ရွှေနန်းဆောင်ထဲက အလှလေး

ကျန်းလီ၏အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

ဝေ့ဧကရာဇ် နှင့် မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်တို့ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးကြောင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဟု ကျန်းခုန်းဟူ စပြောစဉ်က ကျန်းလီ သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ပေ။ သူ့အမြင်တွင် ထိုဧကရာဇ်နှစ်ပါးမှာ အရည်အချင်းရှိသူ ရှားပါးနေသဖြင့်သာ ဧကရာဇ်ဖြစ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ မဟာကျိုးဧကရာဇ် ကျီကျစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဝေးကြီး လိုနေသေး၏။ ထိုသူတို့မှာ မိန်းမလှလေးတစ်ဦးအတွက်နှင့် နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာကို လောင်းကြေးထပ်ဝံ့သူများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

သို့သော် ကျန်းခုန်းဟူမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်၏ တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ရန်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ထားလိုက်ဦး၊ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ သေချာပေါက် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းခုန်းဟူကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းခိုင်မာသည့် လူသန်ကြီးကိုပင် အသိစိတ် လွတ်သွားစေလောက်သည်အထိ လှပသော အမျိုးသမီးဆိုလျှင်မူ ဤကိစ္စတွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ သိပြီ။ နှစ်နိုင်ငံစစ်ဖြစ်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရက်က ဘယ်နှရက် ကျန်သေးလဲ"

ကျန်းခုန်းဟူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်ဟန် ပေါ်လာပြီး - "အစကတော့ နောက်ထပ် တစ်လကြာရင် မြေနတ်ဘုရားမယ်မြစ်ကမ်းနားမှာ အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ကြမယ်လို့ ချိန်းထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က စကားများလေ ပိုဆိုးလာလေ ဖြစ်ပြီးတော့၊ အခုတော့ နောက်ထပ် ၂၅ ရက်နေရင် စစ်စတိုက်မယ်လို့ ပြောင်းလိုက်ပြီ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းခုန်းဟူက တစ်ဖက်သို့ နားစွင့်လိုက်ပြီး - "ဪ... အခုပဲ နောက်ထပ် ရက် ၂၀ နေရင် အသေအလဲတိုက်ကြမယ်လို့ ထပ်ပြင်လိုက်ပြန်ပြီ"

ကျန်းလီမှာ အံ့သြသွားမိသည်။ အချိန်တွေ တိုတောင်းသွားရုံတင်မကဘဲ၊ အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ရာမှ အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ခိုက်ရန်အထိဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်လား။

မူလက သူသည် ကျန်းခုန်းဟူကို ယခင် လူသားဧကရာဇ်လောင်းများထံ ဆက်သွယ်ခိုင်းပြီး သူတို့၏ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများကြားတွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူကို တွေ့ဖူးသူ ရှိမရှိ စုံစမ်းခိုင်းရန် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခြေအနေအရ ဝတ်ရုံနက်ကိစ္စကို အခြားတပ်မှူးများထံ လွှဲအပ်လိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် မုန့်ကျန်းအင်ပါယာသို့ သွားရောက်ကာ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စနစ်၏ တာဝန်ကိုမူ ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားရပေမည်။

"ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"

ကျန်းလီသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းခုန်းဟူနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာသို့ သွားရာလမ်းတွင် အခြားတပ်မှူးတစ်ဦးကို ဆက်သွယ်ကာ ယခင် လူသားဧကရာဇ်လောင်းများကို အသိပေးခိုင်းလိုက်လေသည်။

.....

ထိုအချိန်တွင် မုန့်ကျန်းအင်ပါယာ၏ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်နှင့် ဝေ့ဧကရာဇ်တို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ခြေရာလက်ရာများပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းခုန်းဟူသာ အချိန်မီ ဝင်ရောက်မကယ်တင်ခဲ့ပါက လူမည်မျှ သေကြေပျက်စီးသွားမည်ကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ပေ။

ထိုအပျက်အစီးများကြားတွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော အဆောက်အဦးတစ်ခုသာ မပျက်မစီးဘဲ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသည်။ ဧကရာဇ်နှစ်ပါး တိုက်ခိုက်စဉ်က ထိုရွှေနန်းဆောင်ကို မထိခိုက်စေရန် တမင်တကာ ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်မှာ သိသာလှသည်။ ကျန်းခုန်းဟူသည် ဧကရာဇ်နှစ်ပါး၏ အစောင့်တပ်များကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး၊ ရွှေနန်းဆောင် အနီးတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ စောင့်ကြပ်နေ၏။

ရွှေနန်းဆောင်ထဲမှ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော စကားများသံများကို ကြားရသောအခါ ကျန်းလီ မရောက်လာခင်မှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် စစ်ပွဲရက်ကို နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ခန့် ထပ်တိုးလိုက်ဦးမည်ဟု ကျန်းခုန်းဟူ တွေးမိသည်။

လူသန်းပေါင်းများစွာ၏ အသက်နှင့်ဆိုင်သော စစ်ပွဲကို ဤကဲ့သို့ ကလေးကစားစရာလို လုပ်နေ၍ မဖြစ်ပေ။

သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဧကရာဇ်နှစ်ပါးကို တားဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးနှစ်ချက် ပြင်းပြင်းရိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ စိတ်ကို တင်းကာ ရွှေနန်းဆောင်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်သွားလိုက်လေသည်။

"ငါ့စကားကို နားထောင်ကြစမ်းပါ၊ ထပ်မရန်ဖြစ်ကြနဲ့တော့။ မင်းတို့က နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အရှင်သခင်တွေလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် နိုင်ငံရဲ့ကံကြမ္မာကို အပျက်စီးခံမှာလဲ... ဒီအလှလေးကို ငါ့ဆီပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါတော့။"

...

