အခန်း (၅၂-၅၄)

အခန်း ၅၂ - နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းလား... တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး

“နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း...”

ကျင့်ကြံသူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။ သူသည် ဤဂိုဏ်းအမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မည်သည့်အမည်ဂုဏ်သတင်းမျှမရှိသော သာမန်ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤတပည့်မလေးမှာ ထူးခြားသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာလှသဖြင့် ခွန်အားတိုင်းတာသည့် ကျောက်တုံးကြီးထံမှ ဤမျှအထိ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခင် မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲများတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် အမှတ်အသားတံဆိပ်ပဲ... ယူထားလိုက်... မင်းသာ ကောင်းမွန်တဲ့ အဆင့်တစ်ခု ရခဲ့မယ်ဆိုရင် နာမည်ကြီးဂိုဏ်းကြီးတွေက မင်းကို အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် လက်ခံကြလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းက လူအများကြားမှာ ထင်ပေါ်လာပြီး ဒီလို အနှစ်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေကို အပြတ်အသတ် စွန့်ခွာနိုင်လိမ့်မယ်...”

ကျင့်ကြံသူသည် ရွှေရောင်တံဆိပ်ကို စုဝမ်ယီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို လက်ခံရရှိသည့်အခါ စုဝမ်ယီ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ နီမြန်းသွားခဲ့ရ၏။ ဤလူက သူ၏ ဂိုဏ်းကို အနှစ်မရှိသော ဂိုဏ်းငယ်လေးဟု မည်သို့များ ခေါ်ဝံ့ပါသနည်း။ သူသည် ထိုလူကို ဓားနှင့်ပင် ပိုင်းသတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်လျှင် မည်မျှအထိ ထွန်းပြောင်ခဲ့ပါသနည်း။ ထာဝရအဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်ပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် တပည့်များစွာ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည့် ဧရာမ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့၏။

“တောက်... ဒီကောင်က ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို မကောင်းပြောရဲတယ်ပေါ့... ငါ သူ့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး... သူ မျိုးဆက်ပြတ်သွားအောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပစ်မယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဒေါသတကြီးနှင့် ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ တောက်ပသော အနက်ရောင် မျက်လုံးလေးနှစ်လုံးမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လှည့်ထွက်သွားသော ကျင့်ကြံသူမှာ ရုတ်တရက် ခြေချော်သွားခဲ့ပြီး လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အနားမှာရှိနေသော အခြားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မျက်စိလျင်စွာဖြင့် သူ့အား လှမ်း၍ တွဲပေးလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်ကိုလျို... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...”

ထိုကျင့်ကြံသူက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ့ကျောက... တအား နာနေတယ်...”

စီနီယာအစ်ကိုလျိုသည် သူ၏ ခါးကို နှိပ်နယ်ရင်း မခံမရပ်နိုင်လောက်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရ၏။ သူသည် ပြိုလဲကျတော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

“ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို အနောက်ခန်းမှာ သွားနားဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်... အပြင်က ကိစ္စတွေကိုတော့ စီနီယာအစ်ကိုကျောက် ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မယ်...”

အခြားကျင့်ကြံသူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး စီနီယာအစ်ကိုလျိုအား အနောက်ဘက်ရှိ အခန်းတစ်ခုဆီသို့ အမြန်ပင် တွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

စုဝမ်ယီသည် သူ၏ ပုခုံးပေါ်က ကြောင်နက်လေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် မေးလိုက်၏။

“မင်း သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ကျွန်တော် သူ့ကို မျိုးဆက်ပြတ်အောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့သလို တကယ်ပဲ လုပ်လိုက်တာပါ...”

စုဝမ်ယီသည် ရယ်မောလိုက်မိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရ၏။

‘စီနီယာကြောင်ကြီးကို ဘယ်သူမှ မမြင်ကြဘူး ထင်တယ်နော်...’

စုဝမ်ယီက မျက်တောင်လေး တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လျက် တွေးလိုက်မိသည်။

သူ၏ သိသာထင်ရှားလှသော ရွှေရောင်ဝတ်စုံပေါ်တွင် ဤကြောင်နက်လေး ထိုင်နေခြင်းမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေသော ချန်လုတျဲပင်လျှင် ဤသည်ကို သတိမထားမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်မလေး... ကျွန်တော်က ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားတာလေ... သခင်မလေး တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျွန်တော့်ကို မြင်နိုင်တာပါ... သူတို့တွေ အားလုံးကတော့ မမြင်နိုင်ကြပါဘူး...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဝင့်ကြွားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

‘ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး...’

