အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း (၁၇၁) အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မကို "ဆရာ" လို့ ခေါ်ကြည့်ပါ

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းကို ဘယ်သူသင်ပေးခဲ့တာလဲ"

နတ်မိမယ်ကျန်း၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရှောင်မိုနှင့် မည်မျှနီးကပ်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒီဓားသိုင်းလား၊ ကိုယ်တော် မင်းသားဘဝတုန်းက တောင်ပေါ်မှာ ကစားရင်း ပန်းချီသွားဆွဲဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မတော်တဆ လှိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲကို ကျသွားပြီး အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒီဓားသိုင်းက ကျောက်နံရံပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတာလေ။ ကိုယ်တော့်ဆီမှာ စုတ်တံနဲ့ မှင် အဆင်သင့်ပါသွားတော့ ကူးယူလာခဲ့တာ"

ရှောင်မိုက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မှင်သေသေနှင့်ပင် ဗြောင်လိမ်၏။

"အဲဒီကျောက်ကမ်းပါးက ဘယ်မှာလဲ" ဟု နတ်မိမယ်ကျန်းက ထပ်မံ ဖိအားပေး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်တော် မေ့သွားပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ်တော် အပြင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားချင်ခဲ့ပေမယ့် ထပ်ရှာလို့ မတွေ့တော့ဘူး"

"..." နတ်မိမယ်ကျန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူ၏စကားများကို နားထောင်ရင်း၊ သူ၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်းဖြင့်။

နတ်မိမယ်ကျန်းက သူ သူမကို လိမ်ညာနေသည်ဟု မထင်ခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက မြက်ပင်ဓားသိုင်းကို ထိုစဉ်က ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတစ်ခုတွင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက သူသည် ယခင်ဘဝမှတ်ဉာဏ်များကို အမွေဆက်ခံကာ မွေးရာပါ အသိပညာများနှင့်အတူ မွေးဖွားလာသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူမ အတွေးလွန်သွားခဲ့ပုံရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျင့်ကြံနေတဲ့ ဓားသိုင်းက အရမ်းကောင်းပါတယ်" နတ်မိမယ်ကျန်းက သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ပြဿနာတချို့ ရှိနေသလို ခံစားရတယ်"

"ပြဿနာ ဟုတ်လား" ဟု ရှောင်မိုက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

နတ်မိမယ်ကျန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည် "ဒါကို ပြဿနာလို့တော့ မသတ်မှတ်သင့်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းကို ကျွန်မ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမယ့် ခုနက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဟန်ပန်တွေကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ဒီဓားသိုင်းကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်လို့ရနိုင်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နတ်မိမယ်ကျန်းက သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ဖဝါးကို ရှောင်မိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ကာ မက်မွန်သစ်သားဓားကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

မျက်နှာဖုံးစကို တပ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နတ်မိမယ်ကျန်း၏ အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက မက်မွန်သစ်သားဓားနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို၏ရှေ့တွင် နတ်မိမယ်ကျန်းက သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

ရှောင်မို ခုနက ကျင့်ကြံခဲ့သော ဟန်ပန်များကို သူမက ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံတူကူးလိုက်လေသည်။

သူမက အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမက မူလဓားဟန်ပန်များကိုပင် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသေးသည်။

ယခင်က မြက်ပင်ဓားသိုင်းတွင် အဆင်မပြေဖြစ်နေသော အကူးအပြောင်းများက မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့သွားခဲ့လေသည်။

သူမက "မြက်ပင်ဓားသိုင်း" ကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

တစ်ဖက်လူက သူ ကျင့်ကြံနေသည်ကို တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်မျှသာ ကြည့်ခဲ့ရသော်လည်း ဓားဟန်ပန်များကို ဤမျှအထိ အတုခိုးနိုင်ပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ ဓားတာအိုပါရမီက အလွန်အမင်း ချဲ့ကားလွန်းနေပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး စမ်းကြည့်ချင်သလား"

နတ်မိမယ်ကျန်းက သစ်သားဓားကို ရှောင်မို၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကိုယ်တော် စမ်းကြည့်မယ်"

ရှောင်မိုက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ နတ်မိမယ်ကျန်း ခုနက ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ဓားဟန်ပန်များကို အတုခိုးလိုက်လေသည်။

"မှားတယ်"

