ငွေမလိုဘူးဆိုရင် အခြားနည်းလမ်းရှာတာပေါ့

"တာအိုကလေးငယ် လု၊ ခဏလောက် အချိန်ရနိုင်မလား။"

အရပ်မောင်းကောင်းကာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် ကျုံးရှို့က ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ဟန်ရှိသောမျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားဆဲဖြစ်ကာ "ဒီလမ်းက ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ဆီကို သွားတဲ့လမ်း မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်ပါရဲ့။" ဟု ဆိုလေသည်။

"..."

လုမင်ချွမ်းသည် တစ်ခဏမျှအံ့အားသင့်သွားပြီး၊ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ လူရိုင်းများသည် ဤမျှ အကဲခတ်စွမ်းရည် ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

သို့သော်ငြားလည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှ ပြာယာခတ်သွားခြင်းမရှိဘဲ အပြုံးဖြင့်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။ "ကျုပ်တို့က သတင်းအချက်အလက်တချို့သွားယူဖို့ လမ်းနည်းနည်း ကွေ့လိုက်ရုံပါ။ တာအိုညီကိုလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျုပ်တို့က ဒီအလုပ်နဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတာလေ။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ အလျင်လိုနေတယ်ဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းကို အရင်ပြန်နှင့်လို့ ရပါတယ်။"

အကယ်၍ အခြားသူများသာဆိုပါက ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်အားအနှောင့်အယှက်ပေးရာ ရောက်မည်စိုးသဖြင့် ငြင်းဆန်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

အစမှ ယခုအချိန်အထိ၊ ကျုံးရှို့သည် မည်သည့်အခါကမျှ ရိုင်းပျစွာပြုမူဆက်ဆံခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူက တစ်စုံတစ်ရာ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

"ကျုပ် တကယ်ပဲ အလျင်လိုနေပါတယ်။ တာအိုကလေးငယ်လု နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

လုမင်ချွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကာ ဦးတည်ရာလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက နောက်ပြောင်လိုသောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသောကြည်လင်သည့် ရေပြင်ကြီးဆီသို့ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်၏။

ဤတောင်ပိုင်းဟုန်မှ လူရိုင်းများသည် ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်း၏ ဤဒေသများတွင် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်က မည်မျှဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားကြောင်းကို လုံးဝ သိရှိထားပုံ မပေါ်ချေ။

ရေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူတို့ မည်သည့်နေရာမှစ၍ တိုက်ပွဲဝင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ မည်သူကမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရုံမျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး အိုးထဲမှ လိပ်ကို ဖမ်းမည်လော။ ဤလူများသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးစွာ တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်သည် နဂါးနန်းတော်အတွက် လမ်းပြပေးရုံသက်သက် တာဝန်ယူထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ထက်ပို၍ မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။

ယခင်ကဆိုလျှင်မူ၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်သည် ဤကဲ့သို့သောကိစ္စရပ်များတွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် အမှန်တကယ်ပင် ရဲဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကွဲပြားခြားနားနေလေပြီ။

တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ နဂါးနန်းတော် နှစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ၊ အစိမ်းရောင် ဖီးနစ်ငှက်၊ နှင်းကျား နှင့် အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းတို့ အပါအဝင် ရန်သူများအလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှပေသည်။

ဤသတင်းအချက်အလက် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင်၊ သူတို့သည် အဆပေါင်းများစွာ အမြတ်အစွန်း ထုတ်နိုင်ပေသည်။

နေရာအနှံ့တွင် ရန်သူများ ဖန်တီးနေခြင်းသည်၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သေတွင်းတူးနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

"ဟူး... ကျုပ်တို့ ရောက်ပါပြီ။"

လုမင်ချွမ်းသည် တိမ်တိုက်များအလယ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ခရုသင်းတစ်ခုကို မဆိုင်းမတွပင် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ သူများကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ချေ။ တိတိကျကျ ဆိုရသော်၊ ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်မှစ၍ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ဤလူရိုင်းများအပေါ် သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုစိုက်မှုမရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ်နှစ်ပါးအား ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်သာ ကြည့်နေကြပြီး၊ လှုပ်ရှားရန် သို့မဟုတ် ထွက်ခွာသွားရန် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိဘဲ လေဟာနယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေကြလေသည်။

"မင်းတို့တွေ ရူးနေကြပြီပဲ။"

ခရုသင်းထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ တိုက်ကျင်းရှူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖွဖွချလိုက်ပြီးနောက် ကျုံးရှို့နှင့်အတူ သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သာမန်ယုတ္တိဗေဒအရ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင်၊ တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော် တစ်ခုတည်းကသာ သားတော်ခုနစ်ပါးအား ယှဉ်ပြိုင်ရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင်၊ ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်း၏ ချီမိသားစုသည် ယခုမှ အဘယ်ကြောင့် အထက်တန်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်လှုပ်ရှားလာရသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

သားတော်ခုနစ်ပါးအား ကြီးမားသော ထိခိုက်နစ်နာမှုများဖြစ်စေခြင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ စာရွက်ပေါ်ရှိ အင်အားကိုကြည့်လျှင်ပင် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ထက် များစွာ သာလွန်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျားနှစ်ကောင်၏ ပဋိပက္ခတွင် အဖြေကား မပေါ်သေးချေ။ ဤသူများသည် မည်သို့သော အကြောင်းကြောင့် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဘက်ရွေးချယ်ရဲကြသနည်း။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေရန်ပင် မလိုအပ်ခဲ့ချေ။ လုမင်ချွမ်း၏ ဆုတ်ခွာရာ လမ်းကြောင်း အားလုံးကို ပြတ်သားစွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။

