လမ်းညွှန်မှု

ရွှေကျီးကန်းက ဟစ်အော်လိုက်ရာ ဒုတိယမြောက် နေမင်းတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းပျံသန်းရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များမှာ အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းကုန်ပြီး တစ်ပြင်လုံး မီးငရဲဘုံအလား ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းလီသည် ထိုအပူရှိန်ကို အမှုပင်မထားဘဲ ချွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်ပေ။ သူသည် ဘေးသို့ ခပ်သွက်သွက် ရှောင်လိုက်ပြီး ရွှေကျီးကန်း၏ အတောင်ပံရင်း နှစ်ဖက်ကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ကာ စိတ်ကြိုက် ရုန်းကန်ခိုင်းထားလိုက်သည်။

"မင်းကျင့်ကြံတဲ့ ကျင့်စဉ်က နေမင်းကို အာရုံပြုပြီး 'ယန်' ဓာတ် စွမ်းအားတွေကို ဖော်ထုတ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ ကျင့်စဉ်ကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရွှေကျီးကန်းဟာ အပြင်းထန်ဆုံး ယန်ဓာတ်ရှိတဲ့ မျိုးနွယ်ဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး၊ လောကကြီးမှာ ယင် နဲ့ ယန် ဆိုပြီး နှစ်ဖက်ရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ မေ့နေပုံပဲ။ ရွှေကျီးကန်းဆိုတာ ယန်ဓာတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ၊ အားလုံး မဟုတ်ဘူး။ သွားတော့... တခြား ပြင်းထန်တဲ့ ယန်ဓာတ်ရှိတဲ့ အရာတွေကို ထပ်ရှာကြည့်ဦး"

ကျန်းလီသည် ရွှေကျီးကန်းကို ဖာရှန်းထျန်းတိ အစွမ်းသုံးထားသူထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဖုံးလက်ဝါးဖြင့် ကျန်းလီကို ဖိချရန် ပြင်နေစဉ် လက်ဖဝါးထဲသို့ နေမင်းပမာ ပူလောင်လှသော ငှက်ကြီး ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် လန့်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

ကျန်းလီသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကင်ဖုံးလက်ဝါးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဖာရှန်းထျန်းတိ သုံးထားသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အသာအယာ ချိုးလိုက်ရာ ထိုသူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ ဖာရှန်းထျန်းတိ စိတ်ကူးယဉ်မှုကတော့ မဆိုးပါဘူး၊ တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ရော ပါတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားထွားကျိုင်းတဲ့ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်ဆိုတာ မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်က အားနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လုပ်ထားတာပဲ။ ဒုက္ခလည်း မခံနိုင်၊ နာကျင်တာလည်း မခံနိုင်ဘဲနဲ့ ဘာကို ကျင့်ကြံမလဲ။ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျင့်ကြံခြင်းက အခြေခံကို ထိခိုက်စေနိုင်သလို၊ သက်သောင့်သက်သာ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း မဟာတာအိုသဘောတရားကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲစေတယ်။ ဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်နိုင်မှ လမ်းမှန်ကို ရောက်မှာပါ။ တခြားသူတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြည့်ပါ၊ အရိုက်ခံရတာဟာလည်း ကျင့်ကြံခြင်း တစ်မျိုးပါပဲ"

ဖာရှန်းထျန်းတိ သုံးထားသူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရာ၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိကျသွားပြီး ထိုဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးအောက်တွင် ပိမိကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် အသည်းအသန် တန်ခိုးများသုံးကာ ထိုသူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါက်ငယ်များ ဖောက်၍ ပျံထွက်လာကြပြီး၊ ဤလူမှာ အလုပ်မဖြစ်ဘဲ ဒုက္ခပေးသည်ဟု ဆဲဆိုကြတော့သည်။

ခွန်ဖန်ပြောင်းထားသူမှာ တုန့်ပြန်မှု အမြန်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူသည် အတောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လိုက်သဖြင့် ဖာရှန်းထျန်းတိ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၏ ပိမိခြင်းမှ သီသီလေး လွတ်သွားသည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကပင် မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လောကဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ကာ ဂိုဏ်း၏ အဓိကတပည့် ဖြစ်လာသူဖြစ်သည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို မကြောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် လူသားဧကရာဇ်ကျန်း၏ ခုနက နည်းလမ်းမှာ သူ့အတွက် အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

သူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ဝင်တိုက်လျှင် လူသားဧကရာဇ်ကျန်းက မရှောင်ဘဲ နေပါ့မလားဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

"ခွန်ဖန်ကို အားကျပြီး လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးတာပဲ၊ မဆိုးဘူး"

ကျန်းလီသည် ထိုသူမှာ ယခင်က နဂါးစစ်စစ်နှင့် ရွှေကျီးကန်း ပြောင်းထားသူများနှင့် မတူမှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ခွန်ဖန်အဖြစ် ပြောင်းလဲရခြင်းမှာ ခွန်ဖန်သည် လွတ်လပ်သောကြောင့်ပင်။ ပင်လယ်ထဲတွင် ငါးကြီး(ခွန်)အဖြစ် ပြောင်းကာ နဂါးနှင့် ယှဉ်နိုင်သလို၊ ကောင်းကင်တွင် လင်းယုန် (ဖန်)အဖြစ် ပြောင်းကာ ပျံသန်းနိုင်သည်။ အကယ်၍ ချီလင်က ပို၍ လွတ်လပ်လျှင် သူသည် ချီလင်အဖြစ် ပြောင်းမည်ဖြစ်သလို၊ လူသားဧကရာဇ်က လွတ်လပ်လျှင် လူသားဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်သူမျိုးပင်။

"ဒါပေမဲ့ မဟာကျိုးရဲ့ ဥပဒေက အဓိကပဲ၊ ဒါဟာ မင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ လက်ရုံးရည်ကိုပဲ အလေးထားတဲ့ နေရာမျိုးမှာ သွားပြီး ကျင့်ကြံတာက မင်းအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ကျန်းလီသည် တကယ်ပင် မရှောင်ခဲ့ပေ။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခွန်ဖန်၏နှုတ်သီးကို ဖမ်းချုပ်ကာ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားအောင် ဖိချလိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့်မှာ မြေကြီးအပြင်ဘက်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ကျန်ရစ်နေသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ထို့နောက် ကျန်းလီသည် ကျန်ရှိနေသော သူများကိုလည်း တစ်ဦးချင်းစီ လမ်းညွှန်ပေးရင်း အနိုင်ယူခဲ့သည်။ အစမှအဆုံးအထိ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းပင် မရွေ့ခဲ့သလို၊ လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားကာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ခွာဖူမျိုးနွယ်စုဝင်၊ တာအိုသားတော် ချီရှား၊ စုန့်ယင် စသူတို့အားလုံးမှာ ကျန်းလီ၏လက်ထဲတွင် တစ်ကွက်ပင် မခံခဲ့ကြပေ။

ယခု ကျန်းလီ၏ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သူဟူ၍ မိုးကြိုးသခင်နှင့် ချင်လွန့်သာ ကျန်တော့သည်။

"လူသားဧကရာဇ်ကျန်း... ဒီတစ်ကွက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ။"

မိုးကြိုးသခင်သည် တစ်လျှောက်လုံး စွမ်းအားများ စုဆောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်များမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေပြီး ရေငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နက်မှောင်သော ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ စုစည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ဂိုဏ်းမှာ မိုးကြိုးအတတ်တွင် နာမည်ကြီးလှပြီး၊ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အငယ်ဆုံးတပည့် ဖြစ်သည့်အလျောက် မိုးကြိုးအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် လေ့လာထားသူ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးများထဲတွင် စိတ်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ကျော်ဖြတ်ရန် အခက်ခဲဆုံးဟု သူ ယူဆထားသည်။ စိတ်မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ်မှာပင် စွမ်းအားမလျော့သော နတ်ဘုရားမိုးကြိုးဒဏ်ကို ဘယ်သူကများ တစ်ပြိုင်နက် တားဆီးနိုင်ပါ့မလဲ။

ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်ထားတယ်။

"ဪ... စိတ်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးကိုး။ ဒီကလေး တော်တော်လေး စဉ်းစားတတ်တာပဲ"