ကျန်းလီသည် သူ၏ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် သွားလာခဲ့ရာ နေ့တစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် ကျိုကျိုးတိုက်ကြီး၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ မဟာကျိုးအင်ပါယာမှ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအရှိန်မှာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်လှပေသည်။

မုန့်ကျန်းအင်ပါယာ၏ မြို့တော်သို့ မရောက်ခင်မှာပင် ကျန်းလီသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟည်းထနေသော အသံများကို ကြားနေရသည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် လူရိပ်သုံးခုမှာ မြို့တော်အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

၎င်းမှာ ကျန်းခုန်းဟူနှင့် ဧကရာဇ်နှစ်ပါး (မုန့်ကျန်းဧကရာဇ် နှင့် ဝေ့ဧကရာဇ်) တို့ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်နှင့် ဝေ့ဧကရာဇ်တို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပါရမီရှိသူများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ သူတို့၏ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်လောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာစွမ်းအားများ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလိုက်သောအခါ ကျန်းခုန်းဟူနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည့်အပြင်၊ ကျန်းခုန်းဟူကိုပင် ကျော်လွန်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြနေသည်။ ကျန်းခုန်းဟူမှာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံ မကြွယ်ဝပါက ရှုံးနိမ့်သွားသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။

၎င်းမှာ ဝေ့ဧကရာဇ်သည် သူ၏ မဟာဝေ့နိုင်ငံနှင့် ဝေးကွာနေသဖြင့် နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်သေးခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

ကျန်းခုန်းဟူမှာမူ တိုက်ပွဲကို အားရပါးရ ဆင်နွှဲနေပြီး၊ ဝူမျိုးနွယ်၏သွေးဓာတ်ကို အထွတ်အထိပ်အထိ အသုံးပြုထားရာ သူ့ကျောပြင်ပေါ်ရှိ 'ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ၁၂ ပါး' ၏ တက်တူးများမှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး ရှေးဟောင်းခေတ်၏ အရှိန်အဝါများ လွင့်ပျံနေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာများမှာ လင်းလက်နေပြီး၊ ကြယ်ရောင်ခြည်များမှာ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ဥက္ကာခဲများ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကျန်းခုန်းဟူပင်လျှင် နာကျင်စွာ ခံစားနေရသည်။

ဝေ့ဧကရာဇ်ကမူ သူ၏ လက်ထဲတွင် နိုင်ငံစည်းတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး "ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်အရ အသက်ရှည်အဓွန့်ရှည်ပါစေ" ဟူသော စာလုံးကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရေးထိုးထားသည့်အလား ထင်ရှားနေသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အလား တစ်လောကလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပြီး မိုးတိမ်များကိုပင် စေခိုင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။

"အလှလေးဆိုတာ အားကြီးသူတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာကွ။" ကျန်းခုန်းဟူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒီလူကြမ်းကြီး... ထွက်သွားစမ်း။" ဝေ့ဧကရာဇ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာပဲ၊ မင်းတို့အားလုံး ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်။" မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်ကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်အော်သည်။

"အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း"

ကျန်းလီသည် ထိုသူသုံးဦး၏ အထက်သို့ တစ်ခဏချင်း ရောက်ရှိလာပြီး၊ အသိစိတ် လွတ်နေသော ထိုသုံးယောက်ကို မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားအောင် ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား တက်တူးများမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး၊ ကြယ်တာရာများမှာလည်း ကြယ်စင်တိမ်တိုက်ထဲသို့ ပြန်လည် ပုန်းကွယ်သွားကြသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်..." ဟူသော စာလုံးကြီးမှာလည်း ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ထိုသူသုံးဦးမှာ လူပုံစံ ကျင်းကြီးများထဲမှ မနည်း ပြန်ထွက်လာကြရသည်။

"အစ်ကိုကျန်း... မင်း လက်က တော်တော်ပြင်းတာပဲ၊ ငါ့အရိုးတွေတောင် ကြေမတတ်ဖြစ်သွားတယ်" ကျန်းခုန်းဟူက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းလီ၏ရိုက်ချက်က သူ့ကို အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီက မျက်နှာစာမထားဘဲ ဆူပူလိုက်သည် - "မင်းတို့မှာ အသိစိတ်နည်းနည်းကျန်သေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ တိုက်ပွဲကြောင့် သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေချင်လို့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ တက်တိုက်ကြတာကိုး။ အကယ်၍ မင်းတို့သာ မြို့ထဲမှာ တိုက်ရဲရင် ငါ မင်းတို့ကို တစ်ခါတည်း ငရဲပြည်အရောက် ပို့ပစ်လိုက်ပြီ။"

