အခန်း (၂၃၀၁-၂၃၀၂)

အပိုင်း(၂၃၀၁)

ရက်ပေါင်း ၁၂၀ မြောက်တွင်...

"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ... အနီးအနားမှာ ရှေးဟောင်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဝတ်ပြုကျောင်းတစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒီမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရဲ့ အစအနတွေကို ငါခံစားမိတယ်... ငါ့အထင်တော့ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်စေမယ့် ထုတ်ကုန်တွေ အဲဒီမှာ ရှိနိုင်တယ်... အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်းသွားပြီး အပိုင်းအစ အချို့ကို ရှာလို့ရပြီ"

ဝေ့ဝူယင်က ဆိုသည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ကျင့်စဉ်များ၏ မြင့်မားသော အဆင့်များကို တမင်တကာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူမအား ပြင်ပ စီးဆင်းခြင်း အဆင့် တွင်သာ ကန့်သတ်ထားသည်။ သူသည် ထို အပိုင်းအစ များကို ရှာဖွေခိုင်းခြင်းဖြင့် ကျင့်စဉ်၏ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းများကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ပြသကာ သူမကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအပိုင်းအစများသည် အခြားသူများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားနိုင်ပြီး အသက်ဝင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့မှာ သူ၏ အပိုင်းအစများသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသူများကို ဖမ်းဆီးခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ပြန်လည်ရယူရန် လိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း ဝေ့ဝူယင်က ပြောကြားခဲ့လေသည်။

ကျန်းလင်သည် လူသတ်သမားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

"မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နာကြည်းမှုကို ငါခံစားမိတယ်... မင်းရဲ့ အသက်ကို ဆက်နိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အလင်းတိုင်ကို အမှီပြုခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ငါမှတ်မိနေသေးတယ်.. အေးအေးဆေးဆေး တောင်းဆိုရုံနဲ့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအတွက် ကပ်ဘေးကို လက်စားချေနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား..."

ထိုမေးခွန်းက သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် လူသတ်သမားတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုမှာမူ မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရကာ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဦးလေးဖြစ်သူ ခေါင်းဖြတ်ခံရသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ခဲ့ရသည်။ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော၊ ကြောက်ရွံ့နေသော ဦးလေး၏ မျက်လုံးများကို ယနေ့တိုင် သူမ မှတ်မိနေဆဲပင်။ သူမသည် မိမိပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ ခိုင်မာသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ခရီးစတင်ခဲ့သည်။ သူမ သန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။ မိမိအတွက်သာမက ကျန်းချောင်ကျွယ်အတွက်ပါ သန်မာရမည် ဖြစ်သည်။

...

ရက်ပေါင်း ၁၅၅ ရက်မြောက်တွင်...

ကျန်းလင်သည် သူမ၏ ပထမဆုံးသော လူသတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ သူမအား အနီးအနားရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ ရောင်းစားရန် ကြံစည်နေသည့် ယုတ်မာသော လမ်းပြဓားပြ အုပ်စုတစ်စု ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများ၊ ရမ္မက်ဇောကြွနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမအား ပြောင်လှောင် ကျီစယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသူတို့၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်လိုက်ရခြင်းအတွက် သူမတွင် နောင်တအနည်းငယ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်မှုမှာ ဓားပြတစ်ဦး၏ ဓားကို လုယူကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွင့်ထွက်သွားသော ဦးခေါင်းကို ကြည့်ရင်း ထောပတ်ကို လှီးဖြတ်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလွန်းလှသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သေမျိုးတို့၏ အသားမှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး သွေးတို့မှာ အလွန်ပူနွေးပါလားဟူသော အတွေးမှာ သူမ၏ ပထမဆုံး သိမြင်မှုပင်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် အော့အန်ရင်း စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီဟူသော အသိက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမက ထိုခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝေ့ဝူယင်ကမူ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

