အခန်း (၂၃၂-၂၃၃)

အခန်း (၂၃၂) - ရွှီရှင်းက တကယ့်ဘောစ့်ကြီးလား

တကယ်လို့သာ လီဝမ်ရှီးအိမ်ရဲ့ တောင်ဘက်က သစ်ပင်အိမ်ဟာ နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်ဆိုလျှင်တော့ သူတို့ သတိထားဖို့ လိုပေလိမ့်မည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ လီဝမ်ရှီးရဲ့ မျက်နှာပေးက တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေပေမဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသလို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟို... ရွှီရှင်း၊ နင့်ရဲ့နာရီကနေ ပစ္စည်းလှမ်းပို့လို့ ရတယ်မလား။ ငါ့ရဲ့ သံမဏိချပ်ဝတ်ကို မမရွှယ်ဖေးဆီ အရင် ပို့ပေးချင်လို့ပါ။ သူမတစ်ယောက်တည်း စူးစမ်းရတာ ဘေးမကင်းဘူးလေ... ငါ့ဘက်မှာတော့ နင်ရှိနေတာဆိုတော့ ဘာမှ အန္တရာယ်မရှိဘူး၊ အပြာရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်နဲ့တင် လောက်ပါတယ်"

လီဝမ်ရှီးက အားနာနာနဲ့ ပြောရှာသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဝတ်စုံက ရွှီရှင်းက သူမအတွက် သီးသန့်လုပ်ပေးထားတာ မဟုတ်လား။

အခု တခြားသူကို ပေးလိုက်ဖို့ ပြောရတာ သူမအတွက် အနေခက်ပေမဲ့ ချီရွှယ်ဖေးအတွက် တကယ် စိုးရိမ်နေမိ၏။

အခုနောက်ပိုင်းမှာ ရွှီရှင်းအပြင် သူမ စကားအပြောဖြစ်ဆုံးက ဆရာဝန်မလေး ချီရွှယ်ဖေးပါပဲ။

ရွှီရှင်းကတော့ ဒါကို ဘာမှ အပြစ်မမြင်ချေ၊ လီဝမ်ရှီး စဉ်းစားတာလည်း မှန်တယ်လို့ သူ ခံစားရသည်။

ချီရွှယ်ဖေးကိုလည်း ပစ္စည်းကိရိယာတွေ တပ်ဆင်ပေးသင့်၏။

အဖွဲ့ရဲ့ ဆရာဝန်မလေးကို အိမ်နီးချင်း နယ်မြေက လူတွေ ဖမ်းသွားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

"နင့်ဝတ်စုံကို ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ အခု နင့်အိမ်မှာ သံမဏိတုံးတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းက မေးလိုက်၏။

သူကတော့ လီဝမ်ရှီးကို သားရေချပ်ဝတ်ပဲ ဝတ်ခိုင်းဖို့ စိတ်မကူးပေ။

တောင်ဘက်က လူတွေက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တာမို့လို့ သားရေချပ်ဝတ်က အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှုကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ပေ။

"အင်း... နင်ပေးထားတဲ့ သံမဏိမီးတွေ အကုန်သုံးပြီး သံမဏိတုံးတွေ အများကြီး လုပ်ထားတယ်"

လီဝမ်ရှီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို နင့်အိမ်ကို အရင်သွားပြီး နင့်ရဲ့ လက်နက်နဲ့ ချပ်ဝတ် ထုတ်လုပ်ရေးစင်ကို ခဏ ငှားသုံးမယ်။ ငါ သူမအတွက် တစ်စုံ လုပ်ပေးလိုက်မယ်။ လမ်းကြုံတာပဲလေ၊ တောင်ဘက်ကို သွားရင်းနဲ့ နင့်အိမ်ကို ဝင်သွားကြတာပေါ့"

အပြာရောင်အဆင့် ပစ္စည်းတွေအတွက်ကတော့ အောင်မြင်မှုနှုန်း ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။

ဘယ်မှာလုပ်လုပ် အတူတူပင်၊ လီဝမ်ရှီးရဲ့ အလုပ်ခန်းမှာ မြှင့်တင်မှု မရှိလည်း ကိစ္စမရှိချေ။

"ဟုတ်သားပဲ။ နင်က ထပ်လုပ်လို့ ရတာပဲ"

လီဝမ်ရှီး မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပသွားပြီး လက်ခုပ်တီးကာ ဝမ်းသာသွားရှာသည်။

"ကဲ... ဒါဆို အိမ်ကို ပြန်ရအောင်။ ငါ မမရွှယ်ဖေးကို အခုပဲ လှမ်းပြောလိုက်မယ်။"

