နှလုံးသားဓား

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပါဦး။"

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်၏ နောက်ကွယ်တွင် တပည့်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြရာ၊ ထိုငိုသံများမှာ ရင်နာစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် စူးရှလှသည်။

၎င်းမှာ တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်က ခဏမျှ ထိန်းချုပ်မှုကို လျှော့ပေးလိုက်ခြင်းလား သို့မဟုတ် တပည့်များကို ထိုသို့ အော်ဟစ်ခိုင်းစေခြင်းလား ဆိုသည်ကို တာအိုဆရာရှင်းယွီ ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။

"နင် တကယ်ပဲ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ။ ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးလား... ပေးမယ်၊ နင်လိုချင်တာ အကုန်ပေးမယ်။ ဒီတပည့်တွေကိုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။" တာအိုဆရာရှင်းယွီသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။ အခြေအနေက အကျပ်ကိုင်ခံထားရသဖြင့် သူမသည် တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်ကို ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာသည်။ ၎င်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ထဲမှ သွေးအန်မတတ် ခံစားနေရခြင်းပင်။

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် တာအိုဆရာရှင်းယွီကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည် - "ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးလား... တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ငါ အရမ်းလိုချင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ဟုန်ချန်းဘိုးဘေးရဲ့ ဘေးမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားချင်တော့တယ်"

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်းကတော့ ပြဿနာကို ရိပ်မိသွားလောက်ပြီ။ ငါ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီရင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး လူသားဧကရာဇ်နဲ့ ကျန့်ရှင်းတို့ကို တားထားရမယ်။ ဒါကြောင့် အစီရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်ကို အသာတကြည်ပဲ အပ်စမ်း။"

…...

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်း... ကျန့်ရှင်း... နင်တို့ နောက်ကျသွားပြီ" တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် တာအိုဆရာရှင်းယွီကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင် ပွင့်သွားပြီးနောက် ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေတစ်ခုလုံးကို ပူပေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပါးလွှာပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေကို တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ အလှအပနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကြောင့် လူအများ၏ စူးစမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အတိဒုက္ခပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအစီအရင်ကို ဘယ်သူမှ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် ကျန်းလီက ဤအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု လုံးဝစိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ ဟုန်ချန်းနတ်သမီးက နတ်ဘုရားဘုံမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော အစီအရင်ဖြစ်သည်။ သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ဤအစီအရင်မှာ တုန်ခါသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလီ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။ ကျန်းလီသည် မဟာယာနအဆင့်ရှိသော သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်သာရှိသူ ဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်း မဟုတ်ရာ နတ်ဘုရားအဆင့် အစီအရင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာမူ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ နှိပ်စက်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး အစီအရင်ကို အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်အဇူရာကြာပန်းများမှာ လေဟာနယ်နေရာလွတ်တွင် ပွင့်လန်းလာပြီး၊ နေရာလွတ်မှာပင် ကြာပန်း၏ အရှိန်အဝါကြောင့် လှိုင်းထသွားသည်။ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ရာ ထိုအဇူရာကြာပန်းမှာ အစီအရင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိပြီး နေရာလွတ်ကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားစေသည်။

သို့သော် အစီအရင်မှာ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့နောက် အဇူရာကြာပန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထပ်မံ ပွင့်လန်းလာပြီး အစီအရင်ကို ပြိုင်တူ တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်များမှာ ပြန့်ပြူးသွားသော်လည်း၊ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်မှာမူ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ကျန်းလီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ မောဟိုက်နေသော သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့အလှည့်။"

ရိုးရှင်းသော စကားနှစ်လုံးထဲတွင် ကျန်းလီ၏ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် - "လူသားဧကရာဇ်ကျန်း... ရှင် ကျိုကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေကို ငါ လေးစားပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း မဖျက်ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ဆုတ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိတဲ့ ရှင်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီဟာ ဒီနေ့မှာပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းလီက သူမကို အရေးမစိုက်ဘဲ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခံထားရသော တာအိုဆရာရှင်းယွီကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည် - "ဂိုဏ်းချုပ်ရှင်းယွီ... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ကယ်ပေးမယ်။ အရင်က ရန်ကြွေးတွေကိုလည်း ဒီမှာတင် အပြီးသတ်လိုက်ကြရအောင်၊ ဘယ်လိုလဲ"

