အလှအပ၊ ရတနာ နှင့် အာဏာစက်

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၈ သို့မဟုတ် ၉ သည်ပင် ဒဏ္ဍာရီလာအဆင့်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော ဤကမ္ဘာတွင်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသူ ရောက်လာပါက နတ်ဘုရား လူ့ပြည်ဆင်းသက်လာသည်ဟုပင် အထင်ခံရပေလိမ့်မည်။

ကျိုကျိုးတိုက်ကြီး၏ အောက်ခြေအဆင့်ဖြစ်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကမ္ဘာသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။

လှပသော မိန်းမပျိုများစွာက မိမိနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ကြသည်၊ ကျုံးရှီအဆင့်ဆိုသည်မှာလည်း မိမိလက်ထဲတွင် တစ်ကွက်ပင် မခံပေ၊ များပြားလှသော ရတနာများက မိမိအား ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်အထိ တက်လှမ်းရန် ကူညီပေးနိုင်သည်၊ နိုင်ငံတစ်ခု တည်ထောင်ကာ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားနိုင်သည်။

အတိအကျပြောရလျှင် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ဤမျှအထိ မတွေးဝံ့စရာပင်။

ဤအရာများမှာ ကျန်းလီအတွက် ဆွဲဆောင်မှုမရှိသော်လည်း၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက စမ်းသပ်လိုသော အကြောင်းအရာကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသည်။ ရှေးလူကြီးများကို ရိုသေသောအားဖြင့် သူသည် နယ်မြေ၏ အလိုအတိုင်းပင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လှပသော မိန်းမပျိုလေးများ ဝန်းရံနေသည့်ကြားမှပင် ကျန်းလီသည် လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်းလီသည် သူ့ခွန်အားကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်မှာသာ ထိန်းထားခဲ့သည်။ သုံးရက်အကြာတွင် နယ်ပယ်အသီးသီးမှ စော်ဘွားများကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး၊ ငါးရက်အကြာတွင် နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ကာ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်များ ချမှတ်ပြီး အရာရှိများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လူများက ဤဖြစ်ရပ်ကို "ငါးရက်အတွင်း နိုင်ငံတည်ထောင်ခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

အခြားနိုင်ငံများက ကျန်းလီသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အလုအယက် လာရောက် အညံ့ခံကြတော့သည်။

နိုင်ငံပေါင်းစုံ၏ အရှင်သခင်၊ လောကကြီး၏ ဘုရင်။

ရှေးယခင်မှ ယနေ့အထိ ဘယ်သူမှ ယခုအချိန်ရှိ ကျန်းလီကို မကျော်လွန်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းလီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိပြီး ခုနစ်ရက်အကြာတွင် တက်ကြွလန်းဆန်းသော နိုင်ငံသစ်ကြီး ထွန်းကားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နန်းဆောင်ကြီးထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ ထိုင်နေသည်။

ကျန်းလီ စစ်တိုက်နေစဉ်ကတည်းက အနားတွင် ရှိနေခဲ့သော ချွန်းအာမှာ ယခုအခါ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်နေပြီး ကျန်းလီ၏ဘေးတွင် ရှိနေပေးသည်။

အမတ်များစွာက ကျန်းလီအတွက် အလှလေးများကို ရှာဖွေစုဆောင်းကာ ကိုယ်လုပ်တော်မိဖုရားများအဖြစ် ဖြည့်ဆည်းပေးကြသည်။ ထိုအလှလေးများသည် ကျန်းလီကို ကြည်ညိုကြသဖြင့် အဓမ္မစေခိုင်းခြင်းမရှိဘဲ မိမိအလိုအလျောက် အလုပ်အကျွေး ပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် နတ်ဆရာအချို့က ကျန်းလီသည် နတ်ဘုရားဘုံမှ ဆင်းသက်လာသူဟု သတ်မှတ်ကာ အမျိုးမျိုးသော ရတနာများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် အရက်ချိုများကို စုဆောင်းပေးကြသည်။ ထိုအရာများမှာ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေပြီး၊ ၎င်း၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ရှိသူများပင် မနာလိုဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒီနေရာက ငါ ကြာကြာနေရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သွားတော့မယ်" ကျန်းလီက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောသည်လား၊ ချွန်းအာကို ပြောသည်လား မသိရပေ။

ချွန်းအာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ မျက်ရည်များမှာ တ ပေါက်ပေါက်ကျလာပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော ဝတ်စုံလေးမှာလည်း စိုရွှဲသွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးရှင်က ဒီကမ္ဘာကလူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ကျေးဇူးရှင် သံယောဇဉ်တွယ်စရာ တစ်ခုမှ မရှိဘူးလားဟင်"

ကျန်းလီက အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည် - "မရှိဘူး"