သူမသည် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲတွင် ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

"မမရွှယ်ဖေး... အပြင်ထွက်သွားပြီလား"

ချီရွှယ်ဖေး - "အဝေးကြီးတော့ မရောက်သေးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီဝမ်ရှီး - "အိမ်ကို ခဏ ပြန်လှည့်ပြီး စောင့်နေဦးနော်၊ ခဏနေရင် ပစ္စည်းတစ်စုံ ပို့ပေးမယ်။ သံမဏိချပ်ဝတ် ဝတ်စုံလေ။"

ချီရွှယ်ဖေး - "...ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ ပြန်လှည့်လိုက်မယ်"

သူတို့ စကားပြောတာကို ကြည့်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အားကျနေကြ၏။

ချင်ယွန်လုံ - "သံမဏိချပ်ဝတ်လား... တော်တော် ကောင်းမယ့် ပုံပဲ"

ဝမ်လေ့ - "အလှလေး ဝမ်ရှီးရေ... ကျွန်တော်လည်း တစ်စုံလောက် လိုချင်တယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပေးပါဦး။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "အပေါ်ကကောင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။ မင်းမှာ သံချပ်ဝတ် ရှိနေတာပဲကို။ ငါကမှ တကယ် လိုအပ်နေတာကွ"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ဝမ်ရှီး... နင်နဲ့ ရွှီရှင်းကြားမှာ ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာ ငါတော့ လုံးဝ မယုံဘူး။ ဒါနဲ့... ငါလည်း သံမဏိချပ်ဝတ် လိုချင်တယ်"

ချီရွှယ်ဖေး - "ငါ အစကတည်းက ပြောသားပဲ၊ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မရိုးရှင်းပါဘူးလို့"

လီဝမ်ရှီး စာတွေကို ဖတ်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရ၏။

ရွှီရှင်းကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်ပြီး နာရီကို အမြန် အော်ပြောတော့သည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတာလဲ။ ငါက သံမဏိတုံးတွေ လုပ်ပေးလို့ သူက မမရွှယ်ဖေးအတွက် တစ်စုံ လုပ်ပေးတာလေ၊ သူက အခု ငါ့အိမ်နား ရောက်နေလို့ပါ"

ရွှီရှင်းကတော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း အဖွဲ့ထဲမှာ ပြောလိုက်သည်။

"မလောကြပါနဲ့ဦး၊ ကုန်ကြမ်းတွေ လုံလောက်သွားရင် အားလုံးကို တစ်စုံစီ လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါနဲ့... နင်တို့တွေ လူချင်းတွေ့ဖို့ ဆွေးနွေးပြီးကြပြီလား"

ချင်ယွန်လုံ - "ငါနဲ့ ငါ့ညီ၊ ပြီးတော့ ဝမ်ကွေ့ရှင်းတို့ကတော့ တည်နေရာတွေ တော်တော် နီးတယ်ဆိုတာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ။ ဒီနားမှာ တောင်ကုန်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ အဲဒီပေါ်က သစ်ပင်စောင်းစောင်းကြီးကို ငါတို့ အားလုံး မြင်နေရတာ"

ဝမ်လေ့ - "ငါကတော့ အဲဒါကို မမြင်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စမ်းချောင်းအတိုင်း လိုက်ရှာရင်တော့ နင်တို့ကို တွေ့မှာပါ။ စမ်းချောင်းရဲ့ အဆုံးက ဟိုဘက်က ရေကန်မှာ ဖြစ်မှာပေါ့"

ကျောက်ရှောက်ချွမ်း - "ငါလည်း စမ်းချောင်းဘေးမှာပဲ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်က ပိုနီးမယ် ထင်တယ်"

"သူတို့တွေ တကယ်ပဲ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေကြတာလား...။"

ရွှီရှင်း မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားမိသည်မှာ ကျိချောင်းယန်နဲ့ သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်နေပြီဆိုတာပင်။

ဒီနေရာ နှစ်ခုမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိနေမှာ သေချာ၏။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဖို့က အများကြီး ပိုလွယ်သွားပေသည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ချေ။

"ကဲ သွားရအောင်၊ နင့်အိမ်ကို အရင်သွားမယ်"

"အင်း"

သူတို့နှစ်ယောက် ဝံပုလွေပေါ် တက်လိုက်ကြပြီး ခဲခဲလေးကလည်း ဝံပုလွေကျောပေါ် ခုန်တက်လာ၏။

ငွေရောင်ဘုရင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ကို ပြန်ပြေးတော့သည်။

ငွေရောင်ဘုရင် ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သစ်ရွက်ခြောက်တွေက လေထဲကို ဝဲပျံကုန်၏။

