အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း (၁၇၃) သူ သူမကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တာ သေချာတယ်

ရှောင်မိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့က ပိချွန်းရေကန်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည် ။

ကျိုးမြို့တော်တွင် အကြီးဆုံးရေကန်ဖြစ်သည့်အတွက် သဘာဝကျကျပင် မြို့တော်သူမြို့တော်သားများ လာရောက်အနားယူရန် ပထမဆုံးရွေးချယ်စရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည် ။

"ဆောင်းဦးအဝင်" ဟု အမည်ရသော ပန်းများ ပွင့်နေပြီဖြစ်ရာ လူများကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်နေသည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ ။

ရေကန်ဘေးရှိ မိုးမခပင်တန်းများက လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ နုနယ်သော အစိမ်းရောင် သစ်ကိုင်းများက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဂရုတစိုက် ကျစ်ထားသော ဆံသာကျစ်ဆံမြီးများနှင့် တူနေလေသည် ။

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုများက ပိချွန်းရေကန်ဘေးတွင် အေးအေးလူလူ ငါးမျှားနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ငါးမျှားဖော်များနှင့် စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြလေသည် ။

ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်များက ၎င်းတို့၏ ကလေးငယ်များ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ကိုင်ကာ ရေကန်ဘေးတွင် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေကြလေသည် ။

မဏ္ဍပ်အမျိုးမျိုးတွင် ထိုင်ကာ အရက်နှင့် လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်ရင်း ကဗျာလင်္ကာများအကြောင်း ဆွေးနွေးကာ ကဗျာများ ရေးဖွဲ့နေကြသော စာပေပညာရှင်များနှင့် ပညာတတ်များလည်း အများအပြား ရှိနေလေသည် ။

"ဆောင်းဦးအဝင်" ဟု အမည်ရသော ပန်းများက ဂန္ဓမာပန်းများနှင့် ဆင်တူပြီး နှင်းဆီအရောင်သန်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ပင်စည်များက မရှည်ချေ၊ ယင်းအစား ၎င်းတို့က မြေကြီးနှင့် ကပ်၍ ပေါက်ရောက်ကြပြီး မီးအိမ်ငယ်လေးများ၏ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိလေသည် ။

"ဆောင်းဦးအဝင်" ပန်းများက စိမ်းလန်းစိုပြည်သော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် အစက်အပြောက်လေးများအလား တည်ရှိနေကြလေသည် ။

၎င်းတို့က အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း လှပလှပေသည် ။

နွေရာသီလေပြေတစ်သုတ် တိုက်ခတ်သွားပြီး ရှောင်မိုက သူ့ကိုယ်သူ အလိုအလျောက် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည် ။

"အရှင်မင်းကြီး၊ သခင်လေး၊ သခင်လေး ထိုင်ဖို့၊ သောက်ဖို့နဲ့ ရှုခင်းတွေ ခံစားဖို့ နေရာတစ်ခုကို ဒီအစေခံအိုကြီး ရှာပေးရမလား။ အဲဒါကလည်း ပျော်စရာတစ်ခုပါပဲ" ဝေ့ရွှန်းက ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်လေသည် ။

ရှောင်မိုက လက်ကာပြလိုက်သည် "မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်တော် လမ်းပဲ လျှောက်လိုက်မယ်" ။

"မှန်လှပါ သခင်လေး" ။

အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူက အရှင်မင်းကြီး၏ နောက်မှသာ လိုက်သွားနိုင်တော့သည် ။

အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် အစောင့်နှစ်ဦးက ၎င်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မိုကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြလေသည် ။

ဤအစောင့်နှစ်ဦးလုံးက ယန်ရှန်းအောက်၏ လူများဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို သိထားလေသည် ။

သူ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ယန်ရှန်းအောက်ထံ တင်ပြကြမည် ဖြစ်သည် ။

ရှောင်မိုက လက်နောက်ပစ်ကာ ရေကန်ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေလေသည် ။

