အခြားနည်းလမ်းသုံးရတာပေါ့

"..."

ရှန်းယီသည် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်၏ ခြေသံလက်သံကောင်းပုံကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ပြီးနောက်၊ တစ်ဖက်လူအား ဆက်လက်စကားပြောခွင့် မပေးချင်တော့သဖြင့် သူ၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

သူသည် မိမိအား ဝိုင်းရံထားသော ကျောက်စိမ်းနံရံများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း

ရေပြင်အောက်မှ ပုံရိပ်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ အားလုံးမှာ ငါးကြေးခွံ သံချပ်ကာဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ထားသော နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးအိုများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့မှာ ဦးချိုတစ်ခုတည်း ပါရှိကာ၊ အချို့မှာ မုတ်ဆိတ်ရှည်များ ရှိကြ၏။

အားလုံးမှာ နဂါးမျိုးနွယ်ဝင် သွေးပါသူများ ဖြစ်ကြသည်။

အရေအတွက်မှာ နှစ်ဆယ်ထက်မနည်းရှိပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အငွေ့အသက်မှာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများထက်ပင် သာလွန်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အင်အားတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်မှသာ တူညီနိုင်မည့် စွမ်းအားပြသမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

"ဟော... အကြီးအကဲချီ ဘယ်မှာလဲ။"

လုမင်ချွမ်းနှင့် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်စုသည် ရိုသေဟန်ဆောင်လျက် ထိုပုံရိပ်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသော်လည်း၊ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြ၏။

ဤကိစ္စမှာ ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများသာမက အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းနှင့်ပါ ပတ်သက်နေသည်ဖြစ်ရာ၊ အကြီးအကဲချီ ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွက်လာသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

"အကြီးအကဲချီရဲ့ ကိစ္စတွေကို စုံစမ်းဖို့ဆိုတာ မင်းတို့နဲ့ထိုက်တန်လို့လား။" နတ်ဆိုးအကြီးအကဲများထဲမှ နဂါးသွေးအပါဆုံးဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သွင်ရှိသည့် ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ လူများကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "အကြီးအကဲချီမှာ အခုလောလောဆယ် တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေတယ်။ ဒီအလုပ်အတွက် ငါတို့တင် လုံလောက်တယ်။" ဟု ဆိုလေသည်။

"နားလည်ပါပြီ နားလည်ပါပြီ"

လုမင်ချွမ်းက တဟဲဟဲ ရယ်မောနေသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေလေပြီ။ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်သည် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်နှင့် ပူးပေါင်းရန် သူတို့၏ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူများကမူ လုံးဝ အရေးမစိုက်ကြချေ။

သူပေးခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည့်အရာက ဘာရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။

သူတို့၏ လက်ထဲတွင် နဂါးကိုးပါးကျောက်စိမ်းဖြူ ဒိုင်းကာနှင့် ရေနတ်ဆိုး စစ်သူကြီးများစွာ ရှိနေသဖြင့် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ လူရိုင်းများကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်မည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်အတွက် ဆုလာဘ်နှင့် အကာအကွယ်ပေးမည်ဟူသော ကတိကဝတ်များက မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။ အကြီးအကဲချီ မရှိဘဲ ဤစစ်သူကြီးများထဲမှ မည်သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်မည်နည်း။

လုမင်ချွမ်းက အတွေးများစွာ ရှိနေသော်လည်း "ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလူတွေကို နဂါးနန်းတော်ဆီ ခေါ်သွားဖို့ စစ်သူကြီးတွေကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့။ စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတုန်းမှာ တစ်ခုခု ရှုပ်ထွေးတာရှိရင် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ကို အချိန်မရွေး အကြောင်းကြားနိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အကြီးအကဲချီနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ချိန်းဆိုပေးစေချင်ပါတယ်။" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မဟာနတ်ဆိုးစစ်သူကြီးက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး "စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့၊ မင်းပြောတာတွေက အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု ဆိုကာ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဒိုင်းကာထဲတွင် ပိတ်မိနေသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ခန်းမသခင်လား၊ ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။" ဟု နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ဆိုလေသည်။

အားလုံးမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းလှပြီး တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်မှ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များပါဖော်ပြချက်များနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိချေ။

မောက်မာသော လိပ်နတ်ဆိုးများ သို့မဟုတ် ရက်စက်သောနဂါးနတ်ဆိုးများ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မပါရှိချေ။ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေခြင်းပင်။

ထိုရေနတ်ဆိုးများ၏ စကားကြောင့် တိုက်ကျင်းရှူနှင့် ကျုံးရှို့တို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ သို့သော်လည်း တောင်ပိုင်းဟုန် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သတ္တိရှိရှိပင် သူတို့အနောက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှန်းယီကမူ သူ၏ အမှတ်အသားကို ထုတ်ဖော်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ၊ သူ၏ လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဂျောက်

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ကျောက်စိမ်းအပိုင်းအစပေါင်းများစွာသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကြပြီး၊ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။

အသက်ဝင်လှသော ရွှေရောင်နဂါးကိုးကောင်မှာမူ ကြီးမားသောအလေးချိန်တစ်ခု၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျောရိုးများ ကျိုးကြေသွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းညူရင်း အမှိုက်ပုံတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားကာ ရေထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။

"..."

လုမင်ချွမ်း၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးတုများမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ကြောင်စီစီဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုခဏတာ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်မိခြင်းက လုမင်ချွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်စုတန်းများစွာ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဝေဝါးသွားစေခဲ့၏။ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ သစ်သားတုံးများကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိကြတော့သည်။

ရှန်းယီသည် ကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤကျောက်စိမ်းဒိုင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ခဲယဉ်းခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အားအင်အတော်အတန် သုံးစွဲလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးရှိ ယင်ယန်တံဆိပ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

တိန်း

ယင်ယန်တံဆိပ်၏ အစွမ်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူက စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး၊ကျောက်စိမ်းနက်က ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း... ငါ့ရဲ့ ခုနစ်ယောက်မြောက်သခင်လေးရဲ့ မှော်ရတနာကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့"

ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူများ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးများအတွက် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။

သို့သော်လည်း ရှန်းယီ၏ ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ လှုပ်ခါသွားပြီး၊ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ကျားခေါင်းကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံက ထိုပုံရိပ်အားလုံးကို သူ၏ ပါးစပ်ကြီးအတွင်းသို့ ဝါးမြိုလိုက်လေတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

ပုံရိပ် နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ လေထဲတွင်ပင် ရုတ်တရက် တန့်သွားခဲ့၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသဖြင့် တွန့်လိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ မျက်လုံးများမှာမူ အသက်မဲ့သကဲ့သို့ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြုတ်ကျသွားကြလေ၏။

ဤထူးဆန်းလှသော အခိုက်အတန့်တွင်

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နတ်ဆိုးအလောင်းများအားလုံးကို သူ၏ လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူ၏ ဘေးရှိ လူနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်ကာ "ကျုပ်တို့ ဆက်သွားကြမလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"..."

တိုက်ကျင်းရှူနှင့် ကျုံးရှို့တို့သည် ဘေးဘယ်ညာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ၊ စောစောက လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ပင်လယ်ပြင်မှာ ယခုအခါ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီးမှ "ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း" ဟု တုန်ရီသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်မိကြသည်။

မျက်နှာမှာ ရင်းနှီးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အမှန်တကယ်ပင် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မသွားဘူးဆိုရင်လည်း အခုပဲ ပြန်ကြတာပေါ့" ရှန်းယီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ထံမှ သတင်းအချက်အလက်ရနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများကို သုံးမည်ဆိုပါက ဤလူနှစ်ဦး ပါလာခြင်းမှာ အနည်းငယ်အဆင်မပြေ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် စီစဉ်တဲ့အတိုင်းပါပဲ" တိုက်ကျင်းရှူမှာမူ ငြင်းဆန်ရန် အနေအထားတွင် မရှိတော့ချေ။

ရှန်းယီသည် အမူအရာတစ်ချက်မျှ မပျက်ဘဲ လူပေါင်း ၄၀ ခန့်ကို သုတ်သင်ပစ်လိုက်ပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။