"ရွှီရှင်း... ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီမှာ လာထားတာလို့ ထင်လဲ။ ငါတို့တွေ ပြန်လို့ ရပါ့မလား"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းရဲ့ ခါးကို အနောက်ကနေ ဖက်ထားရင်း၊ ပါးလေးကို မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်နဲ့ ကပ်ထားကာ တရိပ်ရိပ် ကျန်ခဲ့တဲ့ သစ်ပင်မြင်ကွင်းတွေကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ရှာသည်။

သူတို့တွေ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်တာ တော်တော် ကြာပြီဖြစ်ကာ အမြဲတမ်း အသက်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေခဲ့ရ၏။

အခုလို အရေးပေါ် ပွဲတွေ မရှိတော့ဘဲ လူချင်းလည်း တကယ် တွေ့ရတဲ့ အခါမှာတော့ ကိုယ့်ကမ္ဘာကို လွမ်းတဲ့စိတ်က တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့သည်။

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဖြစ်မှပဲ ဒီကမ္ဘာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တကယ် သိနိုင်မှာပေါ့"

ရွှီရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ငွေရောင်ဘုရင်က အရမ်းမြန်ပေမဲ့ သူနဲ့ ရွှီရှင်းကြားမှာ စီးတော်ယာဉ် စာချုပ် ရှိနေတာကြောင့် ရွှီရှင်းအတွက်တော့ အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေ၏။

လီဝမ်ရှီးနဲ့ နွားကြားက သားရဲစာချုပ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ စီးနင်းဖို့ သီးသန့် စာချုပ်မို့လို့ ရွှီရှင်းကတော့ အေးဆေးပဲ ခဲခဲလေးကို စနောက်နေနိုင်၏။

လီဝမ်ရှီးက လေထဲဝဲနေတဲ့ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှာ လှည့်ကစားနေရင်း...

"နင်နဲ့ ကျိချောင်းယန်က ငါတို့ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိနေကြတယ် မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။

"အင်း... နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့..."

"ငါတို့ကို ပြောပြလို့ မရဘူး မဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးက လက်ထဲက သစ်ရွက်ကြောတွေကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ရွှီရှင်းရဲ့ ခါးကို ဆက်ဖက်ထားပြန်သည်။

အမှန်တော့ ရွှီရှင်းလည်း အများကြီး မသိပါချေ။

မြေအောက်က တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေကို မြင်ခဲ့ဖူးတာရယ်၊ ဒီကမ္ဘာဟာ တစ်ချိန်က ကမ္ဘာမြေနဲ့ ဆင်တူခဲ့ပြီး အခု မြင်နေရတာက ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေဆိုတာရယ်ကိုပဲ သိ၏။

အဲဒါကလွဲရင်တော့ သူလည်း ဘာမှ မသိချေ။

ဟို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အသံက ဘာလဲ၊ ဒီလို ရှင်သန်မှုအတွက် ရွေးချယ်နေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ သူလည်း မသိပေ။

"တကယ်တော့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲက လူတွေက နင် တစ်ခုခု သိနေတယ်ဆိုတာ အာရုံခံမိကြတယ်။ နင်က ငါတို့ကို သတင်းတွေ ခဏခဏ ပေးပေမဲ့ ဘယ်လို သိလဲဆိုတာကျတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောတာတွေက အမြဲတမ်း မှန်နေတာပဲ။ အားလုံးက တော်တော် သိချင်နေကြတာ၊ မမရွှယ်ဖေးတောင် ငါ့ကို ခဏခဏ ပြောဖူးတယ်၊ နင့်ကို မေးကြည့်ပါဦးတဲ့။ သူမကတော့ နင်ဟာ ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့ တစ်ခုခု ဆက်စပ်နေတယ်လို့တောင် သံသယ ဝင်နေတာ"

"တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးပဲ"

ရွှီရှင်းက ရယ်ချင်တဲ့ပုံနဲ့ ပြောလိုက်၏။

"သူမ ပြောတာက နင်က အမြဲတမ်း နံပါတ် ၁ ဖြစ်နေသလို၊ တစ်နယ်မြေလုံးမှာတောင် ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်နေတာဆိုတော့... နင်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ မူလ နေထိုင်သူများလား၊ ငါတို့ကို အစောပိုင်းမှာ လမ်းပြပေးပြီး ပထမအဆင့် ပြီးတာနဲ့ ပျောက်သွားမယ့် လမ်းပြသူများလားလို့ စဉ်းစားနေတာ"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမှာ စိုးတဲ့အတိုင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရှာသည်။

အမှန်တော့ ချီရွှယ်ဖေးမှာ ဒီထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ ရှိသေး၏။

