အမျက်ဒေါသ
Vol. 1 Ch. 5
ကျန်းလီသည် တကယ်ပင် ရယ်ချင်သွားမိသည်။ သူ ဘယ်တုန်းက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ။
မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်မှ အဓိကထား နှိမ်နင်းရမည့် ပစ်မှတ်ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်သူမဆို မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံဝံ့ပါက တစ်လောကလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ရန် အသိစိတ်ရှိထားရမည်ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် နည်းလမ်းများစွာရှိပြီး လမ်းကြောင်းပေါင်း ဒါဇင်ချီ ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်သည့် 'ခန္ဓာကျင့်စဉ်'၊ ပိုးကောင်များကို အသုံးပြုသည့် 'ကူကျင့်စဉ်'၊ ချီစွမ်းအားကို သန့်စင်သည့် 'ချီကျင့်စဉ်'၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ သင်္ကေတများကို အသုံးပြုသည့် 'မန္တာန်ကျင့်စဉ်' စသည်ဖြင့် ရှိကြသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် တားမြစ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ် ရှိသည်။
၎င်းမှာ 'တစ်ဦးတည်း တက်လှမ်းရန် လူသားအားလုံးကို စတေးသည့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်' ပင် ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သည် ကန့်သတ်ချက်များ မထားဘဲ နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုကာ သက်ရှိအားလုံးကို အသုံးချ၍ တစ်ဦးတည်းအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်သည်။ လူမည်မျှ သေသွားသည်မှာ အရေးမကြီး၊ မိမိ အသက်ရှင်ရန်နှင့် အစွမ်းထက်ရန်သာ အဓိကဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းရာလမ်းကြောင်း မပြတ်တောက်သေးမီက ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ယခုလောက်အထိ အငြိုးမထားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို အဆုံးထိ ကျင့်ကြံသူသည်လည်း နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ကျိုကျိုးတိုက်ကြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသော အတိုင်းအတာအတွင်း၌ ရှိနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းရာလမ်း ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများသည် ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သွေးဖြင့်ပူဇော်ကာ ကျိုကျိုးရှိ သက်ရှိအားလုံးကို အသုံးချ၍ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖန်တီးရန် ကြံစည်လာကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည်။ ထိုစဉ်က ဧကရာဇ်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်ဆိုးများပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတွင် မရေးသားထားသော စည်းကမ်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူကို မြင်တွေ့ပါက ဘယ်သူမဆို သတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
"စီနီယာ မအံ့သြဘူးလား"
"ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေမရှိဘဲနဲ့တော့ ငါ မအံ့သြနိုင်ဘူး"
"သက်သေရှိတာပေါ့။ အမှန်လား အမှားလား မသိရတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို စီနီယာ မကြားဖူးဘူးလား။ လူသားဧကရာဇ်ကျန်းဟာ လူသားဧကရာဇ် မဖြစ်ခင်မှာ အကျိုးဆက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ 'ပြင်ပနတ်ဆိုး' နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ မြို့တစ်မြို့လုံးက လူတွေ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရဖူးတယ်။ တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ခဲ့ဘူး။ အခုလည်း ကျန်းမိသားစု ခိုးယူသွားတဲ့ ကလေးအရေအတွက်က ရာနဲ့ချီနေပြီ။ ကျန်းမိသားစုက ဒီလောက်များတဲ့ ကလေးတွေကို ဘာလုပ်မှာလဲ။ သေချာပေါက် ကလေးတွေကို သွေးနဲ့ပူဇော်ပြီး ရွှေအမြုတေ ကနေ 'ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်' ကို တက်လှမ်းဖို့ အကူအညီယူနေတာပဲ။ ဒါက အစစ်အမှန် မိစ္ဆာနည်းလမ်းပဲလေ။ လူသားဧကရာဇ်ကျန်းက ဒါကို မသိဘဲ နေပါ့မလား"
"လူသားဧကရာဇ်ရဲ့အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် လူတစ်ယောက်ကို ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ရောက်အောင် ကူညီပေးဖို့က အရမ်းလွယ်ကူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျန်းမိသားစုရဲ့ မိစ္ဆာနည်းလမ်းတွေကို မတားဆီးဘူးဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်က ကျန်းမိသားစုကို အလိုလိုက်နေရုံတင်မကဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သမားတွေပဲ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်မိသားစုကို အစွန်းရောက် မိစ္ဆာနည်းလမ်းတွေ သုံးခွင့်ပြုထားမှာ။"
"စီနီယာကျန်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ခန့်မှန်းချက်သာ အမှန်ဆိုရင် လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ်ဟာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေပြီ။ ဒါဆို ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးဟာ ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ ကြုံရတော့မှာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စီနီယာတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဒီအကြောင်း အသိပေးပေးပါ။"
ယွမ်ဝူရှင်းသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ဒူးထောက်ကာ ကျန်းလီကို အသနားခံရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော လက်တစ်စုံဖြင့် ပင့်မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သို့မှ ဒူးထောက်၍ မရတော့ပေ။
"စီနီယာကျန်း..."