စုဝမ်ယီမှာ ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ကြောင်နက်ကြီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို စီနီယာကြောင်လို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့ဗျာ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်း တိုသွားပါလိမ့်မယ်... နောက်ဆိုရင် မြောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်ပါနော်... ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေက အကြီးအငယ် အစဉ်အလာကို အလေးထားကြတယ် မဟုတ်လား...”

“ကောင်းပြီလေ...”

ဤ စီနီယာကြောင်ကြီးက အခေါ်အဝေါ်အပေါ် အလွန်ပင် အလေးအနက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုဝမ်ယီသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လုတျဲသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး စုဝမ်ယီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အစ်မစု... အစ်မက ဒီလောက်အထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်မထားခဲ့ဘူး...”

“ကြည့်လို့ရရုံပါ...”

စုဝမ်ယီက ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး အထွေအထူး ခံစားချက်မျိုး မပြပေ။

“အစ်မစု... လာပါ... သိုင်းပြိုင်ပွဲ စင်မြင့်ဆီကို သွားကြရအောင်...”

ချန်လုတျဲက စုဝမ်ယီ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ စင်မြင့်ဆီသို့ အမြန်ပင် လျှောက်သွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲ တရားဝင် စတင်ရန်အတွက် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်သာ လိုတော့ပေသည်။ လူတိုင်းမှာလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့စားအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ပြိုင်ပွဲဝင် အမှတ်အသားတံဆိပ်များကို စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က စုဝမ်ယီအား ရွှေရောင်တံဆိပ်နယ်မြေသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

ချန်လုတျဲကိုမူ အဖြူရောင်တံဆိပ်နယ်မြေသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲ၏ အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်နှင့် လူသားအဆင့် နေရာများအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေသည်။ ထိပ်သီးအဆင့် နေရာ သုံးခုအတွက် ပြိုင်ပွဲကို ပထမနေ့တွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော အဆင့်များအတွက် ပြိုင်ပွဲကိုမူ ဒုတိယနေ့တွင် ကျင်းပမည် ဖြစ်၏။

သိုင်းပြိုင်ပွဲ စင်မြင့်၏ ဘေးတွင်...

သီးခြားဖြစ်သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပွဲကြည့်စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ် ကိုးဦးမှာ စင်မြင့်အောက်တွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီထံမှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤ ကိုးဦးထဲတွင် မြို့စားအိမ်တော်မှ ရှောင်ချူမော့သည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဒုတိယနှင့် တတိယနေရာတွင်မူ အိုယန်မိသားစုမှ အိုယန်ရှို့နှင့် တုန်းဖန်းမိသားစုမှ တုန်းဖန်းကျောက်တို့ အသီးသီး ရှိနေကြသည်။

ကျန်ရှိသော ခြောက်ဦးထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနိမ့်ဆုံးသူမှာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၄ ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ အဆင့် ၅ ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေကြပေသည်။

ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကျောတွင် ရဲရဲနီနေသော ရတနာဓားကို လွယ်ထားသည့် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအား ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤလှပသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အလှတရားကြောင့် မှင်တက်မိသွားခဲ့ကြရသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။ သူ၏ အလှမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခဲယဉ်းလှ၏။

ရှောင်ချူမော့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ လောဘရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူအား အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

“မင်း နေရာမှားလာတာလား... ဒီနေရာက ရွှေရောင်တံဆိပ်ရတဲ့သူတွေအတွက် စောင့်ဆိုင်းရမယ့် နေရာလေ...”

သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူက လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်၍ ရိုသေသေ ဦးညွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် သခင်လေးရှောင်... ကျွန်တော် နေရာမမှားပါဘူးဗျာ... ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေးက ခုနတင်ပဲ ရွှေရောင်ပြိုင်ပွဲဝင် တံဆိပ်ကို ရရှိထားတာပါ...”

“တကယ်လား...”

သူတို့အနားက အိုယန်ရှို့သည် စုဝမ်ယီ၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာလေးကို အံ့ဩသော အမူအရာနှင့် ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

“သူက မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ ပဲ ရှိသေးတာကို ခွန်အားတိုင်းတာတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးဆီက ရွှေရောင်အလင်း ထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား...”

သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စုဝမ်ယီဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးညင်းသော အသံနှင့် ပြောလိုက်၏။

“မစု... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ ရွှေရောင်ပြိုင်ပွဲဝင် တံဆိပ်ကို ပြပေးပါဦး...”

