ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ထိန်းချုပ်ကူ

ယွမ်လင်သည်ပင်လျှင် သူမကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိရှိရာ၊ သူမကို ဘယ်သူက သတ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမထံမှ မေးမြန်းရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းလီသည် အကြောင်းအရာ အားလုံးကို အကြမ်းဖျင်း ချိတ်ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ ယွမ်လင်သည် မြို့နှစ်မြို့ရှိ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ကာ အလောင်းကောင်ကူများဖြင့် လူတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ အဆင့်အတန်းအရ ခန္ဓာကိုယ်၏လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အတွေးအခေါ်များကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ယွမ်လင်ကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်ကာ သူမကို အလောင်းကောင်ကူဖြင့် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မြို့ရှိလူအားလုံး၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ကူကောင်များ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ထိုမြို့သားများမှာ သက်ရှိလူသားများနှင့် မခြားတော့ဘဲ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ပြဿနာကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းလီ နားမလည်နိုင်သည်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စ၏နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘာများဖြစ်မလဲ။

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းသည် ကျန်းလီကို ပြုံးပြလျက် အပြင်သို့ ခဏထွက်ခိုင်းပြီး သူမနှင့် ယွမ်လင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောရန် ခွင့်တောင်းသည်။ ကျန်းလီသည် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ ထိုအပြုံးကြောင့် ကျောချမ်းသွားသဖြင့် အဝေးသို့ အမြန်ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းလီ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ထူးကဲလှသဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားနေရဆဲပင်။

အော်ဟစ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများကို မန္တာန်ဖြင့် သန့်စင်ကာ အပြုံးမပျက်ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ကျန်းလီ၏ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သော စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည် -

"တုရှင်းအာဘက်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံပဲ၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းသည် ရှဟယ်မြို့သို့ အမြန်သွားကာ ကျန်းလီနှင့် တုရှင်းအာတို့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မီးဖိုချောင်တစ်ခုအတွင်း ရှိနေကြပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ပေါင်းတင်ထားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းလီသည် ဆန်လက်တစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ထားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပြီး၊ တုရှင်းအာမှာမူ မျက်လုံးများ ဗလာဖြစ်လျက် ငိုင်တိုင်တိုင် ရပ်နေလေသည်။

"ငါ ခုနက နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ စောင့်ကြည့်နေတုန်းမှာ တုရှင်းအာက အခွံချွတ်ပြီးသား ဝိညာဉ်ဆန်တွေထဲကို ဒီဟာတွေကို လောင်းထည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်"

၎င်းမှာ သာမန်မဟုတ်သော လုပ်ရပ်ပင်။ မြို့ (၈) မြို့သည် ဝိညာဉ်စပါးများကို ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေသို့ တိုက်ရိုက်မပို့ဘဲ အခွံချွတ်ကာ ဝိညာဉ်ဆန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးမှ ပေးပို့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဖွဲခွံများကိုမူ မြေဆီလွှာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်စေရန် မြေမြှုပ်ပစ်ကြသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တွင် တုရှင်းအာ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ရန် မလိုဘဲ ကြီးကြပ်ရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် တုရှင်းအာသည် ကြီးကြပ်ရုံတင်မကဘဲ မြေအောက်ခန်းထဲမှ ဆန်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အခွံချွတ်ပြီးသား ဆန်ပုံကြီးထဲသို့ လောင်းထည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီက ဘေးနားသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဆန်အိုးတစ်လုံးသာဖြစ်ပြီး ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

"ဒီဆန်အိုးကို နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ မကြည့်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ မင်းရဲ့စိတ်က ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းလီက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ ပို၍ပင် ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြီး နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

'ဟင်... နတ်ဘုရားအာရုံကို ပြန်တွန်းလှန်နေတာလား'

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းသည် နတ်ဘုရားအာရုံ၏ ပြင်းအားကို မြှင့်တင်ကာ ဆန်စေ့များ၏ အပေါ်ယံကို ဖောက်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

"ဝေါ့——"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး အော့အန်တော့သည်။

သူမသည် 'အစားအသောက် မလိုတော့သော အဆင့်' သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အညစ်အကြေး မရှိသဖြင့် ဘာမှ ထွက်မလာပေ။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဆန်အိုး မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဆန်အဖြစ် အသွင်ယူထားသော ကူကောင်အပြည့်ရှိသည့် အိုးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