"ခံစားကြည့်စမ်း... ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ သတ်ဖြတ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ တိရစ္ဆာန်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူပဲဖြစ်ဖြစ် သက်ရှိမှန်သမျှမှာ မင်းနဲ့မခြားနားတဲ့ အသက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မင်းနားလည်ဖို့ လိုတယ်... သူတို့မှာလည်း အမေ၊ အဖေ၊ မောင်နှမနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိကြတယ်... တစ်ခါတလေမှာ သူတို့ဟာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး မှီခိုနေရတတ်သလို၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုအပ်နေတာမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်... ဒါကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့"

"မင်းရဲ့ ဓားကို ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ ကိုင်စွဲပါ... ဓားကို အိမ်ကနေ ထုတ်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ မတွန့်မဆုတ် သတ်ဖြတ်မယ့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေရမယ်... အားနည်းသူဖြစ်စေ၊ အားကြီးသူဖြစ်စေ၊ ချစ်ရသူဖြစ်စေ၊ မုန်းရသူဖြစ်စေ၊ သူတော်စင်ဖြစ်စေ၊ အပြစ်သားဖြစ်စေ မင်းဟာ သံသယကင်းကင်းနဲ့ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိရမယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မရှိရင် ဒီရက်စက်တဲ့ လောကကြီးထဲမှာ မင်းရော၊ မင်းကာကွယ်ချင်တဲ့ လူတွေပါ သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ်"

"..."

ကျန်းလင်၏ စိတ်အစဉ်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းချောင်ကျွယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်ကာ တောက်ပသော အပြုံးကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်မှသာ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူမသည် သက်ရှိတို့အပေါ် တန်ဖိုးထားသည့် အဖိုးတန်ယုံကြည်ချက်ကို ရရှိခဲ့သလို ဓားတစ်စင်းကို ကိုင်စွဲခြင်း၏ အလေးချိန်ကိုလည်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုဓားကို ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

...

ရက်ပေါင်း ၁၈၀ မြောက်တွင်...

ဝေ့ဝူယင် ပြောခဲ့သော ရှေးဟောင်းဝတ်ပြုကျောင်းကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုနေရာကို ဂိုဏ်းတစ်ခုက စောင့်ကြပ်နေ၏။ ၎င်းတို့တွင် ဒြပ်စင်မွေးဖွားခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေပြီး မိမိထက် တစ်ဆင့်မြင့်နေသည်ကို သိသောကြောင့် သူမ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ကောင်းတယ်... ကြောက်ရွံ့မှုက မင်းကို အသက်ရှင်စေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သတ္တိရှိမှသာ မင်းဟာ ပိုမြင့်မားတဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အသုံးချပြီး ဝတ်ပြုကျောင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အရယူစမ်း... မင်း မသတ်ချင်ရင် မသတ်နဲ့... ဒါပေမဲ့ သတ်ဖို့ လိုအပ်လာရင်တော့ မတွန့်ဆုတ်နဲ့... အသက်ဆိုတာ အဖိုးတန်တယ်... မကြောက်မရွံ့ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံခြင်း ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေရင် မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ညစ်နွမ်းစေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကြောက်ရွံ့စိတ်နဲ့သာ လုပ်ဆောင်နေမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်စားသွားလိမ့်မယ်..."

"ကြောက်ရွံ့ပါ၊ သတိထားပါ၊ လိုအပ်ရင် စဉ်းစားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်လှမ်းနေတဲ့ မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်လိုက်နဲ့... အခွင့်အရေးမှန်သမျှကို အရယူစမ်း... မင်းအတွက်ရော၊ မင်းချစ်ရတဲ့ အသက်ရှင်နေသူတွေနဲ့ သေဆုံးသွားသူတွေအတွက်ပါ အရယူလိုက်စမ်း..."

"..."

ကျန်းလင်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းကာ ကျန်းချောင်ကျွယ်ကို ကျောလွယ်အိတ်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ကင်းစောင့်များ၏ လစ်ဟာမှုများမှ တစ်ဆင့် လွယ်ကူစွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ဝတ်ပြုကျောင်း၏ ဝင်ပေါက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မဝင်နိုင်ခဲ့သော ဝတ်ပြုကျောင်းတံခါး ပွင့်သွားသဖြင့် ထိုဂိုဏ်းသားများ သတိပြုမိသွားကြပြီးနောက် ရတနာလုပွဲ တိုက်ပွဲကြီး စတင်လေတော့သည်။

ကျန်းလင် နှင့် ဂိုဏ်းသားများ တိုက်ပွဲ...

