အဝေးမှ မိတ်ဆွေလာရောက်ခြင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေစွ

"ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ် (ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်)... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ၊ ခင်ဗျားလည်း တာအိုဂိုဏ်းကို သွားမလို့လား"

"ဒကာကြီးဝမ်ပျန့်... ကိုယ်တော်လည်း နတ်ဘုရားလက်နက် ဖူးမြော်ပွဲကို သွားပြီး ဗဟုသုတ ရှာမလို့ပါ"

ကိုရင်လေးနှင့် ပညာရှိတို့သည် အချင်းချင်း ဂါရဝပြုလိုက်ကြရာ၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခုနက လူကြမ်းကြီးများမှာ လက်စားချေလိုစိတ် အစအနမျှပင် မရှိတော့ပေ။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ခရီးသည်များပင်လျှင် မသိမသာ ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ကြပြီး ထိုနှစ်ဦးရှေ့တွင် ရိုင်းပျစွာ မနေဝံ့ကြတော့ပေ။

ကြားဖူးသည်မှာ - ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်သည် ဗုဒ္ဓ၏ လူဝင်စား ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ သူ မွေးဖွားလာသည့် ခဏတွင်ပင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့လုံးကို ဗုဒ္ဓမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သူ့မိဘများပင်လျှင် သူ့အား ဒူးထောက် ကိုးကွယ်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ကြရသည်။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အစွမ်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ရွှေမီတောင်မှ ဘုန်းကြီးအိုကြီးကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး ဝူကျစ်ကို သူ၏ နောက်ဆုံးပိတ် တပည့်အဖြစ် လက်ခံကာ ဗုဒ္ဓ၏သားတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

သူသည် ဗုဒ္ဓ၏ လူဝင်စား ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဝါမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး၊ အသက် ၁၄ နှစ်နှင့်ပင် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိကာ အသက်အငယ်ဆုံး ဝိညာဉ်သန္ဓေ စံချိန်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့သည်။

ကျန်းလီ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တုန်းကဆိုလျှင် သူ ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်း၍ပင် မရောက်သေးပေ။

ပညာရှိ ဝမ်ပျန့်မှာမူ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ 'လှည့်လည်သူ' ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ငယ်သော်လည်း နိုင်ငံငယ်လေး ခုနစ်ခု၏ 'နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး' ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မေတ္တာနှင့် တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ ဟောပြောချက်များကြောင့် ထိုနိုင်ငံငယ်လေးများမှာ သူတော်ကောင်းများ နေထိုင်ရာ နိုင်ငံများ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ညဘက်တွင် အိမ်တံခါးပိတ်ရန် မလိုသလို လမ်းပေါ်တွင် ကျပျောက်နေသော ပစ္စည်းများကိုပင် ဘယ်သူမှ မယူဝံ့ကြပေ။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်ရှိသော ပညာရှိအိုကြီးများပင်လျှင် သူ့ထံမှ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်ဆိုင်ရာ အမေးအဖြေများကို လာရောက် တောင်းခံကြရသည်။

"ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်က တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓရဲ့ လူဝင်စားလားဟင်" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဝူကျစ်အကြောင်း ကောလာဟလများကို ကြားဖူးသလို၊ ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုကြီးကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မေးမြန်းဖူးသည်။ သို့သော် ထိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ။

သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် "ဗုဒ္ဓက 'ပြောလို့မရဘူး' လို့ မိန့်ကြားတယ်" ဟူသော စကားဖြင့် သူမအား လှည့်စားတတ်သေးသည်။

အကယ်၍ သူမသာ ထိုဘုန်းကြီးအိုကြီးကို အနိုင်တိုက်နိုင်ပါက သူ့ပါးစပ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖြဲပြီး မေးမြန်းမိမှာ သေချာသည်။

ဗုဒ္ဓဆိုသော ဘွဲ့အမည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တိုင်း နတ်ရွာစံလျှင် ခေါ်နိုင်သော ဘွဲ့မျိုး မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရားဘုံရှိ အနောက်ဘက် သုခဘုံတွင် ကိုယ်ပိုင်ဗုဒ္ဓမြေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် တရားဓမ္မ နက်နဲသူများမှသာ ထိုသို့ ခေါ်တွင်ခွင့်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီ၏အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး - "မင်း စိတ်ဝင်စားနေတာက အဲ့ဒါလား"

"ဒါမဟုတ်ရင် ဘာကို စိတ်ဝင်စားရမှာလဲ" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ နားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"သူက မင်းရဲ့ ဆရာအဘိုး ဖြစ်နေနိုင်လို့လေ"

"????"

