လေပြင်းများထန်လာသည့် ဟုန်ကျယ်

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၊ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌

ခေါင်းဆောင်ထိုင်ခုံပေါ်တွင်၊ ဖန်းဘိုယန်၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်မှိတ်ထားလျက်ရှိပြီး၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာစီးဆင်းနေသော သဲများကဲ့သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယန်ယွင်ဟန်သည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် မှင်သက်စွာရပ်နေပြီး၊ မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ သူ၏ ရှေ့ရှိ အကြီးအကဲများစွာထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"မင်းတို့က သူ့ကို ဒီလိုစောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလား။"

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြားထိုင်နေကြပြီး၊ အသံထွက်အောင် အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

ဤ မြောက်ပိုင်းဟုန်ကျင့်ကြံသူ၏ ပုံရိပ်ယောင်လှည့်ဖျားခြင်းအတတ်ပညာသည် ဝါရင့်အတွေ့အကြုံရှိသော ဤအဘိုးအိုများကိုပင် အလွယ်တကူ လှည့်စားသွားခဲ့လေသည်။

"သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

အကြီးအကဲတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်၏။ "သူက ငါတို့ဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုခုကိုများ လိုချင်နေတာလား။ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ယောက်က ဒီလောက်လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ တကယ်ပဲ ခိုးရဲပါ့မလား။"

"ဟက်..."

ယန်ယွင်ဟန်သည် ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး၊ နဖူးကို ရိုက်ကာ နောက်သို့ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ယိုင်ထွက်သွားရင်း လောကကြီးတစ်ခုလုံး သူ၏ ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ရှန်းယီကို မြင်သောအခါ ဖန်းဘိုယန်သည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြောင်းကိုပြန်လည်သတိရမိပြီး၊ ယခင်က ယန်ချုံကျန်း ပြောပြခဲ့သော ကိစ္စရပ်များနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောမိသွားသောအခါ၊ ဤ အကြီးအကဲကြီးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ထိပ်သီးကြီးနှစ်ဦးမှ အခိုင်အမာထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် အထင်သေး၍ရသည့် အင်အားစုငယ်လေးတစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ သာမန် ဖန်းဘိုယန် တစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်နေစရာမလိုပေ။

မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူတို့က အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

သို့သော် အကယ်၍ ရွှယ်ယန် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဆိုလျှင်၊ ထို့အပြင် ဤအကောင်က နားထဲသို့ လေမှုတ်ကာ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးနေမည်ဆိုလျှင်...

ယန်ယွင်ဟန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဝါးထဲရှိပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်လာခဲ့၏။

"ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားအကြောင်းကြားမယ် မင်းတို့အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြ၊ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားရဘူး"

ဤသည်မှာ တာအိုကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ပြဿနာမဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မဖြစ်မနေပင့်ဖိတ်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ယွင်ဟန်သည် ထို တာအိုရောင်းရင်းရှန်းကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရန် မမျှော်လင့်ရဲတော့ပေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူတို့၏ တာအိုကလေးငယ်ကို ဤရွှံ့နွံထဲမှဦးစွာ ဆွဲထုတ်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးနှင့် အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းတို့အကြား အငြင်းပွားမှုတွင် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းကို လုံးဝ မပတ်သက်စေရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ဖန်းဘိုယန်သည် ရှန်းယီနှင့် တွေ့ဆုံပြီးလောက်ပြီဖြစ်ရာ၊ ယန်ချုံကျန်းအနေဖြင့် မည်သို့သောစိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်များ ကျူးလွန်မိမည်ကို သူ အလွန် စိုးရိမ်နေလေသည်။

အကယ်၍ ပဋိပက္ခအစစ်အမှန်သာ ဖြစ်ပွားလာခဲ့လျှင်၊ ဤဧရာမအင်အားစုကြီး နှစ်ခုစလုံးမှာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရန်စရန် တတ်နိုင်သော အရာများ မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ယန်ယွင်ဟန်သည် ပြတ်သားစွာလှည့်ကာ ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေပုံရသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ခန်းမတံခါးဝ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ချုံကျန်း"

ယန်ယွင်ဟန်သည် အံ့ဩတကြီး အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၏ အနောက်သို့ စိတ်အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ တာအိုရောင်းရင်းရှန်းနှင့် ဖန်းဘိုယန် နှစ်ဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"လူစုခွဲလိုက်ကြတော့။"

နွမ်းနယ်နေပုံရသော ယန်ချုံကျန်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများပြည့်နှက်နေသော အကြီးအကဲများကို ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် မကြာခင်အချိန်က ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း ရှန်းယီရောက်ရှိနေခဲ့သည်ကို မသိရှိကြသကဲ့သို့၊ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှသော သူတို့၏ တာအိုကလေးငယ်ကို ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးပြသလာစေရန် မည်သည့်အရာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကိုလည်း မသိရှိကြပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက စကားပြောဆိုလိုခြင်း မရှိသောကြောင့် သူတို့လည်း ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းရဲတော့ဘဲ၊ မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားရုံသာ တတ်နိုင်ကြ၏။

ယန်ချုံကျန်းသည် ခေါင်းဆောင်ထိုင်ခုံဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီးနောက်၊ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာမှီချလိုက်ကာ နောက်ကျိနေသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟူး..."