ယွမ်ဝူရှင်း တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းလီ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ညိုမှောင်နေပြီး အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျန်းလီ၏အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှပြီး ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည့်အလား ခံစားရသည်။ ယွမ်ဝူရှင်းမှာ တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်မိပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောဝံ့တော့ပေ။
ယွမ်ဝူရှင်းက လူသားဧကရာဇ်အကြောင်း ဘယ်လိုပင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောပါစေ (ဥပမာ - ကျန်းမိသားစုကို တိတ်တဆိတ် ကူညီနေသည်၊ မိစ္ဆာကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံနေသည် စသည်ဖြင့်) ကျန်းလီမှာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး အရေးမစိုက်ဘဲ ဟာသတစ်ခုလို နားထောင်နိုင်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာများကို သူ မလုပ်ခဲ့ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယွမ်ဝူရှင်း၏ 'ကျန်းမိသားစု ကလေးသူငယ်များကို သွေးဖြင့် ပူဇော်နေသည်' ဟူသော ခန့်မှန်းချက်မှာမူ မတူပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျန်းလီ သိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင် ကျန်းမိသားစုသည် ဤမျှများပြားသော ကလေးငယ်များကို ဘာကြောင့် လိုအပ်ရတာလဲဟူသော မေးခွန်းကို ဖြေရန် ခက်ခဲလှသည်။
လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်သည် ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ဆန့်ကျင်သည့် နံပါတ်တစ် အင်အားစုဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့မိသားစုကိုယ်တိုင်က သူ့အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ကျန်းလီမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ ချင်းမြို့ အပါအဝင် အနီးနားရှိ မြို့ပေါင်းများစွာ၏ အခြေအနေကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရပေ။
ဘာမှမတွေ့ရခြင်းကပင် ပြဿနာဖြစ်သည်။
သူသည် သွေးဖြင့် ပူဇော်သည့် လက္ခဏာများကို မတွေ့ရသလို၊ ပျောက်ဆုံးနေသော ကလေးငယ်များကိုလည်း မတွေ့ရပေ။
ကျန်းလီသည် ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်ကြီးကိုလည်း နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုမှာ ယခင်ကအတိုင်း ဘိုးဘေးကန်တော့ပွဲ လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် မြေအောက်ခန်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ မရှိပေ။
ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ နှစ်မျိုးသာ ရှိနိုင်သည်။ ယွမ်ဝူရှင်း ပြောသမျှမှာ အမှားများ ဖြစ်နေခြင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုကလေးငယ်များကို အခြားသော လေဟာနယ်နေရာလွတ်တစ်ခုတွင် ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတွင် လေဟာနယ်နေရာလွတ်ကို အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်း နှစ်မျိုးရှိသည်။ တစ်မျိုးမှာ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အခြေခံခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို လက်စွပ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် သက်ရှိများ နေထိုင်၍ မရပေ။ အခြားတစ်မျိုးမှာမူ တည်ငြိမ်သော 'လေဟာနယ်လမ်းကြောင်း' တစ်ခုကို ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေ့ပြောင်း၍ မရသော်လည်း သက်ရှိများ နေထိုင်နိုင်သည်။ 'လျှို့ဝှက်နယ်မြေ' များမှာ ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။
လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းများ၏ တည်နေရာမှာ အလွန်လျှို့ဝှက်လှသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ထွက်ခြင်းမပြုပါက အပြင်မှနေ၍ လုံးဝ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ခင်ဗျား ပြောတဲ့ကိစ္စတွေအတွက် ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေရှိလား။ ဥပမာ - ကျန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်နဲ့ မြို့တော်ဝန်တို့ရဲ့ စကားပြောသံကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ 'ပုံရိပ်ဖမ်းသလင်းကျောက်' မျိုးပေါ့"
ယွမ်ဝူရှင်းသည် ကျန်းလီ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းလီ၏အမူအရာမှာ ယခင်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်နေပြီး စောစောက ဒေါသအရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
"မရှိဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက ပုံရိပ်ဖမ်းသလင်းကျောက်ကိုသုံးရင် မန္တာန်လှိုင်းထွက်လာမှာမို့လို့ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ရှိတဲ့ မြို့တော်ဝန် မသိအောင် လုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ တခြား သက်သေလည်း... မရှိပါဘူး"
ယွမ်ဝူရှင်းမှာ ထိုသို့ပြောရင်း အားငယ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောသည် - "ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကန်တော့ပွဲ အကြိမ်အရေအတွက်နဲ့ ကလေးပျောက်တဲ့ နှုန်းက အတူတူပဲ။ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာကတော့ ကျန်းမိသားစုဟာ အပေါ်ယံမှာသာ ဘိုးဘေးကန်တော့ပွဲ လုပ်နေတာ၊ တကယ်တမ်းတော့ ကလေးတွေကို သွေးနဲ့ပူဇော်နေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမိသားစု ကန်တော့ပွဲ လုပ်တဲ့အချိန်မှာ အစောင့်အကြပ်တွေ အရမ်းများလွန်းလို့ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပေမဲ့ ဝင်လို့မရခဲ့ဘူး"
"အခု ကျန်းမိသားစုက ကန်တော့ပွဲ လုပ်နေတာဆိုတော့ စီနီယာ စမ်းကြည့်လို့..."
ကျန်းလီက ခေါင်းခါလိုက်သည် - "ငါ ကျန်းမိသားစုဆီ သွားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဘာမှ ထူးခြားတာ မတွေ့ရဘူး... ဟမ်?"
ကျန်းလီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သဲလွန်စတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့် ဝမ်းသာမှုလား သို့မဟုတ် လှောင်ပြုံးလားဆိုသည်မှာ မကွဲပြားပေ။
"ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ တစ်ခုခု တွေ့လိုက်ပြီ"
ကျန်းလီသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ရုပ်သိမ်းခြင်း မပြုဘဲ မိုင်ပေါင်းရာချီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
.....
ချင်းမြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် လေဟာနယ်နေရာလွတ်မှာ လှိုင်းထသွားပြီး ဂုန်ချောဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာသည်။
ထိုအဘိုးအိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဘယ်သူမှမရှိကြောင်း သေချာမှ ကျန်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေးကဗျည်းစင်ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။
...
