အလှလေးတစ်ယောက်ကြောင့် တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည်

ကျန်းလီသည် ချင်းမြို့အထက်တွင် ပျံသန်းနေရင်း၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်ပစ်ကာ ကျန်းယီရှင်း ပြောသွားသော စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။

"ညီအစ်ကိုကျီကျစ်သာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၈၀ အထိ အတိတ်ကို ပြန်လှန်ကြည့်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ သက်တမ်းတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်ရင်တောင် အဲ့ဒီလောက် အဝေးကြီးအထိတော့ ကြည့်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ကျန်းလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ကျီကျစ်သည် ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် တိုင်းသူပြည်သားများကို ချစ်ခင်သည်၊ တရားမျှတသည်၊ သူငယ်ချင်းကောင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့်မူ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဝါသနာမပါဘဲ သူ၏ ထူးခြားသော ထပ်ဆင့်သူငယ်အိမ် ပါရမီကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေခဲ့သည်။

ထပ်ဆင့်သူငယ်အိမ် ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အခြေတည်ဧကရာဇ် ရွှန်းဧကရာဇ်၌သာ ရှိခဲ့သော အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး အချိန်နိယာမကို ကျင့်ကြံရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ရွှန်းဧကရာဇ်သည် မူလက အချိန်မြစ်ထဲရှိ ငါးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အခွင့်အရေးကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အချိန်မြစ်ထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ လူသားအသွင်ဖြင့် ကျိုကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ တည်တံ့မည့် မဟာကျိုးအင်ပါယာကို ထူထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာကျိုး၏ နောက်မျိုးဆက်များမှာ အချိန်နိယာမနှင့် အလိုလို ရင်းနှီးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီကိုယ်တိုင်လည်း အချိန်နိယာမကို လေ့လာဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား အခြေခံနေသဖြင့် သူ လေ့လာ၍ မရခဲ့ပေ။

"ဒါကြောင့် ရဲဘော်ကျီကျစ်ရေ... မင်း ကျင့်ကြံဖို့ကို ပိုကြိုးစားရမယ်" ဟု ကျန်းလီ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အဝါရောင်စက္ကူ အရှည်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူပေါ်တွင် ဟင်းသပြဒါးဖြင့် ရှေးဟောင်း သင်္ကေတများကို ရေးဆွဲထားသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုဂိုဏ်းမှ ထုတ်လုပ်သော အဝေးရောက် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်စာရွက်ဖြစ်ပြီး ကျိုကျိုးအတွင်း မည်မျှပင် ဝေးကွာပါစေ ဆက်သွယ်၍ ရနိုင်သည်။

ကျန်းလီအတွက် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤအဆောင်စာရွက်များကို ထုတ်လုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲခြင်းပင်။ တာအိုဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲအဆင့်ရှိသူများ လပေါင်းများစွာ အားထုတ်မှသာ တစ်ရွက် ရေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တာအိုဂိုဏ်းသားများအတွက်ပင် မလုံလောက်သဖြင့် အပြင်သို့ ရောင်းချခြင်း မရှိပေ။ လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်နှင့် တာအိုဂိုဏ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သဖြင့်သာ ကျန်းလီ၏လက်ထဲတွင် အနည်းငယ်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် တစ်ရွက်သိမ်းထားပြီး ကျန်သောအရာများကို လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်၏ တပ်မှူးများဆီသို့ ဝေမျှပေးထားသည်။

"လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင် တပ်မှူး ကျန်းခုန်းဟူကို ခေါ်ဆိုခြင်း"

အဆောင်စာရွက်လေးမှာ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားပြီး တစ်ဖက်နှင့် ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ ကျန်းလီ၏မြင်ကွင်းတစ်ဝက်ခန့်ကို နေရာယူလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်း... ငါ မင်းကို ဆက်သွယ်မလို့ ကြံနေတာ၊ အမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။"

ကျန်းခုန်းဟူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ ကျန်းလီနှင့် အလွန်နီးကပ်သွားသဖြင့် ကျန်းလီက အလိုလိုပင် လက်ဖြင့် ပုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ ပြန့်ကျဲသွားပြီးမှ ကျန်းခုန်းဟူ၏ပုံစံ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းခုန်းဟူသည် အသားညိုညိုနှင့် သန်မာသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားသည့် တိုင်ကြီးများအလား တောင့်တင်းလှပြီး ဝက်ဝံနက် သို့မဟုတ် ဆင်ရိုင်းတစ်ကောင် လူအသွင်ပြောင်းထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ဝူမျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်၌ အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ပင်လယ်လေးစင်း နဂါးဘုရင်များ ရေးသားခဲ့သည့် 《ကျန်းလီလူသားဧကရာဇ်သိုင်း》 တွင်လည်း သူ တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ သန်မာသော လူသန်ကြီး၏ရုပ်ရည်မှာမူ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းနေသည်။ မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ညိုမည်းကွဲအက်နေပြီး၊ မျက်နှာ၊ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်တို့တွင်လည်း ဖူးရောင်နေသော ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ရပ်နေပုံကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အရိုးအချို့ ကျိုးနေမှန်း သိသာလှသည်။

