ယွမ်လင်၏ ဖြောင့်ချက်

"ရပါပြီ၊ ရပါပြီ... ကြည့်စမ်း၊ ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူးပဲကို၊ မငိုနဲ့တော့နော်" ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း တုရှင်းအာ မသိသော်လည်း သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းကို လေသံအေးအေးလေးဖြင့် ဆက်လက်နှစ်သိမ့်ပေးနေရှာသည်။

သို့သော် တုရှင်းအာ၏ စကားလုံးများသည် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူမသည် စိတ်ကို အတင်းစုစည်းကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် - "ဒါကတော့ လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ် ကျန်းလီပဲ"

တုရှင်းအာက သူမ၏ ပါးစပ်ကလေးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ - "ဪ... ဒါက အစ်မ ခဏခဏပြောပြတဲ့..."

သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်ပြကာ နောက်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန့်ရှင်းမှာ အသာအယာ ပြန်ပြုံးပြသော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ အလွန်ပင် ညှိုးငယ်လှသည်။

"လူသားဧကရာဇ်... လူသားဧကရာဇ်... ရှင်က သိုင်းပညာမှာ အတုမရှိ ကျိုကျိုးမှာ နံပါတ်တစ်ပဲလို့ ကြားဖူးတယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ မလုပ်နိုင်တာ မရှိဘူး၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလားဟင်" တုရှင်းအာက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း တစ်ချိန်က ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အကုန်လုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နတ်ဘုရားဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်စွမ်းလည်း မရှိဘူး၊ သေခြင်းနဲ့ ရှင်ခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ။ ကျွန်မက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ"

လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။ ကျန်းလီက သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းကို ထူပေးလိုက်ပြီးနောက် စကားစလိုက်သည် - "ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေက အခုတလော အလှည့်ကျတာဝန်ချဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းကို တောင်အောက်ဆင်းပြီး မြို့ငယ်လေးတွေမှာ နှစ်အနည်းငယ် အတွေ့အကြုံယူခိုင်းမလို့လေ။ ဒါကြောင့် မင်းဆီက အကြံဉာဏ်နဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေ လာမေးတာ"

တုရှင်းအာ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရတော့မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမ၏မျက်နှာလေး ပြန်ညှိုးသွားသည်။ ယခု သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်ဖို့ လမ်းစမရှိတော့ရာ ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားခြင်းသည် အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ဤနေရာမှာပင် ဆက်နေသည်က ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေပါရစေ"

"အင်း... တာဝန်ကို ကျေပွန်တယ်၊ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘူး၊ တောင်အောက်ရောက်တာတောင် ကြိုးစားကျင့်ကြံနေတုန်းပဲ။ ဒီအကြောင်းတွေကို တာအိုဆရာရှင်းယွီကို ငါ အကုန်ပြောပြလိုက်မယ်"

"အာ... ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ" တုရှင်းအာမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျန်းလီကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည် - "ဒါနဲ့ လူသားဧကရာဇ်က ဘာလို့ ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းက ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူနေရတာလဲ"

အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ကသာ သူမ၏အပြုအမူကို သိသွားပါက သူမကို ဆုချပြီး ပါရမီရှိသော အခြားစီနီယာအစ်မတစ်ယောက်နှင့် လဲလှယ်ပေးပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စီနီယာအစ်မတို့၏ အချိန်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်မည် မဟုတ်လား။

"မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုက အဆင်မပြေလို့ တာအိုဆရာရှင်းယွီကို ငါက အကြံပေးနေတာပါ" တုရှင်းအာက စကားထပ်ပြောဦးမည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည် - "အဲ့ဒါတွေ ထားပါဦး။ ရှန်းဟယ်မြို့မှာ ယွမ်လင်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး၊ သူမ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"အင်း... မသိဘူး။ အခုတလော စီနီယာအစ်မယွမ်လင်က ခဏခဏ မြို့ကနေ ထွက်သွားတတ်တယ်။ တစ်ခါသွားရင် လပေါင်းများစွာ ကြာတတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်ဆိုရင်တော့ သူမ ပြန်လာတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါက အခုရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ယွမ်လင်ကို ရှာမတွေ့သေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှဟယ်မြို့တွင်ပင် ခဏတည်းခိုကာ တုရှင်းအာနှင့် အတူရှိပေးလိုက်ကြသည်။

…...

