အခန်း (၇၃-၇၅)

အခန်း ၇၃ - နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်၊ ငါးဆတိုး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေကြစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူငယ်များသည် ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့အား စတင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲမှာ နေနှင့်လ၏ အလင်းတန်းများကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်သည့် မြေကြီးတုန်ခါမတတ် အရှိန်အဟုန်နှင့် စတင်ခဲ့သည်။ မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းလဲထားသော ပါရမီရှင်တပည့်များမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာလှပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့အား တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးနေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှုရှိရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြပြီး အပြန်အလှန် ကူညီဖေးမနေကြသဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကဲကျူးမှာ အဝေး၌ ရပ်နေပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ပေ။ မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းလဲထားသော ပါရမီရှင်တပည့်များသည် ဆွေမျိုးသားချင်းကိုပင် မှတ်မိကြသူများ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍သာ သူသည် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်သွားမည်ဆိုပါက တိုက်ပွဲအတွင်း ကြားညပ်သွားမည်မှာ အသေအချာဖြစ်ပြီး ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရနိုင်ပေသည်။ ထိုသို့သေဆုံးရခြင်းမှာ အလွန်ပင် မတရားလှပေလိမ့်မည်။

ရီယွင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်၏။ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်တပည့်များသည် မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းလဲပြီးနောက် သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ နှစ်ဆ မြင့်တက်လာခဲ့ပေသည်။ သူတို့သည် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဆိုပါက လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ ရင်ဆိုင်နေရသော ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသာမက အသက်အန္တရာယ်ပါ စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

‘သူတို့ကို ကျင့်စဉ်သစ်အချို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်...’

ရီယွင်သည် မိမိဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ထိုခဏမှာပင် မြင့်မြတ်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းကျင့်စဉ်တစ်ခု၏ အမွေအနှစ်မှာ သူတို့၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးကြီး၏ အသံမှာ ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ဖျော့တော့စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

“သူတို့က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားအသွင် ပြောင်းလဲခြင်းကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်ကြပြီ... မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းပြီးနောက်မှာ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက နှစ်ဆ မြင့်တက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ထာဝရဂိုဏ်းတော်ကြီး တစ်ခုပဲ။ ငါတို့ဆီမှာ ဒါမျိုးတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် မရှိဘဲ နေပါ့မလဲ...”

ရီယွင်က ဆက်လက်၍ ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်ရဲ့ ပထမအဆင့်ပဲ... မင်းတို့ ဒါကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ကိုယ်တွင်းက သွေးနဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို လောင်မြိုက်စေပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ငါးဆအထိ မြင့်တက်စေလိမ့်မယ်...”

ငါးဆအထိ မြင့်တက်သွားမည်လော။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် ဤကျင့်ကြံခြင်းကျင့်စဉ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သူတို့၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ အလျင်အမြန်ပင် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်ကို ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် သင်ကြားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည့်အပြင် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို အသုံးပြုထားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

“ဘုန်း...”

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုစီ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ပါး နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။

“ဂီး...”

ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ ခေါင်းကို မော့ကာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ နဂါးဟိန်းသံများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြွယ်ဝလှသော သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များကို စတင်လောင်မြိုက်စေလေတော့သည်။ သူတို့မှာ နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇမှ ဆင်းသက်လာကြသူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်မှာ အနှိုင်းမဲ့ သန်မာပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လောင်မြိုက်စေခြင်းက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက်စေခဲ့၏။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းလာခဲ့လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေသော အကြီးအကဲကျူးမှာ ကိုယ့်မျက်စိကိုယ်ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တို့မှာ သူတို့၏ပတ်လည်တွင် သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များဖြင့် ဝိုင်းရံနေ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ပတ်လည်တွင် လွင့်မျောနေသော မြူခိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှိန်အဟုန်နှင့် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေလေသည်။ သူတို့၏ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များအတွင်း၌ နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ကူးခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏ မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလာပြီး အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေသော သူပင်လျှင် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားနေရပေသည်။

အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း အကြီးအကဲကျူး သိလိုက်၏။ သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ ဂိုဏ်းတူတပည့်များနှင့် ပတ်သက်သော သံယောဇဉ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများက ထိုလူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တို့ကို ဟန့်တားထားပေးစဉ်မှာပင် သူသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အကြီးအကဲကျူး စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင် ကြောင်နက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ သူ၏ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် သူ လန့်သွားရ၏။ ၎င်းက ဘယ်ကနေ ရောက်လာသနည်း။ သူသည် ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အလျင်အမြန်ပင် အာရုံခံကြည့်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ပင် ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ၎င်း၏အဆင့်ကို အာရုံခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သူ၏အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်။

“ပြေးမနေပါနဲ့တော့...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ အနက်ရောင် လက်သည်းများကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ချလိုက်၏။ အကြီးအကဲကျူးသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အပေါ်ကနေ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ချက် ကုတ်ခြစ်လိုက်ကာ အကြီးအကဲကျူး အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

မြင်းနက်ကြီးက ထိုကြောင်ကို မကျေမနပ်နှင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ကြောင်လေး... မင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်တဲ့ နည်းလမ်းက အတော်လေးကို စုတ်ပြတ်လွန်းတယ်...”

ထို့နောက် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အကြီးအကဲကျူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။ ထိုခဏမှာပင် အကြီးအကဲကျူးမှာ မီးခိုးပြာလေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကြေပျက်သွားလေတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက လျှာလေးထုတ်လိုက်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

“ဦးလေးမြင်းရယ်... ကျွန်တော့်မှာ ဦးလေးလို စွမ်းရည်မျိုးမှ မရှိတာကိုး...”

မြင်းနက်ကြီးက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆက်လက်၍ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့ဘက်က ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲဆီသို့သာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်လေသည်။

နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ရှုံးနိမ့်နေသော အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို ဆင်နွှဲလိုက်ကြလေသည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းထားသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှာလည်း ရူးသွပ်နေသူများကဲ့သို့၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်ကာ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်နေကြ၏။ လော့လီ၏ ဓားမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည့်တိုင် ထိုတပည့်မှာ သူ၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမအား ဓားဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်ရန် ကြိုးစားနေသေး၏။ ဤသည်မှာ အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်သော နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လော့လီမှာ နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်ရပြီး နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယခုအခါ ဤမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများသည် အသာစီးရရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော အသက်နဲ့လည်းပြီး တိုက်ခိုက်သည့်နည်းဗျူဟာကိုသာ အားကိုးနေကြရပေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအသာစီးရမှုမှာလည်း အမြဲတမ်း ပျောက်ကွယ်နေရ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ ပြင်းထန်ပြီး ထက်မြက်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် သူတို့၏ အဖော်များမှာ အဆက်မပြတ် ဒဏ်ရာရနေကြပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် လျော့နည်းလာနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်စာခန့် အချိန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

“ရွှပ်... ရွှပ်...”

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများ အားလုံးမှာ သွေးအိုင်များအတွင်းသို့ လဲကျသွားကြလေတော့သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ အသက်ကို ခပ်ဖွဖွ ရှူလိုက်ရင်း သူ၏ဓားပေါ်က သွေးစိမ်းများကို ခါချလိုက်၏။ သူသည် လော့လီကို ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော်တို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ သန်မာမယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

“ဟားဟား... ဟုတ်တယ်... သွေးနဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို လောင်မြိုက်စေတာက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ငါးဆအထိ မြင့်တက်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူး...”

လော့လီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် လဲကျနေသော တပည့်တစ်ဦးချင်းစီသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး အားလုံးကို ဓားဖြင့် နောက်ဆုံးအဆင့် အပြီးသတ် သတ်ဖြတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်ရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်များ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထက်ဝက်ကို လော့လီအား ပေးလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... ဘိုးဘေးကြီး ပြောတာက ဒါဟာ နဂါးပြောင်းပြန်ကျင့်စဉ်ရဲ့ ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာတဲ့... နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယအဆင့်၊ တတိယအဆင့်တွေကိုပါ တတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရဦးမှာပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကလည်း ဆက်ပြီးတော့ မြင့်တက်နေဦးမှာပဲ” ကျွင်းမော့ရှောင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားနှင့် ပြောလိုက်၏။

လော့လီက သူ့ကို မကျေမနပ်နှင့် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဒီသွေးနဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို လောင်မြိုက်စေတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မသုံးသင့်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံတွေက သန်မာတယ် ဆိုပေမဲ့လည်း ဒီလိုမျိုး ကုန်ခမ်းသွားတာကို အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

“လော့လီ ပြောတာ မှန်တယ်...”