"ဂျူနီယာညီမရှင်းအာ... နင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

တုရှင်းအာမှာ သတိပြန်ဝင်လာဟန်ဖြင့် ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်သည် - "ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းမှာ ဒီဆန်အိုးကို ဆန်ပုံထဲ ထည့်ရမယ်လို့ပါတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘယ်သူပြောတာလဲ။ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေမှာ ဘယ်တုန်းက အဲ့ဒီလို စည်းကမ်းမျိုး ရှိခဲ့လို့လဲ"

တုရှင်းအာက အသည်းအသန် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုစည်းကမ်းကိုသာ မှတ်မိနေပြီး သူမကို ဘယ်သူက ပြောခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုမူ မမှတ်မိတော့ပေ။

ကျန်းလီက ဝိညာဉ်ဆန်စေ့ တစ်စေ့ကို လက်သည်းဖြင့် ခွဲလိုက်ရာ အတွင်းမှ အလွန်သေးငယ်သော အဖြူရောင် ကူကောင်လေး ပေါ်လာသည်။ သူက တုရှင်းအာ၏ရှေ့သို့ ထိုအကောင်ကို ပြသလိုက်၏။

"ဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိလား"

ကျန်းလီ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် တုရှင်းအာမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည် - "ဒါက ဝိညာဉ်ဆန်ပဲလေ၊ တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ"

ကျန်းလီ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ တုရှင်းအာကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရဲ့အသိဉာဏ်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ။ ဒါက အလောင်းကောင်ကူရဲ့ အတတ်ပညာ တစ်ခုပဲ။ သူမကို ဒါက သာမန် ဝိညာဉ်ဆန်အိုးလို့ပဲ ထင်နေအောင် လုပ်ထားတာ"

ကျန်းလီသည် မီးဖိုပေါ်ရှိ ပေါင်းအိုးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အနံ့မွှေးလှသော ဝိညာဉ်ဆန်ထမင်းတစ်ပွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ထမင်းစေ့တစ်စေ့ကို ကောက်ယူကာ ခွဲကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ အဖြူရောင် ကူကောင်လေးကို တွေ့ရပြန်သည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုအကောင်လေးမှာ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အပူဓာတ်ကြောင့် ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ သန်စွမ်းလာဟန် ရှိသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ဝိညာဉ်ဆန်တွေထဲမှာ ကူကောင်တွေ ထည့်ပြီး၊ မင်းတို့ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေက လူတွေကို စားခိုင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကူကောင်တွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။

ထိုစဉ် အဝေးရောက် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်စာရွက်မှာ တဖျတ်ဖျတ်လက်လာသဖြင့် ကျန်းလီ ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်း... ငါ ကူမျိုးနွယ်စုတွေကို ရှာတွေ့ပြီ။" ဝက်ဝံနက်ကြီးကဲ့သို့ သန်မာသော ကျန်းခုန်းဟု၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ သူက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "သူတို့ ပြောတာတော့ လူသေကို သက်ရှိလို လှုပ်ရှားစေတဲ့ အလောင်းကောင်ကူကို မွေးမြူဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ရှိရမယ်တဲ့"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ မှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းတာပဲ။ အခု ကူမျိုးနွယ်စုမှာ ကျွမ်းကျင်သူ မရှိတော့ဘူးလေ၊ အမြင့်ဆုံးက ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ပဲ ရှိတာ"

ပြောရင်းနှင့် ကျန်းခုန်းဟုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကူမျိုးနွယ်စုမှာ လောကနှင့် ကင်းကွာနေသည်ဟုသာ သိထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ ဆုတ်ယုတ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယခင်က ကူမျိုးနွယ်စုမှ နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသူများပင် ရှိခဲ့သည် မဟုတ်လား။

"ငါက ကူအတတ်ကို ဘယ်သူတွေ လေ့ကျင့်နိုင်မလဲလို့ မေးကြည့်တော့၊ ဘိုးဘေးကဗျည်းစင်မှာ ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီမှတ်တမ်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြပ်ထားတာမို့လို့ အပြင်လူ လေ့ကျင့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့။

ဒါပေမဲ့ ငါ စမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီမှတ်တမ်းတွေကို ခိုးဖို့က တော်တော်လွယ်တာပဲ။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ အခုတော့ ပြန်ထားပေးခဲ့ပါပြီ။