တာအိုဆရာရှင်းယွီက "ကောင်းပြီ" ဟု မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ကျန်းလီသည် သူ၏ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုးချလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ဘယ်သူမှ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော အစီအရင်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားတော့သည်။

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းလီနှင့် ကျန့်ရှင်းတို့သည် သူမဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် တပည့်ပေါင်း ထောင်ချီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသိစိတ်လွတ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မလာနဲ့။ ဒီတပည့်တွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ စိတ်ထိန်းချုပ်ကူရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရတာ။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့အားလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြလိမ့်မယ်။ ရှင်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်၊ ငါ့ရဲ့ အတွေးထက်တော့ မြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းလီသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမကို ငြိမ်၍ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည် - "ငါ အတွေးတစ်ခုထက် ပိုမြန်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်တာတော့ အမှန်ပဲ"

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ သူမ၏ အသက်ဘေးမှ ခဏလွတ်မြောက်သွားပြီဟု ယူဆကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဘယ်လောက်ပဲ မောက်မာလှတဲ့ တာအိုဆရာရှင်းယွီဖြစ်ဖြစ်၊ အနှိုင်းမဲ့တဲ့ လူသားဧကရာဇ်ပဲဖြစ်ဖြစ်... နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးတဲ့ တပည့်တစ်သိုက်ရဲ့ အသက်ကို ငဲ့ညှာပြီး ငါ့စကားကို နားထောင်နေရတာပဲ မဟုတ်လား။

တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်၏အမြင်တွင် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

တာအိုဆရာရှင်းယွီနှင့် ကျန်းလီတို့သည် ကျင့်ကြံမှုသာ မြင့်မားသော်လည်း၊ အခြားသူများကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အားနည်းသူများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စစ်မှန်သော အစွမ်းထက်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူမကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ဗဟိုပြုကာ ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသူမှသာ စစ်မှန်သော အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်နေ့တွင် ကျန်းလီကို ကျော်ဖြတ်ကာ လောကကြီးကို စိုးမိုးမည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကို ဟုန်ချန်းဘိုးဘေးနဲ့အတူ ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့်ပေးပါ။ ရှင်တို့အားလုံး ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရမယ်..."

"...ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ အတွေးတစ်ခုထက် ပိုမြန်အောင် လုပ်နေရမှာလဲ"

ကျန်းလီသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် တပည့်အချို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကာ ကျန်းလီကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ကျန်းလီသည် ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားချီပင် ထွက်မလာသော်လည်း၊ ထိုတပည့်ပေါင်း ထောင်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကူကောင်များမှာမူ တစ်စစီ ပြတ်တောက်ကာ သေဆုံးသွားကြတော့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ပြင်နေသော တပည့်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက သာမန်ပါပဲ။ ဒီတစ်ကွက်ပဲ ငါ တတ်တာ" ကျန်းလီသည် တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်ထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားကာ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ဘဲ နောက်သို့သာ ခြေဖြင့် ကန်၍ ဆုတ်ခွာနေရတော့သည်။

"ဒီအကွက်ရဲ့ နာမည်က နှလုံးသားဓားလို့ ခေါ်တယ်။ အတွေးထဲကနေ စတင်ပြီး၊ အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲမှာ အဆုံးသတ်တာ။ ဒီအစနဲ့ အဆုံးကြားမှာတင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဓားချီတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ"

"ဒီအကွက်က အစကတော့ လူတွေရဲ့ အကြောတွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့နဲ့ အရိုးတွေကို ခွဲထုတ်ဖို့အတွက် သုံးတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာတော့ ကူကောင်တွေကို သတ်ပြီး လူကယ်ဖို့အတွက်လည်း တော်တော်လေး သင့်တော်တာပဲ"

"နေ... နေပါဦး၊ ငါ့မှာ တခြား..." တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် ကျန်းလီက လရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ အသည်းခိုက်မတတ် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ အသုံးဝင်ပုံများကို အသည်းအသန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် ကျန်းလီကမူ နားမထောင်တော့ဘဲ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခေါင်းမှာ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ လွင့်စင်သွားပြီး တာအိုဆရာရွှမ်အိုက်သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

"မင်းကို သတ်ဖို့အတွက်တော့ ထူးထူးခြားခြား ဓားသိုင်းတွေ သုံးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

မည်သည့် နည်းစနစ်မျှ မပါဝင်သော သာမန် ဓားချက်တစ်ချက်နှင့်ပင် အရာအားလုံးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် မူလက ဤကိစ္စကို သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းအား ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ ကိစ္စမှာ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း ဖြေရှင်းနိုင်သော အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်ပါလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေကို ဒီအတိဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူသားဧကရာဇ်ကျန်း။ ကျန့်ရှင်းမှာ ပြန်ဆပ်စရာ မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပုံအပ်လိုက်ပါတော့မယ်"

"..."