ရှောင်မို ဓားနှစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် နတ်မိမယ်ကျန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ရှေ့သို့ တက်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီဓားချက်က မှားနေတယ်၊ နည်းနည်း ပိုမြင့်ရမယ်"

"ပြီးတော့ ဒီဓားက အရှင်မင်းကြီး ရှေ့ကို အားနဲ့ ထိုးချရမယ်၊ နည်းနည်းလေးမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တစ်ခဏလေးတောင် တွေးမနေရဘူး"

"ဓားတစ်လက်က ပညာရပ်အားလုံးကို ချိုးဖျက်တယ်၊ ဓားတစ်လက်က ပူပန်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်တယ်။ ဓားတာအိုဆိုတာ အတွေးတွေနဲ့ အရမ်းကြီး ဝန်ပိမနေသင့်ဘူး၊ ပေါ်လာသမျှကို ခုတ်ပိုင်းပစ်ရမယ်"

"ဓားက ဆန္ဒနဲ့ ရပ်တန့်တယ်၊ ဆန္ဒက နှလုံးသားနဲ့ လှုပ်ရှားတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဓားပေါ်မှာ စူးစိုက်မနေသင့်ဘဲ ရှေ့က ရန်သူဆီမှာပဲ ရှိနေသင့်တယ်။ ရန်သူမရှိရင်လည်း ရှိနေတယ်လို့ မြင်ယောင်ကြည့်ပါ"

နတ်မိမယ်ကျန်း၏ နူးညံ့သော လက်သေးသေးလေးက ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ ဓား၏ ထောင့်ချိုးကို ချိန်ညှိပေးပြီး သူ၏ ခါးကို မတ်စေကာ သူမ၏ ပန်းထိုးဖိနပ်စီးထားသော ခြေထောက်ဖြင့် သူ၏ ဒူးကို ဖွဖွလေး ကန်၍ သူ၏ မြင်းစီးဟန်ပန် ဗဟိုချက်ကို နှိမ့်ချပေးလေသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များက ရှောင်မို၏ ပါးပြင်နှင့် နှာခေါင်းဖျားကို တစ်ခါတစ်ရံ ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။

ရှောင်မိုက သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်းလား မသိချေ။

သူမထံမှ ရင်းနှီးနေသော ရနံ့တစ်ခုကို သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

ထို့အပြင် သူမက ရှောင်မိုကို လက်တွဲ၍ သင်ကြားပေးနေသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ထိတွေ့နေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက သူမ၏ နူးညံ့သော်လည်း ကျစ်လျစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားမိနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။ ဓားကို ကြည့်လေ။ အာရုံမလွင့်ပါနဲ့" နတ်မိမယ်ကျန်း၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဆရာတစ်ဦး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုမျိုး ပါဝင်နေလေသည်။

"..."

နတ်မိမယ်ကျန်း၏ လေးနက်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက သူ အနည်းငယ် အကဲဆတ်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမက သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ဓားသိုင်းများ ကြင်နာစွာ သင်ကြားပေးနေသော်လည်း သူကမူ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ ကွာခြားချက်များကို တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ဓားကျင့်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ တွေးတောမနေတော့ချေ။

သို့သော် ရှောင်မို မသိခဲ့သောအရာမှာ ဤ နတ်မိမယ်ကျန်း၏ ပုဝါမျက်နှာဖုံးစအောက်တွင် ရှက်သွေးသဲ့သဲ့မျှ နီရဲလာမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်မိမယ်ကျန်းက သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် မထိန်းချုပ်ထားပါက ရှောင်မိုက သူမ၏ နှလုံးသား ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေသည်ကို ခံစားမိမည် ဖြစ်သည်။

"အကြမ်းဖျင်းကတော့ အဲဒါပဲ"

ရှောင်မိုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ညွှန်ကြားပြသပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နတ်မိမယ်ကျန်းက သူ့ထံမှ ခွာလိုက်လေသည်။

"လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်ကျန်း" ရှောင်မိုက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ဓားဖြင့် ဦးညွတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ"

ဤနတ်မိမယ်ကျန်းက သူ့ကို အရှင်မင်းကြီးဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေသော်လည်း ရှောင်မိုက သူမက သူ့ကို ကျိုးတိုင်းပြည်၏ ဧကရာဇ်အဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားသည်ဟု မခံစားရချေ။