အနက်ရောင် ရထားလုံးမှာ သူတို့အနီး၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီးနောက် ရီယွင်၏ အသံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အရင်က ငါ မင်းတို့ကို ဒီကျင့်စဉ်ကို မပေးခဲ့တာက မင်းတို့ရဲ့ အခြေခံကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပဲ...”

“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း စစ်မှန်သော နောင်တရမှုများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျွင်းမော့ရှောင်၏ စစ်မှန်သော အမှားဝန်ခံမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

စုဝမ်ယီသည် ရထားလုံးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလာ၏။ သူသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်လိုက်ပြီး လော့လီ၏ မျက်နှာပေါ်က သွေးစများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

“မောင်လေး... နေကောင်းရဲ့လား... မင်း သွေးနဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို အကြာကြီး လောင်မြိုက်စေခဲ့ရတာဆိုတော့ ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်နော်...”

စုဝမ်ယီက စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... စီနီယာအစ်မကြီး... ကျွန်မ တကယ်ပဲ အနားယူဖို့ လိုတယ်...”

လော့လီကလည်း သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ဝန်ခံလိုက်၏။

ဘိုးဘေးကြီး၏ အစောပိုင်းက ညွှန်ကြားချက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည့်အခါ လော့လီ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစိမ့်သွားလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤကျင့်စဉ်ကို အလွန် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင်သာ အသုံးပြုသင့်ပုံရပေသည်။ ခဏခဏ အသုံးပြုနေမည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံမှုအတွက် ထိခိုက်စေမည်မှာ အသေအချာပင်။

“မြင်းလေး... သွားပြီးတော့ အိုင်ထဲက အစီရင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ဦး...” ရီယွင်က ရုတ်တရက် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

မြင်းနက်ကြီးက ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဟလိုက်ရာ အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အကာအကွယ် အစီရင်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ရွှေရောင် အကာအကွယ် အစီရင်မှာ ကြေပျက်သွားလေတော့သည်။

“ဗွမ်း...”

ဧရာမ ငါးရောင်ခြယ် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ ရေထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး လူတိုင်းထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာလေသည်။

“သတိထားကြ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ကာ စုဝမ်ယီအား ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် ရှေ့ထွက် ရပ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း ၇၃ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၇၄ - ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း၊ ဘိုးဘေးကြီးကို လာလုတာလား

“ဘုန်း...”

ဧရာမ ငါးရောင်ခြယ် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ မြင်းနက်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းလျက် လူစကားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး... ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

“ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်နဲ့... ဒါက သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်မို့လို့ လုပ်ပေးတာပဲ...”

မြင်းနက်ကြီးက သူ၏ ကြီးမားလှသော သွားဖြူကြီးများကို ပေါ်အောင် ဖြဲပြရင်း ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်၏။

“ဒါက ငါးကြင်းကြီးလား...”

လူတိုင်းက အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ကြသည့်အခါမှ မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းနေသော သတ္တဝါကြီးမှာ ပေ ၇၀၊ ၈၀ ခန့် ရှည်လျားသည့် ငါးရောင်ခြယ် ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရတော့သည်။

ဤဧရာမ ငါးကြင်းကြီးမှာ ရွှေဝါရောင် ရှိပြီး တောက်ပလှသော ငါးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှနေ၍ ၁၀ ပေမှ ပေ ၂၀ ကျော်ခန့် ရှည်လျားသည့် ရွှေရောင် နှုတ်ခမ်းမွှေးနှစ်ပင်မှာလည်း ထွက်ပေါ်နေကာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေပေသည်။

“ဒါက... ဒါက ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၆ ကို ရောက်နေတဲ့ ငါးကြင်းကြီးလား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ ကလေးဆန်သော မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

“မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူက သခင်ကြီးလဲ...”

ဧရာမ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလိမ့်နေရင်း ၎င်း၏ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် လော့လီ၊ ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် စုဝမ်ယီတို့အား ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

ဤလူသား သုံးဦးစလုံးမှာလည်း နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် သူ့အနေနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ အနားသို့ တိုးကပ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသုံးဦး၏ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇမှာ ၎င်းထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မြတ်လှသဖြင့် ၎င်း၏စိတ်ထဲတွင် အလိုလို အညံ့ခံလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ့ကို မကြည့်နဲ့... ဘိုးဘေးကြီးက ရထားလုံးထဲမှာ ရှိတယ်...”

ငါးကြီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ကျွင်းမော့ရှောင်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် အလျင်အမြန်ပင် လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။

ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားလှသော ငါးကြီးတစ်ကောင် မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလိမ့်နေသည့် မြင်ကွင်းမှာ အတော်လေးကို ထူးဆန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ရေထဲ၌ ကူးခတ်နေမည်ဆိုလျှင် ထိုမျှအထိ ကြည့်မရဆိုးနေမည် မဟုတ်ပေ။

ရထားလုံးလား...။

ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းသည် ကျွင်းမော့ရှောင် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ရထားလုံးဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် စောစောက အနက်ရောင် ရထားလုံးကို စိတ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း အထဲတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အထဲမှာ တကယ်ပဲ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ ငါးကြီးမှာ သံသယဖြစ်နေသော်လည်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်း၏ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ရထားလုံးဆီသို့ တရွတ်တိုက် သွားလေတော့သည်။

အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွားဝါချင်နေတတ်သည့် ကြောင်နက်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။ “ဟေ့ ငါးကြီး... မင်းက လူအသွင် ပြောင်းနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။ မြန်မြန် ပြောင်းလိုက်စမ်းပါဦး။ မြေပြင်ကြီးတော့ မင်းကြောင့် ပြောင်ချောကုန်တော့မှာပဲ...”

“ဟားဟား... ငါးကြီး... မင်း မြန်မြန် ပြောင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် မြေစောင့်နတ်ကြီးရဲ့ ခေါင်းမှာ ဆံပင်တစ်ပင်မှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

မြင်းနက်ကြီးကလည်း ကြောင်နက်ကြီးနှင့် အပေးအယူမျှစွာ နှာမှုတ်လျက် ထောက်ခံလိုက်၏။

‘တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ကောင်တွေပဲ...’

ရီယွင်သည် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် ရထားလုံး၏ လိုက်ကာကို မလိုက်ပြီး အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့၏။

“ဒါက...”

ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝတ်စုံဖြူနှင့် ရီယွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် မှင်တက်မိသွားရပြီး ၎င်း၏ စိတ်အာရုံမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော သွေးဗီဇ ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤသည်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သာမန် နဂါးနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းကာလက အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော မဟာနဂါးနတ်ဘုရားများအနက် တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရပေသည်။

ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုမှာ နတ်ဘုရားနဂါးများ၏ သွေးသားတော်စပ်သော မျိုးနွယ်စုခွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇမှာ အလွန်ပင် ကျဲပါးလှသလို လက်ဆင့်ကမ်း မှတ်ဉာဏ်များမှာလည်း နည်းပါးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အနေနှင့် ရီယွင်အား နဂါးဘိုးဘေးနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူက ရီယွင်အား နဂါးဘိုးဘေး၏ လက်အောက်မှ မဟာနဂါးနတ်ဘုရား ဆယ်ပါးအနက် တစ်ဦးဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုသာ ခန့်မှန်းနိုင်လေတော့သည်။

“ရှူး...”

ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှည့်လိုက်ရင်း အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီးနောက် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ငါးရောင်ခြယ် နဂါးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်နှင့် အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။

လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ထပ်တလဲလဲ ဦးတိုက်တော့၏။

“ဘိုးဘေးကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ဘိုးဘေးကြီး ဟုတ်လား။ ကျွင်းမော့ရှောင်၊ လော့လီနှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြကုန်၏။ ဤငါးကြီး စိတ်ရူးပေါက်သွားသည်လား။ သူတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးကြီးကို ဘယ်လိုများ လာလုရဲရသနည်း။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လွန်လွန်းလှပေသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းအပေါ် ထားရှိသော အကြည့်များမှာလည်း မလိုလားအပ်သော အကြည့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

“ငါးကြီး... မင်း တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို ဘိုးဘေးလို့ လျှောက်ခေါ်လို့ မရဘူးလေ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လူငယ်အား မကျေမနပ်နှင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