စုဝမ်ယီက ရွှေရောင်တံဆိပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘေးနားက လူငယ် ကိုးဦးစလုံးမှာ အံ့ဩတကြီးနှင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ကြရ၏။ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ သာ ရှိသေးသော်လည်း ခွန်အားတိုင်းတာသည့် ကျောက်တုံးကြီးထံမှ ရွှေရောင်အလင်း ထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်ပင် အစွမ်းရှိသူ ဖြစ်ရပေမည်။

ရှောင်ချူမော့သည် သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး လှပသော စုဝမ်ယီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

“မင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီ ရှိတာပဲ... နောင်အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ဂိုဏ်းကြီးတွေဆီ ရောက်အောင် ထောက်ခံပေးပါ့မယ်...”

“မလိုပါဘူး...”

စုဝမ်ယီ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး စင်မြင့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေရင်း နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောတော့ပေ။

ဤအလှလေးမှာ ဤမျှအထိ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစစ အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

‘တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ... ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာပါလိမ့်...’

တုန်းဖန်းကျောက်က စဉ်းစားလိုက်ရင်း သူမ၏ ကျော့ရှင်းလှပသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စိတ်အားထက်သန်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့၏။ သူသည် ဤမိန်းကလေးကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သဘောကျသွားခဲ့သည်။ ပြိုင်ပွဲပြီးသွားလျှင် သူ မည်သည့်ဂိုဏ်းက ဖြစ်သည်ကို သေချာပေါက် စုံစမ်းရပေမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

မြို့စားအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကွင်းအတွင်းရှိ အကြီးဆုံးသော ပွဲကြည့်စင်မြင့်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး ရှောင်ရင်းဟောင်၏ လက်ထဲသို့ လျှို့ဝှက်အစီအရင်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်ရင်းဟောင်က ဝေခွဲမရသော အမူအရာနှင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

“မြို့စားမင်းရှောင်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...”

အိုယန်မိသားစုမှ မိသားစုခေါင်းဆောင် အိုယန်ကျန့်ထျန်းက လှမ်းကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ခွန်အားတိုင်းတာတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးဆီက ရွှေရောင်အလင်း ထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလို့ပါ...”

ရှောင်ရင်းဟောင်က အသာအယာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ... ပြိုင်ပွဲက စတင်တော့မှာကို နောက်ထပ် ရွှေရောင်အလင်းရတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ယောက် ပေါ်လာတာလား...”

အိုယန်ကျန့်ထျန်းက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်၏။

“အဲ့ဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ...”

“မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ ပါပဲ... စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး...”

ရှောင်ရင်းဟောင်က အရေးမစိုက်သော အမူအရာနှင့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေ ရောက်လာကြပြီ...”

သူက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

အခြားသော မိသားစုကြီး နှစ်ခုမှ မိသားစုခေါင်းဆောင်များသည်လည်း အဝေးက ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ပုံရိပ် သုံးခု လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အံ့ဩရိပ်များ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

အဓိကဂိုဏ်းကြီး သုံးခုမှ လူများ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

အခန်း ၅၂ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၅၃ - ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြောင်နက်ကြီး

“အကြီးအကဲ သုံးဦးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်...”

ငွေလမင်းမြို့တော်၏ မြို့စားမင်း ရှောင်ရင်းဟောင်သည် မိသားစုကြီးများမှ မိသားစုခေါင်းဆောင်များနှင့် အင်အားစုအသီးသီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်များစွာ ခြံရံလျက် အဝေးမှ ရောက်ရှိလာသော သန်မာသူ သုံးဦးအား ကြိုဆိုရန်အတွက် ဝေဟင်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ကာ ဦးညွတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားမှု ရှိလှပေသည်။

ရောက်ရှိလာသူများမှာ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ တာဝန်ခံအကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤမိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲအတွင်း ငွေလမင်းမြို့တော်၌ တပည့်သစ်စုဆောင်းရန် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်၏။ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်၏ ထိပ်သီးအင်အားကြီး သုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ချီထျန်းဓားဂိုဏ်း၏ ဤတစ်ကြိမ် တစ်ခုတည်းသော ပစ်မှတ်မှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည့် ရှောင်ချူမော့သာ ဖြစ်ပေသည်။ အခြားသူများကိုမူ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းက စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။

အခြား သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာမူ ဟွန့်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း တာဝန်ခံအကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းနှင့် မတူသည်မှာ ဟွန့်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းသည် ထိပ်သီးအဆင့်ဝင်လုနီးပါး ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားသော အိုယန်ရှို့အပြင် သူသည် အခြားတပည့်များကိုလည်း စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး သင့်တော်သော ပါရမီရှင်များရှိပါက စုဆောင်းလိုနေခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ တာဝန်ခံအကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းသည် ပထမတန်းစား အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပထမတန်းစားဂိုဏ်းများအကြားတွင် အသန်မာဆုံးဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရ၏။ သူသည် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင် တပည့်အချို့ကို စုဆောင်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးအချို့နှင့်အတူ မေးမြန်းလိုက်၏။

“မြို့စားမင်းရှောင်... မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲ စတင်ဖို့ အချိန်ကျနေပြီလား...”

“အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာလောက် လိုပါသေးတယ်...”

ရှောင်ရင်းဟောင်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

“အကြီးအကဲတို့... ကြွပါ... နေရာယူပေးကြပါဦး...”

“ကောင်းပါပြီ...”

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်း အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ဝင့်ကြွားနေခဲ့သည်။ သူသည် အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ခဏချင်းမှာပင် ပွဲကြည့်စင်မြင့်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ သူသည် လက်ရှိတွင် ငွေလမင်းမြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ တစ်ဦးတည်းသော ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပေသည်။ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းက သူ့အား ရိုသေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လူတိုင်း နေရာယူလိုက်ကြပြီး ရှောင်ရင်းဟောင်မှာမူ အကြီးအကဲ၏ လက်ယာဘက်တွင် ထိုင်လိုက်၏။

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲသည် သိုင်းစင်မြင့်ဆီသို့ အမှတ်မထင် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ခွန်အားတိုင်းတာတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးဆီကနေ ရွှေရောင်အလင်း ထွက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ...”

“စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက်ပါခင်ဗျာ...”

ရှောင်ရင်းဟောင်က ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်၏။

“မဆိုးပါဘူး... အရင်တစ်ခါထက်စာရင် နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် ပိုများလာတာပဲ...”

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်း အကြီးအကဲက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ ကြာပြီးနောက်...

ငွေလမင်းမြို့တော်၏ မြို့စားမင်း ရှောင်ရင်းဟောင်သည် ပွဲကြည့်စင်မြင့်မှ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်၏။

“မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲကို အခုပဲ စတင်လိုက်ပြီ...”

“ဟေး...”

တက်ရောက်လာကြသော ကြည့်ရှုသူအားလုံးထံမှ အော်ဟစ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲ၏ ပထမနေ့တွင် ကောင်းကင်အဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်နှင့် လူသားအဆင့် နေရာများအတွက် ထိပ်သီးပြိုင်ပွဲဝင်များကို ဆုံးဖြတ်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေ့၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုအဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်၏။

ဒိုင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ပထမဆုံးပွဲစဉ်... ပြိုင်ပွဲဝင် အမှတ် ၁၀ စုဝမ်ယီနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် အမှတ် ၇ ပိုင်ယွမ်ရှန်း...”

ပွဲကြည့်စင်မြင့်အတွင်း၌...

စုဝမ်ယီသည် ဒိုင်က သူ၏အမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရ၏။ သူသည် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်ရမည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးက ထိပ်ဆုံးကနေ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာပါလား...”

မြောင်လေးက ဘေးမှနေ၍ ပြုံးလျက် သတိပေးလိုက်သည်။

စုဝမ်ယီက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ထိုစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ဘေးမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ စုဝမ်ယီအား လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“မင်းက တအားလှတာပဲ... ငါ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မကစားချင်ပါဘူး... ဒီတော့ သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ် ရောက်တဲ့အခါကျရင် မင်း လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ပဲ အရှုံးပေးလိုက်ပါ...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ထိုလူငယ်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝေဟင်သို့ ပျံတက်သွားကာ သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

‘အရှုံးပေးရမယ် ဟုတ်လား... အဲ့ဒီလိုတော့ ဖြစ်နိုင်မယ်မထင်ဘူး...’

စုဝမ်ယီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုသူသည် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၄ သာ ရှိသေးပြီး ပြိုင်ပွဲဝင် ဆယ်ဦးထဲတွင် ဒုတိယအနိမ့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မိမိထက် သန်မာနေလိမ့်မည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

စုဝမ်ယီ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲကာ သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်၏ အထက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

“ဝါး... နဂါးကြီးပဲ... တကယ်ကို ခန့်ညားတာပဲ...”

စုဝမ်ယီ၏ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် ရွေ့လျားမှုစွမ်းရည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြည့်ရှုသူများမှာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်အားပေးကြတော့သည်။

ဤသည်က ပိုင်ယွမ်ရှန်း၏ အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။

အနက်ရောင်ရထားလုံးအတွင်း၌...