ကျန်းလီသည် အဝေးရောက် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းခုန်းဟုကို ခေါ်လိုက်သည် - "ကျန်းခုန်းဟု... မင်း တောင်ပိုင်းဒေသကို တစ်ခေါက်သွားပြီး ကူမျိုးနွယ်စုတွေကို စုံစမ်းပေးစမ်း။ လူသေကို သက်ရှိလို လှုပ်ရှားစေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေနေမှန်းတောင် မသိအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အလောင်းကောင်ကူမျိုးကို မွေးမြူဖို့ ဘယ်လောက်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံမှု လိုအပ်သလဲဆိုတာ စစ်ဆေးခဲ့"

ကျန်းခုန်းဟုသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မုန့်ကျန်းဧကရာဇ်နှင့် ဝေ့ဧကရာဇ်တို့၏ "စားသောက်ပြီးမှ သွားပါဦး" ဟူသော တားမြစ်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်အားဘဲ ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် တောင်ပိုင်းဒေသဆီသို့ အပြေးနှင်တော့သည်။

...

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသည်။ တုရှင်းအာသည် သူမ၏ဘဝတွင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ စီနီယာအစ်မကျန့်ရှင်းနှင့် လူသားဧကရာဇ်တို့က သူမ၏ဘေးတွင် ရှိနေပေးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများကို သင်ကြားပေးကာ ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးမှ ထူးဆန်းသော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြပေးနေကြသည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မတက်တော့သည့် ကိစ္စကိုလည်း လူသားဧကရာဇ်အား ပြောပြခဲ့သည်။ လူသားဧကရာဇ်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း - "ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ လောလို့ မရဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောင်းလာမှာပါ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ဒီလို အချိန်မျိုး ကြုံခဲ့ဖူးတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် တုရှင်းအာသည် ကျန်းလီ၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်ဝန်းများကိုမူ မမြင်ခဲ့ပေ။

အလောင်းကောင်တစ်ခုက ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တိုးတက်နိုင်ပါတော့မလဲ။

"ဂျူနီယာညီမရှင်းအာ... ငါတို့ တခြားမြို့တွေရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း သွားကြည့်ရဦးမယ်၊ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းသည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ယွမ်လင် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး ရက်စက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း တုရှင်းအာ မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

……

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျန်းလီတို့သည် ရှန်းဟယ်မြို့သို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး မူးယစ်နေသော ယွမ်လင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ် ချုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။

"နင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါတို့ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေမှာ ငါ့ကို... အို... စီနီယာအစ်မကျန့်ရှင်းပါလား"

အစပိုင်းတွင် ယွမ်လင်မှာ အရက်ရှိန်ဖြင့် ရန်ထောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက ဘာမှမပြောဘဲ ယွမ်လင်ကို လူသူမရှိသော အခန်းလွတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ နံရံထောင့်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ခက်ထန်လှရာ ယခင်က သိမ်မွေ့နူးညံ့သော သူတော်စင်မပုံစံနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။

ယွမ်လင်မှာ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေ၏ တပည့်ဖြစ်သည့်အလျောက် ရုပ်ရည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူမသည် ကူမျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်သဖြင့် ငွေရောင်နားတောင်းများနှင့် ခေါင်းဆောင်းများကို နှစ်သက်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း အတော်လေး ပွင့်လင်းလှရာ အမျိုးသားများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

သူမသည် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ လက်ချက်ကြောင့် နာကျင်နေပြီး ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာများမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ အဝတ်အစားများပင် ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ တစ်လုံးမျှ မဟရဲပေ။

ယွမ်လင်သည် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

ကျန်းလီသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာပြီး သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ ဒေါသကို လွှတ်ပေးထားလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် ကျန်းလီထက် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက ပို၍ ဒေါသထွက်နေမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေ၏ လက်အောက်ခံ မြို့နှစ်မြို့လုံး လူသေမြေဖြစ်သွားခြင်းသည် သူမ၏ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုဟု သူမ ယူဆထားသည်။

ကြီးလေးသော တာဝန်ပျက်ကွက်မှုပင်။

"ပြောစမ်း... နင် ဘာတွေ သွားလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လပေါင်းများစွာ ပျောက်နေရတာလဲ။"

