မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာလောက

အခြားသော ကမ္ဘာလောကများ ရှိနေခြင်းကို ကျန်းလီတစ်ယောက် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မိပေ။ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများတွင် နတ်ဘုရားဘုံအုပ်စိုးသော ကမ္ဘာများမှာ ဂင်္ဂါဝါဠုသဲစုမက များပြားလှကြောင်း ဖော်ပြထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတိုင်းတွင် နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းသည့် လှေကားများ ရှိကြပြီး၊ ထိုကမ္ဘာမှ လူများသည် နတ်ဘုရားစံနှုန်း ပြည့်မီပါက နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်ကြသည်။ ကျိုကျိုးသည် ထိုကမ္ဘာများထဲတွင် နတ်ဘုရား အများဆုံးထွက်ပေါ်ရာ ကမ္ဘာလည်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နေရာလွတ်အက်ကွဲကြောင်း၏ တစ်ဖက်တွင် အမည်မသိ ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေပါက၊ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဘုံ အုပ်စိုးသော ကမ္ဘာများထဲမှတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

အဲ့ဒီကမ္ဘာမှာ နတ်ဘုရားဘုံတက်လှမ်းတဲ့ လှေကားကော ရှိနေဦးမလား။

"ရင်းမြစ်အမှတ်တွေကို ဘယ်လို ရနိုင်မလဲ"

[ဟို့စ်သည် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများ ရောင်းချခြင်းဖြင့် ရင်းမြစ်အမှတ်များကို ရရှိနိုင်သည်။ ဤစနစ်သည် ဈေးဆိုင်ရှိ ဈေးနှုန်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံဖြင့်သာ ပြန်လည် ဝယ်ယူမည် ဖြစ်သည်။]

"...ဈေးနှိမ်ပေး ဝယ်တဲ့ လူယုတ်မာပဲ"

သုံးပုံတစ်ပုံနဲ့ ဝယ်ပြီး မူလဈေးနဲ့ ပြန်ရောင်းမယ်တဲ့။ မင်းမှာ အသိစိတ် နည်းနည်းပါးပါး ရှိရင်တောင် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ငါ တာဝန်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ၊ ရင်းမြစ်အမှတ်တွေကော"

[ဟို့စ်အနေဖြင့် ဘေးထွက်တာဝန်ဖြစ်သော 'ရင်းမြစ်အမှတ် တာဝန်' ကို ရွေးချယ်မည်လား။]

"ရွေးချယ်မယ်"

[ရင်းမြစ်အမှတ် တာဝန်ထုတ်ပြန်ခြင်း - ကျေးဇူးပြု၍ ဟို့စ်သည် ရှောက်ရန်တောင်သို့ သွားရောက်ကာ 'ရှောက်ရန်ကျောက်' ပေါင်နှစ်ရာ တူးဖော်ပါ။]

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းလီသည် ရှောက်ရန်တောင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသလဲဟု ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မျှော်စင်တွင် သွားမေးရန် မလိုတော့ပေ။ ရှောက်ရန်တောင်သည် တစ်ချိန်က အလွန်ထင်ရှားသော သတ္တုတွင်းတောင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပိုင်ရှင်များ၏ အကန့်အသတ်မဲ့ တူးဖော်မှုကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကတည်းက စွန့်ပစ်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခင်က တစ်ရက်လျှင် ရှောက်ရန်ကျောက် တစ်တန်ခန့် ထွက်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ တစ်ရက်လုံး တူးလျှင်ပင် ပေါင်ငါးဆယ်ရရန် မလွယ်ကူပေ။ ရှောက်ရန်ကျောက်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းမျိုးလည်း မဟုတ်ရာ၊ တူးဖော်စရိတ်နှင့် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာ မကာမိသဖြင့် ဘယ်သူမှ သွားရောက် မတူးဖော်ကြတော့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီ၏အစွမ်းဖြင့် တစ်ရက်လုံး အပင်ပန်းခံ တူးမည်ဆိုပါက ပေါင်ငါးဆယ်ခန့် ရနိုင်ပေသည်။

ကျန်းလီ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဤတာဝန်မှာ အလွန်လွယ်ကူကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် ရှောက်ရန်တောင် အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပါမကျန် တစ်ခါတည်း မပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်တောင်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာတောင် ရှောက်ရန်ကျောက် ပေါင်နှစ်ရာ မပါလာဘဲ နေပါ့မလားဟု ကျန်းလီ တွေးလိုက်မိသည်။

စနစ်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ သတ္တုတူးသူမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပုံရပြီးမှ၊ ဤလုပ်ရပ်ကို ရှောက်ရန်ကျောက် ပေါင်နှစ်ရာတူးခြင်းဟု သတ်မှတ်သင့် မသတ်မှတ်သင့် ဝေခွဲနေဟန် ရှိသည်။

[ဂုဏ်ယူပါသည်။ ဟို့စ်သည် ရင်းမြစ်အမှတ် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့သဖြင့် ရင်းမြစ်အမှတ် ၅၀ ရရှိပါသည်။]

