ဝိညာဉ်လက်နက်၊ မှော်လက်နက်၊ တာအိုလက်နက် နှင့် နတ်ဘုရားလက်နက်

"ဒါတွေက ပုံစံတူလုပ်ထားတဲ့ 'ဗြဟ္မာမျှော်စင်' နဲ့ 'ပညာရှိစာမူ' တွေပဲ။"

ခရီးသည်များထဲတွင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူအချို့ ပါဝင်နေပြီး၊ ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ဝမ်ပျန့်တို့ အသုံးပြုခဲ့သော ရတနာများကို မှတ်မိသွားကြသည်။

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း ရွှေမီတောင်အနွယ်ဝင်တို့၏ အထွတ်အမြတ်ထားသော ရတနာမှာ ဗြဟ္မာမျှော်စင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုစာမျှ လေးလံလှပြီး၊ အရှိန်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ပါက အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူပင် တိုက်ရိုက် မခုခံဝံ့ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတွင် နေရာလွတ်ကို ဖောက်ခွဲနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် ဗြဟ္မာမျှော်စင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူသည် နေရာလွတ်အတွင်း စိတ်ကြိုက် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်ဟူသော ကောလာဟလများလည်း ရှိသည်။

ပညာရှိစာမူမှာမူ ဗြဟ္မာမျှော်စင်လောက် အဆင့်အတန်း မမြင့်သော်လည်း၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ပိုင်ဆိုင်ထားသော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ စာမူပေါ်တွင် စာလုံးတစ်လုံး ရေးလိုက်ရုံဖြင့် အစွမ်းပြလေသည်။ ဥပမာ - "တည်ငြိမ်ခြင်း" ဟု ရေးပါက လူကို လှုပ်မရအောင် ချုပ်ထားနိုင်ပြီး၊ "တိုက်ခိုက်ခြင်း" ဟု ရေးပါက စာမူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက်နတ်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ခိုက်ပေးသည်။ ၎င်းအပြင် "ဟောပြောခြင်း"၊ "အလျင်စလို"၊ "ထွက်ပြေးခြင်း" စသဖြင့် စိတ်ကြိုက် စေခိုင်းနိုင်သည့် အပိုင်းအခြားမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လှသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုလက်နက်နှစ်မျိုးလုံးသည် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ တပည့်ငယ်များကို ပေးယူသွားခိုင်းမည် မဟုတ်ဘဲ၊ အကာအကွယ်အဖြစ် ပုံစံတူများကိုသာ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု လူများက ယူဆနေကြသည်။

"အတုဆိုရင်တောင် တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ။ အစစ်ကို မမီရင်တောင် တာအိုလက်နက်အဆင့်မှာ ရှိနေတာပဲ။"

လူတိုင်းမှာ အံ့သြချီးကျူးနေကြသည်။ တာအိုလက်နက်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှရာ၊ ဤသင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံးကို ပေါင်းရောင်းလျှင်ပင် တာအိုလက်နက်၏ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကိုပင် ဝယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတွင် ရတနာများကို အဆင့် (၄) ဆင့် ခွဲခြားထားသည်။

ပထမအဆင့် - ဝိညာဉ်လက်နက်: ၎င်းမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းနီးပါး တစ်လက်စီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော လက်နက်မျိုး ဖြစ်သည်။ အစွမ်းမှာလည်း သိပ်မထူးခြားလှဘဲ သာမန်လက်နက်များထက် ပို၍ ထက်မြက်ခြင်း၊ ပို၍ ခိုင်မာခြင်းလောက်သာ ရှိသည်။

ဒုတိယအဆင့် - မှော်လက်နက်: ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ခန့် ပုံအောလျှင် ဝယ်ယူနိုင်သော အဆင့် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်လက်နက်ထက် အစွမ်းထက်ပြီး၊ ကျင့်ကြံသူ၏စိတ်အာရုံဖြင့် ဆက်သွယ်ကာ အဝေးမှ စေခိုင်းနိုင်သည်။ ဤအဆင့်တွင် ရတနာမှာ သိမ်မွေ့သော အသိဉာဏ် စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး သခင်အတွက် အလိုအလျောက် ခုခံပေးခြင်းများ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

တတိယအဆင့် - တာအိုလက်နက်: တာအိုလက်နက် သန့်စင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ကျင့်ကြံသူအနေဖြင့် တာအိုအပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှု ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ဥပမာ - မဟာကျိုးတော်ဝင်မိသားစု၏ အချိန်တာအို၊ ရွှေမီတောင်၏ နေရာလွတ်တာအို၊ မုန့်ချွန်း၏ အိပ်မက်တာအို စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းပြင် 'တာအို' ကို ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်ဈေးကြီးလှရာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်သာ တတ်နိုင်ကြပြီး၊ များသောအားဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသာ ကိုင်ဆောင်နိုင်ကြသည်။

စတုတ္ထအဆင့် - နတ်ဘုရားလက်နက်: ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတွင် နတ်ဘုရားလက်နက် သန့်စင်နိုင်သူ မရှိပေ။ လက်ရှိ ရှိနေသော နတ်ဘုရားလက်နက်များထဲတွင် တာအိုဂိုဏ်း၏ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်မှာ တာအိုဘိုးဘေး နတ်ဘုရားဘုံ မတက်လှမ်းမီက သန့်စင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော လက်နက်များမှာမူ ယခင်က နတ်ဘုရားများ နတ်ဘုရားဘုံမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

နတ်ဘုရားလက်နက်များထဲတွင် အကျော်ကြားဆုံးမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ဗြဟ္မာမျှော်စင် နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ပညာရှိစာမူ တို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ပညာရှိစာမူကတော့ အတုဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗြဟ္မာမျှော်စင်ကတော့..."