သို့သော် ၎င်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းများနှင့် ဆက်နွယ်နေသော မင်းဆက်အများစုအတွက် နိုင်ငံတော်ဆရာက ဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ၎င်းတို့၏ အမှန်တကယ် အဆင့်အတန်းက ဧကရာဇ်ထက် ပိုမို မြင့်မားလေသည်။

ထို့အပြင် သူမ ခုနက သူ့ကို ဓားသိုင်းသင်ပေးခြင်းမှာလည်း သူမက ကောင်းမွန်သော ဓားသိုင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားကာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအနေဖြင့် သူ့ကို သင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ကိုယ်တော့်မှာ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကိုယ်တော် တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်မှာ ဓားသိုင်းကျင့်နေတာကို နတ်မိမယ်ကျန်းက လျှို့ဝှက်ပေးထားနိုင်မလား။ ဒါမှမဟုတ်ရင် တခြားအမတ်တွေ ကြားသွားရင် ကိုယ်တော်က ပညာမတတ်ဘူး၊ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘူးဆိုပြီး သေချာပေါက် အသနားခံစာ တင်ကြလိမ့်မယ်" ဟု ရှောင်မိုက မတတ်သာသည့်ဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်မိုက ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက တာအိုကို ကျင့်ကြံနေပြီဖြစ်ရာ ဓားသိုင်းကျင့်ခြင်းကို ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်၍ မည်သို့ ကွာခြားသွားမည်နည်း။

ရှောင်မို စိုးရိမ်နေသည်မှာ သူ တာအိုကျင့်ကြံနေရုံသာမက လူသတ်ဓားသိုင်းများကိုပါ ကျင့်ကြံနေကြောင်း ယန်ရှန်းအောက် သိသွားပါက သူ၏ သံသယကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကိုပင်။

ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိမည် မဟုတ်သော်ငြားလည်း။

သို့သော် ယန်ရှန်းအောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးက လူသတ်ဓားသိုင်းများကို လျှို့ဝှက်စွာ ကျင့်ကြံနေခြင်းသည် "အရှင်မင်းကြီးမှာ ပုန်ကန်ဖို့ အင်အားမရှိပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက ပုန်ကန်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်" ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုမူ သူမက မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှမရှိတော့ချေ။

သူမကို လျှို့ဝှက်ထားပေးရန် တောင်းဆိုကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမက လောကီရေးရာများနှင့် ကင်းကွာပြီး ဓားတာအိုကိုသာ စွဲလမ်းနေပုံရကာ ယန်ရှန်းအောက်နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မည့်သူနှင့် မတူချေ။

ရှောင်မို၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း နတ်မိမယ်ကျန်းက သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လေသည် "အရှင်မင်းကြီး လုပ်တာက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျွန်မက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် သက်သက်ပါ၊ နန်းတွင်းကိစ္စတွေက ကျွန်မနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ နန်းတွင်းကိစ္စတွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်တာကလည်း ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပါပဲ"

ရှောင်မိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်ကျန်း"

"ဒီအတွက် ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မကို ဓားသိုင်းကျမ်း ကြည့်ခွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမလား။ အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ကျွန်မလည်း အရှင်မင်းကြီးကို အဆင့်တူ ဓားသိုင်းကျမ်းတစ်ခု ပေးပါ့မယ်။ ဒါ့အပြင် အချိန်ရရင် ကျွန်မလည်း အရှင်မင်းကြီးကို လာပြီး လမ်းညွှန်ပြသပေးပါ့မယ်"

"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ မနက်ဖြန် ကိုယ်တော် ဓားသိုင်းကျမ်း ယူလာခဲ့မယ်"

"နတ်မိမယ်ကျန်း"

သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောသည်ကို ရှောင်မို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်ခဏတွင် နတ်မိမယ်ကျန်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ရှောင်မို၏ရှေ့၊ သူနှင့် မီတာတစ်ဝက်ပင် မကွာဝေးသော နေရာသို့ လျှောက်လာလေသည်

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို ဓားသိုင်းသင်ပေးနေတော့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဆရာနဲ့ တပည့် ဆက်ဆံရေးများ ရှိနေပြီလား"

"..." သူမ အဘယ်ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ပြောလာသည်ကို မသိသဖြင့် ရှောင်မိုမှာ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားလေသည်။ "နတ်မိမယ်ကျန်းရဲ့ ဆိုလိုရင်းက"