တာအိုလက်နက် တစ်ခုကိုပင် ထုတ်သုံးရန် မလိုအပ်ဘဲ၊ သူတို့၏ ခိုင်မာအားကောင်းသော အငွေ့အသက်များကပင် ထိုသူအား လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းကင်းမဲ့သွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့လေပြီ။

မြို့တော်သုံးခု အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားသည်၊ ကပ်ဘေးဒုက္ခများကို ကျော်ဖြတ်ရန်မလိုအပ်သော နတ်ဆိုးများအကြားတွင် သာမန်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ တောင်ပိုင်းဟုန်ဖြစ်စေ၊ မြောက်ပိုင်းဟုန် ဖြစ်စေ လူသားကျင့်ကြံသူများ အကြားတွင်မူ အလွန်တရာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ထိုသေခြင်းကပ်ဘေးဒုက္ခ ဟူသော အတားအဆီးကြီးမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ကျော်ဖြတ်၍ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များ အကြားရှိ ကွာဟချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆိုရလျှင်မူ... ပိန်လှီနေသော ကုလားအုတ်သည် မြင်းတစ်ကောင်ထက် ပို၍ ကြီးမားနေဆဲပင်။ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်လောက်လေးက တောင်ပိုင်းဟုန် ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ်များနှင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲမည်နည်း။

"..."

အနောက်ဘက်မှ လာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ လုမင်ချွမ်းသည် လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မစဉ်းစားခဲ့ချေ။ ကျန်ရစ်သော ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူများလည်း ထိုနည်းတူပင် အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ သူတို့၏ တာအိုကလေးငယ် ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန် မပေါ်ပေ။

ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းတွင် အခြေချနေထိုင်သော အင်အားစုများသာလျှင် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

ကျုံးရှို့၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးသည် လုမင်ချွမ်း၏ ပခုံးသို့ ထိတော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သောအမြန်နှုန်းဖြင့် ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းဖြူ ဒိုင်းလွှားတစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို မှောက်ထားသည့်နှယ် ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ ထိပ်ပိုင်းတွင်မူ အသက်ဝင်နေသော ရွှေရောင်နဂါးကိုးကောင်သည် လက်သည်းများ ဖြန့်ကားထားသည့် ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ခင်းကျင်းထားလေသည်။

ပုစဉ်းတောင်ပံတစ်မျှပါးလွှာပုံရသော ထိုကျောက်စိမ်းဖြူသည် ကျုံးရှို့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်အား အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် အနည်းငယ်မျှ ကွဲအက်သွားခြင်း မရှိသည့်အပြင်၊ တုန်ခါသွားခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။

လုမင်ချွမ်း၏ ပခုံးသည် လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ လင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ တာအိုကလေးငယ်၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ယင်းမှာ လုံးဝ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုအလား ရှိနေလေသည်။

တိုက်ကျင်းရှူသည်လည်း ကျောက်စိမ်းဒိုင်းလွှားနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားရာ၊ သူ၏ အငွေ့အသက်များ ပြန့်ကျဲသွားပြီး မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ၊ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤမှော်ရတနာထံမှ သိမ်မွေ့စွာထွက်ပေါ်နေသော နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်သည် ကျောက်းစိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူများ ဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

"ဟက်... နဂါးကိုးပါးကျောက်စိမ်းဖြူ ဒိုင်းကာ၊ နာမည်နဲ့ လိုက်အောင် အမှန်တကယ်ကို ဂန္ထဝင်မြောက်ပါပေတယ်" လုမင်ချွမ်းက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ရေပြင်ဆီသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ လုမင်ချွမ်းနဲ့ ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံသူများ၊ ချီသခင်လေးခုနစ်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်"

ဤအမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျုံးရှို့သည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ စဉ်းစားတွေးတောနေစရာ များများစားစား မရှိချေ။ အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်တွင် နဂါးသားတော်ခုနစ်ပါး ရှိပြီး၊ အားလုံးမှာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ မဟာနတ်ဆိုးကြီးများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

တိုက်ကျင်းရှူသည် သူ၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ လုမင်ချွမ်းကို အလေးအနက်ထား၍ နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကာ "မင်းတို့ရဲ့ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်က တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးဆီက လက်စားချေမှုကို ခံယူဖို့ တကယ်ပဲ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား။ အခုပဲ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီကို တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်ပြီး အသိပေးလိုက်ပါ၊ ညှိနှိုင်းဖို့ အချိန်ရနိုင်ပါသေးတယ်။ အမှားမလုပ်မိစေနဲ့။" ဟု ဆိုလေသည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် ခြောက်ပါး၏ ဒေါသအမျက်ကို အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ပင်လျှင် သေချာစွာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟတ်... ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား..." လုမင်ချွမ်းသည် အသံထွက်၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်များတဲ့ အင်အားစုတွေကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ထားလဲဆိုတာ မင်းတို့အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။"

ယင်းကို ကြားသောအခါ၊ ကျုံးရှို့နှင့် တိုက်ကျင်းရှူ နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး၊ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် အချင်းချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ကို အမြဲတမ်းရှုပ်ထွေးစေခဲ့သော အဖြေသည် တစ်ဖက်လူ၏ ယခုစကားထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေပုံရလေ၏။

သို့သော်လည်း တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် အမြဲလိုလိုပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်မှုကင်းရှင်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်နှင့်ပင် မင်းဘက်မင်းနေ၊ ငါ့ဘက်ငါနေဟူသော သဘောထားမျိုးဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

ခယ်မိသားစု အိမ်ရှေ့မင်းသားသာ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်မသွားခဲ့ပါက ယခု လက်ရှိ ပဋိပက္ခပင် ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ချေ။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အခြားသော အင်အားစုများကို မည်ကဲ့သို့များ စော်ကားမိနိုင်မည်နည်း။