ကျန်းခုန်းဟူမှာ ဘာမှပြန်မပြောဝံ့ဘဲ ရယ်ရုံသာ ရယ်နေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘာပြောပြော အမှားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းခုန်းဟူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်အောက်တွင် နံပါတ်တစ်ဟု သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှင့်ပင် သူ ယှဉ်တိုက်ဝံ့သည်။ သို့သော် ကျန်းလီ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ "ငါတို့ တစ်ပွဲလောက် ပြိုင်ရအောင်" ဟု သူ မပြောဝံ့ပေ။

သူ အလွန်ဂုဏ်ယူရသော ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား တက်တူးများကို ပါးတစ်ချက်ရိုက်ရုံနှင့် မှိန်သွားအောင် လုပ်နိုင်သူဖြစ်ရာ၊ နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက်သာ ထပ်ရိုက်လျှင် သူ့ခေါင်းမှာ ဘယ်ရောက်သွားမည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်း။"

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်း။"

မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်နှင့် ဝေ့ဧကရာဇ်တို့သည် ကျန်းလီကို မြင်သောအခါ ခုနက ပါးရိုက်ခံရသည်ကိုပင် မေ့သွားပုံရပြီး အရိုအသေပေးကြသည်။ ကျန်းလီကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီ ထူးခြားတဲ့ အမျိုးသမီးကို ငါ တစ်ချက်လောက် တွေ့ခွင့်ရမလား"

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်း... ကြွပါ" ကျန်းလီက တောင်းဆိုလာသဖြင့် မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်မှာ ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

….

နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးများဖြစ်နေသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန်နေရာပင် မရှိတော့ပေ။ စင်္ကြံလမ်းငယ်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုသူလေးဦးမှာ မြေပြင်မှ သုံးတောင်ခန့် အမြင့်သို့ ပျံသန်းကာ ရွှေနန်းဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်သည် သူ့နန်းတော်တစ်ခုလုံး မိမိလက်ဖြင့်ပင် ပျက်စီးသွားရသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည် - "အလှအပက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးပြီပဲ။"

"ဒီလို အလှလေးကိုရမယ်ဆိုရင် နန်းတော်တစ်ခုတင်မကဘူး၊ ဆယ်ခါပြန်ဆောက်လို့ ဆယ်ခါပျက်ရင်တောင် ငါ ကျေနပ်ပါတယ်" ဝေ့ဧကရာဇ်ကမူ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် အရေးမစိုက်ဟန် ပြောလိုက်သည်။

"ရက်စက်တဲ့ ဧကရာဇ်။"

"ငမိုက်သားဧကရာဇ်။"

ဧကရာဇ်နှစ်ပါးမှာ ထပ်မံ၍ ဆဲဆိုကြပြန်ရာ ကျန်းလီက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်မှသာ ငြိမ်သွားကြတော့သည်။

ရွှေနန်းဆောင်မှာ ကျန်းလီ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အခမ်းနားဆုံးဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်ကို "ကုသိုလ်တော် ရွှေအုတ်များ" ဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ အတွင်းပိုင်း ကြမ်းပြင်ကိုမူ "ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတုံးများ" ခင်းထားသည်။ နံရံများတွင်လည်း အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ရတနာ ဒါဇင်ချီ ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ရွှေရေတွင်းများမှ ရေများပန်းထွက်နေကာ အဇူရာကြာပန်းများ အမြစ်တွယ်နေကြသည်။

မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်သည် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အကုန်ထုတ်ကာ ဤရွှေနန်းဆောင်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ကျန်းလီ သံသယဝင်မိသည်။

အလှအပကြောင့် ရူးသွပ်သွားခြင်းဆိုသည်မှာ ဤအခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှေခုတင်ပေါ်တွင် အနီရောင်ဝတ် မိန်းမလှလေးတစ်ဦးမှာ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ်ကွေးနေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း အနည်းငယ် ဟနေလိုက်၊ ပိတ်သွားလိုက်နှင့် အိပ်ပျော်နေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အလား အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ရုပ်ရည်မှာ အလွန်စေ့စပ်သေသပ်လှပြီး လူ့လောကတွင်ရှိနိုင်သော အလှတရားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်မှာ သွယ်လျလှပပြီး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးလှပသော ခြေဖမိုးလေးများကို မြင်ရသူတိုင်းမှာ လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။

ကျန်းလီသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော သူ၏စိတ်နှလုံးမှာပင် သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဤလူကို သူ မြင်ဖူးသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် သူမ၏ ပုံတူပန်းချီကို သူ မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုပန်းချီကို သာမန်စက္ကူနှင့် မင်ဖြင့်သာ ရေးဆွဲထားသော်လည်း တားမြစ်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုပန်းချီထဲရှိ လူမှာ ဤအမျိုးသမီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နေရမှာမဟုတ်ဘူးလား။