ရှောင်မို၏ အမူအရာနှင့် ရုပ်ရည်က အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလွန်းလှသဖြင့် လူများစွာ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများက ရှောင်မိုကို ခိုး၍ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ပိုကြည့်တတ်ကြပြီး ဤမျှ ချောမောသော သခင်လေးက မည်သည့် မိသားစုမှ ဖြစ်မည်ကို တွေးတောနေကြလေသည် ။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရှောင်မိုက မော့ကြည့်လိုက်ရာ စွန်တစ်စင်း တဖြည်းဖြည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည် ။

သို့သော် ၎င်းက ပို၍ မမြင့်တက်နိုင်မီမှာပင် စွန်ကြိုး ပြတ်သွားပြီး ရေကန်ဘေးရှိ ဖီးနစ်သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ထိုးကျသွားလေသည် ။

ရှောင်မိုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စွန်လွှတ်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်လေသည် ။

၎င်းတို့က ထိုသစ်ပင်အောက်သို့ လျှောက်သွားကြပြီး အမြင့် လေးကျန်းတိတိရှိသော ရာစုနှစ်တစ်ခု သက်တမ်းရှိ ဖီးနစ်သစ်ပင်ကြီးကို ငေးမောကြည့်နေကြလေသည် ။

အစေခံဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးက အလွန် စိုးရိမ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏ဘေးရှိ သခင်မလေးက အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမကိုပင် နှစ်သိမ့်ပေးနေလေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုများအရ သူမက "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ပြောနေပုံရသည် ။

"သူတို့ပဲ" ။

ရှောင်မိုက ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားလေသည် ။

အဓိကအားဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဘဝကမ္ဘာလောကမှ အလှပြင်မှုများနှင့် ဓာတ်ပုံတည်းဖြတ်မှုများ ခေတ်တွင်ပင် သူမ၏အလှက လူတိုင်းကို သာလွန်နေဆဲဖြစ်မည် ဖြစ်သည် ။

ရှောင်မိုက သူ၏ဘေးရှိ အစောင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည် "အဲဒီစွန်ကို သွားယူလိုက်" ။

"မှန်လှပါ သခင်လေး" အစောင့်တစ်ဦးက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပျံတက်သွားပြီး စွန်ကို ယူကာ ပြန်ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ သခင်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည် ။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အစောင့် ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခမ်းနားထည်ဝါသော သခင်လေးတစ်ဦး စွန်ကို ကိုင်ကာ ၎င်းတို့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည် ။

ယန်ရုရွှယ်က သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများက ညင်သာစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ အမူအရာက အလွန် တည်ငြိမ်နေလေသည် ။

ယင်းအစား ရှောင်ချွန်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းကိုပင် မြှောက်ကာ ရှောင်မိုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေသည်

"ရှင်၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ သိတယ်၊ ရှင်က ဟို တာအို..." ။

စကားတစ်ဝက်တွင် ရှောင်ချွန်းက ထိုနေ့က သခင်မလေး ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည် ။

ဤတာအိုကျင့်ကြံသူက အမှန်တကယ်တော့ လက်ရှိ ဧကရာဇ် ဖြစ်ပေသည် ။

ချက်ချင်းပင် ရှောင်ချွန်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ချကာ သူမ၏ သခင်မလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက "သခင်မလေး၊ ဒီအစေခံ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီအစေခံ ထပ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းမိပြန်ပြီ" ဟု ပြောနေပုံရသည် ။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ယန်ရုရွှယ်က ရှောင်ချွန်းကို တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"သူ့ကို သာမန် သခင်လေးတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံလိုက်ပါ" ။

"ဒါ..." ။

ရှောင်ချွန်းက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည် ။

ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား ။

"သခင်မလေးတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီပဲ" ရှောင်မိုက ၎င်းတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားကာ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ဦးညွတ်လိုက်သည်