ရီယွင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ စုဝမ်ယီ၏ နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းတွင် ရရှိထားသော အောင်မြင်မှုမှာ နဂါးနတ်ဘုရားဓားသိုင်းထက်ပင် သာလွန်ပေသည်။ ထို ပိုင်ယွမ်ရှန်းဆိုသည့် လူမှာ ပါရမီမရှိဘဲ အလွန်အမင်း ဝင့်ကြွားနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် စုဝမ်ယီ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပရိသတ်များ၏ အားပေးသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပိုင်ယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည်လည်း ယခုတင်က ဧရာမ တာဖုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတောင်ပံများဖြန့်ကာ ကျော့ရှင်းစွာ ဆင်းသက်ခဲ့စဉ်က အားပေးသံများ ရရှိခဲ့သေး၏။ သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ပါး အမြီးခါလိုက်သကဲ့သို့ ခမ်းနားစွာ ဆင်းသက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ခဲ့ရသော အရှိန်အဝါများကို လုံးဝ ခြေမှုန်းပစ်လိုက်သဖြင့် ပိုင်ယွမ်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်နေခဲ့ပြီး စုဝမ်ယီကို ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ စုဝမ်ယီမှာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ့ထက် နယ်ပယ်ငယ် သုံးခုစာ နိမ့်ကျနေသောကြောင့် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ယွမ်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေကြ၏။ ဤ နုနယ်ပြီး အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် လူတိုင်းက သူ၏ ခွန်အားထက် သူ၏ အလှတရားကိုသာ ပိုမိုအသိအမှတ်ပြုနေကြပေသည်။

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး စုဝမ်ယီအပေါ် အကြည့်ရောက်သွားကာ အမှတ်မထင် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒီမိန်းကလေးကလည်း ခွန်အားတိုင်းတာတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးဆီက ရွှေရောင်အလင်း ထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား...”

“ဟုတ်ပါတယ် အကြီးအကဲလော့...”

ရှောင်ရင်းဟောင်က အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းကလေးမှာ ပါရမီအချို့ ရှိတာပဲ...”

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်း အကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်၏။

အကြီးအကဲလော့က ပါရမီရှင်တစ်ဦးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ရင်းဟောင်က ပြုံးလျက် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲလော့... တကယ်လို့ ဒီမိန်းကလေးက ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အကြီးအကဲ နောက်ထပ်တစ်ယောက် ထပ်ပြီး ခေါ်သွားနိုင်တာပေါ့...”

အကြီးအကဲလော့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

“သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အရင်ကြည့်ရသေးတာပေါ့... တကယ်လို့ သူက ဟို ပိုင်ယွမ်ရှန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့...”

သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ထက်၌ ဒိုင်က ကြေညာလိုက်သည်။

“စတင်စေ...”

စုဝမ်ယီသည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသောခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားဦးကို ပိုင်ယွမ်ရှန်းဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်ကျောတွင် နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤပုံရိပ်ယောင်မှာ ၁၀ မီတာကျော် မြင့်မားပြီး သူ၏နောက်တွင် ခွေရစ်နေကာ အလွန်ပင် သန်မာသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

‘ဒါက ဘယ်လို ဓားသိုင်းမျိုးလဲ...’

ပိုင်ယွမ်ရှန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ထပ်မံ၍ အထင်မသေးရဲတော့ဘဲ သူ၏ဓားကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

စုဝမ်ယီ၏ နောက်တွင် နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲလော့သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး အံ့ဩတကြီး မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

“ဒီဓားသိုင်းက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ...”

ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ရင်းဟောင်အား လှမ်းကြည့်ကာ အမှတ်မထင် မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

“ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်အင်အားစုကလဲ...”

ရှောင်ရင်းဟောင် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“သူက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းလို့ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုက လာတာလို့ ပြောကြပါတယ်...”

“အနှစ်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုပါပဲ...”

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ရင်း အထင်သေးသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်၏။ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်၏ နယ်မြေမှာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် သူသည် ပထမတန်းစားဂိုဏ်းများနှင့် အထက်ကို အကုန်သိပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤနဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သိသာသည်မှာ ၎င်းမှာ နာမည်မရှိသော ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ရပေမည်။

စုဝမ်ယီ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော မြောင်လေး၏ နားများမှာ အကြီးအကဲလော့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နားများမှ မီးပင်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူ၏ မွေးရာပါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စရိုက်မှာ ချက်ချင်းပင် နှိုးဆွခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

‘ဒီ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းက အဘိုးကြီးကတော့ သေချင်နေပြီပဲ... တောက်... ငါ စိတ်ဆိုးလိုက်တာနော်... သခင်မလေး... ခဏစောင့်နော်... ကျွန်တော် သွားပြီးတော့ သူ့ကို ရှင်းလိုက်ဦးမယ်...’