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက တွေဝေစွာဖြင့် ကျန်းလီကို လှမ်းကြည့်ကာ အဖြေတောင်းလိုက်သည်။

သူမတွင်လည်း 'ဆယ့်နှစ်လွှာ အဇူရာကြာပန်း' ဟု အမည်ရသော တာအိုလက်နက်တစ်ခုရှိသဖြင့် ရတနာများအကြောင်းကို နားလည်သည်။ သူမ၏ အာရုံအရ ဗြဟ္မာမျှော်စင်မှာ တာအိုလက်နက်နှင့် မတူဟု ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီက ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "မင်း အမြင်မမှားပါဘူး။ အဲ့ဒီ ဗြဟ္မာမျှော်စင်က အစစ်ကြီးပဲ။ ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုက ဒီဗုဒ္ဓသားတော်အသစ်ကို ဒီလောက်တောင် အလေးထားတာလား၊ ဒီလို ရတနာမျိုးကိုတောင် ပေးယူလာခိုင်းတယ်ပေါ့။"

အမှန်တော့ သင်္ဘောပေါ်ရှိ ခရီးသည်များမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်နှင့် တာအိုလက်နက်ကို ကောင်းကောင်း ခွဲခြားနိုင်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့က သာမန်အတွေးဖြင့် - ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ အဖိုးတန်ရတနာကို တပည့်ငယ်တစ်ဦးအား ပေးလိုက်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆကာ အတုဟု သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်တွင်မူ ဝမ်ပျန့် ကိုင်ထားသည်မှာ အတုဖြစ်သော်လည်း၊ ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ် ကိုင်ထားသည်မှာ အစစ်ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သို့သော် ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နိမ့်ပါးနေသေးသဖြင့် ဗြဟ္မာမျှော်စင်၏အစွမ်းအစစ်ကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူသာ အသက်ဘေးနှင့် ကြုံရပါက ဗြဟ္မာမျှော်စင်သည် အလိုအလျောက် ခုခံတိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်ရာ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိသူပင်လျှင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်မျိုးဆက် နှစ်ယောက်က အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ရတနာတွေကိုပဲ ဒီလောက် အားကိုးနေတာတော့ မကောင်းဘူး။ ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ တပည့်ရင်းတွေ ဖြစ်နေပြီးတော့မှ၊ ပျံတတ်တဲ့ မိစ္ဆာရိုင်း တစ်ကောင်ကိုတောင် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းနဲ့ မနှိမ်နင်းနိုင်ကြဘူးလား" ကျန်းလီသည် လက်ရှိ ကျိုကျိုးရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်မိသည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်တင် မကပါဘူး၊ တခြားကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်ပုံအောပြီး ရတနာတစ်လက် ဝယ်ကြတယ်၊ ရန်သူနဲ့တွေ့ရင် ရတနာကိုပဲ သုံးကြတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ဖို့ မေ့နေကြတယ်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သန်မာမှသာ စစ်မှန်တဲ့ သန်မာခြင်းဖြစ်တာ"

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြန်၍ ဆင်ခြေပေးသည် - "ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ရတနာတွေက သုံးရတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေလို့လေ။ လူတိုင်းကို ရှင့်လိုမျိုး လှံရှည်ကြီးကို ဖုန်တက်နေအောင် ပစ်ထားခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ"

"အင်း... ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

ကျန်းလီ ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူတော်စင်ကျန့်ရှင်း၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်သောအခါ စကားစကို ဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လင်းယုန်မိစ္ဆာမှာ ထိုနှစ်ဦး၏ တရားဓမ္မ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တစ်ခါတလေ ဗုဒ္ဓတရားကို ကြည်ညိုစိတ် ပေါက်လာလိုက်၊ တစ်ခါတလေ သူတော်ကောင်း တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလိုက်နှင့် စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရရှာသည်။

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ဝမ်ပျန့်တို့မှာလည်း အသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး တရားထဲတွင် နစ်ဝင်သွားကြရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မေ့လျော့ကာ လင်းယုန်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖျောင်းဖျနေကြတော့သည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ ခရီးသည်များမှာ ထိုအသံများ၏ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားကြသည်။

တစ်အုပ်စုမှာ ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်၏နောက်တွင်ရပ်ကာ ဗုဒ္ဓကို ရိုသေစွာဖြင့် တရားစာများ ပြိုင်တူ ရွတ်ဖတ်ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ယခုဘဝမှာ အပြစ်များလှသည်ဟု ယူဆကာ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ငွေကြေးများကို ဗုဒ္ဓသားတော်ထံ လှူဒါန်းကြပြီး၊ နောင်ဘဝတွင် လူကောင်းဖြစ်ရန် ကတိသစ္စာများ ပြုကြသည်။