ဒါကိုတော့ လီဝမ်ရှီးက ထုတ်မပြောချေ။

ချီရွှယ်ဖေးဆိုတာ ၂၆ နှစ်အရွယ် ဆေးပညာ ဒေါက်တာဘွဲ့ရဆိုပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကလေးဆန်တဲ့ အတွေးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု သီအိုရီတွေက အပြည့်ပင်။

ချီရွှယ်ဖေးက လီဝမ်ရှီးကို ရွှီရှင်းနဲ့ ဗီဒီယို ဖုန်းခေါ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာကြောင့်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာခဲ့တာပင်။

ချီရွှယ်ဖေး တစ်ခါက ပြောဖူးသည်မှာ သူမ ကြည့်ဖူးတဲ့ ကာတွန်းတစ်ခုထဲမှာ ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးသူက သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လုပ်ကာ အားလုံးကို လမ်းပြပေးသည်။

အောင်မြင်ခါနီးကျမှ အားလုံး ယုံကြည်ရတဲ့ အဲဒီခေါင်းဆောင်က နောက်ဆုံး ရန်သူကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အားလုံးကို ငရဲရောက်အောင် လုပ်ပစ်လေသည်။

"ဒါက ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့နဲ့ မဆင်ဘူးလား" လို့ ချီရွှယ်ဖေးက စကားစပ်မိရင်း ပြောလိုက်တာက လီဝမ်ရှီးရဲ့ ရိုးသားတဲ့ စိတ်ကို တော်တော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

ချီရွှယ်ဖေးက နောက်ပြောင်တာပါလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့လည်း လီဝမ်ရှီးကတော့ အဲဒီညက အိပ်လို့တောင် မပျော်ပေ။

ရွှီရှင်းကသာ ရန်သူကြီး ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့။

"ငါက ဒီကမ္ဘာက လူဖြစ်မယ်၊ လမ်းပြသူ ဖြစ်မယ် ဟုတ်လား... နင်တို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ"

ရွှီရှင်းက ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို တကယ်ပဲ ပြန်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။

"အီးးး"

ရွှီရှင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုကပ်ပြီး နားထောင်နေတဲ့ ခဲခဲလေးကတော့ လီဝမ်ရှီး ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ လုံးဝ နားမလည်တဲ့ ပုံပင်။

ဒါပေမဲ့ လမ်းပြသူ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကတော့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ၏။

ဒါပေမဲ့ လမ်းပြသူဆိုတာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ထူးခြားစွမ်းရည်တွေ ရထားတဲ့သူ အားလုံး ဖြစ်လောက်သည်။

သူတို့ကို ဒီစွမ်းရည်တွေ ပေးထားတာက ကျန်တဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို နောက်ဆုံးအထိ ဦးဆောင်သွားခိုင်းချင်လို့ ဖြစ်ရမည်။

"အဲဒီလိုလား... အင်း၊ တကယ်တော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တာပေါ့။ မမရွှယ်ဖေးက နေ့တိုင်း အဲဒီလို ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ငါ့ကို ခြောက်နေတာကြောင့် ငါ ဒီနေ့ နင့်ကို တွေ့ဖို့ တော်တော်လေး စိတ်လောနေတာ။ အခု နင့်ကို လူချင်း မြင်လိုက်ရတော့မှ စိတ်အေးသွားတော့တယ်၊ နင့်ဆီမှာ ဟို ရန်သူကြီး လို အရှိန်အဝါမျိုး မရှိပါဘူး ဟီးဟီး"

လီဝမ်ရှီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ခါးထဲ ခေါင်းဝှက်ပြီး ပြောရှာသည်။

"ဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ဘယ်မှ ထွက်မပြေးပါဘူး၊ ရန်သူကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ငါကလည်း နင်တို့လိုပဲ ထူးခြားစွမ်းရည် ရထားတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ"

ရွှီရှင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊ ဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုးကို ယုံတဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားမိတာကိုး။

"ဟေး... မရယ်နဲ့လေ။ ငါ တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့တာကို။ ဒါမှန်း သိရင် မပြောပြပါဘူး"

လီဝမ်ရှီးက စိတ်ဆိုးသလိုမျိုး ရွှီရှင်းရဲ့ ကျောကို တစ်ချက် ထုလိုက်သည်။

အခုဆိုလျှင် သူတို့တွေ လီဝမ်ရှီးရဲ့ အိမ်အောက်ကို ရောက်လာခဲ့ကြလေပြီ။

ငွေရောင်ဘုရင်က ရပ်လိုက်တာကြောင့် သူတို့တွေ ဝံပုလွေပေါ်က ဆင်းလိုက်ကြ၏။

"ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို ထပ်မပြောကြေးနော်"