ကျန်းလီသည် ထိုအဘိုးအို နောက်သို့ လိုက်မသွားပေ။ ထိုသူမှာ လွတ်မသွားနိုင်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ သူသည် ယွမ်ဝူရှင်းကို ဆွဲကာ ချင်းမြို့ဆင်ခြေဖုံးရှိ ထိုလေဟာနယ်လမ်းကြောင်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းလီက လေထဲသို့ အသာအယာ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ လေဟာနယ်မှာ လှိုင်းများထသွားပြီး တည်ငြိမ်သော လေဟာနယ်တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤနေရာလွတ်မှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး ဂူတစ်ခုစာခန့်သာရှိသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စူးရှလှသော သွေးညှီနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ယွမ်ဝူရှင်းမှာ ချောင်းများပင် ဆိုးသွားရသည်။
ယွမ်ဝူရှင်းမှာ သွေးညှီနံ့ကို အသားကျသွားသောအခါ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရလေသည်။
လက်ဖျံလောက်ပင် မရှိသော ကလေးငယ်များ၏ အရိုးစု ရာပေါင်းများစွာမှာ ဂူ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် စုပုံနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှိုက်သရိုက်လို ပစ်ထားခဲ့သည့်အလားပင်။ ဦးခေါင်းခွံများမှာ ကျောရိုးနှင့် ကွဲထွက်နေပြီး လက်ရိုး၊ ခြေရိုးများမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်အရိုးများနှင့် တကွဲတပြားစီစီရီရီရီ ရှိနေကြသည်။
လမ်းဆုံးတွင် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော ပူဇော်စင်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုစင်ပေါ်တွင် အလုံးစုံရှိနေသေးသော ကလေးငယ်အလောင်း တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေ၏။ အရိုးစုများမှ သွေးဓာတ်များမှာ လေထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားနေပြီး အသားများမှာ မျက်စိရှေ့တင် ပျော်ဝင်သွားကြသည်။ ထိုသွေးညှီနံ့များမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ကလေးငယ်များ၏လက်ဖျားမှ ဖြူဖွေးသော အရိုးများကို မြင်တွေ့လာရသည်။
ယွမ်ဝူရှင်းမှာ မခံစားနိုင်တော့ဘဲ နံရံကိုမှီကာ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့လက်မှာ နံရံကို မြဲမြဲမကိုင်နိုင်ဘဲ ချော်သွားကာ အရိုးစုပုံများထဲသို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။
သူသည် ပြန်ထရန် အင်အားပင် မရှိတော့ဘဲ အရိုးစုပုံများပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း အန်လိုက်၊ ငိုလိုက်နှင့် အော်ဟစ်နေမိသည် - "တိရစ္ဆာန်တွေ၊ ကျန်းမိသားစုက တကယ့် တိရစ္ဆာန်တွေပဲ။ သူတို့ ဘယ်လိုတောင် လက်ရက်စက်ရတာလဲ၊ သူတို့မှာရော သားသမီးတွေ မရှိကြဘူးလား။"
ကျန်းလီမှာ ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူ့အမူအရာမှာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေသည်။
ကျန်းလီသည် ဂုန်ချောဝတ် အဘိုးအိုနောက်သို့ လိုက်မသွားခဲ့ခြင်းမှာ ထိုသူ လွတ်မသွားနိုင်ကြောင်း သိနေ၍ ဖြစ်သလို၊ ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိမလားဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ယောက်မှ ကယ်တင်၍ မရတော့ပေ။
တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသော 'ဝိညာဉ်ပို့ဂါထာ' သံမှာ သေးငယ်သော နေရာလွတ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် တိုးညှင်းပြီး နားလည်ရခက်သော ဂါထာသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျယ်လောင်ကာ ရှင်းလင်းလာသည်။
နောက်ဆုံး စာသားအချို့တွင်မူ ဂါထာသံ၏ဖိအားကြောင့် နေရာလွတ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်များ ကြွေကျလာကာ ပြိုကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။
"စီ... စီနီယာကျန်း။"
ယွမ်ဝူရှင်းမှာ ဒေါသထွက်နေသော ကျန်းလီကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေမိသည်။
အသံတစ်ခုတည်းနှင့် နေရာလွတ်တစ်ခုလုံးကို ပြိုကွဲတော့မတတ် တုန်ခါစေနိုင်သည်မှာ သေချာပေါက် 'ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်' လုပ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။
ကျန်းလီသည် မျက်လုံးအိမ် ရဲနေသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပေါ်အောင် ဖြဲပြလျက် ပြုံးလိုက်သည် - "လာ... ငါတို့ ကျန်းမိသားစုဆီ သွားလည်ကြရအောင်"