ကျန်းလီပင်လျှင် လန့်သွားမိသည်။ ကျန်းခုန်းဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှ ခိုင်မာသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် သက်သက်ဖြင့်ပင် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ ဖြစ်ရာ ကျိုကျိုးတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို ဤမျှ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေ၍ ရသည်။

ကျန်းလီက စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည် - "မင်း မိန်းမနဲ့ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ပြန်ပြီလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

"ပြင်ပနတ်ဆိုးတွေ ကျူးကျော်လာလို့လား"

"အဲ့ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး"

"ရွှေမီတောင်က ဘုန်းကြီးအိုကြီးကို ဝက်သားဟင်းနဲ့ သွားကျွေးမိလို့လား"

"ဒါလည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး"

"ဒါဆို..."

"အစ်ကိုကျန်းရယ်... မခန့်မှန်းပါနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ကံတရားက အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ပဲ ရှိတာ၊ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေ ဘယ်လောက်လွဲသလဲဆိုတာ ငါ မပြောလည်း သိမှာပါ"

"အေးပါ... ဒါဆို ပြောစမ်း"

"အလှလေးတစ်ယောက်ကြောင့် တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မယ်။"

"ဟမ်?" ကျန်းလီမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက ဘယ်လို အမှုကြီးမျိုးလဲ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်က ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်ကို နန်းသွင်းခဲ့တယ်။ သူမကို ရွှေနန်းဆောင်ထဲမှာ ဝှက်ထားပြီး အပြင်လူကို ပေးမတွေ့ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တိုင်းပြည်ရေးရာတွေကို ပစ်ထားပြီး အဲ့ဒီ ရွှေနန်းဆောင်ထဲမှာပဲ အမြဲ နေတော့တာပဲ။ ဒါကိုတော့ အစ်ကိုကျန်းလည်း သိမှာပါ"

ကျန်းလီ တကယ်ပဲ ကြားဖူးသည်။ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်သည် အလှအပတွင် နစ်မွန်းကာ တိုင်းပြည်ကို လစ်လျူရှုထားသဖြင့် မုန့်ကျန်းအင်ပါယာ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး တိုင်းသူပြည်သားများမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အချို့သော ဧကရာဇ်များသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မွန်းကာ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ ကျင့်စဉ်ဂူထဲ အောင်းနေတတ်ကြရာ ၎င်းမှာ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် မရှိပေ။

အကယ်၍ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ပျင်းရိတိုင်း လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်က ဝင်ရောက်စီမံနေရမည်ဆိုပါက လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်၏ လက်မှာ အလွန် ရှည်လွန်းနေပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျိုကျိုးတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် သိမ်းပိုက်လိုက်သည်ကမှ ပို၍ ကောင်းပေဦးမည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလီသည် ဤကိစ္စကို မှတ်သားထားရုံသာရှိပြီး အသေးစိတ်မသိပေ။

"ကြားရသလောက်တော့ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်က အဲ့ဒီကိုယ်လုပ်တော်နဲ့ ပျော်ပါးတာမျိုးမရှိဘဲ၊ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထိုင်ကြည့်နေတာတဲ့"

"မဟာဝေ့အင်ပါယာရဲ့ ဝေ့ဧကရာဇ်နဲ့ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်တို့က အရမ်းခင်ကြတာ။ ဝေ့ဧကရာဇ် ကျင့်စဉ်ဂူက ထွက်လာတော့ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ဆီ သွားလည်ပြီး အဲ့ဒီကိုယ်လုပ်တော်က ဘယ်လောက်တောင် လှလို့ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ် ဒီလောက်ဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ကလည်း ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာတင် ပြဿနာက စတာပဲ"

"ဝေ့ဧကရာဇ်က မိန်းမလှလေးတွေကို ဝါသနာပါတာ လူတိုင်းသိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ကို အဲ့ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကို သူ့ကိုပေးဖို့ တောင်းဆိုလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတုံးတွေ၊ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ နယ်မြေတွေကို စိတ်ကြိုက်လဲပေးမယ်လို့ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တာ"

"မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ကလည်း သေချာပေါက် ငြင်းတာပေါ့။ အဲ့ဒီမှာတင် နှစ်ယောက်သား အကြီးအကျယ် စကားများကြပြီး နောက်ဆုံး လက်ပါကြတဲ့အထိ ဖြစ်သွားတာ။ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာရဲ့ နန်းတော် တစ်ဝက်လောက်တောင် ပြိုပျက်သွားရတယ်။"

"အဲ့ဒီမှာတင် မပြီးသေးဘူး။ ဝေ့ဧကရာဇ်က အဲ့ဒီမိန်းမကို မရရအောင် ယူမယ်လို့ ပြောတယ်။ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ကလည်း ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဝေ့ဧကရာဇ်က 'စစ်တလင်းမှာ တွေ့ကြတာပေါ့' လို့ စိန်ခေါ်ပြီး၊ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ကလည်း 'ကောင်းပြီ' လို့ လက်ခံလိုက်တယ်။ အခုတော့ နှစ်ယောက်သား စစ်မြေပြင်မှာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ဖို့ ပြင်နေကြပြီ။"

"..."