"မင်းရဲ့ ဆရာ တာအိုဆရာရှင်းယွီက သူ့ကို ကြိုက်နေတာ မင်း မသိဘူးလား"

"????"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းတစ်ယောက် ထိုသတင်းကြောင့် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျန်းလီက သူမ၏ မူလမေးခွန်းကို အတည်ပေါက် ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း သေသေချာချာ မသိဘူး၊ ငါက လူဝင်စားခြင်း ကိစ္စတွေမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူးလေ"

ကျန်းလီသည် တကယ်ပင် လူဝင်စားခြင်း ကိစ္စများကို နားမလည်ပေ။ သူသည် နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ လုံးလုံး ရှင်သန်လာသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အခြားကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းလာသူလား သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝ၏ မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာသူလားဆိုသည်ကိုပင် ဝေခွဲ၍ မရသေးပေ။

"ဒါပေမဲ့ ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုကြီး ပြောတာတော့... ဝူကျစ်ရဲ့ ဗုဒ္ဓဂုဏ်ရည်က သူ့ထက်တောင် သာလွန်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ဝူကျစ်ကို လူသားဧကရာဇ်လောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး လူသားဧကရာဇ် ရွေးပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ခိုင်းဖို့ သူ စိတ်ကူးရှိတယ်"

"နောက်ပြီး သူက ဗုဒ္ဓရဲ့ လူဝင်စား ဟုတ်မဟုတ်ကို ထားလိုက်ဦး၊ ငါ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့... ဒီကိုရင်လေးရဲ့ အတိတ်ဘဝက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရမယ်ဆိုတာပဲ"

ကျန်းလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာတွေ မြင်နေလို့လဲ"

ကျန်းလီသည် ဝိညာဉ်ရေးရာများတွင် အလွန်နှံ့စပ်ကြောင်း သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း သိထားသည်။

"အသက်အရွယ်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ငါ မြင်နေရတယ်"

ကျန်းလီ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်၏ဝိညာဉ်မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ အားကောင်းပြီး ကြံ့ခိုင်လှသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ဝိညာဉ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုဝိညာဉ်ပေါ်တွင် အတိဒုက္ခပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည့် အမာရွတ်များနှင့် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ကိုရင်လေးတစ်ပါးတွင် ရှိသင့်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

သာမန်လူများ သံသရာလည်ပြီး လူပြန်ဝင်စားလျှင် ဝိညာဉ်မှ အမှတ်အသားများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် သန့်သန့်စင်စင် ဖြစ်လာလေ့ရှိသည်။ ကျန်းလီပင်လျှင် ထိုသူ၏အတိတ်ဘဝမှာ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍ မရပေ။

သို့သော် ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်၏ဝိညာဉ်မှာမူ သံသရာလည်ခြင်းကပင် ထိုအမှတ်အသားများကို မဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင် ကြံ့ခိုင်လွန်းနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏အတိတ်ဘဝသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ခဲ့သဖြင့် လက်ရှိဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

အတိတ်ဘဝက တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓ ဖြစ်ခဲ့သလား ဆိုသည်ကိုမူ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာတဲ့လဲ။

"ပိုင်ကျဲအင်ပါယာကို ဖြတ်တော့မယ်၊ အားလုံး သတိထားကြ။"

သင်္ဘောဦးစီးက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် မိုးပျံသင်္ဘောပေါ်ရှိ အစောင့်များမှာ သတိဝီရိယ အပြည့်ဖြင့် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုသင်္ဘောဦးစီးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အစောင့်များကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု သင်္ဘောပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓသားတော်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း လှည့်လည်သူပါနေသဖြင့် သူတို့ကို ရည်ရွယ်၍ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်မှန်း ကျန်းလီ သိလိုက်သည်။

သူပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သင်္ဘော၏ အောက်ဘက်မှ လင်းယုန်ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ခရီးသည်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ အင်အားအကြီးဆုံးအစောင့်မှာ ရွှေအမြုတေ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထွက်သွားရသည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ရှိသော လင်းယုန်မိစ္ဆာပင်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် မပျံသန်းနိုင်သော်လည်း၊ ငှက်မျိုးနွယ် မိစ္ဆာများမှာမူ ၎င်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