သခင်ကြီး ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ ဤလူငယ်မှာမူ ရှေးဟောင်း ငါးရောင်ခြယ် နဂါးနတ်ဘုရား၏ ကျဲပါးလှသော သွေးဗီဇသာ ရှိသည့် ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းမျှသာ မဟုတ်ပါလား။ ဤမျှအထိ သာမန် ပါရမီမျိုးနှင့် သခင်ကြီးကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအား ဘိုးဘေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်နေရသနည်း။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုမျှအထိ အခွင့်ကောင်းယူနိုင်သော ကိစ္စမျိုး ဘယ်မှာ ရှိပါ့မည်နည်း။

ကြောင်နက်ကြီးသည် မိမိကိုယ်မိမိ အရှက်မရှိသူဟု အမြဲ ယူဆထားသော်လည်း သူ၏ အရေထူမှုမှာ ဤငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းလောက် မမီသေးကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ထိုစဉ်က ဦးလေးမြင်း၏ သန်မာလှသော ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်မည့်အစား သခင်ကြီး၏ ခြေထောက်ကိုသာ ဖက်တွယ်ခဲ့မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ မည်သို့လျှင် ဝံ့ရဲပါ့မည်နည်း။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ခြေထောက်ဆိုသည်မှာ တွေ့ကရာလူ ဖက်တွယ်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူက ထိုသို့လုပ်ရန် အရည်အချင်း မရှိပေ။

“ဘိုးဘေးဆိုတာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် အသိအမှတ်မပြုသင့်ဘူး... ငါက လူသားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းကတော့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကပဲ...”

ရီယွင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူငယ်အား မြေပြင်မှနေ၍ မလိုက်လေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။ နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇ၏ သိပ်သည်းဆမှာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရှိနေပြီး နဂါးဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အလွန်ပင် နီးစပ်နေခဲ့ချေပြီ။

နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် မည်သူမဆို သို့မဟုတ် နဂါးမျိုးနွယ် သွေးဗီဇ ပါဝင်နေသော မည်သည့် သက်ရှိမဆို သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော သွေးဗီဇ ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသွေးဗီဇ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည် ခုခံလိုစိတ် ရှိနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ရှေးဟောင်းကာလတွင် နဂါးဘိုးဘေး ပေါ်ထွန်းလာသည့်အခါ ၎င်းသည် ခေတ်အဆက်ဆက်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အုပ်စိုးခဲ့၏။ အကြေးခွံပါသော မည်သည့် မျိုးနွယ်စုမှ မနာခံဘဲ မနေရဲကြပေ။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်မှာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်က မမှားနိုင်ပါဘူး...”

လူငယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေရင်း ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် သူ၏ လက်အင်္ကျီဖြင့် မျက်ရည်များကို အမြဲတစေ သုတ်နေလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းနေမိ၏။ သူသည်လည်း ငါးရောင်ခြယ် နတ်ဘုရားနဂါး၏ သွေးဗီဇ အစအနလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ နဂါးနတ်ဘုရားများအကြားရှိ သွေးဗီဇ ဆက်နွှယ်မှု ခံစားချက်မှာ မမှားနိုင်ပေ။ သူကဲ့သို့ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇ ရှိသူတစ်ဦးအနေနှင့် ဤမျှအထိ အညံ့ခံလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေရခြင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မဟာနဂါးနတ်ဘုရား ဆယ်ပါးမှလွဲ၍ အခြားသူ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု သူ တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဤဝတ်စုံဖြူနှင့် သခင်ကြီးမှာ မဟာနဂါးနတ်ဘုရား ဆယ်ပါးအနက် တစ်ဦးဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထား၏။ သို့သော်လည်း ရှေးဟောင်းစစ်ပွဲတွင် မဟာနဂါးနတ်ဘုရား ဆယ်ပါးစလုံး သေဆုံးခဲ့ကြချေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝတ်စုံဖြူနှင့် သခင်ကြီး၏ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို မသိနိုင်တော့ပေ။

...

ရီယွင်သည် လူငယ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

“အခု ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းတွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး မဟုတ်လား...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူငယ်မှာ ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွားရပြီး သူ၏ မျက်ရည်များမှာ ပို၍ လျင်မြန်စွာ စီးကျလာလေတော့သည်။

“သခင်ကြီး...”