"ခုနက ရှာတွေ့ထားတဲ့ ကမ္ဘာဆီကို ကူးပြောင်းစမ်း။"

[ရင်းမြစ်အမှတ် ၅၆,၈၀၀ ထပ်မံ လိုအပ်ပါသည်။ ရင်းမြစ်အမှတ် မလုံလောက်သဖြင့် ကူးပြောင်း၍ မရနိုင်ပါ။]

ကျန်းလီ၏လက်သီးမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအသုံးမကျသော စနစ်သာ လူအသွင် ပြောင်းနိုင်မည်ဆိုပါက သူ ပထမဆုံး လုပ်မည့်အလုပ်မှာ ထိုစနစ်ကို အရိုးကြေအောင် ထိုးကြိတ်ပစ်ရန်ပင်ဖြစ်တော့သည်။

ရင်းမြစ်အမှတ် ဒီလောက်အများကြီး လိုတာကို စောစောက ပြောရမှာပေါ့။ ဒီလို တာဝန်တွေချည်း လုပ်နေရင် ဘယ်နှစ် ဘယ်လောက်မှ ရောက်တော့မှာလဲ။

"ပစ္စည်းတွေ ရောင်းပြီး ရင်းမြစ်အမှတ်နဲ့ လဲရတော့မှာပဲ"

ကျန်းလီသည် စနစ်ရှိ ဈေးဆိုင်ကို လှန်လှောကြည့်ရာ ကျင့်စဉ်ပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အသက်သာဆုံး ကျင့်စဉ်မှာ ရွှေအမြုတေ အဆင့်အထိသာ ကျင့်နိုင်ပြီး ရင်းမြစ်အမှတ် ၁၀၀ သာ ကျသင့်သော်လည်း၊ အဖိုးတန်ဆုံး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်မှာမူ ရင်းမြစ်အမှတ် သိန်းချီ လိုအပ်သည်။

ကျန်းလီသည် နေဝင်ချိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး 《နေဝင်ချိန် စိတ်ညှို့ကျင့်စဉ်》 ဟူသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရေးသားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သည်။ ဤကျင့်စဉ်သည် နေဝင်ချိန်၏ အလင်းရောင်ခြည်များကို အသုံးချကာ ရန်သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်များကို သတိရလာစေပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုကျင့်စဉ်ကို ရောင်းချလိုက်သောအခါ ရင်းမြစ်အမှတ် တစ်သောင်းကျော် တိုက်ရိုက် ရရှိခဲ့သည်။

ကျန်းလီ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်သည် - "ဒီလို လုပ်လို့ရတာကို စောစောက မပြောဘူး၊ ငါ့မှာ တောင်ကြီးကို အပင်ပန်းခံပြီး မနေရဘူး။"

"အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်တွေကို ရေးဖို့က မလွယ်ပေမဲ့၊ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်တွေကတော့ လမ်းဘေးမှာ ပြည့်နေတာပဲလေ။"

ပုံမှန်အားဖြင့် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မိမိဘဝတစ်လျှောက်တွင် ထိုအဆင့်အထိ ကျင့်နိုင်သော ကျင့်စဉ် သုံးစောင်မှ ငါးစောင်ခန့်သာ ရေးသားနိုင်သည်။ ကျန်းလီပင်လျှင် ထိုကျင့်စဉ်မျိုး ရေးရန် ဆယ်ရက်ခန့် အချိန်ပေးရသည်။

သို့သော် ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်မှာမူ ကျန်းလီအတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ။ သူသည် ကျင့်စဉ် ရှစ်စောင်၊ ဆယ်စောင်ကို စိတ်ကြိုက် ရေးသားနိုင်သည်။

သူသည် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ 《သံသရာ ရှင်ခြင်းသေခြင်း ကျင့်စဉ်》 နှင့် 《အဆုံးမဲ့ သက်စောင့်ကျင့်စဉ်》 တို့ကို ရေးသည်၊ တောင်ကုန်းကို ကြည့်ကာ 《တောင်ကို မနိုင်သော ခွန်အားကျင့်စဉ်》 ကို ရေးသည်...

ကျန်းလီသည် ထိုလက်တန်းရေးထားသော ကျင့်စဉ်အားလုံးကို စနစ်သို့ ရောင်းချလိုက်ရာ၊ ရင်းမြစ်အမှတ် တစ်သိန်းတစ်သောင်းကျော် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရရှိသွားတော့သည်။

"အမည်မသိ ကမ္ဘာဆီကို ကူးပြောင်းစမ်း။"

[ကူးပြောင်းခြင်း စတင်ပါပြီ။]

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စနစ်သည် အမှန်တကယ် ကူးပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ကျန်းလီ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလွတ်မှာ စတင် တွန့်လိမ်လာပြီး အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုကျိုး၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးများ၊ နေရာလွတ် လေလှိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အမည်မသိ ကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလီ၏အမြင်အရ စနစ်၏ နေရာလွတ် ကူးပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