ထိုအစောင့်မှာ စိတ်ထဲမှ ဆဲဆိုနေမိသည် - သာမန်ဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လင်းယုန်ကလေးတွေပဲ လာနှောက်ယှက်တတ်တာ၊ အဆိုးဆုံးမှ ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီကိုရင်လေးက အနံ့မွှေးနေလို့လား၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် မိစ္ဆာအိုကြီးက ဘာလို့ လာရတာလဲ။

"ပိုင်ကျဲအင်ပါယာကို 'ဓားပြအင်ပါယာ' လို့ ခေါ်ကြတာ တကယ်ကို နာမည်နဲ့ လိုက်တာပဲ။ ဒီနေ့တော့ မျက်စိပွင့်သွားပြီ"

လောကအကြောင်း သိပ်မသိသော သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းပင်လျှင် ပိုင်ကျဲအင်ပါယာ၏ နာမည်ဆိုးကို ကြားဖူးနားဝ ရှိနေသည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ပိုင်ကျဲဧကရာဇ်က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရှာပါတယ်။ တိုင်းပြည်ကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲမသွားတာပဲ သူ တော်လှပါပြီ။ သူက 'ပိုင်ကျဲ' နဲ့ 'ချီလင်' မျိုးစပ်ဖြစ်နေလို့၊ နယ်စား ဘုရင် ၈ ပါးကို မနှိမ်နင်းနိုင်တာလည်း ပါတာပေါ့" ကျန်းလီက ထိုအင်ပါယာ၏ အခြေအနေကို သက်ပြင်းချရင်း ရှင်းပြသည်။

လက်ရှိ ပိုင်ကျဲဧကရာဇ်မင်းသည် ပိုင်ကျဲနှင့် ချီလင်တို့၏ သွေးနှောဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရုပ်ရည်မှာ အဖြူရောင် ချီလင်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ပိုင်ကျဲအင်ပါယာအတွက် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေရသည်။ သူတို့က ချီလင်ရုပ်ပေါက်နေတဲ့ ပိုင်ကျဲဧကရာဇ်ရဲ့အုပ်ချုပ်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။

"မိစ္ဆာသားရဲတွေက သွေးမျိုးရိုးကိုပဲ ကြည့်တာလေ။ သွေးမစစ်တော့ သူတို့က ဒီဧကရာဇ်ကို အသိအမှတ် မပြုကြဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ဧကရာဇ်က တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို သုံးလို့ မရတော့ဘူးပေါ့"

ကျန်းလီသည် ပိုင်ကျဲဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဖူးသည်။ အဖြူရောင် ချီလင်ပုံစံမှာ အတော်လေး ခန့်ညားသည်ဟု သူ ယူဆထားသော်လည်း၊ မိစ္ဆာသားရဲများ၏အတွေးအခေါ်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ပိုင်ကျဲဧကရာဇ်က ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသလို၊ ကျန်တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ၈ ပါးကလည်း အဲ့ဒီအဆင့်တွေချည်းပဲ။ သူက ငါမှ မဟုတ်တာ၊ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရှစ်ယောက်ကို ဘယ်လို တိုက်နိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီတော့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေက သူ့ကို အဖက်မလုပ်ကြဘဲ ကိုယ့်နယ်မြေနဲ့ကိုယ် စိုးမိုးနေကြတာပေါ့။ အမိန့်ပေးတာကို နားထောင်ဖို့ဆိုတာ သူတို့ စိတ်ပါမှပဲ ဖြစ်တော့မယ်"

"ပိုင်ကျဲအင်ပါယာဆိုတာ မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားတာမို့ စည်းကမ်းက အစကတည်းက မရှိသလောက်ပဲ။ အခုလို ဘုရင် ၈ ပါးက ဂိုဏ်းဂဏကွဲနေတော့ ဓားပြဂူ ဖြစ်သွားတာ မဆန်းပါဘူး"

သို့သော် ထိုသို့ စည်းကမ်းမရှိခြင်းကြောင့်ပင် လူသားကျင့်ကြံသူများသည် ပိုင်ကျဲအင်ပါယာသို့ လာရောက်ကာ အတွေ့အကြုံ ယူလေ့ရှိကြပြီး၊ မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာလည်း စိတ်သန့်သန့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သော အလုပ် ဖြစ်နေသည်။

......