"သခင်မလေးတို့ရဲ့ စွန်ကြိုးတွေက ခဏခဏ ပြတ်တတ်ပုံရတယ်နော်" ။

"ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်လေး" ယန်ရုရွှယ်က ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်ချနှုတ်ဆက်လိုက်သည်

"ခဏခဏတော့ မပြတ်တတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ပြတ်သွားတဲ့အခါမျိုးကျရင် ကျွန်မတို့က သခင်လေးနဲ့ ဆုံတွေ့ရလောက်အောင် ကံကောင်းနေတာပါ" ။

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး စွန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်

"ဒီမှာပါ" ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး" ယန်ရုရွှယ်က စွန်ကို ယူကာ ရှောင်ချွန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည် ။

"သခင်လေးက ဒီမိန်းကလေးရဲ့ စွန်ကို နှစ်ကြိမ်တောင် ယူပေးခဲ့တော့ ဒီမိန်းကလေးက သခင်လေးကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် တိုက်ချင်ပါတယ်" ဟု ယန်ရုရွှယ်က သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည် ။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အားနာမနေတော့ဘူး" ။

"သခင်လေး ကြွပါ" ။

"ကြွပါ" ။

ရှောင်မိုက မိုးမခပင်တစ်ပင်ဆီသို့ သူမ၏ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည် ။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်တစ်စ ခင်းထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ကျိုသော မီးဖိုငယ်လေးတစ်ခု ရှိလေသည် ။

ရှောင်မိုနှင့် ယန်ရုရွှယ်တို့က ဖုံပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကြလေသည် ။

ရှောင်ချွန်း၊ ဝေ့ရွှန်းနှင့် အခြားသူများက ၎င်းတို့၏ သခင်များ၏ နောက်တွင် အသီးသီး ရပ်နေကြလေသည် ။

ယန်ရုရွှယ်က လက်ဖက်ရည်မီးဖိုကို မီးမွှေးလိုက်ပြီး ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ စမ်းရေကို လောင်းထည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို ဖျော်စပ်၍ ငဲ့လိုက်လေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုအစဉ်ဆက်များက ကျက်သရေရှိပြီး ကျွမ်းကျင်လှရာ ကြည့်ရှုရသူအတွက် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အမြင်အာရုံ အတွေ့အကြုံကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည် ။

ရှောင်မိုက "နုနယ်တဲ့ လက်ကလေးတွေက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးတယ်" နှင့် "လက်ဖက်ရည်ကောင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်" ဟူသော စကားစုများကို အလိုအလျောက် သတိရသွားလေသည် ။

ယနေ့ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုစကားများက မှန်ကန်ပုံရသည် ။

"သခင်လေး ကြွပါ" ယန်ရုရွှယ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို ညှပ်၍ ရှောင်မိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည် ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည် ။

"သခင်လေး ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ။

"လက်ဖက်ရည်ကောင်းပါပဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"လက်ဖက်ရည်က ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သခင်မလေးရဲ့ လက်ရာက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်" ။

"သခင်လေးက မြှောက်ပြောနေပါပြီ" ယန်ရုရွှယ်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ကို ခေါက်တင်ကာ ရှောင်မို၏ ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် ထပ်ငဲ့ပေးရန် လက်ဖက်ရည်အိုးကို မြှောက်လိုက်လေသည် ။

ရှောင်မိုက အနီးအနားရှိ စာအုပ်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"သခင်မလေးက စာဖတ်ဝါသနာပါတာလား" ။

"အထူးတလည် ဝါသနာပါတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး" ယန်ရုရွှယ်က ပြန်ဖြေလိုက်ရာ သူမ၏ အသံက နွေဦးလေပြေတစ်သုတ်အလား ဖြစ်နေလေသည်

"ဗဟုသုတကြွယ်ဝမှသာ အကြောင်းအကျိုး ဆင်ခြင်နိုင်မယ်၊ ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတွေက အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ စာပိုဖတ်သင့်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို ပြောဖူးလို့ပါ" ။