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် ထိုဂိုဏ်းကို လွှမ်းမိုးအနိုင်ယူကာ ဝတ်ပြုကျောင်းအတွင်းရှိ သေတ္တာခုနစ်လုံးစလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် ဒြပ်စင်မွေးဖွားခြင်း အဆင့် ရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး တိုက်ကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဓားဖြင့်ပိုင်းဖြတ်ကာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ကျင့်ကြံသူအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရသည့် လက်တွေ့အတွေ့အကြုံများ ရရှိခဲ့ပြီး မိမိ၏ ခွန်အားကို ကိုယ်တိုင် တိုင်းတာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဝေ့ဝူယင်အတွက်မူ ကျေနပ်စရာပင်။

လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းခန့်က ကျောက်စိမ်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ဝေ့ဝူယင်သည် နောက်ထပ် အဂ္ဂိရတ် ကောင်းချီးကဒ် တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ပြန်ရာ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များနှင့် ကစားသမားများကြားတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် တစ်ခုလား..."

မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ မှုန်ရီကာ ခက်ထန်နေပြီး ဝေ့ဝူယင်၏ စွမ်းရည်ကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝေ့ဝူယင်က ထိုကောင်းချီးကို လူသိရှင်ကြား အတည်ပြုရန် ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ သူ့အနေဖြင့် လူသိရှင်ကြား ပြရန် မလိုသော်လည်း တမင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုအတွက် အထူးကျော်ကြားသော အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ်ထုတ်ကုန် ခုနစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလဲ..."

ထျန်းရှီယာ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ဒိုင်လူကြီးများက အခြားသော ကစားသမားများအပေါ် သနားကရုဏာ သက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ထိုထုတ်ကုန်များကို စစ်ဆေးအတည်ပြုပေးလိုက်ရချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်သည် ကောင်းကင်အဆင့် လျှို့ဝှက်ကဒ် တစ်ခုမက နှစ်ခုတောင် ရရှိထားကြောင်း အားလုံး သိသွားကြတော့သည်။

ထိုအရာက ရူးသွပ်စရာပင်...။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ ကောင်းချီးကဒ်များ ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ဤကဒ်ကို ကဒ်ဆွဲသည့် အလှည့်တွင်ပင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဤအချိန်တွင် ရွေးချယ်ခံ တစ်ဦးတည်းသာ ရွေးချယ်ခဲ့သော စုရီမှ လွဲ၍ အခြားသူအားလုံးမှာ အနည်းဆုံး ကဒ်သုံးခါစီ ဆွဲပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမျှ ကောင်းကင်အဆင့် လျှို့ဝှက်ကဒ် ကို မရရှိခဲ့ကြပေ။

မူလကပင် ထိုကဒ်များမှာ အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးပြီး အမျိုးအစား တစ်ခုစီတွင် တစ်စုံစီသာ ရှိရာ ကဒ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသည့်အထဲတွင် ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကံကောင်းမှုမှာ ကောင်းကင်ကိုပင် ဖီဆန်နေခြင်းပင်။

ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ထာဝရအပြုံးကို မျက်နှာတွင် ချိတ်ဆွဲထားလျက် လက်ဖဝါးကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်းက နှာမှုတ်လိုက်ကာ သူ၏ ကဒ်များပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။ သူ တစ်ခုခု လုပ်မှ ဖြစ်တော့မည်။ အခြားသူများလည်း ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အကယ်၍ ဝေ့ဝူယင်၏ ရွေးချယ်ခံကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မနှောင့်နှေးစေနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် မသေစေနိုင်လျှင် သူတို့မှာ ကနဦး အရှိန်အဟုန်ဖြင့်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

***

အပိုင်း(၂၃၀၂)

ထျန်းရှီယာသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သူမသည် မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေးကဒ်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းချီးတစ်ခုအား နှောင့်ယှက်ရန်နှင့် ပစ်မှတ်ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်သော ခေါင်းဆောင်ပါဝင်သည့် အင်အားစုတစ်ခုကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းလင်က ထိုစိန်ခေါ်မှုကို ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ပဉ္စမအဆင့်နှင့် ဆဋ္ဌမအဆင့်၊ သို့မဟုတ် ဆဋ္ဌမအဆင့်နှင့် သတ္တမအဆင့်ကဲ့သို့သော အဆင့်တစ်ခုနှင့်တစ်ခုအကြား စွမ်းအားကွာခြားချက် အလွန်ကြီးမားသည့် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် ထိုကဒ်ကို အသုံးမပြုနိုင်ခြင်းကို သူမ မုန်းတီးမိသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုကဒ်ကို အခြားသူ၏ ကောင်းချီးအပေါ်တွင်သာ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကျန်းလင်သည် အဆမတန် သန်မာနေတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖီဆန်နဂါးတိုက်ကြီး ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ သာမန်အခြေခံမှာ မဟာဂလက်ဆီတစ်ခု၏ စံနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

စုရီ မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူအားလုံးသည် ကျန်းလင်၏ တိုးတက်မှုကို ဟန့်တားရန် သူတို့၏ ကပ်ဘေးကဒ်များ ကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်က ရွေးချယ်ခံ တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းကို သူတို့ မုန်းတီးနေကြ၏။ သို့မဟုတ်ပါက အားနည်းသောသူများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပြစ်ဒဏ်များပေးကာ ကစားပွဲကို အချိန်မတိုင်မီ အဆုံးသတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယွီပေါင်ယွဲ့ ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့ တွေးတောမိနေသည်။ သူမ အတော်ပင် စိတ်ဖိစီးနေသည်မှာ သိသာလှ၏။

စုရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပါရမီများ ပွင့်လန်းလာမည့် အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ကာ ကစားပွဲ၏ အလယ်ပိုင်းနှင့် နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ပြီး အောင်ပွဲခံရန် ဂရုတစိုက် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... ထိုအရာက မည်ကဲ့သို့ တိုးတက်မှုမျိုးနည်း။

...

ရက်ပေါင်း ၂၇၃ ရက်မြောက်တွင်...

ကျန်းလင်သည် ကျန်းချောင်ကျွယ်ကို ပွေ့ပိုက်လျက် သူမ၏ ကျေးရွာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူယုတ်မာများ၏ စခန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

လက်ရှိ၌ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာ ဒြပ်စင်မွေးဖွားခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိ နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒြပ်စင်ကိုးမျိုးစလုံးကို မွေးဖွားပြီးစီးခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။

…

"ပြာလွင်တဲ့ ကောင်းကင်ယံထက်မှာ...

မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးလို့...

ငါဟာ မမြင်နိုင်တဲ့ နေရာကနေ စောင့်ကြည့်နေမယ်..."

ဝေ့ဝူယင်၏ ဒုတိယစိတ်သည် အဆုံးမဲ့ ခရီးသွား နယ်မြေ၏ စာကြည့်တိုက်များကို လေ့လာစဉ်က မှတ်သားခဲ့ဖူးသော လူသိနည်းသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် သွေးစွန်းသော သုတ်သင်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေသည့် ကျန်းလင်၏ အခြေအနေနှင့် ဤကဗျာမှာ အတော်ပင် ဆီလျော်လှပေသည်။

သူမ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကလေးငယ်မှာမူ ငြိမ်သက်လျက်ရှိ၏။ ထိုကလေး၏ ဝိညာဉ်သည် သူမမိသားစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူတို့၏ အော်ဟစ်ငိုညည်းသံများ၊ သိရှိသူနှင့် မသိရှိသူ ဝိညာဉ်အပေါင်းတို့၏ တရားမျှတသော စုဝေးမှုများကြားတွင် ဗတ္တိဇံ ခံယူနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ဝေ့ဝူယင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မိမိကိုယ်တိုင် ဆင်နွှဲခဲ့သော သတ်ဖြတ်ပွဲများကို ပြန်လည်သတိရကာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိကြသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါနဲ့ မတူတာကတော့... ကျန်းလင်ဟာ သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက်ကို ကျောမှာ ပိုးထားနိုင်ခဲ့တာပဲ... ဘယ်အရာကမှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝေ့ဝူယင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လှပြီး ထိုစကားလုံးများထဲတွင် ပါဝင်နေသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကိုလည်း ခံစားမိစေသည်။

ထိုစဉ်က ဝေ့ဝူယင်သည် မိသားစု သင်္ချိုင်းခြေရင်းတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်းသို့ လိုက်ပါရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က မေ့မေ့ သာ မရှိခဲ့ပါက သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းမှာလည်း စောစီးစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ထာဝရအပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများအောက်တွင် မျှော်လင့်ချက်၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်ကို ရင်ဆိုင်ရပါစေဦးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကို ဆက်လျှောက်မည့် ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့်ပင်။

ဝေ့ဝူယင်သည် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကြားတွင် နစ်မျောနေသော်လည်း ကျန်ရှိသော ကစားသမားများမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း သည် ကျန်းလင်၏ တုနှိုင်းမဲ့ စွမ်းအားများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သေမျိုးတာအို အပေါ် အံ့ဩလောက်အောင် ပြည့်စုံသော သိမြင်မှုများရှိသည့် အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ တာအိုလမ်းပြမှု၊ အထွတ်အထိပ် အဂ္ဂိရတ်ထုတ်ကုန် ၁၄ မျိုး၏ ပံ့ပိုးမှုတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကျန်းလင်၏ စွမ်းအားရှေ့တွင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် အငွေ့အသက်များက သူ၏ ကောင်းကင် စောင့်ကြည့်ခြင်း ပါရမီထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ဤဗီဇမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက... ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ မကြုံစဖူး ကြီးမားသော ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေ၏။

အခြားသူများတွင် သူ၏ မဟူရာ ကံကြမ္မာ လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ် ကဲ့သို့သော စောင့်ကြည့်စွမ်းရည် မရှိသော်လည်း သူတို့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဗီဇနှင့် ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်းများ ရှိကြသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းအရိပ်အယောင်များကို မြင်နေရပြီး ထိုအရာအားလုံးမှာ လူတစ်ဦးတည်း - ကျန်းလင် - အဖြစ် ပုံပေါ်နေတော့သည်။

မဟူရာ ရေပညာ မှန်ကျင့်စဉ်က မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးထား၏။ ၎င်းကို ကံကြမ္မာစွမ်းအင်များနှင့် ရောနှောလိုက်သောအခါ ကောင်းကင်တာအို၏ ကပ်ဘေးများကို စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းနှင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းခြင်းတို့တွင် ထူးကဲသော စွမ်းရည်ကို ရရှိစေသည်။

သူသည် ရွှေရောင်ဖလားငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထိုဖလားမှာ သေမျိုးတို့၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပါက အထက်တန်းလွှာ ဆားခွက်ဟု ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။ ၎င်း၏အတွင်း၌ အဆုံးမဲ့သော အမှောင်ထု လေပွေများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဤဖလားမှာ ကံကြမ္မာ အော်ရာများဖြင့် သန့်စင်ထားသော ကောင်းကင်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် သားရဲရေဘူးတစ်ဘူးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသားရဲရေဘူးမှာ သာမန်သားရဲမဟုတ်ဘဲ ကြယ်တာရာ ဝါးမြိုသူ တစ်မျိုး၏ အရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရေဘူးအတွင်းရှိ အရာများကို အခြားကစားသမားများရှေ့တွင်ပင် မဖုံးကွယ်ဘဲ လောင်းထည့်လိုက်ကာ လက်ဟန်ချိပ်စည်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်က ထိုဖလားအတွင်း၌ အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုများက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည်လင်သော ရေများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်သွားခြင်းပင်။

ဖလားအတွင်းရှိ ရေများမှာ လှိုင်းထလာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ ကျောက်စိမ်းစားပွဲတစ်ခုလုံးကို ထိုအရောင်ဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားစေသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်စက္ကန့်ထက် တစ်စက္ကန့် ပိုမိုနီမြန်းလာခဲ့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ သေစေနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ် အငွေ့အသက်များမှာ နာကျင်လာသည်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့၏။ သူသည် အခြားအရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ ထူးခြားသော ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ အပြင်ဘက်သို့ ဝိညာဉ်သဝဏ်လွှာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပေးပို့လိုက်သည်။

"ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို ရှာစမ်း..."

အလင်းထက် မြန်သောနှုန်းဖြင့် အလွန်အရေးကြီးသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို တားဆီးနိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိသော်လည်း ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာသော လေထုကို စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျန်းလင်ထံမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ရွေးချယ်ခံများထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ လွတ်လမ်း ရှာဖွေရန် ကြံစည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သော ဤကစားပွဲသည် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို စတင် ပြိုလဲစေခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားများလည်း ပျက်ယွင်းသွားရတော့သည်။

မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်းမှာမူ အပြည့်အဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ၃ မှတ်တန် ရွေးချယ်ခံကို ဟုန်လီနိုင်ငံ အတွင်း၌ ယွီပေါင်ယွဲ့၏ ရွေးချယ်ခံနှင့်အတူ ထားရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ၁ မှတ်တန် ရွေးချယ်ခံ နှစ်ဦးမှာမူ ပိုင်ယိုနိုင်ငံ အတွင်း၌ ရှိနေသည်။ ထိုနေရာမှာပင် ချင်ရင်ရင်၏ ၃ မှတ်တန် ရွေးချယ်ခံ ညအရိပ် သခင်မ လည်း ရှိနေခြင်းပင်။

ချင်ရင်ရင်သည် အစကတည်းကပင် သူမ၏ ရွေးချယ်ခံကို နိုင်ငံပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားစေရန် လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုကို ကဒ်အသုံးပြု၍ လုပ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ရပ်မှာ အတော်ပင် ပါးနပ်လှ၏။

သို့သော် မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်းတွင်မူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ကဒ်များ မရှိသဖြင့် ကဒ်အသစ်များ ထပ်မံ မရရှိမချင်း သူသည် ကံခေနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ထပ် ကဒ်ဆွဲရမည့် အဆင့်ဖြစ်သော ချီပျစ်ခဲခြင်း အဆင့်၏ ဆဋ္ဌမအဆင့်၊ မှားသောအမှန် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။

မဟာပုရောဟိတ် အမှောင်လှိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်စက္ကန့်ထက် တစ်စက္ကန့် ပိုမို ဖြူဖျော့လာခဲ့သည်။ အကြောင်းကား... ဤကစားပွဲ၏ တစ်နှစ်မှာ အပြင်လောက၏ ခြောက်မိနစ်သာ ရှိသောကြောင့်ပင်။ တစ်စက္ကန့်တိုင်းမှာ တစ်ရက်နှင့် ညီမျှနေသည်။

ကျန်းလင်သည် သူမ၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရုံသာမက ဝေ့ဝူယင်၏ တာအိုကဒ် အကျိုးကျေးဇူးများကြောင့် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံများလည်း တိုးပွားလာနေသည်။ သူမသည် နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦး၏ သန့်စင်မှုကို ခံနေရသည့် မသွေးရသေးသော ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခု ကဲ့သို့ပင်။

ဝေ့ဝူယင်၏ သေမျိုးတာအို အပေါ် သိမြင်မှုများမှာ အလွန်နက်နဲလှသဖြင့် မဟာပုရောဟိတ်မှာ အနည်းငယ်မျှ စိတ်သက်သာရာ မရရှိနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် သူ၏ ရွေးချယ်ခံထံသို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

***