ကြောင်နက်ကြီး ခေါ်သကဲ့သို့ပင် လူငယ်ကလည်း ရီယွင်အား ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ငိုယိုလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုဟာ သောင်းနဲ့ချီတဲ့ အရေအတွက်ကနေ အခုတော့ ၂၀၊ ၃၀ လောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်...”

“မင်းမှာ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ရှိနေသေးတာလား...”

ရီယွင်၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူက အမှတ်မထင် မေးလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး...”

လူငယ်က ဆက်လက်၍ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ အခု ချန်းလန်မြစ်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ နေထိုင်ကြပါတယ်... ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းတစ်ခုက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း အစီရင်တစ်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို အဲ့ဒီမှာ ခိုလှုံခွင့် ပေးထားပါတယ်...”

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် အစက ဤငါးမှာ တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ချန်းလန်မြစ် အောက်ခြေမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး နေထိုင်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချန်းလန်မြစ်မှာ ဤနေရာနှင့် မဝေးလှဘဲ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီမျှသာ ဝေးကွာပေသည်။

ရီယွင်သည် အဝေးက အိုင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီအိုင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်း တစ်ပွင့် ရှိနေတယ်... မင်းတို့ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုထဲက တစ်စုံတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရနေလို့လား...”

လူငယ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားရ၏။

သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝတ်စုံဖြူနှင့် သခင်ကြီး၏ အမြင်မှာ အလွန်ပင် စူးရှလှပေသည်။ ဤ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းမှာ သူ့ အတွက် လိုအပ်နေသည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း ရီယွင်က ချက်ချင်း သိမြင်သွားခဲ့သည်။

ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် လူငယ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေခဲ့ပြီး ကုသဖို့အတွက် အဖိုးတန် ဆေးဝါးတွေ အမြဲတမ်း လိုအပ်နေခဲ့တာပါ... ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာလောက် ရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ယွင်မုန်တောင်ပေါ်က အိုင်အောက်ခြေမှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်း တစ်ပွင့်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါက မရင့်မှည့်ခင်မှာပဲ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းက လူတွေနဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ပါဘူး...”

စကားအဆုံးတွင် လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသော အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော နာကျည်းမှုများ ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။

အခန်း ၇၄ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၇၅ - ချန်းလန်မြစ်ထဲသို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ထူးဆန်းမှုများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခြင်း

ရီယွင်က သာယာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ရထားလုံးပေါ်မှနေ၍ အိုင်စပ်သို့ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အိုင်အောက်ခြေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် သုံးပေခန့် မြင့်မားပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါက်ရောက်နေပေသည်။ ကံမကောင်းသည်မှာ ဤခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းမှာ ရင့်မှည့်ရန်အတွက် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ လိုအပ်နေသေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“သခင်ကြီး...”

ငါးလုလင်သည် ရီယွင်၏နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် စကားပင် မပြောဝံ့ဘဲ ရှိနေလေသည်။

ရီယွင်က လက်ညှိုးနှင့် အသာအယာ ညွှန်လိုက်၏။ အိုင်ရေပြင်မှာ နောက်သို့ လိပ်တက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ဝဲဂယက်သဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တို့မှာ ပြောင်းပြန်လှန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ မှင်တက်မိသွားကြရလေသည်။

ရီယွင်သည် ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အစိမ်းနုရောင် ရေစက်ကလေးတစ်စက်ကို လောင်းချလိုက်၏။ သူက ထိုရေစက်ကို အသာအယာ ခါလိုက်ရာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကြာပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းလာကာ ထူးခြားလှသော ရနံ့များမှာလည်း ပျံ့လွင့်လာပေသည်။ လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်များ သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လန်းဆန်းသော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်ကြ၏။

ရီယွင်က သူ၏လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းမှာ သူ၏လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာလေသည်။

“ဒါကို သေချာသိမ်းထားပါ... ဒီခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းက အခု ရင့်မှည့်သွားပြီ...”

ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ဘေးနားရှိ ငါးလုလင်ထံသို့ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ငါးလုလင်မှာ ခဏချင်းမှာပင် မှင်တက်မိသွားရလေသည်။

‘ဝတ်စုံဖြူနဲ့ ဒီလူကြီးမင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်... ထူးဆန်းတဲ့ အစိမ်းရောင် ရေစက်ကလေးကို သုံးပြီး ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို ချက်ချင်း ရင့်မှည့်အောင် လုပ်လိုက်တာလား... တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ...’

ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် သူက လှည့်ကြည့်ကာ ငါးလုလင်အား ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“လမ်းပြပါ... မင်းတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို တွေ့ဖို့ ချန်းလန်မြစ်ဆီ သွားကြတာပေါ့...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး” ငါးလုလင်မှာ ပျာပျာသလဲနှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးစလုံးမှာ ရထားလုံးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် ရထားလုံး၏ အရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်ကာ လမ်းညွှန်ပေးနေသူမှာ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း လုလင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရီယွင်သည် ရထားလုံးအတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း အဝေးက မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေမိ၏။ ချန်းလန်မြစ် အောက်ခြေက ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုမှာ တကယ်တော့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ နဂါးကန်မှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့မှာ ထိုကန်အတွင်းရှိ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းအချို့၏ မျိုးဆက်များ ဖြစ်ကြ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ရီယွင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီသော ခရီးကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်၏ တစ်ဝက်ခန့် သောက်ရသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ချန်းလန်မြစ်မှာ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း အကြီးဆုံးမြစ်ဖြစ်ပြီး မိုင်တစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စု နေထိုင်သော ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းပျက်ကြီးမှာ ချန်းလန်မြစ်၏ တစ်နေရာရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် တည်ရှိနေလေသည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ...”

ငါးလုလင်က လှိုင်းထနေသော မြစ်ရေပြင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

ရီယွင်က ပြုံးလိုက်ရင်း မြစ်ရေအောက်ခြေသို့ သူ၏အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းပျက်ကြီးကို အကဲခတ်ပြီးနောက် သူက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိ၏။ သူ၏နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလျက် ဆို၏။

“ကောင်းပြီ... အောက်ကို ဆင်းကြတာပေါ့... မင်းတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး... သူ ဒီခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို အမြန်ဆုံး သုံးစွဲသင့်တယ်...”

မြင်းနက်ကြီးသည် ရထားလုံးနှင့်အတူ ချန်းလန်မြစ်အတွင်းသို့ ထိုးဆင်းသွားလေသည်။ ရထားလုံး၏ ပတ်လည်တွင် အလင်းအကာအရံတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ရေတစ်စက်မျှ အထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ပေ။ ငါးလုလင်မှာ မြင်းနက်ကြီးကို အလွန်ပင် အထင်ကြီးသွားရ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရထားလုံးမှာ မြစ်အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းပျက်ကြီးတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။ မြင်းနက်ကြီးက ၎င်းကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုသာ မဲ့လိုက်၏။ ကြောင်နက်ကြီးမှာမူ အလွန်ပင် သတိကြီးနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော သံသယဖြစ်ဖွယ် အနံ့ကို ရရှိထားသကဲ့သို့ သူ၏နှာခေါင်းမှာ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေလေသည်။

“ဦးလေးမြင်း... ဒီနေရာက တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ကိုယ်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့ရင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့...”

မြင်းနက်ကြီးက စိတ်ပျက်စွာ လှမ်းဟောက်လိုက်၏။

မြင်းနှင့် ကြောင်တို့၏ စကားပြောသံမှာ ငါးလုလင်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသဖြင့် သူ၏နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာရ၏။

သူတို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သည့် ဤရှေးဟောင်း အကြွင်းအကျန်များအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များမှာ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ညဥ့်နက်ပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများအကြား တိုက်ပွဲများကို မြင်တွေ့ရတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းအတွင်း ကျင့်ကြံသူများ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည့် ပုံရိပ်ယောင်များကို မြင်တွေ့ရတတ်ခြင်းတို့ ဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း တရားမှတ်နေစဉ်မှာပင် သူတို့၏မျက်စိရှေ့၌ တစ္ဆေပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာများမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများ၏ ကျန်ရှိနေသော စိတ်အာရုံများသာ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ ကပ်ညှိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် ညဘက်တွင် ပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ်သာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် အရေးကြီးသည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အားလုံးကို ပြောပြထားဖူးလေသည်။ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ၎င်းတို့ကို သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း လေကို ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းမှာ ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ကျင့်သားရသွားကြလေတော့သည်။

“ဟေ့... ဘယ်သူလဲ...”

အထက်မှနေ၍ အနက်ရောင် ရထားလုံးတစ်စီး ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဧရာမ ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်မှာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လျက် ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်ပါ...”