လီဝမ်ရှီးက သူမရဲ့ ပါးပြင် နှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်ပြီးမှ အိမ်ရဲ့ အမြစ်တွေကို အောက်ဆင်းလာအောင် လုပ်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကဲ... အရင်ဆုံး အိမ်ထဲ ဝင်ကြရအောင်"

---

အခန်း ၂၃၂ ပြီး။

အခန်း (၂၃၃) - လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ထူးခြားသော မီးဖိုကြီး

လီဝမ်ရှီးသည် နွယ်ပင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ လူနှစ်ယောက်၏ ခါးတွင် ပတ်လိုက်ပြီး ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် ခဲခဲတို့ကိုပါ သစ်ပင်အိမ်ထဲသို့ တစ်ခါတည်း ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်းအတွက်တော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သစ်ပင်အိမ်ထဲသို့ ရောက်ဖူးခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးပင်။

မိမိဘာသာ ထိန်းချုပ်ဝင်ရောက်ရသည်နှင့် ခံစားချက်ချင်း လုံးဝ ခြားနားနေသည်။

ရှင်ကျန်သူများအတွက် သစ်ပင်အိမ်ဆိုသည်မှာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍ အမြစ်များကို ထိန်းချုပ်ရသည်မှာ ခြေလက်ကို လှုပ်ရှားရသလိုပင်။

ထို့ကြောင့် မိမိဘာသာ ဆွဲတင်ခြင်းမှာ ခုန်ခြင်း၊ ပြေးခြင်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည်။

သို့သော် အခြားသူတစ်ယောက်၏ ဆွဲတင်ခြင်းကို ခံရသည့်အခါတွင်မူ ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသလို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ရ၏။

တခြားသူရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲကို ဝင်ရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ....။

လီဝမ်ရှီးက သူ့ကို ပထမထပ်သို့ အရင်ခေါ်သွားရင်း...

"အရင်ဆုံး မမရွှယ်ဖေးအတွက် သံမဏိချပ်ဝတ် အစုံလိုက် အရင်လုပ်ပေးရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သစ်ပင်အိမ်၏ ပထမထပ်ကို ဘယ်၊ ညာ နှစ်ခြမ်း ခွဲထားပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းက ပိုကျယ်ကာ ညာဘက်ခြမ်းကတော့ အနည်းငယ် ကျဉ်း၏။

လီဝမ်ရှီးသည် သူ့ကို ညာဘက်ခြမ်းရှိ အလုပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ပစ္စည်းထုတ်လုပ်သည့် ခုံအချို့နှင့် အစိမ်းရောင်အဆင့် ကျောပိုးအိတ်များ အပြည့်တင်ထားသော စင်များ ရှိနေ၏။

"ဒီမှာ"

သူမက လက်နက်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ထုတ်လုပ်သည့် ခုံဆီသို့ ရွှီရှင်းကို ခေါ်သွားပြီး စင်ပေါ်မှ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အိတ်ထဲတွင် အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိတုံး ၂၀ ကျော်နှင့် အစိမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိတုံး ၁၀၀ ကျော် ရှိနေ၏။

" ဒါက နည်းနည်းတော့ ချမ်းသာလွန်းမနေဘူးလား ..."

ရွှီရှင်း အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးများပင် လှုပ်သွားရသည်။

သူသည် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲတွင် ပစ္စည်းစုံလျှင် တစ်ယောက်တစ်စုံ လုပ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ ၁၀ မိနစ်ပင် မရှိသေးချေ။

ယခုမူ အားလုံးအတွက် အပြာရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ လုပ်ပေးနိုင်သည့် ပစ္စည်းများက သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်နေချေပြီ။

"တကယ်လား။ ကျွန်မကတော့ ဒါက ပုံမှန်ပဲလို့ ထင်တာပဲ။ အပြာရောင်သံမဏိတုံး ၂၀ ကျော်ပဲ ရှိတာလေ။ ရှင်ဆိုရင် သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းကတောင် အပြာရောင်အဆင့် အသီးတွေ အလုံး ၁၀၀ ကျော် ရတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါက..."