ဪ... ဒါနဲ့၊ သူတို့ ပြောတာကတော့ ကူမျိုးနွယ်စုရဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ စိတ်ထိန်းချုပ်ကူ ပျောက်သွားတယ်တဲ့။ သူတို့က လောကထဲ ထွက်လို့မရတော့တာမို့လို့၊ ငါတို့ လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်ကနေတစ်ဆင့် လူတွေကို သတိပေးခိုင်းနေတယ်"

"စိတ်ထိန်းချုပ်ကူ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ ကူမျိုးနွယ်စုတွေ ပြောတာကတော့ အဲ့ဒီကူကောင်က အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းတယ်တဲ့။ လူတစ်ယောက်သာ စားမိသွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ သူက ဘယ်လောက်ပဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်လာပါစေ၊ ကူကောင်ရဲ့သခင်က သူ့ရဲ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ ရတယ်တဲ့။ ထိန်းချုပ်ခံရသူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကူမျိုးနွယ်စုမှာ အဲ့ဒီဂူကို မွေးမြူတာကို တားမြစ်ထားတာ။"

"ဒီအကောင်က စိတ်ထိန်းချုပ်ကူလားဆိုတာ ကြည့်စမ်း။" ကျန်းလီက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကာ အဖြူရောင် ကူကောင်လေးကို ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပဲ။ ဝိညာဉ်ဆန်စေ့နဲ့ တူတယ်၊ ဆံချည်မျှင်လေးလောက် သေးငယ်တယ်။ ရေနဲ့တွေ့ရင် ငြိမ်နေပြီး၊ မီးနဲ့တွေ့ရင် သန်စွမ်းလာတတ်တယ်။ အစ်ကိုကျန်း... ဒါကို ဘယ်မှာ တွေ့တာလဲ"

'ဒုန်း' ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ ခြေကုန်လက်ပန်းကျကာ အနီးနားရှိ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို တိုက်မိလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ဆန်ထဲမှာ ကူကောင်တွေကို ထည့်နေခဲ့တာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ။ ဂျူနီယာညီမလေး ဘယ်နှယောက် စားမိပြီးပြီလဲ။ အစားဖြတ်ထားတဲ့ ဆရာကြီးတွေကော ရံဖန်ရံခါ မြည်းစမ်းမိတာမျိုး ရှိမလား။ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေမှာ လူဘယ်နှယောက်ရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ စိတ်ထိန်းချုပ်ကူတွေ ရှိနေပြီလဲ။

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ ဤမေးခွန်းများကို ဆက်မတွေးဝံ့တော့ပေ။

"ကူမျိုးနွယ်စုတွေက စိတ်ထိန်းချုပ်ကူကို ဖြေရှင်းနည်း ပြောပြလား"

"တခြား ကူကောင်တွေလိုပါပဲ။ ကူကောင်ရဲ့သခင်က ကိုယ်တိုင်ဖြေပေးရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကူကောင်ကို သတ်ပစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ရောက်သွားရင်တော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ အတိဒုက္ခမိုးကြိုးတွေက ကိုယ်ထဲက ကူကောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာမို့လို့ပဲ"

"ငါ နောက်မှ ပြန်ရှင်းပြမယ်၊ အခုတော့ ဆက်သွယ်မှု ဖြတ်လိုက်။"

ကျန်းလီသည် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် - "စိတ်ထိန်းချုပ်ကူက အခုထိ အလုပ်မလုပ်သေးဘူး။ အခြေအနေက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတွေက မင်း လာကယ်မှာကို စောင့်နေကြတာ။ ငါ ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ပြင်လို့ ရတယ်။"

ကျန်းလီ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသော စကားလုံးများကြောင့် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်။

မှန်ပါသည်၊ အခြေအနေက နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ စိတ်ထိန်းချုပ်ကူကို အသုံးမပြုသေးသည်မှာ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်ရမည်။

အမှားကို ပြန်ပြင်လို့ ရပါသေးတယ်။ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်။

"ကျန်းလီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပေါ်လာကာ သူမသည် ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ကျန်းလီကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွား၏။

သူတို့နှစ်ဦး ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ အလင်းတန်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြိုဆိုနေလေသည်။

ထိုသူမှာ ဤကိစ္စအားလုံးကို စတင်ခဲ့သူ၊ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေမှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရသော အကြီးအကဲ တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်ပင် ဖြစ်သည်။