လင်းယုန်မိစ္ဆာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ အတောင်ပံနှစ်ဖက်မှာ ကိုးတောင်ခန့် ရှည်လျားပြီး၊ အတောင်ပံ အနားသတ်များတွင် ရွှေရောင်အဆင်း ရှိသဖြင့် မြင့်မြတ်သော သွေးမျိုးရိုးရှိမှန်း သိသာလှသည်။ ၎င်းသည် သင်္ဘော၏လောင်စာအဖြစ်သုံးသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီးဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဆင်းလာသည်။

ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီး၏ တန်ဖိုးမှာ သင်္ဘောတစ်စင်းလုံး၏ တန်ဖိုးထက်ပင် ပို၍ များပြားလှသည် မဟုတ်လား။

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ပညာရှိ ဝမ်ပျန့်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက် စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး လင်းယုန်မိစ္ဆာကို တွန်းလှန်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ထိုမိစ္ဆာသာ မပျံသန်းနိုင်ပါက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။

"လင်းယုန်ဒကာကြီး... သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် နေရာတင် ဗုဒ္ဓ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ လက်လျှော့လိုက်ပါ"

"လင်းယုန်မင်း... ခိုးယူတိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုတာ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး"

လင်းယုန်မိစ္ဆာကမူ သူတို့၏ ဖျောင်းဖျမှုကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ပြီး၊ တံတွေးနှင့်ပင် ထွေးချင်နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ပြိုင်တူ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ တရားဓမ္မဖြင့် ဖျောင်းဖျခြင်းမှာ ရွှေအမြုတေ အောက်အဆင့်များအတွက်သာ အလုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ဤဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် လင်းယုန်အတွက်မူ အသုံးမဝင်ပေ။

ကိုရင်လေးသည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ဗုဒ္ဓ၏ ရတနာတစ်ခုဖြစ်သော ဗြဟ္မာမျှော်စင်ကို ထုတ်ကာ လင်းယုန်မိစ္ဆာထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ထိုဗြဟ္မာမျှော်စင်မှာ လက်ဖဝါးခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ နေနှင့် လကဲ့သို့ လေးလံလှသည်။ လင်းယုန်မိစ္ဆာမှာ ထိုမျှော်စင်၏အစွန်းနှင့် သီသီလေး ထိမိရုံဖြင့် သွေးအန်သွားရပြီး၊ အတောင်ပံများမှာလည်း ခတ်ရန် ခွန်အားမရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဝမ်ပျန့်သည်လည်း စာတစ်စောင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် "တည်ငြိမ်ခြင်း" ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးကို ရေးသားထားသည်။ ၎င်းသည် လင်းယုန်မိစ္ဆာနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ထိုမိစ္ဆာမှာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားရပြီး၊ စာရွက်၏ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်ပါလာခဲ့တော့သည်။

လင်းယုန်မိစ္ဆာမှာ ထိုဖြစ်ရပ်များကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး၊ ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် အဖမ်းခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

"အမြဲတမ်း လက်နက်အားကိုးနေရတာက စိတ်ထားကို မစင်ကြယ်စေဘူး" ဝမ်ပျန့်က အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ၊ လင်းယုန်မိစ္ဆာမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။ မင်း လက်နက်မသုံးချင်ရင် မသုံးနဲ့လေ။

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်ကလည်း အားနာဟန်ဖြင့် - "ဟုတ်ပါ့... ဟုတ်ပါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက စကားနားမထောင်တော့ ငါတို့ ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ"

"နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး ဖျောင်းဖျကြည့်ကြမလား"

"ကောင်းပြီလေ"

သို့ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် လှုပ်မရအောင် ချုပ်ထားသော လင်းယုန်မိစ္ဆာကို သူတို့ရှေ့တွင် ထားလိုက်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်က ဘယ်ဘက်မှနေ၍ တရားစာများ ရွတ်ဖတ်ကာ၊ အခြားတစ်ယောက်က ညာဘက်မှနေ၍ သူတော်ကောင်း တရားများကို ဟောကြားလေတော့သည်။

ဘယ်ဘက်နားမှ ဝင်လာသော တရားစာများမှာ ညာဘက်နားမှ ပြန်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ညာဘက်နားမှ ဝင်လာသော သူတော်ကောင်း တရားများက ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လင်းယုန်မိစ္ဆာ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ယခုအခါ "သူတော်ကောင်းတို့ ဆိုသည်မှာ... ပညာပါရမီ စိတ်နှလုံး... အဝေးမှ မိတ်ဆွေလာရောက်ခြင်းသည်... ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေစွ" ဟူသော စကားလုံးများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် နောင်တရနေမိသည်။ အကြီးအကျယ် နောင်တရနေမိလေတော့သည်။