ရွှီရှင်း မျက်လုံးအသာလှန်မိသွားသည်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူဖြစ်မှာလဲ....။

အဲဒါတွေက အသီးတွေလေ၊ ခဏတာ အာနိသင်ပဲရှိတဲ့ အဆင့်တွေ။

တကယ့် အပြာရောင်အဆင့် အရင်းအမြစ်ဆိုတာ အသီးမဟုတ်ဘဲ အဲဒီအသီးတွေ ထွက်တဲ့ သစ်ပင် ဒါမှမဟုတ် ချုံပင်တွေကို ပြောတာပင်။

ပြီးတော့ ဒီအပြာရောင် သံမဏိတုံးတွေက တစ်တုံးချင်းစီကနေ အပြာရောင်အဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခု ထွက်နိုင်၏။

အဲဒါက အပြာရောင်အဆင့် ပစ္စည်းတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးပင် လျှော့တွက်လို့ လုံးဝမရချေ။

တကယ်လို့ ဒါတွေကို တည်နေရာကူးပြောင်းစက် တွေလုပ်ဖို့ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းအတွက် လောက်ငမှာ မဟုတ်သေးဘူး.....။

ရွှီရှင်းသည် ထိုသံမဏိတုံးများကို အသုံးပြုကာ အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်စုံကို ချက်ချင်း ထုတ်လုပ်လိုက်ပြီး လီဝမ်ရှီးကို ပေးလိုက်သည်။

သူမကလည်း ထိုအချပ်ဝတ်အစုံကို ချီရွှယ်ဖေးဆီသို့ ချက်ချင်း ပို့ပေးလိုက်၏။

ချီရွှယ်ဖေး : "ချပ်ဝတ်တန်ဆာအတွက် ကျေးဇူးပဲ ဝမ်ရှီး။ ငါ အပြင်ထွက်တော့မယ်"

ဝမ်လေ့ : "အားကျလိုက်တာဗျာ"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း : "ဘာလို့ အားကျနေတာလဲ၊ မင်းလည်း အပြင်ထွက်လေ"

ဝမ်လေ့ : "ငါ အပြင်ထွက်နေတာ ကြာလှပြီကွ။ အရှေ့ဘက်ရော တောင်ဘက်မှာပါ သစ်ပင်အိမ်တွေကို မြင်နေရပြီ။ အခု စမ်းချောင်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်ကို သွားနေတာ"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း : "နင်က နှေးလှချည်လား၊ မြန်မြန်ပြေးစမ်း။ ငါဆိုရင် ဒီနားက တခြားနယ်မြေက သစ်ပင်အိမ်တွေကိုတောင် ရှင်းထုတ်ပြီးပြီ"

ချင်ယွန်လုံ : "အားလုံး ရှင်းပြီးပြီလား။ ရှင်ကျန်သူတွေရော ရှိသေးလား"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း : "ငါ သတ်လိုက်တဲ့ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်နေတာ၊ ပြီးတော့ မနေ့က တွေ့ခဲ့တဲ့ သေလုမျောပါး သစ်ပင်အိမ် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ စုစုပေါင်း သစ်ပင်အိမ်ကပ်ပါးမျိုးစေ့ နှစ်ခုနဲ့ သစ်ပင်အိမ်အမြုတေ နှစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ဒါလည်း အမြတ်ပဲပေါ့။ မိရင်တော့ အဲဒီလူကို မသတ်ဘဲ ငါ့အတွက် အလုပ်ခိုင်းထားမိမှာ။ နင်တို့တွေ ငါနဲ့တွေ့ရင် ဘာမှ လာမကြံနဲ့နော်၊ မဟုတ်ရင် အကုန် အပြတ်ရှင်းပစ်မှာ"

ဝမ်လေ့ : "တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမသား ကြီး ကို ဘယ်သူက စိတ်ဝင်စားမှာလဲ..."

ဝမ်ကွေ့ရှင်း : "ဟီးဟီး... ဝမ်လေ့၊ နင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲလို့သာ မှတ်ထားလိုက်"

ဝမ်လေ့ : "အစ်ကိုရှင်းရေ... ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး"

လီဝမ်ရှီးသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်ရင်း ရွှီရှင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်းကတော့ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်မိ၏။

ရွှီရှင်း : "ကံကောင်းပါစေကွာ၊ ငါလည်း သူ့ကို မနိုင်ဘူးဟ။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း : "ဟာ မဖြစ်နိုင်တာ။ အစ်ကိုရှင်းက တစ်လောကလုံးမှာ နံပါတ်တစ် မဟုတ်ဘူးလား"

ဝမ်ကွေ့ရှင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"တကယ်လား။ငါက တစ်လောကလုံးမှာ နံပါတ်တစ်ထက် ပိုသန်မာတာလား"

ကျိချောင်းယန် : "တကယ်ပါပဲ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အပိုင်းမှာဆိုရင် ဝမ်ကွေ့ရှင်းက ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ ထဲမှာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်ကျန်သူ အားလုံးထဲမှာတောင် သူမထက် သန်မာတဲ့သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်လေ့ : "နောက်နှစ်ကျရင် ငါ့အတွက် အမွှေးတိုင် ထွန်းပေးကြပါ..."