"မင်း ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ" ယန်ယွင်ဟန်သည် စိုးရိမ်တကြီး လေများဖြင့်မုတ်ဆိတ်မွေးများကို မှုတ်ကာ စူးရဲစွာကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။

"ဖန်းဘိုယန် သေသွားပြီ။"

ယန်ချုံကျန်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။ သူ၏ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများသည် အကြီးအကဲကြီးကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားစေလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ယွင်ဟန်သည် ရှေ့သို့ လျှင်မြန်စွာခုန်အုပ်ကာ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုကိုပင်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တာအိုကလေးငယ်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာအသံကိုနှိမ့်၍ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း ရူးနေပြီလား မင်းက ပန်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်ဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား။ အရင်ကိစ္စကို ငါ လျစ်လျူရှုပေးခဲ့ပေမယ့် အခု မင်းက ဒီသန့်စင်တဲ့နေရာက အထက်အောက် ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေအားလုံးကို မီးတွင်းထဲ တွန်းပို့ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား။"

ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ နားထဲတွင် ကြားနေရသောဆူပူကြိမ်းမောင်းသံများကို နားထောင်ရင်း၊ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားနှစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"..."

ယင်းကို မြင်သောအခါ ယန်ယွင်ဟန်သည် စကားပြောဆိုမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သံသယအပြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားများကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ၎င်းတို့ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ လက်ဝါးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာလေတော့သည်။

ရှန်းယီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကိုကြောက်ရွံ့ခြင်းလော သို့မဟုတ် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ မသေချာပေ။

တူညီသော ကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ခု။ တစ်ခုတွင် တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကာလိပ် ပါရှိပြီး၊ အခြားတစ်ခုမှာလည်း တူညီသော လူတစ်ဦးတည်းထံမှ ရရှိလာခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဒါတွေ သူ မင်းကို ပေးခဲ့တာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

လက်ရန်းကို မှီကာ မတ်မတ်ထိုင်နေသော ယန်ချုံကျန်းက ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာကြီးက တကယ်ကို တော်တော်လေး ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ။"

သူ၏ နှလုံးသားက တောင့်တနေခဲ့ရသော အရာကို တာအိုရောင်းရင်းရှန်းက အလွယ်တကူပင် ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

ယန်ချုံကျန်းကို ပို၍ ဝမ်းနည်းစေသောအရာမှာ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ပြဿနာတစ်ခုအဖြစ် မမြင်မိခြင်းပင်။ တစ်ဖက်လူနှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆို ဆက်ဆံပြီးနောက်၊ ဤအရာအားလုံးသည် တာအိုရောင်းရင်းရှန်းအတွက် ထိုက်တန်မှန်ကန်ကြောင်း သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ရဲရင့်ပြီးတရားမျှတသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း၊ တာအိုကလေးငယ်ဟူသော သူ၏ အခန်းကဏ္ဍက ကန့်သတ်ထားမှုကြောင့် သူ၏ မူလစရိုက်လက္ခဏာများစွာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရလေပြီ။

အကယ်၍ သူသာ ချုပ်ချယ်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ထက်ရှိ တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကို သူလည်း လက်သီးဖြင့် ထိုးပစ်ခဲ့မိမည်လော... ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

"..."

ယန်ယွင်ဟန်သည် သူတို့၏ တာအိုကလေးငယ်အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေသည်။

တစ်ဘက်လူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ပါရမီ နှစ်ခုစလုံးတွင် ကျော်လွန်ခံရခြင်း၏ အရသာမှာ၊ မိမိဘက်ကကျေးဇူးတင်ရှိရမည့်သူ ဖြစ်နေပြီး ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် နည်းလမ်းမရှိခြင်းနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ခံရခက်လှပေသည်။

"တကယ်လို့ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းက တရားမျှတမှုလာရှာမယ်ဆိုရင်၊ ဒီကျောက်စိမ်းပြားတွေကို သူတို့ဆီ ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင်ကူညီပေးတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခုအနေနဲ့ သဘောထားပေးပါ။" ယန်ချုံကျန်းက တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်၊ အကြီးအကဲကြီးအပေါ်သို့ လွှဲချလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ယွင်ဟန်သည် ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်လေ၏။ "သူတို့ တရားမျှတမှု လာရှာမယ့်အချိန်ထိ ငါတို့ စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ဘက်က ပိုပြီး တက်တက်ကြွကြွလှုပ်ရှားဖို့ လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်။"

ယန်ချုံကျန်းသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြောဘဲ၊ လာမည့်အရာများကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေတော့သည်။