ကျန်းလီမှာ နတ်ဘုရားဖြစ်မည့် အတိဒုက္ခကို (၁၅) ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျော်ဖြတ်ဖူးသော အတွေ့အကြုံ ရှိသူ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ မည်သည့် မိုးကြိုးအမျိုးအစားမှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားကတော့... နည်းနည်း လိုသေးတယ်"

ကျန်းလီသည် လက်ကို ရှေ့သို့ဆန့်ထုတ်ကာ ဆွဲယူလိုက်ရာ မိုးကြိုးသခင်မှာ သူ့လက်ထဲသို့ ပါလာပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်မိစ္ဆာ မိုးကြိုးများ၏အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ မဖောက်ဖျက်နိုင်သော စည်းကမ်းမှာ - အတိဒုက္ခမိုးကြိုးကို တစ်ဦးတည်းသာ ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ လူများလေလေ မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားမှာ ပို၍ ကြီးမားလေလေ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးသခင်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူသည် မိုးကြိုးကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်မိစ္ဆာမိုးကြိုး၏စွမ်းအားမှာ အဆမတန် တိုးမြင့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

'ဂျိန်း'

မိုးကြိုးပစ်သံမှာ တစ်လောကလုံး ဟီးထသွားရာ ထိုအသံကို ကြားရသူတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားကုန်ကြသည်။ မိုးကြိုး၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော သူနှစ်ဦးမှာ မည်မျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ကို ခံနေရမလဲဆိုသည်မှာ စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိသာလှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ မိုးကြိုးသခင်မှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များပင် တုန်နေရှာသည်။

ကွယ်ရာကနေ ကြည့်နေသော မုန့်ချွန်းပင်လျှင် လန့်သွားမိသည်။

ကျန်းလီမှာမူ ထိုပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံယူရင်း လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ သမ်းပင် သမ်းနေသေးသည်။

သူသည် တစ်ဦးတည်းနှင့် နှစ်ဆတိုးလာသော မိုးကြိုးများကို ခံယူလိုက်ပြီး၊ မိုးကြိုးသခင်ကိုမူ စိတ်မိစ္ဆာနှင့်သာ ရင်ဆိုင်စေခဲ့သည်။

"အင်း... ဘာမှ မခံစားရဘူးပဲ" ကျန်းလီက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤမိုးကြိုးမှာ သူ့အတွက် အာသာမပြေလှပေ။ မိုးကြိုးသခင် စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သော အစွမ်းထက်ဆုံး မိုးကြိုးမှာ ကျန်းလီအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာလည်း မဆန်းပေ။ သူ့ဂိုဏ်းမှာ မဟာကျိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ဂိုဏ်းငယ်လေးသာ ဖြစ်ရာ၊ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် မဟာယာနအဆင့်တို့ ရင်ဆိုင်ရသော မိုးကြိုးများအကြောင်းကို သူ မသိရှိပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဟွမ်ယွမ် နတ်လူသားမိုးကြိုးဆိုလျှင် သူသည် "ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါရှိပြီး ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်" ဟူသော မှတ်ချက်လောက်သာ သိထားပြီး၊ ၎င်းမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သည်ကိုမူ သူ စိတ်ကူးမယဉ်တတ်ပေ။

ကျန်းလီသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော ချင်လွန့်ကိုပါ လှမ်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

ယခု မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားမှာ (၄) ဆအထိ တိုးမြင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်လွန့်မှာ ခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကိုစုစည်းကာ စိတ်မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်တော့သည်။ လူသားဧကရာဇ်သည် သူ့အား စိတ်မိစ္ဆာကိုသာ ရင်ဆိုင်ခိုင်းမည်ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးဒဏ်ကိုမူ သူ့အား ခံခိုင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားသည်။

ချင်လွန့် ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကျန်းလီသည် မိုးကြိုးဒဏ်အားလုံးကို တစ်ဦးတည်း ခံယူလိုက်သည်။