ဝမ်ကွေ့ရှင်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး "ရား" ဟု အသာလေး အော်ကာ ဘေးနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကန်လိုက်၏။

"ဖောက်"

အကန်ခံလိုက်ရသော သစ်ပင်မှာ "ဝုန်း" ကနဲ အသံနှင့်အတူ ချက်ချင်း ကျိုးကျသွားတော့သည်။

ပြီးနောက် ကျိုးကျသွားသော သစ်လုံးရော၊ ကျန်ခဲ့သော သစ်ငုတ်ပါ တဖြည်းဖြည်း အရောင်ပြောင်းကာ ခြောက်သွေ့သွားလေသည်။

ထိုစဉ် ရွှီရှင်းက သူတို့သည် နယ်မြေ ၁၈၉ ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မေးလိုက်၏။

"နယ်မြေ ၁၈၉ က လူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့သူ ရှိလား။ ရှင်ကျန်သူ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာ သိရလား"

ဝမ်လေ့ : "စောစောက ငါ စကားပြောခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ပြောတာကတော့ နယ်မြေ ၁၈၉ မှာ လူပေါင်း ၁၆၀၀ ကျော် ကျန်သေးတယ်တဲ့။ အခု ငါ သူနဲ့ သွားပြီး ဘဝအကြောင်းတွေ ပြောမလို့"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း : "အင်း... ငါ သတ်လိုက်တဲ့ လူကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်။ အဲဒီလောက် လူဦးရေ ရှိတာ အမှန်ပဲ။"

"ကဲ... ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေလည်း ပို့ပြီးပြီဆိုတော့ ခဏနားပြီးမှ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။ ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ သစ်ပင်အိမ်အကြောင်း ပြစရာရှိသေးတယ်"

လီဝမ်ရှီးကတော့ ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲဆိုသည်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ရွှီရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမသည် ရွှီရှင်းကို ထုတ်လုပ်ရေးအခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သတ္တုအရည်ကျိုခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

"မြန်မြန်လာကြည့်၊ ကျွန်မရဲ့ အရည်ကျိုခန်းနဲ့ မီးဖိုအသစ်ကြီးကို"

အရည်ကျိုခန်းမှာ လီဝမ်ရှီး၏ အဓိက အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော နေရာဖြစ်ပြီး ဘေးရှိ ထုတ်လုပ်ရေးခန်းထက် ပိုကျယ်ကာ ၄၀ စတုရန်းမီတာခန့် ရှိသည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ ရွှီရှင်း အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ မီးဖိုကြီးကို မြင်ကာ ကြောင်အမ်းသွားရတော့သည်။

လီဝမ်ရှီး၏ အရည်ကျိုခန်းထဲတွင် မီးဖိုစုစုပေါင်း ငါးလုံး ရှိကာ လေးလုံးမှာ ထောင့်လေးထောင့်တွင် ရှိပြီး ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်မှ မီးဖိုများနှင့် ဆင်တူသည်။

သို့သော် အခန်းအလယ်တွင်မူ ကျန်လေးလုံးနှင့် လုံးဝမတူသော ဧရာမ မီးဖိုကြီး တစ်လုံး ရှိနေ၏။

ထိုထူးခြားသော မီးဖိုမှာ အခြားမီးဖိုများထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးမားသည်။

အပြင်ပန်းကြည့်ရုံနှင့်ပင် လေမှုတ်ဖို၊ ကြိတ်စက်နှင့် ရေအေးပေးစနစ်များပါရှိကာ အဆင့်မြင့်လှသည်ကို သိသာစေသည်။

အထူးခြားဆုံးအချက်မှာ ထိုမီးဖိုကြီးထံမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေခြင်းပင်။

"... အပြာရောင်အဆင့် မီးဖိုကြီးလား"

ရွှီရှင်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်မိ၏။

မီးဖိုတွေကို အစိမ်းရောင်အဆင့်ပဲ လုပ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား...။

"ဟီးဟီး... မကြာသေးခင်ကမှ လုပ်ထားတာ။ အထင်ကြီးစရာပဲ မဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ရွှီရှင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

မီးဖိုလုပ်ရန် အစိမ်းရောင်အဆင့် ကျောက်တုံး ၁၀၀ လိုအပ်ပြီး ပစ္စည်းထုတ်လုပ်သည့်ခုံ၏ သတ်မှတ်ချက်အရ အပြာရောင်အဆင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် အဆင့်မြှင့်၍ မရနိုင်ပေ။