သူ သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြင်းနက်ကြီး၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သော အသံမှာ သူ၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

“မြောင်လေး... စိတ်မလောနဲ့ဦး... သခင်ကြီးက စာရင်းတွေ အားလုံးကို နောက်မှ ရှင်းမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ...”

သခင်ကြီး၏ အမိန့်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မြောင်လေးသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ပြန်၍ ဝပ်နေလိုက်တော့သည်။

သခင်ကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း မြောင်လေးသည် သူ၏ ခြေသည်းများကို လျက်ကာ ဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

‘တကယ်တော့... သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင် လှုပ်ရှားဖို့ မလိုပါဘူး... ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်က မဟာမိစ္ဆာကြောင်ကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ ငါက ဒီမှာရှိတဲ့သူအားလုံးကို လက်သည်းတစ်ချက်ထဲနဲ့ သတ်ပစ်လို့ ရတာပဲ...’

အခန်း ၅၃ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၅၄ - ဆက်တိုက်အောင်ပွဲများနှင့် တုန်းဖန်းမင်၏ ဒေါသ

စုဝမ်ယီသည်လည်း မြင်းနက်ကြီး၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ပြောကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

မြောင်လေး ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ရတော့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်သတ်လိုက်မည်ဆိုပါက မိသားစုသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏နောက်ကျောတွင် နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင် ရှိနေသော စုဝမ်ယီကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိထက် သာလွန်နေသော အင်အားတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

“သေပေတော့...”

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားနှင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဤဓားချက်မှာ အဟုန်ပြင်းသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ပင် ၎င်း၏ ဓားအလင်းတန်းများမှာ အဆုံးမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး လမ်းခုလတ်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားနှင့်အတူ တိုက်စားသွားတော့မည့်ပုံ ရှိ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ မိသားစုအစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော မြစ်ကြီးဓားသိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏ ဓားဆန္ဒမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသဖြင့် ငွေလမင်းမြို့တော်၏ ထိပ်သီးဓားသိုင်း ဆယ်ခုစာရင်းတွင် ပါဝင်ပေသည်။

စုဝမ်ယီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသောခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ဓားအလင်းတန်းအတွင်း၌ နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ပုံရိပ်ယောင် ကိန်းအောင်းနေခဲ့၏။

ထိုခဏချင်းမှာပင် နဂါးနတ်ဘုရား ဓားအလင်းတန်းမှာ တောက်လောင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထက်မြက်လှသဖြင့် မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ပိုင်ယွမ်ရှန်း၏ တိုက်ကွက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဟုန်ပြင်းသည့် မြစ်ကြီးသဖွယ် အလင်းတန်းများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ပိုင်ယွမ်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ဓားကို အလျင်အမြန် မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်၏။

ဓားနှစ်လက် ထိတွေ့သွားကြသည်။

“ဘုန်း...”

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခုမှာ သူ၏ထံသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ပိုင်ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားခြင်းပင်။

စင်မြင့်အောက်တွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ သူ့အား ဖမ်းယူရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ပျံတက်သွားခဲ့၏။

ပိုင်ယွမ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်ပြီး သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပျံတက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

“မင်း ရှုံးသွားပြီပဲ... ပြန်တက်လာဖို့ မလိုတော့ပါဘူး...”

စုဝမ်ယီသည် စင်မြင့်၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသောခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားကို ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သူ့အား ငုံ့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

‘ငါ ရှုံးသွားပြီ ဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...’

ပိုင်ယွမ်ရှန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။

စုဝမ်ယီက ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနှင့် သူ့အား စင်မြင့်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ အိမ်မက်ပင် မမက်ဖူးပေ။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။ တကယ်ကို အရှက်ခွဲခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“ကျွန်တော် ရှုံးပါတယ်...”

ပိုင်ယွမ်ရှန်းသည် ပြိုင်ပွဲ၏ စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။ သူသည် သွေးစွန်းနေသော တံတွေးကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“စုဝမ်ယီ အနိုင်ရရှိပါတယ်...”

ဒိုင်၏ အသံမှာ ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာရင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဝါး... အစ်မစုက တကယ်ကို သန်မာတာပဲ... မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၄ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ စင်မြင့်ပေါ်က လွင့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ...”

လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှနေ၍ ချန်လုတျဲက လက်ခုပ်တီးလျက် အော်ဟစ်အားပေးနေ၏။

သူသည် အစ်မစု၏ ခွန်အားကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ သန်မာလိမ့်မည်ဟုမူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

‘ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို သန်မာလွန်းတာပဲ...’