"ဪ" ရှောင်မိုက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဒါဆိုရင် သခင်မလေးက အဲဒီလို ဖြစ်နေပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်" ။

"မဖြစ်သေးပါဘူး" ယန်ရုရွှယ်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွဖွလေး အုပ်လိုက်လေသည် ။

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်

"သခင်မလေးကို ဗဟုသုတကြွယ်ဝပြီး အကြောင်းအကျိုး ဆင်ခြင်နိုင်တယ်လို့ မသတ်မှတ်ဘူးဆိုရင် တစ်လောကလုံးမှာ အဲဒီလိုဖြစ်တဲ့ တခြားသူတွေ သိပ်များများစားစား ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ။

"သခင်လေးက အဲဒီလို ပြောမှတော့ ဒီမိန်းကလေးက သခင်လေးရဲ့ ချီးကျူးစကားကို လက်ခံလိုက်ပါမယ်" ယန်ရုရွှယ်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် ထပ်မံ ဦးညွတ်လိုက်ရာ သူမ၏ စကတ်က သူမ၏ ကျက်သရေရှိပြီး ပြေပြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ ကောက်ကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေလေသည် ။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ သခင်မလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုးတွေကို ဖတ်လေ့ရှိလဲ" ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည် ။

"အစုံပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် အများဆုံး ဖတ်ဖြစ်တာ ဘာလဲလို့ မေးရင်တော့ ကဗျာတွေနဲ့ စာပေတွေ ဖြစ်လောက်တယ်" ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ကျောကို မတ်လိုက်ရာ သူမ၏ဘေးရှိ မိုးမခပင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ကျက်သရေရှိနေလေသည် ။

"ကဗျာ ဟုတ်လား။ သခင်မလေးက ဘယ်လိုကဗျာမျိုးတွေကို ကြိုက်လဲ" ဟု ရှောင်မိုက ထပ်မေးလိုက်လေသည် ။

ရှောင်မိုက သူ စကားနည်းနည်းများနေသည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားမိလေသည် ။

သို့သော် ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမအပေါ် ရှင်းပြ၍မရသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုနှင့် နီးကပ်မှုကို ခံစားနေရလေသည် ။

အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူသည်ကို ရှောင်မို မပြောနိုင်ချေ ။

သူ သူမကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တာ သေချာတယ် ။

"အင်း..." ယန်ရုရွှယ်က လေးနက်စွာ တွေးတောလိုက်သည်

"ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီစာကြောင်း လေးကြောင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ။

"အို။ သခင်မလေး၊ ဘယ်စာကြောင်း လေးကြောင်းများလဲလို့ မေးလို့ရမလား" ရှောင်မိုက စိတ်ဝင်စားသွားလေသည် ။

ယန်ရုရွှယ်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"နှစ်ကြောင်းက ကွမ်းကျူးကပါ။ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးဟာ ပညာရှင်မွန်တစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ လက်တွဲဖော်ပါပဲ တဲ့" ။

"နောက်ထပ် နှစ်ကြောင်းကရော" ။

"နောက်ထပ် နှစ်ကြောင်းကတော့ အာ..." ။

အမျိုးသမီးက ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည် ။

သူမ၏ ကြည်လင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများက မှန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ရေကန်ရေပြင်အလား အဝိုင်းလေးများအဖြစ် လှိုင်းဂယက်ထနေလေသည် ။

"နောက်ထပ် နှစ်ကြောင်းကတော့..." ။

"မင်းရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး အတူတူ အိုမင်းသွားဖို့ပါပဲ" ။

အခန်း (၁၇၄) အမှန်တော့ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို သဘောကျနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ

"မင်းရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး အတူတူ အိုမင်းသွားဖို့ပါပဲ"

ယန်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီစာကြောင်း နှစ်ကြောင်းကို အရမ်း သဘောကျတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