ဒါကိုပဲ မင်းက "အလှလေးတစ်ယောက်ကြောင့် တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မယ်" လို့ ပြောတာလား။

အနှစ်ချုပ်လိုက်တာ တကယ်ကို ဆရာကျပါပေတယ်။ အကြောင်းရင်းနဲ့ ရလဒ်ကို တစ်ခါတည်း အကုန်ခြုံငုံသွားတာပဲ။

ကျန်းလီသည် ကျန်းခုန်းဟူကို ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်နှင့် ပြန်ထားပေးရန် ကိုယ်ပိုင်ငွေ သုံးရတော့မည်လားဟု တွေးနေမိသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်နိုင်ငံကြီး နှစ်ခု စစ်မီးတောက်ခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဧကရာဇ်နှစ်ပါးကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်သို့ ဆင်းမည်ဆိုလျှင် စစ်သားပေါင်း သန်းချီ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထို သန်းချီသော စစ်တပ်မှာ ကျန်းလီ၏ ယခင်ဘဝက ရှေးဟောင်းခေတ် စစ်တပ်များကဲ့သို့ သာမန်လူသားများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော စစ်သား သန်းချီ၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသော စစ်သည် သောင်းချီ၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော စစ်ဗိုလ်ပေါင်း ထောင်ချီနှင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်နှင့် အထက် ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း မနည်းလှပေ။

ကျန်းလီ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ချီသန့်စင်ခြင်း (၆) ဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ၏ လက်ညှိုးမှထွက်သော 'ချီစွမ်းအား' မှာ ကျည်ဆန်တစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ပေါက်ကွဲအားမှာ ဒုံးကျည်တစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤစစ်တပ်ကြီးနှစ်ခု တိုက်ခိုက်ကြခြင်းမှာ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာ့စစ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူပေလိမ့်မည်။ စစ်တလင်းမှာလည်း သတ်မှတ်ထားသည့်နေရာတင်မကဘဲ အနီးနားရှိ အခြားနိုင်ငံများနှင့် ဂိုဏ်းများ၏ နယ်မြေများအထိ ကူးစက်သွားနိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုကျိုးတစ်ခုလုံး ပါဝင်သည့် မဟာစစ်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် ထို သန်းချီသော စစ်သားများမှာ စစ်တပ်အစီရင်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ သွေးဓာတ်များ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ရှိသူ သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော ကျန်းလီကဲ့သို့သောသူမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ ချေမှုန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလီ စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖျောင်းဖျလို့ ရလျှင် ဖျောင်းဖျမည်။ ဖျောင်းဖျလို့ မရလျှင်မူ သူ၏ လက်သီးဖြင့်သာ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဖော်ဆောင်ပေးရတော့မည်။

ဝေ့ဧကရာဇ်နှင့် မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်တို့ နားလည်ပေးကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။

ထိုသို့တွေးမိမှ ကျန်းလီ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားရသည်။

သူသည် အင်အားအကြီးဆုံး လူသားဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး ကျိုကျိုး၏ တစ်ဦးတည်းသော မဟာယာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေသဖြင့် အင်ပါယာနှစ်ခုကြားမှစစ်ပွဲကို တားဆီးရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ ခက်ခဲသည်မှာ သူ မည်မျှအထိ အင်အားသုံးရမည်ဆိုသည့် အချက်ပင်။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီးနောက် လမ်းနှစ်သွယ်ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုမှာမူ လူသားခန္ဓာဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်ကြံကာ မဟာယာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

"အဲ့ဒါက ပြဿနာပဲ အစ်ကိုကျန်းရေ။ ငါတို့ လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်ရဲ့တာဝန်က ကျိုကျိုးကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရတာ မဟုတ်လား။ ဝေ့ဧကရာဇ်နဲ့ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်တို့ စိန်ခေါ်နေကြတာကို ကြားတော့ ငါလည်း နှစ်ဖက်စလုံးကို သွားဖျောင်းဖျဖို့ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာကို အမြန်သွားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါအဲ့ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရော၊ ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လွင့်ထွက်သွားသလိုပဲ။ သူက တကယ်ကို လှလွန်းတာ။ နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပဲ၊ မဟုတ်ဘူး... နတ်သမီးတောင် သူ့လောက် မလှဘူး။"

"ငါကိုယ်တိုင်တောင် အဲ့ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကို လုယူချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့စကားကို နားမထောင်တော့သလို ဖြစ်လာတာ"

"အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့လို့ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ထိုးကြိတ်လိုက်ရတာ။ နာကျင်မှုကြောင့် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာအောင်လို့ပေါ့"