ဒါဆို ဒီအပြာရောင်မီးဖိုက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...။

"ဒါက... မင်းရဲ့ သီးသန့်ပုံစံထုတ်လုပ်နည်း လား"

ရွှီရှင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ၏ အဂ္ဂိရတ်ပေါင်းစပ်ခုံကဲ့သို့ပင် ဤမီးဖိုမှာလည်း လီဝမ်ရှီး၏ စွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော သီးသန့်ပုံစံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလိုမီးဖိုမျိုး လုပ်နိုင်တာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိမှာ။ အင်း... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ကျွန်မလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိတဲ့သူတွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ တကယ်ကို ရှားလိမ့်မယ်"

လီဝမ်ရှီးက အဆင့်မြင့်မီးဖိုကြီးနား သွားကာ ပုတ်ပြလိုက်သည်။

ရွှီရှင်းသည် မီးဖိုကြီးနားသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ခဲခဲက အထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေသဖြင့် ရွှီရှင်းက လည်ပင်းကနေ ဆွဲကာ ပြန်ခေါ်လိုက်ရသည်။

"အထဲမဝင်နဲ့လေ၊ မီးတွေ တောက်လာရင် မင်း အရည်ပျော်သွားဦးမယ်" ဟု ရွှီရှင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"အီးးး"

ခဲခဲက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး မီးဖိုနားကို မချဉ်းကပ်ရဲတော့ပေ။

ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲ၏ အမြီးကြီးကို ပုတ်ပေးရင်း ထူးဆန်းသော မီးဖိုကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီမီးဖိုမှာ ဘာထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိလို့လဲ"

"ဟီးဟီး... ကျွန်မကို ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး"

လီဝမ်ရှီး၏ အသံက နောက်ကနေ ထွက်လာသည်။

ရွှီရှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများက သူ့မျက်လုံးကို စူးရှသွားစေသည်။

လီဝမ်ရှီး၏ ညာဘက်လက်တွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်နေသော သံမဏိတုံး တစ်တုံး ရှိနေ၏။

"ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိတုံးလား"

ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မီးဖိုကြီးဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိပေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဒီမီးဖိုရဲ့ အာနိသင်လား"

လီဝမ်ရှီးမှာ သစ်ပင်အိမ်အမြုတေ မရှိသဖြင့် အပြာရောင်အဆင့်မှ ပစ္စည်းများကို အဆင့်မြှင့်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"ဝါး... ဒါ ခရမ်းရောင်အဆင့်မှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိတာပဲနော်"

လီဝမ်ရှီးက အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"ကျွန်မဆိုရင် ပစ္စည်းစစ်ဆေးတဲ့ခုံပေါ် တင်ကြည့်မှ သိတာ။ ရှင့်ကိုလည်း အဲဒီခုံပေါ် တင်ပြမလို့ပဲ၊ အခုတော့ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

ရွှီရှင်း မီးဖို၏ နံရံကို ထိကြည့်လိုက်ရာ အလုပ်မလုပ်သေးသဖြင့် အလွန်အေးမြနေသည်။

[သတ္တုရှာဖွေသူ၏ မီးဖို (အပြာရောင်): သတ္တုရှာဖွေသူများသာ ပြုလုပ်နိုင်သော ထူးခြားသည့် မီးဖိုဖြစ်သည်။ အခြေခံ သတ္တုအရည်ကျိုမှုနှုန်းကို အလွန်အမင်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများ ရရှိနိုင်ခြေ ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အရည်ကျိုခန်း၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှု အမှတ်များပြားလေလေ ထိုအခွင့်အလမ်းမှာ ပိုမိုများပြားလေလေ ဖြစ်သည်။]

ထူးခြားတဲ့ မီးဖိုပဲ....။

အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတွေ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်း ရှိတာပေါ့...။

ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွား၏။

သူသည် ဂုဏ်ယူနေသော လီဝမ်ရှီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

မထူးဆန်းတော့ပေ။

ဒီသူဌေးမလေးက သစ်ပင်အိမ်အမြုတေကို ဘာလို့ အလိုမရှိတာလဲဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်တော့၏။

ဒါက သူမရဲ့ ရက်ရောမှုသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်အဆင့် ပစ္စည်းတွေကို အရည်ကျိုနိုင်စွမ်း ရှိနေလို့ပင်။

ဒီမီးဖိုနဲ့ အရည်ကျိုခန်းသာ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှု ဖြစ်လာမှာပင်။

သူမကတော့ တကယ့်ကို သူဌေးမလေး ဖြစ်ရကျိုးနပ်တာပဲ...။

---

အခန်း ၂၃၃ ပြီး။