"သခင်လေးက ကျွန်မကို ရယ်မယ်လို့ ဒီမိန်းကလေးက ထင်နေခဲ့တာ" ယန်ရုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများက သဲ့သဲ့မျှ ကွေးတက်သွားကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက အချစ်ရေးနဲ့ သံယောဇဉ်တွေအကြောင်းချည်းပဲလေ၊ သေးသိမ်တဲ့ ကိစ္စတွေလို့ ထင်ရတယ်" ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါ မမှန်ဘူး သခင်မလေး" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "လောကမှာရှိတဲ့ စာလုံးပေါင်း ရှစ်သောင်းထဲမှာ အချစ် ဆိုတဲ့ စာလုံးကသာ အကြမ်းခံဆုံးပဲ။ ပင်လယ်တွေက လယ်ကွင်းတွေအဖြစ် ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ အချိန်တွေ ဘယ်လိုပဲ ကုန်ဆုံးသွားပါစေ အချစ် ဆိုတဲ့ စာလုံးကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရစ်နေမှာပဲ"

ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်မလေး" ရှောင်မိုက သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ အကြည့်က တစ်ခဏမျှ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ချင်စိတ်တစ်ခု လှိုင်းထနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူမက ထိုစိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ယန်ရုရွှယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သခင်လေး ပြောတာက အရမ်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ဒီမိန်းကလေးက ထင်လို့ပါ။ ဒီမိန်းကလေးက သခင်လေးကို အရက်အစား လက်ဖက်ရည်နဲ့ ဂုဏ်ပြုချီးကျူးပါရစေ"

"သခင်မလေးက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်"

ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ယန်ရုရွှယ်၏ ခွက်နှင့် ခတ်လိုက်ပြီး အကုန် သောက်လိုက်လေသည်။

တစ်နာရီနီးပါး ကြာပြီးနောက် ဝေ့ရွှန်းက အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး သင့်တော်ပြီဟု ယူဆကာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"သခင်လေး၊ အချိန်နှောင်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြရင် မကောင်းဘူးလား"

"ငါ သိပါတယ်" ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်ကာ ယန်ရုရွှယ်ကို ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး။ ဒီနေ့ စကားပြောရတာ အရမ်းကို ပျော်စရာကောင်းပါတယ်"

ယန်ရုရွှယ်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ထိုင်ချနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ဂရုစိုက်ပါဦး။ ဒီမိန်းကလေးလည်း ပြန်တော့မလို့ပါပဲ။ သခင်လေးက မငြင်းဘူးဆိုရင် ဒီမုန့်ဗူးကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ယူသွားပေးပါ"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အားနာမနေတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ပါမယ်။ သခင်မလေး၊ အပြန်လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါဦး"

"သခင်လေးလည်း ဂရုစိုက်ပါ"

ရှောင်မိုက မူမမှန်သည့်ဟန် မဆောင်ချေ။ မုန့်များကို လက်ခံပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှောင်မို၏ ကျောပြင် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှသာ ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ချွန်း၊ ငါတို့လည်း ပြန်ကြစို့" ယန်ရုရွှယ်က တိုးညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်မလေး"

ရှောင်ချွန်းက ထိုင်ဖုံများ၊ စွန်၊ လက်ဖက်ရည်ကိရိယာများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ လက်ဖက်ရည်ကျိုရာတွင် အသုံးပြုသော မီးသွေးများအတွက်မူ သူမက ၎င်းတို့ကို ရေကန်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

ရေကန်ရေ ပူနွေးသွားပြီး ရေနွေးငွေ့ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးသွေးများက တဖြည်းဖြည်း ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

နန်းတော်သို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရှောင်မိုက ဝေ့ရွှန်း သယ်ဆောင်လာသော မုန့်ဗူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ဝေ့ရွှန်း၊ ငါ တစ်ခုလောက် မြည်းကြည့်ချင်တယ်"

"မှန်လှပါ သခင်လေး" ဝေ့ရွှန်းက ဆီစိမ်စက္ကူကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးထံသို့ ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ကွေ့ဟွာမုန့်တစ်ခုကို ယူကာ တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