"မောင်းမဆောင်မှာ အလှလေး သုံးထောင် ရှိတာတောင် ကျေးဇူးရှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား"

"ငါ ဒီထက်လှတာတွေ မြင်ဖူးတယ်"

"မယုံဘူး။" ချွန်းအာက ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ရုပ်ရည်ကို ယုံကြည်မှုရှိသည်။ မိဖုရားခေါင် ဖြစ်လာရခြင်းမှာ ကျန်းလီနှင့် အချိန်အကြာဆုံး (ခုနစ်ရက်တိတိ) အတူရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်သာမက၊ သူမ၏ အလှတရားမှာ ကျန်သူအားလုံးကို ကျော်လွန်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ဟုန်ချန်းနတ်သမီးကို မြင်ဖူးတယ်"

"..."

ချွန်းအာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ ထိုဘွဲ့အမည်ကို မည်သည့်နေရာမှ ကြားဖူးသည်တော့ မသိရပေ။

သူမ လက်မလျှော့သေးဘဲ ဆက်ပြောသည် - "ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ရတနာတွေကော ကျေးဇူးရှင်ကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးလား။ ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်ဖူးတယ်၊ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ကျုံကွမ်းနတ်သစ်သီး ရှိတယ်၊ တစ်လုံးစားလိုက်ရင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ညီမျှတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ပိပေါ်မြစ်ခွဲသိုင်းလည်း ရှိတယ်၊ အဆုံးအထိ ကျင့်ရင် ဓားတစ်ချက်နဲ့ မြစ်တွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်တယ်တဲ့၊ နောက်ပြီး..."

ကျန်းလီက မဖြေဘဲ နဝမအဆင့် ဖန်ဆင်းရှင် နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းသည့် လှေကားသာ မကျိုးပျက်ခဲ့လျှင် ဤဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းနှင့်တင် နေရာတင် နတ်ဘုရားဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ ဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ချွန်းအာမှာ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းမှန်း သိပုံရပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တကယ်တော့ သူမ ပြောချင်နေသည်မှာ "အဲ့ဒီနတ်ဆေးလုံးလေး ကျွန်မကို ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ရှင်နဲ့အတူ ကျိုကျိုးကို လိုက်ခဲ့ပါရစေ" ဟူ၍ပင်။

ချွန်းအာက ထပ်မံ မေးမြန်းပြန်သည် - "နောက်မကြာခင်မှာ ကျေးဇူးရှင်က လောကကြီးကို စည်းလုံးစေပြီး စစ်မှန်တဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာတော့မှာလေ။ ဒါဟာ ရှေးယခင်ဧကရာဇ်တွေ အားလုံး မနာလိုဖြစ်ရမယ့် အောင်မြင်မှုကြီးပါ၊ ကျေးဇူးရှင် နည်းနည်းလေးတောင် မနှမြောဘူးလား"

ကျန်းလီ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ငါက လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ်ပဲ၊ ကျိုကျိုးတစ်တိုက်လုံးက ငါ့ကို အလေးအမြတ်ပြုကြတာ။ ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား၊ လူသားဧကရာဇ် ဖြစ်ရတာက ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်ရတာထက် ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်လား"

ချွန်းအာ ကြောင်အသွားပြီး ခဏမျှ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။

ကျန်းလီက ဆက်ပြောသည် - "တကယ်တော့ အခုနက အကြောင်းပြချက်တွေက မင်းကို အလိုက်သင့် ဖြေပေးခဲ့တာပါ။ တကယ့် အကြောင်းပြချက်ကတော့... ငါက ဘာလို့ ဒီ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲမှာ ဆက်နေနေရမှာလဲ"

"အဲ့ဒါက အမှန်ပဲ မဟုတ်လား... သခင်မကြီး မုန့်ချွန်း"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ချွန်းအာမှာ ဆက်၍ ဟန်မဆောင်တော့ပေ။ သူမ၏ရုပ်ရည်မှာ မသေဆုံးမီက ဝတ်စုံအတိုင်း ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ယခုခေတ် ဝတ်စုံများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားကာ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား အတတ်က မြင့်မားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ မိတ်ဆွေကို လိမ်လို့ရမယ်လို့ ယူဆမိခဲ့တာ ငါ့ကိုယ်ငါ အထင်ကြီးလွန်းသွားပုံပဲ"

'ခွပ်'

ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုလဲကျလာကာ မြေကြီးထဲသို့ ရေစက်များအလား စီးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အစစ်အမှန် ပုံစံ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းတောနက်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီက နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ နေရာလွတ်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ထျန်းချင်းနယ်၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ရှိသည်။

ကျန်းလီသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ တပည့် ၈၀၀ မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသည် - အချို့က တွေဝေနေသည်၊ အချို့က ဝမ်းသာနေသည်၊ အချို့ကမူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲတွင် သူတို့ မည်သို့သော ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည် မသိရပေ။