ပွဲကြည့်စင်မြင့်အတွင်း၌ အိုယန်ရှို့သည် စုဝမ်ယီကို ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာနှင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ပိုင်ယွမ်ရှန်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်၏။ သူတို့မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး ဓားသိုင်းချင်းလည်း မကြာခဏ ယှဉ်ပြိုင်လေ့ရှိကြသည်။ ပိုင်မိသားစု၏ မြစ်ကြီးဓားသိုင်းမှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ၎င်း၏ အင်အားမှာလည်း ပြင်းထန်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤ နုနယ်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်က ပိုင်ယွမ်ရှန်းအား ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနှင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ ကန်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားနေသည်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သင့်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပေသည်။

စုဝမ်ယီသည် နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပွဲကြည့်စင်မြင့်ဆီသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့၏။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်...”

ရှောင်ချူမော့က စုဝမ်ယီကို လှမ်းကြည့်ကာ တောက်ပသော အပြုံးနှင့်အတူ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စုဝမ်ယီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အား လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်သွားခဲ့၏။

ရှောင်ချူမော့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

တုန်းဖန်းကျောက်သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အမူအရာနှင့်အတူ သူ့အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

“စုဝမ်ယီ... မင်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး...”

“ဘာလဲ... ကျွန်မကို စမ်းသပ်ချင်လို့လား...”

စုဝမ်ယီက မေးမြန်းလိုက်၏။ တုန်းဖန်းကျောက်၏ ပြုံးစစနှင့် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှသော အမူအရာများကြောင့် သူသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“အခွင့်အရေး ရလာမှာပါ...”

တုန်းဖန်းကျောက်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။ ထိုအချိန်တွင် ဒိုင်က သူ၏အမည်ကို ခေါ်လိုက်သဖြင့် သူသည် ဒုတိယမြောက် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ နံပါတ် ၄ ပြိုင်ပွဲဝင် ဆွေရှောင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှ ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက် ဆွေရှောင်ရန်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့၏။ တုန်းဖန်းကျောက်သည် အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ရှောင်ချူမော့က သူ့အား အရေးမစိုက်သော အကြည့်နှင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် စကားမျှ မဆိုပေ။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားပြီးသားသူများ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အရသာ ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်သူ ဆယ်ဦးရှိပြီး အမှတ်ပေးစနစ်ကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။ အိုယန်ရှို့နှင့် တုန်းဖန်းကျောက်တို့မှာ ရှောင်ချူမော့နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်မျှ ဟန်ဆောင်ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီးနောက် အရှုံးပေးကြမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာမူ ရှောင်ချူမော့၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ကြပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ပိုင်ယွမ်ရှန်းမှာ သူ၏ အရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် ပြိုင်ပွဲမှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့သဖြင့် ပြိုင်ပွဲဝင် ကိုးဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ဤသည်က ပြိုင်ပွဲကို ပိုမိုမြန်ဆန်သွားစေ၏။

ပထမအကျော့ ပွဲစဉ်များမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယအကျော့ကို စတင်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း စုဝမ်ယီသည် ပထမဆုံး ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာမူ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တုန်းဖန်းကျောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

တုန်းဖန်းကျောက်မှာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၅ ၌ ရှိနေသဖြင့် သူ့ထက် အဆင့်လေးဆင့်စာမျှ သာလွန်နေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိုင်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး ဓားများကို ဆွဲထုတ်လျက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အဝေးမှနေ၍ အကဲခတ်နေကြသည်။ ကြီးကျယ်သော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ မကြာမီ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်တော့မည့်ပုံ ရှိ၏။

ပွဲကြည့်စင်မြင့်အတွင်း၌...

“မိသားစုခေါင်းဆောင်တုန်းဖန်း... ခင်ဗျား နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲနော်...”

အိုယန်ကျန့်ထျန်းက တုန်းဖန်းမင်ကို စောင်းကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်လှုပ်ရှားတယ် ဟုတ်လား... ငါကလား... မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ငါ့သားကို အနိုင်ယူလိမ့်မယ်လို့လား... ရယ်စရာတွေ ပြောမနေပါနဲ့...”

တုန်းဖန်းမင်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း အရေးမစိုက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲလော့သည် ရှောင်ရင်းဟောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီလူငယ် နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ...”

ရှောင်ရင်းဟောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“တုန်းဖန်းကျောက်ဟာ တုန်းဖန်းမိသားစုရဲ့ ဓားသိုင်း အနှစ်သာရတွေကို ကောင်းကောင်း ကျွမ်းကျင်ထားပြီးသားပါ... သူ စုဝမ်ယီကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တုန်းဖန်းမိသားစုဘက်မှနေ၍ ရပ်တည်ပေးရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

“ဟားဟားဟား...”