နတ်မိမယ်ကျန်းက ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေလေသည်

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မကို ဆရာ လို့ ခေါ်ကြည့်ပါ၊ ကျွန်မ ကြားချင်လို့ပါ"

အခန်း (၁၇၂) ဘာဆရာလဲ။ အဲဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မကို ဆရာ လို့ တစ်ခါလောက် ခေါ်ကြည့်ပါ"

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မိုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးထက် အသက်ပိုကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ဓားတာအိုနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့တာလည်း အရှင်မင်းကြီးထက် ပိုကြာတယ်။ အခု ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို ဓားတာအို သင်ပေးနေတော့ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မကို ဆရာ လို့ မခေါ်သင့်ဘူးလား"

သူ၏ရှေ့ရှိ မျက်နှာဖုံးစကို တပ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားလေသည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဤအရာသည် သူ့ကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည် မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေနိုင်ပါက ကောင်းပေမည်။

"ဆရာ"

ရှောင်မို၏ အသံက တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခွင်သို့ တိုးညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း ၎င်းသည် မေးခွန်းထုတ်သည့် လေသံမျိုးဖြစ်ပြီး စမ်းသပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပါဝင်နေလေသည်။

"ဆရာ" ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးက ကျန်းချင်ရီ၏ နားထဲသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ကျန်းချင်ရီက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွဖွလေး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်လိုက်ပြီး ရုပ်တုတစ်ခုအလား နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားတစ်ခွင်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒီလို မခေါ်ပါနဲ့တော့" ကျန်းချင်ရီက လှည့်ထွက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက သူမ၏ ယိမ်းယိုင်နေသော မျက်လုံးများကို မမြင်စေရန် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ "ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ။ အရှင်မင်းကြီး ဒါကို အတည်ယူနေစရာ မလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန် တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်မှာ အရှင်မင်းကြီးကို လာရှာပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီက အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းနံရံကို ကျော်လွှားပျံသန်းကာ ရှောင်မို၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဒီအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိတာပဲ၊ ပြီးတော့ ခုနက သူမကို ကြည့်ရတာ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံပေါ်တယ်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံလေသည်။

ဤနိုင်ငံတော်ဆရာတွင် ထူးဆန်းသော အလေ့အထအချို့ ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားရသော်လည်း။

သို့သော် ဤနိုင်ငံတော်ဆရာ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များက တည်ငြိမ်လေသည်။ နောင်လာမည့်ရက်များတွင် သူမက မည်သည့် ပြဿနာကိုမျှ ဖန်တီးမည် မဟုတ်လောက်ချေ၊ ၎င်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ"

"သူက ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်တယ်"

တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီက နန်းတော်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ရှောင်မို ပြောခဲ့သော စကားလုံးနှစ်လုံးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

ထိုအကြောင်းကို မတွေးတော့ရန် သူမ၏ အတွေးများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလျှင်ပင် သူ၏ အသံက သူမ၏ နားထဲတွင် မလွှဲမရှောင်သာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

"ဟူး~"

အမျိုးသမီး၏ လက်သေးသေးလေးက လျင်မြန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်လေသည်။ သူမက လေပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားစေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသား ဤမျှ လျင်မြန်စွာ မခုန်ပေါက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဆရာလဲ"

ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ မျက်နှာဖုံးစအောက်ရှိ သူမ၏ ပါးပြင်များက အလွန်နီရဲနေပြီး ရေများ ယိုကျလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"အဲဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်"

နာရီဝက်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရေချိုးရန် ကြည်လင်သောစမ်းရေ နန်းဆောင်သို့ သွားလိုက်လေသည်။

ကြည်လင်သောစမ်းရေ နန်းဆောင်ရှိ စမ်းရေက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးတိုင်း ရှောင်မိုက ရေလာချိုးလေ့ရှိပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက ကြီးမားစွာ သက်သာရာရသွားလေသည်။

သို့သော် သူ၏ အဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မိုက ကြည်လင်သောစမ်းရေ နန်းဆောင်ရှိ ရေ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများက သူ့အပေါ်တွင် လျော့နည်းလာသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

အစေခံမလေးများ၏ ပြုစုယုယမှုဖြင့် ရှောင်မိုက အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်မည့်အစား သူက စာကြည့်ဆောင်သို့ ပြန်သွားပြီး မြက်ပင်ဓားသိုင်းကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကူးယူရေးသားလိုက်လေသည်။