ငါးလုလင်က ရထားလုံးပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ရင်း ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းကြီးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“အော်... မင်းကိုး ဆဋ္ဌမညီလေးရဲ့... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရထားလုံး ရလာတာလဲ...”

ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်းမှာ လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

ရေအောက်တွင် ကင်းစောင့်နေသည့် အချိန်၌ သူတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့၏ မူလအသွင်အပြင်အတိုင်းသာ နေထိုင်လေ့ရှိကြ၏။ ဤသို့နေထိုင်ခြင်းက လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သလို သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအခြေအနေလည်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ... ကျွန်တော် ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ...”

ငါးလုလင်က ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို မြှောက်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

အခြားလူငယ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း ဂိုဏ်းဟောင်းရှိ အစီရင်၏ ထောင့်တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာနေပြီ... မြန်မြန် ဝင်ခဲ့တော့”

ငါးလုလင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူသည် ရထားလုံးပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ အတွင်းဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာလည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာ၏။ ၎င်းသည် လှုပ်ရှားသွားလာရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေလေသည်။ ၎င်း၏နှာခေါင်းမှာ အဆက်မပြတ် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေပြီး ကြီးမားလှသော မျက်လုံးများအတွင်း၌လည်း အပြာရောင် လျှပ်စီးပန်းပွင့်လေးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေပေသည်။

‘ဦးလေးမြင်း... ဘာတွေ မြင်နေရလို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်းနိမ့်နေသေးတာ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... အခုထိ ငါ ဘာမှ မမြင်ရသေးဘူး...’

ကြောင်နက်ကြီးက စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ထို့နောက် သူသည် သခင်ကြီး၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသော နတ်ဘုရားသားရဲများကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ မနာလိုဖြစ်သွားရပြန်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော လှုံ့ဆော်မှုကို ရရှိသွားပုံရသည့် ကြောင်နက်ကြီးမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သခင်ကြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်ပေးထားသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအင်များကို စတင် စုပ်ယူလေတော့သည်။

အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာက အကြွင်းအကျန်များကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် အတွင်းဘက်၌ ကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရှိနေသေးသော ခန်းမကြီးအချို့ ရှိနေသေးပေသည်။ ရီယွင်သည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူသည်လည်း ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်နေမိသည်။ ငါးလုလင်က လမ်းပြပေးနေပြီး ရီယွင်က နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။ ရီယွင်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတတ်ပေသည်။ ဤရှေးဟောင်းဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ အချို့ ရှိနေပေသည်။

လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ ရီယွင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းလျက် အသက်ရှူရုံမျှသာ ရှိတော့သည့် ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ ပေ ၄၀ ကျော် ရှည်လျားသည့် ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်ဖြင့် ရှိနေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အကြေးခွံများမှာ အရောင်အဝါများ ကင်းမဲ့လျက် မွဲပြာရောင် သန်းနေခဲ့ချေပြီ။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ...”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ငါးလုလင်မှာ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲက ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ခုနစ်ရောင်ခြယ် ရွှေကြာပန်းမှ ထူးခြားသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာ၏။ သူသည် ထိုရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏စိတ်အစဉ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် နိုးကြားလာပေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် မီတာအနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို သတိထားမိသွားလေသည်။

အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငါးရောင်ခြယ် နဂါးတစ်ပိုင်းငါးကြင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ မျက်တောင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်မိပြီး ငါးလုလင်အား အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဆဋ္ဌမညီလေး... မြန်မြန်... ဟိုဘက်အခန်းထဲက လေးထောင့်စပ်စပ် အနီရောင် သစ်သားသေတ္တာကို သွားယူစမ်း”

ငါးလုလင်မှာ ကောင်းစွာ နားမလည်သော်လည်း ဘေးအခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အနီရောင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့၏။

“မြန်မြန်... အဲ့ဒါကို ဖွင့်လိုက်စမ်း”

အိုမင်းနေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မသိသာသော ခွန်အားတစ်ရပ်၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အိုမင်းနေသော လူအိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ငါးလုလင်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ထိုအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မှင်တက်မိသွားရလေသည်။ ပန်းချီကားထဲက လူမှာ သူ၏ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူကြီးမင်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း ၇၅ ပြီးပါပြီ။