ကျန်းလီသည် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းတစ်ယောက် နောက်ပြောင်နိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ ထိခိုက်မှုမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ပြန်မပြောတော့ဘဲ တာအိုဆရာရှင်းယွီဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"သူများရဲ့အကွက်ထဲ ဆင်းမိပြီး တစ်ဂိုဏ်းလုံး ကာမဂုဏ်ဂိုဏ်းဖြစ်တော့မယ့် အခြေအနေအထိ ရောက်ခဲ့တာဆိုတော့၊ မင်းတို့ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေအနေနဲ့ နောက်ဆိုရင် သတိလေးတော့ ထားကြဦး။ ဒီကိစ္စကိုတော့ ငါ လျှို့ဝှက်ပေးထားပါ့မယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြင်မပြောပါဘူး"

တာအိုဆရာရှင်းယွီသည် ကျန်းလီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ကျန်းလီ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ယခင် ရန်ကြွေးများမှာ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျန်းလီသည် သူမ၏ ချစ်သူဟောင်းကို သတ်ခဲ့သော ရန်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်ကြီးသာ ဖြစ်တော့သည်။

အကယ်၍ ကျန်းလီသာ မရှိခဲ့လျှင် ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေမှာ လောက၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူမ ရှင်းယွီမှာလည်း ဂိုဏ်း၏ သမိုင်းတွင် အရှက်ရဖွယ် အကြီးအကဲတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ခံရပေလိမ့်မည်။

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်းရဲ့ ဒီနေ့ ကျေးဇူးကို ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေက ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

......

"...အစ်ကိုကျန်း... ကျွန်မ သေတော့မှာလားဟင်" ရှဟယ်မြို့တွင် တုရှင်းအာ၏မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ရှေ့မှလူကို သေချာ မမြင်ရတော့ပေ။ သူမသည် အာရုံခံစားမှုအရသာ ကျန်းလီ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ကျန်းလီနှင့်အတူ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းလည်း ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဖြူစင်လွန်းသော ဂျူနီယာညီမလေးကို ရင်မဆိုင်ရဲသဖြင့် သူမ၏အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူကောင်များ၏ သခင်ဖြစ်သူ တာအိုဆရာရွှမ်အိုက် သေဆုံးသွားသောအခါ၊ သူမ ထိန်းချုပ်ထားသော ကူကောင်များမှာလည်း အကုန်သေဆုံးသွားကြသည်။ ယခုအခါ ရှန်းဟယ်မြို့နှင့် ရှဟယ်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် အလောင်းကောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များမှာလည်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တုရှင်းအာမှာမူ သူမ မသေဆုံးမီက ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိခဲ့သဖြင့် ခဏမျှ ထပ်မံ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော်လည်း၊ ကြာရှည်ရန်မူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းလီသည် တုရှင်းအာအား အကြောင်းအရာ အားလုံးကို တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာမူ ဘေးနားတွင် ပုန်းအောင်းရင်း တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်သုတ်နေရရှာသည်။

"ဪ... ဒါဆို ကျွန်မက အရင်ကတည်းက သေနေခဲ့တာကိုး။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မ ဘယ်လိုပဲ ကျင့်ကြံကျင့်ကြံ အဆင့်မတက်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

တုရှင်းအာ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ဘာကြောင့် ပြုံးနေမိသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။

"စီနီယာအစ်မကျန့်ရှင်းကော မလာဘူးလားဟင်... သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် တွေ့ချင်မိသား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ အရှိန်အဝါကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ ပြေးထွက်လာကာ တုရှင်းအာ၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် - "ဂျူနီယာညီမရှင်းအာ... စီနီယာအစ်မ ဒီမှာရှိတယ်၊ စီနီယာအစ်မ ရောက်နေပြီ။"

သို့သော် တုရှင်းအာမှာမူ မည်သည့် တုန့်ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ခေါင်းလေးမှာ ဘေးသို့ နူးညံ့စွာပင် စောင်းကျသွားတော့သည်။

သူမ အစစ်အမှန်သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။