"ဒီမှာက ဘာမှမရှိဘူးလေ၊ လယ်စိုက်တတ်တဲ့ သာမန်လူတွေပဲ ရှိတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာကို သွားလည်နေတာပါ။" ယွမ်လင်က အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ဆက်ပြောသည် - "ဒါပေမဲ့ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်တိုင်း ကျွန်မ ပြန်လာပါတယ်။ နှစ်တိုင်း ဝိညာဉ်ဆန်တွေကို အချိန်မီ အကုန်ပေးသွင်းခဲ့တာပါ၊ တစ်ခါမှ နောက်မကျဖူးပါဘူး"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။

ဟုတ်သည်၊ ဝိညာဉ်ဆန် ဆက်သသည့်ကိစ္စတွင် ဘာပြဿနာမှမရှိခဲ့သဖြင့်လည်း ဘယ်သူမှ လာရောက် မစစ်ဆေးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆန်သာ ပြဿနာရှိခဲ့လျှင် ဤမြို့နှစ်မြို့၏အခြေအနေကို စောစောစီးစီး သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်လား။

"ဒါဆိုရင် ရှန်းဟယ်မြို့နဲ့ ရှဟယ်မြို့မှာ ဘာလို့ သက်ရှိတစ်ယောက်မှ မရှိတော့တာလဲ။" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက သွားကြိတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ မေးခွန်းမေးသည်ထက် ကျိန်ဆဲနေသည်နှင့် ပိုတူသည်။

ယွမ်လင်မှာ ကြောင်သွားပြီး နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။ စီနီယာအစ်မကျန့်ရှင်း ဒေါသထွက်ရခြင်းမှာ သူမ တာဝန်ပျက်ကွက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်မ... စီနီယာအစ်မ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

"ဖြေစမ်း။" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ အော်ဟစ်သံမှာ ယွမ်လင်၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ရပ်တန့်စေမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။

သူမသည် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ရှင်းပြရတော့သည် - "ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း မတတ်နိုင်လို့ပါ။ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာမှာ သွားလည်ဖို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုတယ်လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်ဆန်ဝယ်ဖို့ ဂိုဏ်းကပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အနည်းငယ် ယူသုံးလိုက်မိတာပါ။ နည်းနည်းလေးပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူတွေက ကျွန်မပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းတယ်ဆိုပြီး အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး ပြောကြတာနဲ့ ကျွန်မလည်း စိတ်တိုပြီး ဦးဆောင်တဲ့သူwချို့ကို သတ်လိုက်မိတယ်..."

"အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျန်တဲ့လူတွေက ဂိုဏ်းကို တိုင်မယ်ဆိုပြီး အော်ဟစ်နေကြတာနဲ့ ကျွန်မလည်း ကြောက်ပြီး... အကုန်လုံးကို သတ်လိုက်မိတာပါ။ ဂိုဏ်းက မသိအောင်လို့ ကျွန်မရဲ့ အလောင်းကောင်ကူတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဒန်ထျန်းတွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာ။ ဒါမှ သူတို့က ဝိညာဉ်ဆန်တွေကို ဆက်ပြီး စိုက်နိုင်မှာလေ။ စီနီယာအစ်မ ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့ကို လယ်စိုက်ခိုင်းထားရင် နောက်ဆို ဂိုဏ်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးစရာတောင် မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ ပိုမကောင်းဘူးလား"

ယွမ်လင် မပြောခဲ့သည်မှာ - လူသေများကို ကူကောင်ဖြင့် ခိုင်းစေပြီးနောက် ဂိုဏ်းမှ ပေးသမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို သူမက ကိုယ်ကျိုးအတွက် ယူသုံးကာ မုန့်ကျန်းအင်ပါယာတွင် ပျော်ပါးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ရှဟယ်မြို့ကကော။ တုရှင်းအာက နင့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးလေ၊ နင် ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်ရတာလဲ။"

ယွမ်လင်က ငိုယိုလျက် - "မတတ်နိုင်လို့ပါ။ ရှဟယ်မြို့က ဒီနဲ့ အရမ်းနီးတော့ တုရှင်းအာ သိသွားမှာ စိုးလို့ သူမကိုလည်း သတ်လိုက်ရတာပါ။ တစ်ခါတည်း ရှဟယ်မြို့ကလူတွေကိုပါ အကုန်သတ်လိုက်တာပါ"

ယွမ်လင်က ဆက်ငိုသည် - "စီနီယာအစ်မ သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။ ကျွန်မလည်း တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေနေပြီဆိုတာ သိလား"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျန်းလီတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ယွမ်လင်သည်လည်း အလောင်းကောင်ကူဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော အလောင်းကောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုအချက်ကို လုံးဝ မသိရှိပေ။