အကြီးအကဲလော့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးသာ တုန်းဖန်းကျောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အထူးအနေဖြင့် သူ့အား အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပေလိမ့်မည်။ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ သာ ရှိသေးသော်လည်း အဆင့် ၅ ရှိသောသူကို အနိုင်ယူနိုင်သည့် စွမ်းရည်မျိုးမှာ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းအတွင်းမှာပင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် စုဝမ်ယီနှင့် တုန်းဖန်းကျောက်တို့သည် တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် တိုက်ပွဲကို စတင်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။

တုန်းဖန်းကျောက်၏ ဝိညာဉ်လိုက်လံသုတ်သင်ခြင်းဓားသိုင်း၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ မြန်ဆန်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပထမဆုံး တိုက်ကွက်ကို စတင်လိုက်သည်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးဘဲ သုတ်သင်ပစ်သည်အထိ မနားတမ်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

မနားတမ်း စီးဆင်းလာသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ အသက်ကို လိုက်လံနှိုက်ယူနေသော တစ္ဆေပုံရိပ်များကဲ့သို့ပင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားတော့သည်။

တုန်းဖန်းကျောက်၏ ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း စုဝမ်ယီသည် သူ၏ နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

သူသည် မြောက်များစွာသော နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ဝေ့ဝဲနေတော့သည်။

ဤသည်က တုန်းဖန်းကျောက်၏ ဓားချက်တိုင်းကို လေထဲတွင်သာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

တုန်းဖန်းမင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်ပေါ်က ပုံရိပ်နှစ်ခုကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ညိုမည်းနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ဝင်းလက်နေခဲ့၏။

“စုဝမ်ယီ... ရှောင်မနေနဲ့တော့...”

တုန်းဖန်းကျောက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားအလင်းတန်းများမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲနေမိ၏။ သူသည် ဓားချက်များစွာကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ချက်ကလေးမျှပင် ပြိုင်ဘက်၏ ဝတ်စုံကို မထိနိုင်ခဲ့ပေ။ ဝိညာဉ်လိုက်လံသုတ်သင်ခြင်းဓားသိုင်းတွင် စုစုပေါင်း တိုက်ကွက် ရှစ်ဆယ့်တစ်ကွက် ပါဝင်ပေသည်။ ဤတိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် လေးဆယ့်ကိုးကွက်အထိ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူသာ ဤရှစ်ဆယ့်တစ်ကွက်လုံးကို အသုံးပြုပြီးသည်အထိ စုဝမ်ယီကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပါက ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်အသုံးပြုသည့်အခါတွင် ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။ ဤဓားသိုင်းမှာ ချီစွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တုန်းဖန်းကျောက်မှာ အလွန်ပင် မှားယွင်းစွာ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်၏။

သူ ပထမအကျော့ တိုက်ခိုက်မှုများကို မပြီးဆုံးမီမှာပင် စုဝမ်ယီသည် သူ၏ ဓားသိုင်းအတွင်းက အားနည်းချက်များစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို စတင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသောခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားမှာ ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဓားချက်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ခဏချင်းမှာပင် တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်တစ်ခုလုံးမှာ နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဓားအလင်းတန်းနှင့် နဂါးနတ်ဘုရားပုံရိပ်များ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ခေတ္တမျှ ပွင့်ဟသွားသော ဟာကွက်တစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်လိုက်လံသုတ်သင်ခြင်းဓားသိုင်းမှ ဖန်တီးထားသော ထူထပ်လှသည့် ဓားအလင်း ကာရံကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

နက်ရှိုင်းသောခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားမှာ အထက်မှနေ၍ ပိုင်းချလိုက်၏။

တုန်းဖန်းကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပြင်းထန်လှသော ဓားချီများစွာမှာ တုန်းဖန်းကျောက်အား ထိမှန်သွားခဲ့၏။ သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း နောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

ပွဲကြည့်စင်မြင့်အတွင်မှ ပုံရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပျံထွက်သွားခဲ့ပြီး တုန်းဖန်းကျောက်အား လက်မောင်းအတွင်းသို့ ဖမ်းယူလိုက်၏။

သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော သူ၏သားကို ကြည့်ရင်း တုန်းဖန်းမင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။

“မင်းလို ရက်စက်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ငါ ဒီနေ့ လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး...”

တုန်းဖန်းမင်သည် သူ၏ အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာနှင့်အတူ စုဝမ်ယီထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ထံမှ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အခန်း ၅၄ ပြီးပါပြီ။