"ဟင်"

သူ၏ လက်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားလက်စဖြစ်နေသော ကွေ့ဟွာမုန့်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိလေသည်။

"သခင်လေး၊ ဒီကွေ့ဟွာမုန့်က တစ်ခုခု မှားနေလို့လား" ဟု ဝေ့ရွှန်းက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီကွေ့ဟွာမုန့်ရဲ့ အရသာက နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရလို့ပါ"

"ရင်းနှီးနေတယ် ဟုတ်လား" ဝေ့ရွှန်းမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါ အရင်က စားဖူးတဲ့ တစ်ခုခုနဲ့ နည်းနည်း တူတယ်၊ ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ မတူဘူး။ ဒီကွေ့ဟွာမုန့်က ပိုကောင်းတယ်"

ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ပိချွန်းရေကန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အသက်သုံးခါရှူပြီးနောက် ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခုနက ပေါ်လာခဲ့သော မဖြစ်နိုင်သည့် အတွေးကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ တွေးလွန်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ပြန်ကြစို့"

"မှန်လှပါ သခင်လေး"

ရှောင်ချွန်းက လက်ဖက်ရည်ကိရိယာများ၊ စွန်နှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ရထားလုံးပေါ်သို့ ပစ်တင်ပြီးနောက် သူမက သခင်မလေးနှင့်အတူ အိမ်တော်သို့ ရထားလုံးဖြင့် မပြန်ခဲ့ချေ။

သခင်မလေးက ဈေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်ချင်သောကြောင့် ရှောင်ချွန်းက သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့လေသည်။

လမ်းလျှောက်ရသည်က အနည်းငယ် ပင်ပန်းသော်လည်း သူမက သခင်မလေးနှင့်အတူ ဈေးဝယ်ရသည်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်လေသည်။

သို့သော် သူမ သခင်မလေးနှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်တိုင်း သခင်မလေးကို အကြည့်အမျိုးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြသော လူအမျိုးမျိုး အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်လေသည်။

ရှောင်ချွန်းက ထိုလူများ၏ မျက်လုံးများကို ကလော်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေလေသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေး" ရှောင်ချွန်းက အတင်းအဖျင်း ပြောချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သခင်မလေး၏ လက်ကို လှုပ်ခါလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေးက ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးကို နာမည် မပြောပြခဲ့တာလဲ" ရှောင်ချွန်းက အလွန် သိချင်နေလေသည်။

သူမ၏ သခင်မလေးက သူမ၏ နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြတော့မည်ဟု သူမ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထင်ခဲ့မိပြီး အရှင်မင်းကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရန် စောင့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သခင်မလေးက မပြောခဲ့ဘဲ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမကိုယ်သူမ "ဒီမိန်းကလေး" ဟုသာ ရည်ညွှန်းနေခဲ့လေသည်။

ယန်ရုရွှယ်က လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်ချွန်း၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။ "ကဲ ရှောင်ချွန်း၊ အရှင်မင်းကြီးက ငါ့နာမည်ကို မေးလို့လား"

"ဟင့်အင်း၊ သူ မမေးဘူး" ရှောင်ချွန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ယန်ရုရွှယ်က ထပ်မေးလိုက်သည်

"အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းကိုရော ပြောပြခဲ့လို့လား"

"ဟင့်အင်း၊ သူ မပြောဘူး" ရှောင်ချွန်းက ထပ်မံ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒါ ဘာလို့လဲ။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် သခင်မလေးက ဒီလောက်လှနေမှတော့ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းကို ထုတ်ဖော်ပြပြီး သခင်မလေးကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အရူးမလေး" ယန်ရုရွှယ်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့တာဆိုတော့ ဘာလို့ ထပ်မေးပြီး သန့်စင်တဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ရမှာလဲ"

