှီနင်၏ လေသံမှာ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဘယ်လို”

ပေါင့်ဝေကျင်း၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“စီနီယာထောင်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို တိတ်တဆိတ် ပစ်မှတ်ထားနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား?”

ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ရွှီနင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် နေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှီနင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရုံသာမက သူ့ကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

‘အကြီးအကဲပေါင့်ရှင်းရွှမ်လား ခုနက ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် ထုံကျဉ်သွားတာက သူ လုပ်တာလား’

ပေါင့်ဝေကျင်းသည် သူ့မိသားစုရှိ လူကြီးများက သူ့ကို သတ်ချင်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ပေါင့်ဝေကျင်းက သူ့ကို သတိပြုမိသွားသော်လည်း ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကသာ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေလေသည်။

အကယ်၍ သူသာ မျက်စိဖြင့် တိုက်ရိုက် မမြင်တွေ့ခဲ့လျှင် ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ အာရုံခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားရုံသာမက သူ၏ အစွမ်းမှာလည်း သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

“ဝေကျင်း... အရင်ထွက်သွားနှင့်တော့။”

ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။

ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကို ကြောက်ရွံ့မှု၊ မုန်းတီးမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။”

ပေါင့်ဝေကျင်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ပေါင့်ဝေကျင်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးရန်မူ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါက ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ ပေါင့်မိသားစုက ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ပဲ။”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် သူ၏ မိသားစုအကြောင်းကို အလျင်အမြန် ထည့်ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် ဤသူမှာ သူ၏ ရန်သူဟုတ်မဟုတ်ကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ ခရီးလှည့်လည်စဉ်အတွင်း လူများစွာကို ပြစ်မှားခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့ကို သတ်ချင်နေသောသူများစွာ ရှိနေလေသည်။

သို့သော် ကျင်းလိစီရင်စုသို့ လာရောက်ကာ လက်စားချေရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။

မြို့၏ အတွင်းပိုင်းဒေသရှိ တောင်တန်းများသည်လည်း ကျင်းလိစီရင်စု၏ နယ်မြေဖြစ်ရာ ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ မလာရဲချေ။

‘ဒီမျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ငါ့ကိုတင်မကဘဲ ပေါင့်ဝေကျင်းကိုပါ သိနေတာပဲ။’

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် ရွှီနင်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မခန့်မှန်းနိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရွှီနင်သည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“တော်တော် ငယ်တာပဲ” ပေါင့်ရှင်းရွှမ် အံ့သြသွားရသည်။

ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို များစွာ နှေးကွေးစေနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်၏ ငယ်ရွယ်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ သူသည် သေချာပေါက် အသက်မကြီးလှဘဲ အသက် ၃၀ ထက်ပင် ကျော်လွန်ပုံမရချေ။

“မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိသေးဘူး ထင်တယ်...”

ရွှီနင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါလည်း မှန်ပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တုန်းက ငါ့ကို ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကနေ ကျိဖုန်းစီရင်စုကို ပြန်ပေးဆွဲလာခဲ့တာပဲလေ။”

“မင်း”

စကားအဆုံးတွင် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ရွှီနင်ကို ညွှန်ပြကာ မယုံကြည်နိုင်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက...”

“မှန်တယ်... ငါက မင်း ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကနေ ကျိဖုန်းစီရင်စုကို ပြန်ပေးဆွဲလာခဲ့တဲ့ သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းသမားပဲ”

နောက်တစ်ခဏတွင် ရွှီနင်မှာ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပေါင့်ရှင်းရွှမ် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ရွှီနင်က သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်မှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် ကျောက်နံရံကို မှီလျက်သားဖြင့် အင်အားများ ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရွှီနင်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ တစ်ကြိမ်သာ သွားဖူးသဖြင့် ထိုခရီးစဉ်ကို အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှီနင် စကားပြောပြီးနောက်တွင် မီးလျှံပုံဆောင်ခဲမိုင်းတွင်းထဲသို့ အပို့ခံလိုက်ရသော လူငယ်ကို သူ မှတ်မိလိုက်လေသည်။

‘အဲဒီတုန်းက သူက သာမန်လူသားနယ်ပယ် ၆ ဆင့်မြောက် အတွင်းပိုင်းချီနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက အနည်းဆုံး ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် လေးဆင့်မြောက်ကို ရောက်နေပြီ’

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် ဤလူက မည်သို့ မိုင်းတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီး တစ်နှစ်အတွင်း ဤနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

“သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် ဤလူက လက်စားချေရန် လာသည်ကို သိလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးဖို့က ကျွန်တော့်စိတ်ကူး မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီ အဘွားကြီး ပေါင့်ချုံးဟွားရဲ့ စိတ်ကူးပါ။ ကျွန်တော်က သူမနောက်ကို လိုက်ပေးရုံသက်သက်ပါ”

ပေါင့်ရှင်းရွှမ်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အပြစ်အားလုံးကို ပေါင့်ချုံးဟွားထံသို့ လွှဲချလိုက်လေတော့သည်။

“မင်းက သူမနောက်ကို လိုက်ပေးရုံသက်သက်ပဲလား”

ရွှီနင်သည် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်၏ အရှက်မရှိမှုကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်လာမိသည်။ ပြန်ပေးဆွဲပြီး အစောင့်တွေကို သတ်ခဲ့သူမှာ ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ပင် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ ယောက္ခမဟု ခေါ်သော ထိုသူသာ မရှိခဲ့လျှင် ရွှီနင်မှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ ငါ့အပြင် ကျန်တဲ့ သုံးယောက်က ဘယ်မှာလဲ”

ရွှီနင်က အပိုစကားများ ပြောမနေတော့ဘဲ လိုရင်းကိုသာ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့က ပေါင့်မိသားစု စံအိမ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်”

ရွှီနင်ထံမှ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကြောင့် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဪ...”

ရွှီနင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဝေ့မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ အသက်ရှင်နေသေးပုံရလေသည်။ ဤသည်မှာ သတင်းကောင်းပင်။

“မင်းက သူတို့ကို တာအိုတံဆိပ်အတွက် ပြန်ပေးဆွဲလာတာလား”

ရွှီနင်က မေးလိုက်သည်။