"အင်း... နည်းနည်းတော့ ယားသလိုပဲ" ကျန်းလီသည် (၄) ဆတိုးသော မိုးကြိုးကို ခံယူပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများကိုမူ ထပ်မံ မခေါ်တော့သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

ကျန်သူများမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသဖြင့် သူတို့ကို စိတ်မိစ္ဆာနှင့် ရင်ဆိုင်ခိုင်းရန်မှာ စောလွန်းသေးသည်။

မိမိက မိုးကြိုးဖြင့် အနှိပ်ခံချင်ရုံနှင့် ကျိုကျိုး၏ အနာဂတ် မျိုးဆက်သစ်ပန်းကလေးများကို ဖျက်ဆီး၍ မဖြစ်ပေ။

ကျန်းလီသည် မိမိကိုယ်မိမိ အမြော်အမြင်ရှိသူဟု ယူဆလိုက်မိသည်။

မိုးကြိုးသခင်မှာမူ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး စိတ်မိစ္ဆာကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းလီက သူ့နောက်စေ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုတ်လိုက်ရာ၊ ထိုသူမှာ စိတ်မိစ္ဆာနယ်ပယ်ထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ကောင်လေး... သူများကိုတော့ စိတ်မိစ္ဆာနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးတော့၊ ကိုယ်တိုင်ကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် အသုံးမကျရတာလဲ။ ပြန်ရောက်ရင် စိတ်မိစ္ဆာကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ သေသေချာချာ စဉ်းစားဦး"

ထိုသူသည် စိတ်မိစ္ဆာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများထဲမှ မနည်း ပြန်လည် သတိဝင်လာပြီးနောက်၊ တွေဝေစွာဖြင့် ကျန်းလီအား မေးလိုက်သည် - "လူသားဧကရာဇ်ကျန်း... ခင်ဗျားကကော ဘာလို့ စိတ်မိစ္ဆာထဲကို နစ်ဝင်မသွားတာလဲဟင်"

စိတ်မိစ္ဆာဆိုသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲဆောင်လိုက်သည်နှင့် ကျင့်ကြံသူသည် စိတ်မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။

လူသားဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ချွင်းချက်မရှိနိုင်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

"အင်း... အရင်တုန်းက ငါက စိတ်မိစ္ဆာကို အသေအလဲ ထိုးကြိတ်ခဲ့ဖူးလို့ ထင်ပါရဲ့။ အဲ့ဒီကတည်းက စိတ်မိစ္ဆာက ငါ့ရှေ့ကို မထွက်ရဲတော့ဘူးလေ" ကျန်းလီက ခဏစဉ်းစားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က စိတ်မိစ္ဆာသည် အစဉ်အဆက်သော လူသားဧကရာဇ်များအသွင် ဖန်တီးကာ "ငါတို့အားလုံး စုပြီး တိုက်ကြစမ်း။" ဟု အော်ဟစ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းလီ၏လက်ချက်ဖြင့် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ကာ အော်ဟစ်ပြေးလွှားခဲ့ရဖူးသည်။

ယခု အခြေအနေနှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။

ထိုသူမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ လူသားဧကရာဇ်၏အစွမ်းမှာ သူ့စိတ်ကူးထဲကထက်ပင် ပို၍ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

စိတ်မိစ္ဆာကိုပင် ကြောက်ရွံ့အောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင်... တစ်ဖက်လူက စိတ်မိစ္ဆာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားကပဲ စိတ်မိစ္ဆာရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာလား?

သူသည် ကျန်းလီ၏လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

မထွက်ခွာမီ စိတ်မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နေဆဲဖြစ်သော ချင်လွန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အားကျနေမိသည်။

အကယ်၍ သူ့မှာသာ ချင်လွန့်ကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုမျိုး ရှိခဲ့လျှင် လူသားဧကရာဇ်၏ အလေးပေးမှုကို ရရှိနိုင်မည်လား။

အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ မဝင်ခင်က ချင်လွန့်နှင့် အဆင့်ပြိုင်ချင်ခဲ့မိသည်မှာ ရယ်စရာပင်။ ယခုမူ သူသည် ချင်လွန့်နှင့် အဝေးကြီး ကွာခြားနေမှန်း သိလိုက်ရလေပြီ။