"ဒါပေမယ့် သခင်မလေး" ရှောင်ချွန်းက သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ "သခင်မလေးက မကြာခင် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတော့မှာလေ"

"မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့က ဒီနေ့ပဲ၊ မနက်ဖြန်က မနက်ဖြန်ပဲလေ။ ဒီနေ့တော့ ငါက သူ့သူငယ်ချင်းပေါ့။ နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ ငါက သူ့ဇနီး ဖြစ်လာမှာ။ သူ အရမ်း အံ့သြသွားလိမ့်မယ်"

"အင်း၊ အင်း။ အရှင်မင်းကြီးက သေချာပေါက် အရမ်း အံ့သြသွားမှာ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ပျော်သွားမှာ"

ရှောင်ချွန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ စတင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာဦးညတွင် အရှင်မင်းကြီးက သခင်မလေး၏ မျက်နှာဖုံးအနီကို ခွာချလိုက်ပြီး သူ၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာ သူ မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့သော အမျိုးသမီး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားမည့်အချိန်ကို သူမ မျှော်လင့်နေမိလေသည်။

အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြသွားမလဲ... အဲဒါက ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လိုပဲ ဖြစ်နေမှာ။

ဒါပေမယ့် ထပ်တွေးကြည့်ရအောင်။

ရှောင်ချွန်းက သူမ၏ဘေးရှိ သခင်မလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ "သခင်မလေး၊ သခင်မလေးက အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။ သခင်မလေးက အရှင်မင်းကြီးကို သဘောကျလို့လား"

အစပိုင်းတွင် ရှောင်ချွန်းက သူမ၏ သခင်မလေး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ တန်ဖိုးမရှိဟု ခံစားခဲ့ရလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှင်မင်းကြီး၏ ဂုဏ်သတင်းက မကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရှင်မင်းကြီးက အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ အာဏာရှင်ဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ နန်းတွင်းအစေခံမလေးတွေကို ခဏခဏ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုတတ်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အရှင်မင်းကြီးနှင့် နှစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ရှောင်ချွန်းက အရှင်မင်းကြီးသည် ထိုသို့သောလူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အရှင်မင်းကြီးက စာပေပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်—ကျက်သရေရှိပြီး ချောမောကာ မာနထောင်လွှားမှု လုံးဝမရှိချေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အရှင်မင်းကြီးက ကောလာဟလများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။

"ငါ သူ့ကို သဘောကျပါတယ်" ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟင်" ရှောင်ချွန်းမှာ မှင်တက်သွားလေသည်။ သခင်မလေးက ဤမျှ တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသလို ခံစားရလေသည်။

"ပြီးတော့ ရှောင်ချွန်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို သွားမပြောနဲ့နော်"

ယန်ရုရွှယ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ စကားများတွင် နောက်ပြောင်ချင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"သခင်မလေး၊ ပြောပြပါ ဒီအစေခံက အရှင်မင်းကြီးကို လုံးဝ မပြောပြပါဘူး" ရှောင်ချွန်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

"အမှန်တော့ ငါက အရှင်မင်းကြီးကို သဘောကျနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ"

"ဒါပေမယ့် သခင်မလေးက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကမှ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘယ်သူက ပြောလဲ" ယန်ရုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးတက်သွားလေသည်။ "ငါ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အရင်က ဆုံဖူးပါတယ်"

ရှောင်ချွန်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သခင်မလေးက အရှင်မင်းကြီးကို သဘောကျနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးကာ ရှောင်ချွန်း၏ နှာခေါင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ "နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ထောင်လောက် ကြာပြီ"

"နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ထောင်"

ရှောင်ချွန်းက လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သခင်မလေး၏ ကျောပြင် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ စကားများကို တွေးတောနေလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ချွန်းက ပြောသွားသော စကားကို နားလည်သွားပြီး သခင်မလေး၏ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလိုက်သွားလေသည်။

"သခင်မလေး လိမ်နေတာ သခင်မလေးက အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို"