အခန်း (၄၃၃-၄၃၄)

အခန်း (၄၃၃)။

“တစ်ယောက်ယောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်တာကို စောင့်ရှောက်ပေးရတာ တကယ်ကို အတွေ့အကြုံသစ်ပဲ။ ‘အတိတ်ကျမ်း’ ကို မကျင့်ကြံထားတဲ့ ပညာရှင်တွေ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေ အသုံးပြုလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ မြင်ကြည့်ချင်မိတယ်။”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော နဂါးသမီးတော် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဟုန်ယွိသည် သူ၏လက်ထဲရှိ နဂါးဝိညာဉ် ပုံဆောင်ခဲကို ကြည့်ကာ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုက ၎င်းကို စုပ်ယူသွားပြီးနောက် အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအလင်းတန်းထဲမှ ချန်ယင်းရှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်တွင် ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’က ဝန်းရံလျက် ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာ မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။

ဟုန်ယွိ၏ ထိုတောက်ပသော အလင်းတန်းမှာ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင် တစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးတစ်စဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ‘ကမ္ဘာငယ်လေး’ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

စကြာဝဠာအိတ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ သိုလှောင်၍မရတော့သော်လည်း၊ ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ အတွေးတစ်ခုဖြင့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည့် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤအဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွေးစဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤကမ္ဘာငယ်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှ သည်။

ခုနက တိုက်ပွဲအတွင်း ချန်ယင်းရှာသည် ထိုအဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် အသိစိတ်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး အချိန်မရွေး ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက် ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန်ရွှန်ကျိသည်လည်း ၎င်းကို သတိပြုမိပုံရသဖြင့် တိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံး လျှို့ဝှက်စွာ သတိထားနေခဲ့သည်။

“ဒီနဂါးသမီးတော်ရဲ့ နောက်ခံက အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်။ ဟုန်ယွိ... မင်း သူမရဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့အခါ သူမရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲ မကျသွားအောင် သတိထားရမယ်။” ချန်ယင်းရှာက ထွက်လာပြီးနောက် ခေတ္တတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သတိပေး လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူမကမ်းလှမ်းတဲ့ အပေးအယူကတော့ ငြင်းပယ်ဖို့ တကယ်ခက် တယ်။ နဂါးဝိညာဉ်နဲ့ နဂါးအကြေးခွံတဲ့...။ အဲဒီလို အကြေးခွံဝတ်စုံမျိုး အစုံအနည်းငယ် လောက်ပဲ ရရင်တောင် ငါတို့မှာ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အမာခံအဖွဲ့ တစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်လာဖို့ ရှိနေတော့ အနည်းဆုံးတော့ ထန်ဟိုင်လုံတို့လို သူဌေးသူကြွယ်မိသားစုကြီးတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ငါတို့ မခံရတော့ဘူးပေါ့။”

“ဟုန်ရွှန်ကျိနဲ့ တော်ဝင်ချန် ဧကရာဇ် ယန်ဖန်တို့ တစ်ခုခုမဖြစ်သရွေ့ လောကကြီးက ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်လာဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရှိနေသရွေ့တော့ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မိသားစုကြီးတွေလည်း ပုန်ကန်ရဲမှာ မဟုတ်သေးဘူး။”

ဟုန်ယွိက ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “သွားကြစို့၊ ယုဝမ်မုတို့ နောက်ကို လိုက်ကြည့်ရ အောင်၊ သူတို့ ချီလင်သားရဲကို ဖမ်းမိသွားပြီလားဆိုတာ သိရအောင်လို့။ တကယ်လို့, သူတို့ မဖမ်းမိသေးဘူးဆိုရင် ငါတို့ အနောက်ဘက်ဒေသကို ပြန်ကြတာပေါ့။ အနောက်ဘက် ဒေသမှာ စစ်ပွဲက စတော့မယ်၊ အဲဒီနေရာကမှ တကယ့် စစ်တလင်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို စစ်မြေပြင်မှာ ထပ်ပြီး သွေးဖို့လိုသေးတယ်၊ ဒါမှ ‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့်ကို မြန်မြန် ရောက်မှာ။”

“မှန်တာပေါ့..၊ ငါလည်း ငါ့သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ချင်တယ်။ တကယ်လို့ ငါ့သိုင်းတာအို အတွေ့အကြုံက ‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်သာ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မယ် ဆိုရင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့် ၅ အထိ ဆက်တိုက် အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်။” ချန်ယင်းရှာက ဆိုသည်။

သိုင်းတာအို၏ ‘လူသားအင်မော်တယ်’ များသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ သွေးစွမ်းအင် များဖြင့် ရောယှက်နေသဖြင့် မည်သည့်တာအိုပညာကိုမှ မသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၅ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်ထားသူများနှင့် အဆင့် တူညီပေသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရောင်စုံ အလင်းတန်းများမှာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ယွိ သည် ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်၏ ပျံသန်းခြင်းစွမ်းအားကို နှိုးဆွလိုက် ရာ ၎င်းတို့နှစ်ခု ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ကို ရရှိသွားတော့သည်။

ဝှစ်…။

ဤအရှိန်ဟုန်မှာ ‘ငရဲနတ်ဘုရား လွတ်မြောက်ခြင်းပညာရပ်’ နှင့် ‘'ကောင်းကင်ထိုးဖောက် ဓားလွတ်မြောက်ခြင်းပညာ' တို့ထက်ပင် သာလွန်နေပုံရသည်။ အစစ်မှန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင် ကြားတွင် ဟန်ချက်ညီနေသော ရောင်စုံအလင်းတန်းနှင့် အနက်ရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း သည် ကောင်းကင်ယံ၌ ခေတ္တမျှ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသည့် လမ်းကြောင်းမှာ မမှားပေ။ ချီလင်သားရဲ၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ၎င်းပျံသန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လေထဲတွင် သွေးနံ့သင်းသင်း အမြဲကျန်ရစ်နေလေ့ရှိသည်။

ချီလင်သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး ၎င်း၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ‘လူသား အင်မော်တယ်’ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပညာရှင် (၃) ဦး ပေါင်းစပ်ထားသည်နှင့် ညီမျှသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသွားရာလမ်းတွင် အငွေ့အသက်များ ကျန်ရစ်နေပြီး၊ ပညာရှင်များအတွက် နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် ချီလင်သားရဲ၏ သွေးစွမ်းအင် မှာ ပမာဏအားဖြင့် များပြားသော်လည်း၊ အရည်အသွေးနှင့် ထက်ရှမှုအပိုင်းတွင်မူ ‘လူသား အင်မော်တယ်’ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်မျိုး မရှိပေ။

အနက်ရောင် ရောင်စုံအလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းကာ (၄) နာရီမှ (၆) နာရီခန့်အထိ ပျံသန်းခဲ့သည်။ ဟုန်ယွိသည် သူ၏ တာအိုပညာများကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြု ကာ၊ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်၏ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင် သော စွမ်းအားဖြင့် ချီလင်သားရဲကို တိကျစွာ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့သည်။

“ဒီ ‘အဆုံးမဲ့ တောရိုင်းနယ်မြေ’ က တကယ်ပဲ ကြီးလွန်းတယ်။ ငါတို့ အခုလို (၄) နာရီကနေ (၆) နာရီလောက်အထိ ပျံသန်းတာဟာ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကိုတောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အချိန်မျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောရိုင်းနယ်မြေကြီးကတော့ အဆုံးမသတ်နိုင် တဲ့ တောင်တန်းတွေ၊ ထူထပ်တဲ့ ရှေးဦးတောနက်တွေနဲ့ မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒီနေရာမှာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းတာ မဆန်းပါဘူး။”

သူတို့ ပျံသန်းလာသည်နှင့်အမျှ ချီလင်သားရဲ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိသည် ဤတောရိုင်းနယ်မြေ၏ ကြီးမားပုံကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မိသည်။ အကယ်၍ ဤတောရိုင်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးကိုသာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ရရှိလာမည့် သယံဇာတများမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။ သို့သော် ဤသည်မှာ စိတ်ကူးသက်သက် သာ ဖြစ်ပြီး ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤမျှကြီးမားသော နယ်မြေကို တစ်ယောက်တည်း မဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် ချီလင်သားရဲ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တရှိန်ထိုး ထိုးတက်သွား သည်ကို သူတို့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တာအိုပညာများကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တည့်တည့် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ချီလင်သားရဲသည် အပေါ်သို့ ပို၍ ပို၍ မြင့်အောင် ပျံတက်သွားသည်။ ပေပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀... ၂၀၀,၀၀၀... ၃၀၀,၀၀၀...။ ကောင်းကင်ယံ တိမ်တိုက်များ၏ အထက်၊ ပေပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀ အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤသည်မှာ မကြုံစဖူးသော အမြင့်မျိုး ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မည့် တာအိုပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤမျှအထိ မြင့်အောင် ပျံသန်းလေ့မရှိပေ။

ပေတစ်သိန်းအမြင့်ဆိုသည်မှာ တာအိုကျင့်ကြံသူများ အလွယ်တကူ မဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများသည် မည်သည့်သတ္တုကိုမဆို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများကိုပင် ကြေမွသွားစေနိုင်သည်။

ထို့ပြင် လေဝဲဂယက်များ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုစည်းနေသော ‘အစစ်မှန် နေမီးလျှံ’များ၊ လွင့်မျောနေသော ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများ၊ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော ရေခဲပြင်များနှင့် ထောင်ချောက်များစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ပင်လယ်ထဲရှိ အန္တရာယ် အရှိဆုံး ဝဲဂယက်များထက် အဆပေါင်း တစ်သောင်းမက ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။

အဆင့် ၇ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားပြီး ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ် ခိုင်မာမှုမျိုးရှိသူမှသာ ပေတစ်သိန်းအထက်သို့ ပျံသန်းရဲကြပေသည်။ ထိုနေရာမျိုးကို ကောင်းကင်အမြင့်ဟု မခေါ်တော့ဘဲ လေဟာနယ်နယ်ပယ်ဟု ခေါ်ကြသည်။

တာအိုကျင့်ကြံသူများ၏ အဆိုအရ လေဟာနယ်နယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ “ပျံ့နှံ့ခြင်း”၊ “မလှုပ်မယှက် ရှိခြင်း”၊ “အဆုံးမဲ့ခြင်း” နှင့် “ထာဝရတည်မြဲခြင်း” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ် ၄ မျိုး ဖွင့်ဆိုကြသည်။

ပေတစ်သိန်းအမြင့်ထက် ကျော်လွန်သွားပါက ကမ္ဘာမြေကြီးနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာသွားပြီး လေဟာနယ်မုန်တိုင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ လေဟာနယ်မုန်တိုင်းသည် အလွန်ပင် အန္တရာယ်များပြီး အစွမ်းထက်သော တာအိုပညာရှင်များပင်လျှင် အတွင်းသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာရန် လမ်းမရှာနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားတတ်ကြသည်။

ရှေးခေတ်က တာအိုပညာရှင်များ၏ အကြွင်းအကျန်များ၊ ‘ကမ္ဘာငယ်လေး’ များနှင့် ဂူနန်းတော်များကို ရှာဖွေရန် စွန့်စားသွားသူ အများအပြားမှာလည်း ဤနေရာ၌ပင် အသက် ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။

“ဒါ လေဟာနယ်မုန်တိုင်းလား။”

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ၊ ထောင်ချောက်များ၊ အစစ်မှန်နေ မီးလျှံများနှင့် လေဝဲများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်စုံတစ်ခု သော ချုပ်နှောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ သည်။ သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ‘လေဟာနယ်’ သဘောတရားတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ကြယ်တာရာများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လေထဲတွင် လွင့်မျော နေသော ဥမင်လှိုင်ခေါင်းလိုလို အနက်ရောင် အစက်အပြောက်ငယ်လေးများကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ထိုအနက်ရောင် ဥမင်လှိုင်ခေါင်းများထံမှ ပြင်းထန်သော စုပ်အားများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူတို့၏ ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ မှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများကိုပင် ဆွဲငင်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့မှာ ‘အတိတ်ကျမ်း’ ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သူတို့၏ မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါးမှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့နေသဖြင့် ဆွဲငင်ခြင်း မခံခဲ့ရပေ။

ထို့ပြင် ပတ်ပတ်လည်၌ ကြီးမားလှသော ဥက္ကာခဲကြီးများလည်း ပြန့်ကျဲနေသည်။ အချို့မှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရွေ့လျားနေပြီး အချင်းချင်း တိုက်မိသည့်အခါ ‘ဖန်ရှန်းတာအို’ ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ‘ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးယမ်းမှုန့်’ ပေါက်ကွဲမှုထက် ဆယ်ဆမက ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့သည် ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ဟုန်ယွိမှာ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ဖြင့် သာ ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေလိုက်သည်။ ချန်ယင်းရှာမှာလည်း အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုး ကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ‘ကမ္ဘာငယ်လေး’ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အမှန်စင်စစ် ချန်ယင်းရှာအနေဖြင့် ဟန်ရှောင်ကျိ၏ မိုးကြိုးကပ်ဘေး စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစ ၄၈,၅၀၀ ကို စုပ်ယူပြီး ‘အသက်စွမ်းအင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်’နှင့် ကောင်းကင် တုန်ခါဓာတ်တော်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ဆောင်နိုင်လျှင်, ဤနေရာကို မကြောက်စရာ မလိုသော်လည်း သူမက ဂရုတစိုက်ဖြင့် နေထိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဒီ လေဟာနယ် မုန်တိုင်းထဲမှာတောင် ထိုက်ရှီတောင်တန်းကြီးလို မလှုပ်မယှက် တည်တည် ငြိမ်ငြိမ် နေနိုင်တာပဲ။” ချန်ယင်းရှာက ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ် မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်နေ သည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ အံ့ဩနေမိသည်။ ဤအနေထားမှ ဟုန်ရွှန်ကျိ ဝတ်ဆင်ထား သော ‘ကောင်းကင်နဂါးဘုရင် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်’မှာ မည်မျှအစွမ်းထက်မည်ကို ခန့်မှန်း ကြည့်နိုင်သည်။

ဤလောကရှိ ချပ်ဝတ်အားလုံးထဲတွင် ဤနတ်ဘုရားချပ်ဝတ် နှစ်စုံသာလျှင် လေဟာနယ် မုန်တိုင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ နဂါးသမီးတော်၏ ‘နှင်းဆီ သွေးအကြေးခွံ ချပ်ဝတ်’ မှာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး ခုခံရာတွင် အလွန်ကောင်းသော်လည်း၊ ဤမျှ မြင့်မားသော လေဟာနယ် မုန်တိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ဝုန်း….။

ကြီးမားလှသော ဥက္ကာခဲကြီးတစ်ခုသည် ဒူးလေးဖြင့် ပစ်ခတ်မြှားတစ်စင်းထက် ဆယ်ဆမ က မြန်သော အရှိန်ဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုဥက္ကာခဲသည် နောက်ဘက်ရှိ ပို၍ကြီးမားသော အခြားဥက္ကာခဲကြီးတစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက် ဝင်တိုးသွားသည်။ နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဤလေဟာနယ်ထဲတွင် မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ သာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုတုန်ခါမှုလှိုင်းများသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများကိုပင် ကြေမွသွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

ဥက္ကာခဲကြီး နှစ်ခု အပြင်းအထန် တိုက်မိပြီးနောက် အပိုင်းအစ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွဲထွက်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံနှံ့သွားသည်။ အချို့မှာ လွင့်မျောနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွား ပြီး အောက်ဘက်ရှိ လေထုလွှာအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် လေထုနှင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အရည်မပျော်သွားခဲ့လျှင် ‘ဥက္ကာသံ’များ ဖြစ်လာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါ လူတို့က ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူကာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်များ သို့မဟုတ် မှော်ရတနာများအဖြစ် သွန်းလုပ်ကြပေလိမ့်မည်။

ပျံသန်းနေသော ဥက္ကာခဲ အပိုင်းအစများသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးမားလှပြီး ၃ ပေ၊ ၄ ပေခန့် ရှိသော သံမဏိတုံးများကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဟုန်ယွိ ၏ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို လာရောက်မှန်သည့် အခါတွင်မူ ချပ်ဝတ်ပေါ်ရှိ အရိုးဆူးများကြောင့် ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားကြရသည်။

“မွှေးရနံ့ဥက္ကာခဲသံပဲ။”

ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကြေမွသွားသော ဥက္ကာခဲ အပိုင်းအစများထဲ တွင် အလွန်ထူးခြားသော အပိုင်းအစတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် ငှက် ကုလားအုပ် ဥတစ်လုံးအလား လုံးဝန်းနေပြီး ရွှေကဲ့သို့ နီမြန်းသောအရောင် ရှိ၏။ ပြင်းထန် သော သတ္တုနံ့ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ထိုရနံ့အတွင်းတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့သင်းသင်း လေး ပါဝင်နေသည်။

ဤသည်မှာ ဤလောကတွင် တွေ့ရခဲလှသော ဥက္ကာသံ အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး ဝတ်စုံ သို့မဟုတ် လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုပါက ထူးခြားသော အစွမ်းသတ္တိများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ပျံသန်းသွားပြီး ထိုဥက္ကာသံတုံးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ၊ သူ၏ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုး ကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

...

ထိုဥက္ကာသံကို ကောက်ယူပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးမှ ဆိုလိုက် သည်။ “ချီလင်သားရဲရဲ့ သွေးအငွေ့အသက်တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူ လေဟာနယ်မုန်တိုင်းထဲကို အမှန်တကယ် ဝင်သွားပြီ ထင်တယ်။ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ ပါဘူး။”

ခေတ္တအတွင်းမှာပင် ချီလင်သားရဲ၏ သွေးနံ့များမှာ လုံးဝ အစအန ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ သည်။ ပြင်းထန်လှသော လေဟာနယ်မုန်တိုင်းသည် သက်ရှိတို့၏ အငွေ့အသက် မှန်သမျှ ကို တိုက်စားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ပြန်ကြရအောင်။ ငါတို့သာ မတော်တဆ ဥက္ကာခဲ ကြီး တစ်ခုခုနဲ့ တိုက်မိသွားရင် ဒါမှမဟုတ် ဟို အနက်ရောင် ဥမင်လှိုင်တွေထဲ စုပ်ယူခံ လိုက်ရရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီဥမင်လှိုင်တွေက ဘယ်ကို ဦးတည်နေမှန်း ဘယ်သူမှ မသိဘူး။” ချန်ယင်းရှာက ဂရုတစိုက် သတိပေးလိုက် သည်။

“ကောင်းပြီ။” ဟုန်ယွိကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးကွာသော ဥက္ကာခဲ အုပ်စုတစ်ခု၏ အလယ်မှ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာသည်။ အတွင်း မှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးအငွေ့အသက်များ ပြင်းထန် စွာ စီးထွက်လာသည်။ ထို့နောက် တောက်ပသော မီးလျှံကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုမီးလျှံများကြားမှ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ချီလင်သားရဲပင် ဖြစ်သည်။

ချီလင်သားရဲသည် အသက်လု ထွက်ပြေးလာပုံရပြီး အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများက အလွန်စူးရှလှပြီး ဟုန်ယွိကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့ထံသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

“ငါ့ကို ကူညီပါဦး။”

စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက ဟုန်ယွိ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိသည် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ချီလင်သားရဲထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသ လိုပင် ‘အလင်းအမှောင် မန္တလာကမ္ဘာ’ တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပြီး ချီလင်သားရဲကို အတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ချီလင်သားရဲသည် ဟုန်ယွိ၏ အစီအရင်ကို မြင်သောအခါ ခုခံခြင်း မပြုဘဲ၊ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။

“သွားကြစို့။”

‘အလင်းအမှောင် မန္တလာ ကမ္ဘာ’ သည် ပုံဆောင်ခဲလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟုန်ယွိ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ ဥတစ်လုံးအရွယ်အစားသာသာ ချီလင်သားရဲ လေးသည် ၎င်းအတွင်း၌ အိပ်မောကျနေပြီး အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်နဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုတွေက တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်ပုံရတယ်။ နဂါးရော ချီလင် သားရဲရော ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်ကြတယ်။”

မန္တလာကမ္ဘာအတွင်း၌ ဟုန်ယွိက သူ့ကို ဘာလုပ်မလဲဟုပင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခြင်း အလျင်း မရှိဘဲ အိပ်မောကျနေသော ချီလင်သားရဲကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိ စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူမိ သည်။ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား သတ္တဝါကြီးများကပင် သူ့ကို ယုံကြည်သည်ဆိုပါက၊ သူသည် အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် ရှေးခေတ်သူတော်စင်ကြီးများ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိ နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိသည် ချီလင်သားရဲက သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားရ သည်။ သူသည် ချီလင်သားရဲကို ကူညီပေးရုံသက်သက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချီလင်သားရဲ သည် အနားယူပြီးနောက် ထွက်ခွာချင်ပါက သူ တားဆီးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အခြားသော တာအိုပညာရှင်များသာဆိုလျှင် ချီလင်သားရဲ၏ သွေးနှင့် အကြေးခွံများကို ဆေးဖော်စပ် ရန်အတွက် သတ်ဖြတ်ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

ချီလင်သားရဲကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် အောက်ဘက်ရှိ လေထုလွှာအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းဆင်းသက်သွားတော့သည်။

ဟုန်ယွိ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုနေရာသို့ လူနှစ်ဦး ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့သည်လည်း လေဟာနယ်မုန်တိုင်း အတွင်းရှိ ဥက္ကာခဲများ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် ဖန်းယွမ် ဟူသော လူငယ်ပါရမီရှင် နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ဟိုင်လုံ၏ ပတ်ပတ်လည်၌ အလယ်တွင် စတုရန်းပုံ အပေါက်ပါ သော ဝိုင်းစက်နေသည့် ဒင်္ဂါးပြား (၉) ပြား လွင့်မျောနေ၏။ ထိုဒင်္ဂါး (၉) ပြားစလုံးမှာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာတမ်းများ ရေးထိုးထားသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ဝန်းရံလျက် လည်ပတ်နေကြပြီး ရပ်တန့်၍မရသည့် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒင်္ဂါးပြားများ၏ အရှေ့ဘက်တွင် “လူသားလမ်းစဉ်၏ အဖိုးတန်ရတနာ” ဟူသော စာလုံး (၄) လုံး ပါရှိပြီး၊ အနောက်ဘက်တွင်မူ “စကြဝဠာ ဖြတ်သန်းခြင်း” ဟူသော စာလုံး (၄) လုံး ပါရှိသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း မင်းဆက်များက ပထမဦးဆုံး သွန်းလုပ်ခဲ့သော ‘မိခင်ဒင်္ဂါး’များ ဖြစ်ပြီး လူသားလမ်းစဉ်၏ အကျိုးစီးပွားများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် အနန္တနဂါး လက်စွပ်နှင့် အဆင့်တူ နတ်ဘုရားရတနာ ‘စကြဝဠာ မိခင်ဒင်္ဂါး’ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း (၄၃၄)။

“အစ်ကိုထန်... မင်းရဲ့ ‘မဟာစကြာဝဠာ မူလဒင်္ဂါး’ က တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ။ ဒါက ငါတို့ကို ‘ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့် ကောင်းကင်လေပြင်း’ တွေကြားကနေ ကာကွယ် ပေးပြီး ဒီလေဟာနယ် မုန်တိုင်းရဲ့ အစွန်းအထိ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ခိုင်ခံ့မှုက ငါ့ရဲ့ အနန္တနဂါးလက်စွပ်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်။ အစ်ကိုထန်... မင်းက တကယ်ကို ကံကောင်း တာပဲ။”

ဖန်းယွမ်သည် လေဟာနယ် မုန်တိုင်း၏ အစွန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထန်ဟိုင်လုံ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသော စတုရန်းပေါက်ပါသည့် ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးကိုးပြားကို ကြည့်ကာ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒါတွေက ငါ ငယ်ငယ်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရင်းနဲ့ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကြေးဒင်္ဂါးကိုးပြားပါ။ အစတုန်းကတော့ သာမန်ပဲ ထင်ရပေမဲ့ ငါ ကျင့်ကြံတဲ့အခါကျမှ အလင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ရဲ့ မူလအခြေအနေကို ပြသခဲ့တာပါ။ ဒီဒင်္ဂါးတွေက ငါ့စွမ်းအားကိုတောင် တိုးမြင့်ပေးနိုင်တယ်။ ငါ ရှေးဦးလူသားလမ်းစဉ်ရဲ့ ပထမဆုံး ဒင်္ဂါးတွေ ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးချပြီး လေဟာနယ် မုန်တိုင်းထဲ မတော်တဆ ရောက်သွားရင်းနဲ့ ‘မူလနဝမချောက်နက်ဂူဗိမာန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ’ ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။”

ထန်ဟိုင်လုံသည် လေဟာနယ် မုန်တိုင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချီလင်သားရဲ၏ အငွေ့အသက်ကို မရရှိတော့သဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရ သည်။

“ချီလင်သားရဲ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး။ သူ လေဟာနယ် မုန်တိုင်းထဲ ဝင်သွားတာ သေချာတယ်။ ငါတို့လည်း ဝင်ရှာကြည့်ရင်ရော။” ဖန်းယွမ်က သူ၏ လက်မမှ လက်စွပ်ကို လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“လေဟာနယ် မုန်တိုင်းက အလွန်တရာ အန္တရာယ်များတယ်။ ဘယ်ကို ဦးတည်နေလဲဆို တာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိရင် ဝင်သွားတဲ့လူတိုင်း သေဖို့ပဲ ရှိတယ်။ ငါ ကံကောင်းလို့သာ ပြန်လာနိုင်တာ၊ ဒုတိယအကြိမ် မစွန့်စားချင်တော့ ဘူး။” ထန်ဟိုင်လုံက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ညီလေးဖန်းယွမ်... ငါတို့က အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ့် ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် လိုအပ်သေးတယ်။ ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကျင့်ကြံပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှပဲ ငါတို့စွမ်းအားတွေ တိုးလာမှာ။”

“ဒါပေမဲ့ ဟုန်ယွိက အရမ်း အစွမ်းထက်နေတော့ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားတွေ တိုးလာတိုးလာ သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်ပါ့မလား။” ဖန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ဒုတိယအဆင့် ဒါမှမဟုတ် တတိယအဆင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တာနဲ့ သူ့ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ သူ ငါ့ဆီကနေ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ယူသွားတာကို အနှေးနဲ့အမြန် အတိုးရောအရင်းပါ ပြန်ဆပ်ခိုင်းရမယ်” ထန်ဟိုင်လုံက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါတင်မကဘူး၊ တော်ဝင်နန်းတော်က သူ့ကို အနောက်ဘက်ဒေသ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ‘အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း’ ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာလေ။ အဲဒါက လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ သိသလောက်တော့ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက တပည့်တွေနဲ့ ပညာရှင်တွေ အများကြီး အနောက်ဘက်ဒေသ စစ်တပ်ထဲ ရောက်နေကြပြီ။ တချို့ဆို ငါတို့လောက် အစွမ်းထက်ကြ ပြီး မာနလည်း ကြီးကြတယ်။ သူတို့က ဟုန်ယွိကို ဘယ်လိုလုပ် ဉီးဆောင်ခွင့် ပြုမှာလဲ။ ငါတို့ကတော့ ဘေးကနေ ပွဲကြည့်ရုံပဲပေါ့။”

“ကောင်းပြီလေ။ အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံပြီး ခွန်အားမြှင့်ကြတာပေါ့။ အစ်ကိုထန်... ငါနဲ့ အရင် ပူးပေါင်းမလား။ ငါ ‘အနန္တ ရွှေဆေးလုံး’ကို ဖော်စပ်ချင်လို့။ ဒီဆေးသာ အောင်မြင်ရင် ငါတို့ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်တဲ့အခါ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အစ်ကိုထန်မှာ စကြာဝဠာ မိခင်ဒင်္ဂါးလိုမျိုး ရတနာတွေရှိတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။” ဖန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ထန်ဟိုင်လုံကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အနန္တ ရွှေဆေးလုံးလား။ ညီလေးဖန်းမှာ အဲဒီဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်း ရှိတာလား။ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ငါ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဝင်တုန်းကတော့ ရှေးဦးဝိညာဉ် ဆေးပင်တွေ အတော်များများ ရထားပါတယ်။”

ထန်ဟိုင်လုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“လူသားလမ်းစဉ် ရွှေဓား။”

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ‘မဟာစကြာဝဠာ မူလဒင်္ဂါး’ ကိုးပြားသည် ဓားပုံစံ လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ၎င်းထံမှ စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

ထိုဓားအရိပ်သည် ပေ ၁,၀၀၀ ခန့် ရှည်လျားပြီး ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်လျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ရှူး…။

ထိုဓားအလင်းနှင့် ထိတွေ့သမျှ ဥက္ကာခဲအားလုံးသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားသည်။ ‘ပိုက်ဆံ’၏ စွမ်းအားရှေ့တွင် မည်သည့်အရာမှ အဖိုးမတန်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤ ‘လူသားလမ်းစဉ် ရွှေဓား’တွင် ငွေကြေးနှင့် ပတ်သက်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေ၏။ ၎င်းသည် ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်၏ ‘ငွေကြေး’ အပေါ် နားလည်မှု ဖြစ်သလို၊ လူသားလမ်းစဉ်တွင် သရဲတစ္ဆေများ၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများပင် ဉီးညွှတ်ရသည့် ‘ငွေကြေး’ ၏ မပျက်စီးနိုင်သော စိတ်ဆန္ဒလည်း ဖြစ်သည်။

သရဲတစ္ဆေများ၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများပင်လျှင် ‘ရွှေရောင်တောက်ပြောင်သော ခန္ဓာကိုယ်’တစ်ခု လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် ငွေကြေးပင် ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် နတ်ဘုရားများထံ ဆုတောင်းသူထက် ပိုက်ဆံတောင်းသူက ပို၍ များပြားလှသည်။ ‘ငွေကြေး’ ဟူသော စကားလုံးသည် လူသားလမ်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်ပျံ့နှံ့နေ သည်။ လူသားလမ်းစဉ် ရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် ငွေကြေး ရှိပေသည်။

ထိုစွမ်းအားနှင့် စိတ်ဆန္ဒမှာ မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤရွှေဓားသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဥက္ကာခဲများကို ဖောက်ထွက်ကာ လေထုလွှာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

…

နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ည ကြာပြီးနောက်။

ဟုန်ယွိသည် ရှေးဦးတောနက်ကြီးမှ အနောက်ဘက်ဒေသရှိ ‘သဲကန္တာရပြည်နယ်’သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

‘အဆုံးမဲ့ တောရိုင်းမြေ’ သည် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များနှင့် သက်ရှိများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လန်းဆန်းစေသော်လည်း၊ သဲကန္တာရပြည်မှာမူ လေပြင်းထန်ပြီး ခြောက်သွေ့လှသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငရဲဘုံသဖွယ် ကွာခြားလှသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိကတော့ အနည်းငယ်မျှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။

သူ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ခံတပ်အတွင်းရှိ ရွှေငွေရတနာများ၊ စာအုပ်များ၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ၊ လက်နက်များ၊ ရိက္ခာများနှင့် ဆေးလုံးများကို စာရင်းပြုစုရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စကြာဝဠာအိတ် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ဤပစ္စည်းများမှာ သိုလှောင်စရာ နေရာမရှိတော့ သဖြင့် ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အလုပ်ရှုပ်သော်လည်း စာရင်း ပြုစုရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဟုန်ယွိ၏ လက်အောက် ငယ်သားများသည် ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ခံပညာနှင့် တာအိုပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ခွဲခြားရာတွင် ဟုန်ယွိအတွက် များစွာ သက်သာစေသည်။

သို့သော် ပစ္စည်းများ စာရင်းမှတ်ပြီးလျှင်လည်း စကြာဝဠာအိတ်ကဲ့သို့ ထူးကဲသည့် မှော်ရတနာတစ်ခုကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သို့သော် အခုအချိန်မှာတော့ ဟုန်ယွိသည် ထိုကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ထိပ်တန်းဦးစားပေးမှာ ချက်ချင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓ အနှစ်ချုပ်ကျမ်း’၏ မဟာတံဆိပ်တော် ဆယ်ပါး၊ ပုံကြမ်းများနှင့် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များကို အလွတ်မှတ်သားပြီး၊ အထွတ်အထိပ် ကိုယ်ခံပညာဖြစ်သော ‘ဗုဒ္ဓဓမ္မတံဆိပ်တော်’ ကို ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်သည်။

ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းမှ အလွန်လျှို့ဝှက်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကြီးမားသော ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း အနှစ်ချုပ်’ ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် သူ၏သိုင်းပညာ ‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ‘အတွေးမဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်း’ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း အနှစ်ချုပ်’ ကိုပါ ရရှိထားရာ၊ သူသာ ‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ပါက လောကတွင် မည်သူမျှ ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခံတပ်အတွင်းရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော လျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် ဟုန်ယွိသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ လက်တစ်ဖက်က ကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က မြေပြင်ကို ညွှန်ပြထားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ဗလာဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ကြာပန်းကို နင်းထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း အနှစ်ချုပ်’၏ ပထမဆုံး ပုံကြမ်းဖြစ်သော မူလတံဆိပ်တော် ပင် ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိသည် မဟာတံဆိပ်တော် ဆယ်ပါးစလုံးကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း မှတ်သား ထားလိုက်သည်။