မည်မျှအထိ မြင့်မားသနည်းဆိုလျှင် ကျန်းလီကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

"ငါက ဘာကို နားလည်မှာလဲ၊ နေရာလွတ် နိယာမအကြောင်းကို တစ်စက်မှ သိတာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းလီသည် စနစ်၏နေရာလွတ် ခုန်ကူးနည်းကို သင်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင် ထိုပညာရပ်တွင် အသုံးမကျကြောင်း ပြန်လည်သတိရသွားခြင်းဖြစ်သည်။

"အခွင့်သာရင်တော့ ရွှေမီတောင်က ဘုန်းကြီးအိုကြီးကို ပြရမယ်။ သူက နေရာလွတ် နိယာမမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ သင်ယူနိုင်မှာပဲ"

"ဒါက အမည်မသိ ကမ္ဘာလား"

ကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျန်းလီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရကြီးအတွင်း ကျန်းလီ တစ်ဦးတည်းသာ ရပ်နေပြီး၊ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းများက သူ့အကာအကွယ်ကို တိုက်ခတ်နေသည်။ ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး စိမ်းလန်းသော အရောင်ဟူ၍ တစ်စက်မျှ မတွေ့ရပေ။ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေပါက စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ရူးသွားနိုင်လောက်သည်။

ကျန်းလီသည် မြေပြင်ကို တိုင်းတာကြည့်ရာ ဤကမ္ဘာ၏ ဆွဲအားမှာ ကျိုကျိုးနှင့် တူညီကြောင်း တွေ့ရသည်။ သဲကြမ်းများကို ကောက်ယူစစ်ဆေးကြည့်ရာတွင်လည်း ဒြပ်ဝတ္ထု တည်ဆောက်ပုံမှာ များစွာ မကွာခြားပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဒီလောက် နည်းနေရတာလဲ"

ကျိုကျိုးတွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား မညီမျှသော နေရာအချို့ ရှိတတ်သည်။ ထိုနေရာများကို 'ဝိညာဉ်မဲ့ဒေသ' ဟု ခေါ်ကြပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်နည်းသဖြင့် ပါရမီအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် ဤကမ္ဘာ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ကျိုကျိုး၏ဝိညာဉ်မဲ့ဒေသထက်ပင် ပို၍ နည်းပါးနေသေးသည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းလီသည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် အာရုံခံကြည့်သော်လည်း လူသားတစ်ဦးမျှ ရှာမတွေ့ပေ။ ဝံပုလွေ သို့မဟုတ် ကျားသစ်နှင့် တူသော မီးခိုးရောင် သားရဲအုပ်တစ်အုပ် မြေကြီးကို ယက်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ထိုသားရဲများမှာ အလွန်ဆာလောင်နေပုံရပြီး သဲများကို စားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသားရဲအုပ်မှာ ကျန်းလီကို မြင်သောအခါ အလွန် အရသာရှိမည့် အရာဟု ယူဆကာ ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ကြတော့သည်။

ကျန်းလီသည် စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုသားရဲအုပ် တစ်အုပ်လုံးကို နေရာတင် ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

ကျန်းလီသည် ကျိုကျိုးတွင် ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

သူသည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ထိုသားရဲများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ ၎င်းတို့မှာ ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် သဲစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ သဲကိုသာ စားနိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အစာခြေစနစ်၊ အသက်ရှူစနစ် စသည်တို့မှာ ကျန်းလီ မြင်ဖူးသမျှနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ ကျန်းလီ၏ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း မပြုပါက ထိုအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကိုပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသားရဲများမှာ ခန္ဓာကိုယ် အလွန်သန်မာကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ရွှေအမြုတေ အဆင့်နှင့် ညီမျှသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး၊ ကျန်သူများမှာလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ရှိကြသည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကျန်းလီသည် ထိုသားရဲများနှင့် ဝေးဝေးနေချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ထိုသတ္တဝါများက သူ့အား အလွန်နေရခက်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းလီသည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်မှာ တစ်ချက်မျှ ပြေလျော့မသွားပေ။

ထိုသားရဲများ ဘာကြောင့် သဲကို စားနေရတာလဲဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာတွင် အရာနှစ်မျိုးသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် - ၎င်းတို့မှာ မီးခိုးရောင် သားရဲများနှင့် သဲများပင်။

လူသား မဆိုထားနှင့်၊ အခြားသော သက်ရှိမျိုးစိတ်ဟူ၍ပင် မရှိပေ။

အကယ်၍ စနစ်ကသာ ဤနေရာသည် ငရဲပြည်ဖြစ်ပြီး ထိုသားရဲများမှာ တိရစ္ဆာန်ဘုံမှ သတ္တဝါများဟု ပြောလျှင် သူ (၈၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် ယုံကြည်မိပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျိုကျိုးသည် နတ်ဘုရားဘုံနှင့် မခြားတော့ပေ။