မုန့်ချွန်းသည် ကျန်းလီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ် ရောက်လာမှန်း မသိခဲ့လို့ မုန့်ချွန်း ရိုင်းပျမိသွားပါတယ်"

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မျှော်စင်၏ သတင်းမှာ မှန်ကန်ပေသည်။ မုန့်ချွန်းသည် တကယ်ပင် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခအောက်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခု ကျန်းလီရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ သူမ အတိဒုက္ခမတိုင်ခင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ကျန်ရစ်သော စိတ်ဆန္ဒသာ ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါကသာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို စည်းကမ်းမဲ့ ဝင်လာမိလို့ သခင်မကြီး မုန့်ကို အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်မိတာပါ"

မုန့်ချွန်းမှာ တစ်ခုခုကို ပြောရန် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည် - "သခင်မကြီးမှာ ပြောစရာရှိရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်"

မုန့်ချွန်းက ပြောသည် - "ငါ့ခေတ်တုန်းက လူသားဧကရာဇ်ကို ငါ မြင်ဖူးပါတယ်။ သူကလည်း သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေလိုမျိုး လူ့ပြည်ဆင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို အရှိန်အဝါမျိုးတော့ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါဆိုရင် အခု ကျိုကျိုးမှာ နတ်ဘုရားဘုံတက်လှမ်းတဲ့ လှေကားကို ပြန်ရှာတွေ့သွားပြီလား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ မဟာယာနအဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့လို့ပါ"

မုန့်ချွန်း၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားသည်။ ကျန်းလီ မဟာယာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် သတင်းမှာ နတ်ဘုရားဘုံလှေကား ပေါ်လာသည့် သတင်းထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။

"ငါက မဟာယာနအဆင့်ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီပဲလို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်တဲ့သူ ရှိနေတာကိုး"

"ကံကောင်းလို့ပါ၊ ကံကောင်းလို့ပါ" ကျန်းလီက ထိုအကြောင်းကို အများကြီး မပြောတော့ဘဲ - "သခင်မကြီး အခုလို ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေကို ဖန်တီးထားတာက ဒီကလေးတွေရဲ့ အလှအပ၊ ရတနာနဲ့ အာဏာအပေါ် ခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်ချင်လို့လား"

"အင်း... ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့က ဒီသုံးမျိုးထဲက တစ်မျိုးကိုပဲ ခံနိုင်ရည်ရှိရင်တောင် ငါက အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ဒုတိယအလွှာကို ပေးဝင်မှာပါ"

၎င်းမှာ ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။ ပထမဦးစွာ အလှလေးများကို အလကားပေးသည်၊ ထို့နောက် ရတနာများကို ပေါပေါများများ ပေးသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့်တင် လောကကို စိုးမိုးခိုင်းသည်။

တကယ်တော့ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲတွင် ယုတ္တိမရှိသော အချက်များစွာ ရှိသည်။ ဥပမာ - အတူဝင်လာသော သူများ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ၊ အလှလေးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်များနေတာလဲ၊ အခြားနိုင်ငံတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် အညံ့ခံရတာလဲ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ထင်ယောင်ထင်မှားအတတ်၏ ထူးခြားချက်မှာ ကျင့်ကြံသူများကို ထိုယုတ္တိမရှိသော အချက်များကို အလိုလို လျစ်လျူရှုသွားစေပြီး၊ ထိုနယ်ပယ်ထဲတွင် ပို၍ နစ်ဝင်သွားကာ နောက်ဆုံး၌ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အင်း…"

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်လွန့်ဆီမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေကို ဖောက်ထွက်တော့မည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲမှ အချိန်နှင့် ပြင်ပအချိန်မှာ မတူပေ။ တွက်ချက်ကြည့်ရလျှင် ချင်လွန့်သည် ထိုနယ်ပယ်ထဲတွင် တစ်လခန့် နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

တစ်လအတွင်းမှာပင် ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေကို ဖောက်ထွက်နိုင်သည်မှာ မုန့်ချွန်း၏အမြင်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုပင်ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက် နိုးလာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ချွန်းက ပြုံးပြလိုက်သည် - "မိတ်ဆွေ... ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ စမ်းသပ်မှုတွေပြီးသွားမှပဲ ငါတို့ တာအိုသဘောအကြောင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသကာ စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နောက်လာမယ့် စမ်းသပ်မှုက မိတ်ဆွေနဲ့ အလွန်လိုက်ဖက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

ကျန်းလီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ မသိသော်လည်း၊ သူကဲ့သို့ မဟာယာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စိတ်ကြိုက်ကစားနိုင်သော်လည်း မလုပ်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူက သူမအား သိက္ခာပေးသဖြင့် သူမသည်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတင်းစုံစမ်းနေမည် မဟုတ်တော့ပေ။