သေချာပေါက်ပင် ရှောင်မိုက မြက်ပင်ဓားသိုင်း၏ ဓားသိုင်းကျမ်းနှင့် ဓားဟန်ပန်များကိုသာ ကူးယူရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပထမဘဝမှ မြက်ပင်ဓားသိုင်းအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုများအတွက်မူ ၎င်းတို့ကို သဘာဝကျကျပင် ရေးမှတ်၍ မရနိုင်ချေ။

နာရီဝက်ပင် မကြာမီ ရှောင်မိုက ကူးယူရေးသား၍ ပြီးသွားခဲ့လေသည်။

သူက အနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေသော သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်သို့ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ရွှန်းက ရှောင်မို၏ ပုံမှန် အချိန်ဇယားအတိုင်း စာကြည့်ဆောင်၏ တံခါးကို အချိန်တိကျစွာ လာခေါက်လေသည် "အရှင်မင်းကြီး၊ ပွဲတော်တည်ဖို့ အချိန်ကျပါပြီ"

"ယူခဲ့လိုက်"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး"

စာကြည့်ဆောင်၏ တံခါး ပွင့်သွားပြီး ဟင်းလျာများကို သယ်ဆောင်လာသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

ရှောင်မိုက ဟင်းတစ်ခွက်လျှင် အများဆုံး နှစ်လုတ်ခန့်သာ စားခဲ့သည်၊ သူ ပိုမစားနိုင်တော့ချေ။

သေချာပေါက်ပင် ရှောင်မို ပိုစားခဲ့လျှင်လည်း မည်သူကမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်ကလည်း ဂရုမစိုက်ချေ။

ယန်ရှန်းအောက်က သူ့ကို သေစေချင်ပါက အစားအသောက်ထဲတွင် အဆိပ်ခတ်ရသည့် လုပ်ရပ်ကို ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆလောက်ပေသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှောင်မိုက လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ယူကာ သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်လေသည် "ဝေ့ရွှန်း၊ အခု ဘယ်လရှိပြီလဲ"

ဤကာလအတွင်း ရှောင်မိုက ကျင့်ကြံနေခြင်း သို့မဟုတ် ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နေခြင်းများ ပြုလုပ်နေခဲ့သဖြင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ ရက်စွဲကို သူ မသိခဲ့ချေ။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ခြောက်လပိုင်း ဆယ့်လေးရက်၊ ဆောင်းဦးရာသီ အစပိုင်း အတိအကျ ဖြစ်ပါတယ်" ဝေ့ရွှန်းက ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အင်း" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နွေရာသီကုန်ဆုံးပြီး ဆောင်းဦးရောက်လာတာက အချိန်ကောင်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေရတာ ကိုယ်တော် အသက်ရှူကျပ်လာပြီ"

"အင်။ အရှင်မင်းကြီး ဆိုလိုတာက..." ဝေ့ရွှန်းက လန့်ဖြန့်သွားပြီး အရှင်မင်းကြီး မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်တော် နန်းတော်ထဲမှာ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ တာအိုကို ဒီလောက်ကြာကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာ ကိုယ်တော့်စိတ်ကို ရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်တယ်။ သာမန်အရပ်ဝတ်တွေ သွားပြင်ဆင်ချေ၊ ကိုယ်တော် အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ချင်တယ်" ဟု ရှောင်မိုက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝေ့ရွှန်းက သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေကာ အလွန်အမင်း အခက်တွေ့နေပုံရလေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ ဝေ့ရွှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက ဒေါသမပါဘဲ လေးစားဖွယ်ကောင်းနေလေသည် "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နန်းရင်းဝန်က ကိုယ်တော့်ကို အပြင်မထွက်ရဘူးလို့ တားမြစ်ထားလို့လား။ ကိုယ်တော် အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်တာတောင် မရဘူးလား"

"အရှင်မင်းကြီး အမျက်တော်ကို ရုပ်သိမ်းတော်မူပါ။ ဒီအစေခံအိုကြီး၊ ဒီအစေခံအိုကြီး အခုပဲ သွားပြင်ဆင်ပါ့မယ်" ဝေ့ရွှန်းက ရှောင်မို၏ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်သွား"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး" ဝေ့ရွှန်းက လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်၍ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာရာတွင် မည်သည့်အရာများ ပါဝင်နေသည်ကို ရှောင်မို အတိအကျ သိထားလေသည်။