၁။ မူလတံဆိပ်တော် ၂။ ဉာဏ်ပညာတံဆိပ်တော် ၃။ မဟာကမ္ဘာတံဆိပ်တော် ၄။ အနန္တတံဆိပ်တော် ၅။ နိဗ္ဗာနတံဆိပ်တော် ၆။ အသွင်မဲ့တံဆိပ်တော် ၇။ ဗောဓိတံဆိပ်တော်

ဤတံဆိပ်တော် ခုနစ်ပါးပြီးနောက် စကြဝဠာကို တုန်ဟိန်းစေမည့် အလွန်စွမ်းအားကြီး သော မဟာတံဆိပ်တော် သုံးပါး ရှိသေးသည်။

၈။ မဟာတံဆိပ်တော် - 'မဟာ' ဆိုသည်မှာ 'ကြီးမြတ်ခြင်း' ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ၉။ လွတ်မြောက်ခြင်းတံဆိပ်တော် - 'လွတ်မြောက်ခြင်း' ဆိုသည်မှာ 'ဖြတ်ကျော်သွားခြင်း' ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ၁၀။ တစ်ဖက်ကမ်းတံဆိပ်တော် - 'ဘိုလို' ဆိုသည်မှာ 'အခြားတစ်ဖက်ကမ်း' ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ဤတံဆိပ်တော်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်၊ စွမ်းအားနှင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ မျက်နှာတော်ပေါ်မှ လှိုင်းပုံရိပ်များအားလုံး ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားထဲ စီးဝင်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြီးမြတ်ပြီး လွတ်မြောက်သော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကြီးမားသော ဉာဏ်ပညာနှင့် စွမ်းအားကို အသုံးချပြီး အခြားတစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးမြောက်ရန်။ ဤသည်မှာ ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း’ ၏ ပိုမိုနက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိသည် မဟာဓမ္မတံဆိပ်တော် ဆယ်ပါးကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြည်းညင်းစွာ ကျင့်ကြံရင်း ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး သွေးနှင့်လေစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ‘အတွေးမဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်း’ နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများအားလုံးသည် နဖူးအလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြည်လင် သော ပုံဆောင်ခဲ တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ခေါင်းပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသည်။ အောက်ဘက် ရှိ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း ‘ယန်’ စွမ်းအင်များအဖြစ် စုစည်းကာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်မှုသည် ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း’ ၏ ကျယ်ပြောလှသော အဆုံးအမ များနှင့် စကြဝဠာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ ဤအနှစ်သာရ၏ နက်နဲမှု မှာ ‘တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း’ ၏ ကျမ်းစာများထက်ပင် ပိုမိုနက်နဲနေသည်။

“ဗုဒ္ဓတစ်သောင်း ဂိုဏ်းဦးခိုက်ခြင်း။”

ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစ ၂၃,၁၈၀ စလုံးသည် ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း’ ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံဆိပ်တော် ဆယ်ပါးကို အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်နေကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓ၏ ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွေးစ တစ်ခုချင်းစီသည် နွားသိုးတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းခန့် ကြီးမားနေပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းတို့တွင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲနိုင် သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့်...

ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများအတွင်း အလွန်အမင်း သိပ်သည်းပြီး အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပြည့်နှက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ယခု အချိန် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်မည် ဟု ခံစားနေရသည်။

“ဒါ ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓရဲ့ စွမ်းအားလား။ ဒုက္ခပင်လယ်ကို ဆွဲဖြဲပြီး အခြားတစ်ဖက်ကမ်းကို ရောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သဘောတရားလား။” ဟုန်ယွိသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ‘သိုင်းဆန္ဒ’ကို ခံစားရင်း တွေးတောနေမိသည်။

ရုတ်တရက် စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများ အားလုံးသည် ပြန်လည် စုစည်းသွားပြီး ‘မဟာဗုဒ္ဓမြတ်စွာ’ ၏ ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစပိုင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော် လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားကာ လူသားတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိတော့ သည်။ ၎င်းသည် တာအိုပညာရှင်တစ်ဦးနှင့်လည်း တူသလို၊ ဗုဒ္ဓနှင့်လည်း တူလှသည်။

၎င်းမှာ ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ် ‘ယွမ်’ မှ စုစည်းခဲ့သော ‘ဗုဒ္ဓဓမ္မခန္ဓာ’ ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိ သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတွင် အဆုံးမဲ့ စွမ်းအားများ ရှိပေသည်။

ယခုအခါ ဟုန်ယွိသည် ‘ဗုဒ္ဓဓမ္မခန္ဓာ’ ကို နောက်ဆုံးတွင် စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြောက်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဤဗုဒ္ဓဓမ္မခန္ဓာမှာ ပြီးပြည့်စုံ သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူသည် ထိပ်တန်းပညာရှင်အားလုံးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး သူတို့ အားလုံးကို သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်စေနိုင်ပေတော့မည်။