အခြားတစ်အုပ်စုမှာမူ ဝမ်ပျန့်၏နောက်တွင် ရပ်ကာ မျိုးချစ်စိတ်နှင့် ဂိုဏ်းအပေါ် သစ္စာရှိမှုများကို အသည်းအသန် ခံစားနေကြသည်။ သူတို့သည် ပြန်ရောက်လျှင် နိုင်ငံနှင့် ဂိုဏ်းအတွက် အသက်ပေးမည်ဟု ကြွေးကြော်နေကြတော့သည်။

"ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ဒီလောက်အထိ အစွန်းမရောက်ဘူး ထင်တယ်? ဒါက အတင်းအဓမ္မ ဦးနှောက်ဆေးတာပဲ မဟုတ်လား" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် ကြောက်လန့်သွားမိသည်။

"ခဏပါပဲ၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက် ရွတ်တာ ရပ်သွားရင် အလိုလို ပျောက်သွားမှာပါ။" ကျန်းလီသည် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတို့တွင် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော ကိစ္စဖြစ်မှန်း သိသည်။

ကျမ်းစာများတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ညှို့ဓာတ်များ ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုကျမ်းစာများကို သေသေချာချာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စိတ်အလိုရှိတိုင်း ရွတ်ဖတ်ပါက အုပ်စုလိုက် ဦးနှောက်ဆေးခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ယခင်က ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ကျမ်းစာရွတ်ရာတွင် စိတ်ပါသွားသဖြင့်၊ မတော်တဆ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှ လူများကို ဦးနှောက်ဆေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုရဟန်းသည် အရှေ့ပင်လယ် ရေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သွားစဉ်၊ ထိုလူအုပ်ကြီးမှာလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြရာ၊ ရေမကူးတတ်ကြသဖြင့် အရှေ့ပင်လယ်အတွင်း၌ အားလုံး နစ်မြုပ် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

ထိုရဟန်းသည် မိမိ၏အမှားကြီးကို သိရှိသွားသောအခါ နောင်တမရဘဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့သာ တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုမှာ မိမိဘာသာ လက်မပါချင်သဖြင့် ကျန်းလီအား အကူအညီတောင်းကာ သတ်ခိုင်းခဲ့ရသည်။

ထိုရဟန်းမှာ ယခင် မျိုးဆက်၏ 'ဗုဒ္ဓသားတော်' ဖြစ်ပြီး၊ တာအိုဆရာရှင်းယွီ တစ်ချိန်က စိတ်ဝင်စားခဲ့သော လူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလီသည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကာ - "ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ တားမှ ဖြစ်မယ်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က လမ်းကြောင်းလွဲနေပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် မိစ္ဆာစိတ်ဝင်သွားနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယုန်မိစ္ဆာမှာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေသည် - "ဟေး... ဟေး... မင်းတို့က ဗုဒ္ဓဘာသာလား၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာဂိုဏ်းလား။ လူတစ်ဖက်သားရဲ့အတွေးအခေါ်ကို ဒီလောက်အထိ အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲရသလား။ မင်းတို့နောက်ကို ကြည့်ကြဦးဟေ့။ မင်းတို့နောက်ကို ကြည့်ကြဦး။"

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ဝမ်ပျန့်တို့မှာမူ ဘယ်သူက လင်းယုန်ကို အရင်ဆုံး လမ်းမှန်ရောက်အောင် လုပ်နိုင်မလဲဆိုသည်ကိုသာ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လင်းယုန်မိစ္ဆာသည် ထောင့်တစ်နေရာရှိ လူနှစ်ဦးထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး ထလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ဝမ်ပျန့်တို့၏ ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားကာ သူတို့၏ခေါင်းများကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် တစ်ချက်စီ ထုချလိုက်သည်။

"ဒီငတုံးလေးနှစ်ယောက်... သတိထားကြစမ်း။ လမ်းကြောင်းလွဲနေပြီ၊ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် မိစ္ဆာဖြစ်တော့မယ်။"

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ဝမ်ပျန့်တို့မှာ ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် နောင်တရသွားကြပြီး၊ အဆောင်များကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းကာ လူများကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားက... ဘယ်သူလဲဟင်" သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်းလီအား ရိုသေစွာ ကြည့်ကာ မိမိတို့အား နှိုးပေးခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

"ငါက... ကျန်းလီ"

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်နှင့် ဝမ်ပျန့်တို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

လင်းယုန်မိစ္ဆာမှာမူ မျက်လုံးများ ထွက်ကျမတတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ငါက စိတ်ကူးပေါက်လို့ လုယက်ဖို့ ကြံစည်တာကို... ဗုဒ္ဓသားတော်နဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း လှည့်လည်သူ ပါတာတင် မကဘူး၊ လူသားဧကရာဇ်ကျန်းနဲ့ပါ ဆုံရတယ်လို့လား?

ဒါက ငါ့အတွက် ကံကောင်းတာလား၊ ကံဆိုးတာလား?