မဟာကျိုးတွင် ဆက်ခံသူ ဧကရာဇ်များက တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းလျှောက်ရန် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလေ့ရှိကြသည်၊ ၎င်းတို့ မြို့တော်မှ မထွက်ခွာသရွေ့ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေလေသည်။

ထို့အပြင် ယန်ရှန်းအောက် သိသွားလျှင်ပင် သူက တုံ့ပြန်မည် မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ဤမျှအထိ စကားနားထောင်နေပြီဖြစ်ရာ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ခြင်းက ဘာများ မှားယွင်းနေမည်နည်း။

သူ၏ ဤဧကရာဇ်က သူ၏ အကျိုးစီးပွားများကို မထိခိုက်သရွေ့ သူ မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် အရေးမကြီးချေ။

မကြာမီ ဝေ့ရွှန်းက ရှောင်မိုအတွက် သာမန် ရထားလုံးတစ်စီးကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။ နန်းတော်မှ ပူဇော်ခံပညာရှင် အနည်းငယ်၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ရှောင်မိုက နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ရှောင်မိုက ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ သူကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ချင်ခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ရှုကာ ဈေးသည်များ၏ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ရောင်းချသံများကို နားထောင်နေလေသည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးက အလွန် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေလေသည်။

"အခု မြို့တော်မှာ သွားလည်ဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာတွေ ရှိလား" ဟု ရှောင်မိုက သူ၏ဘေးရှိ ဝေ့ရွှန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... သခင်လေး" ဝေ့ရွှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မြို့တော်ရဲ့ မြောက်ဘက်က ပိချွန်းရေကန်မှာ ဆောင်းဦးရာသီ အစပိုင်းမှာ အတိအကျ ပွင့်တဲ့ ဆောင်းဦးအဝင် လို့ခေါ်တဲ့ ပန်းတစ်မျိုး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ သခင်လေး သွားကြည့်ချင်ပါသလား"

"ဒါဆိုရင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

"မှန်လှပါ သခင်လေး"

မိန်းမစိုးဝေ့က ခေါင်းညိတ် ဦးညွတ်ကာ လျင်မြန်စွာ လမ်းပြပေးလေသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေး"

ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီး၏ အိမ်တော်တွင် ရှောင်ချွန်းက သခင်မလေး၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် သခင်မလေးက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေလေသည်။

ဤစာအုပ်ကို ရှန်ယီက ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် နန်းတော်၏ စည်းမျဉ်းများ၊ အဆောင်အမျိုးမျိုး၏ တည်နေရာများနှင့် အဓိပ္ပာယ်သင်္ကေတများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားပြီး သရုပ်ဖော်ပုံများလည်း ပါဝင်လေသည်။

"ငါ့ကို ထပ်လန့်အောင် လုပ်ပြန်ပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ယန်ရုရွှယ်က စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး၊ ပိချွန်းရေကန်က ဆောင်းဦးအဝင် ပန်းတွေ ပွင့်နေပြီတဲ့။ အဲဒီပန်းတွေက အရမ်းလှတယ်လို့ လူတွေပြောတာကို ဒီအစေခံ ကြားခဲ့ရတယ်။ သခင်မလေး သွားကြည့်ချင်လား" ရှောင်ချွန်းက သူမ၏ သခင်မလေးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်နေလေသည်။

ယန်ရုရွှယ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ချွန်း၏ နဖူးကို သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်

"သွားကြည့်ချင်တာက နင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"သခင်မလေး" ရှောင်ချွန်းက သခင်မလေး၏ ချောမွေ့သော လက်သေးသေးလေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် ကိုင်လိုက်လေသည်။ "သခင်မလေးက မကြာခင် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတော့မှာလေ။ နန်းတွင်းက ပင်လယ်လို နက်ရှိုင်းပြီး သခင်မလေးက အနာဂတ်မှာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ ဒီအစေခံ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း နန်းတော်ထဲက ထွက်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲသွားနိုင်တယ်။ သခင်မလေး နန်းတော်ထဲ မဝင်ခင် အဲဒါကို သွားမကြည့်ချင်ဘူးလား"

ရှောင်ချွန်း၏ ဖျောင်းဖျမှုများကို နားထောင်ရင်း ယန်ရုရွှယ်က သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်လေသည်

"ကောင်းပြီလေ၊ နင်က အဲဒီလို ပြောမှတော့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"