ကျိုကျိုး၏ ရှေးအကျဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်

ကျိုကျိုး ကမ္ဘာစောင့်အစီအရင်ဆိုသည်မှာ ကျန်းလီနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူတို့ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ကြံစည်ထားခဲ့သော စိတ်ကူးတစ်ခုဖြစ်သည်။

နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများသည် အခြားကမ္ဘာမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပေါ်ထွက်လာသည့် နေရာမှာလည်း အမြဲတမ်း ကျပန်းဖြစ်နေတတ်သည်။ ကျန်းလီအနေဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြိုတင်သိရှိရန်နှင့် နတ်ဆိုးဆင်းသက်ရာ နေရာသို့ အချိန်မီရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်။

ထိုကြားကာလအတွင်း နတ်ဆိုးများက သောင်းကျန်းနိုင်သဖြင့် လူပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ အသက်ဆုံးရှုံးရနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအသေအပျောက်များကို လျှော့ချရန်နှင့် အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရန်အတွက် 'ကျိုကျိုး ကမ္ဘာစောင့် အစီအရင်' ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏စိတ်ကူးအရ ဤအစီအရင်သည် ကျိုကျိုးတစ်တိုက်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားမည်ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးများ ရောက်လာပါက ထိုအစီအရင်ကို ဖောက်ထွက်ရန် အနည်းဆုံး (၁၅) မိနစ်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီက သတင်းရရှိမည်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးရှိရာသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအစီအရင်တွင် အခက်အခဲ နှစ်ခု ရှိနေသည်။

ပထမအချက်မှာ ဤအစီအရင်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား လိုအပ်ခြင်းပင်။ ကျန်းလီသည် ဂိုဏ်းကြီး (၆) ဂိုဏ်းနှင့် ဧကရာဇ်နိုင်ငံကြီး (၉) ခုမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို ခေါ်ယူကာ၊ သူတို့ထံမှ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ (၆) ဦးနှင့် လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်မှ (၂) ဦး၊ စုစုပေါင်း (၈) ဦးအား အလှည့်ကျဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထောက်ပံ့စေကာ အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် အင်ပါယာနိုင်ငံများမှာ အစွမ်းထက်ကြသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးများကို အမှန်တကယ် တားဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည်မှာ ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ကျန်အဖွဲ့အစည်းများမှာမူ နတ်ဆိုးနှင့်တွေ့လျှင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိကြသဖြင့်၊ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော နတ်ဆိုးလက်ချက်ဖြင့် အသေမခံလိုကြသောကြောင့် ကျန်းလီ၏အကြံပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဤအစီအရင်သည် ကျိုကျိုးတစ်တိုက်လုံးကို လွှမ်းခြုံရမည်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်အစီအရင်တစ်ခုကို ချဲ့လိုက်ရုံဖြင့်မရဘဲ၊ မြေပြင်အနေအထား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စီးဆင်းမှုနှင့် ကြားစခန်းများ စသည့် အချက်အလက်ပေါင်းများစွာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသဖြင့် ဒီဇိုင်းဆွဲရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးက ဒီဇိုင်းဆွဲလျှင်ပင် သွေးအန်ပြီး သေသွားနိုင်လောက်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ပိုင်ဟုန်ထူသည် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ ဤအစီအရင်ကို စတင်ပုံဖော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"နတ်ဘုရားလက်နက်ကို အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်အဖြစ် သုံးမယ် ဟုတ်လား" ကျန်းလီသည် ကြိုတင်မသိခဲ့သော်လည်း ဤကိစ္စကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ပေ။

ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော အစီအရင်အတွက် ကြီးမားသော ကံတရားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ရတနာတစ်ခု လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

"အင်း... ငါ ချန်ချွန်းဘိုးဘေးကို မေးကြည့်ပြီးပြီ။ ဘိုးဘေးက ပြောတယ်... ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်သလို၊ အသိဉာဏ်ပွင့်စေတဲ့ အစွမ်းလည်းရှိတာမို့ ဗဟိုချက်အဖြစ် သုံးဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲတဲ့"

"ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်၊ အဘိုးကြီးကော နေကောင်းရဲ့လား" ကျန်းလီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"နေကောင်းတာမှ ကျန်းကျန်းမာမာပဲ။ ကြည့်ရတာ ငါ အိုသေသွားရင်တောင် သူက အသက်ရှင်နေဦးမှာ။ မင်း သူ့ကို တွေ့ချင်လို့လား"

"မေးစရာလေး တချို့ ရှိလို့ပါ"

"ကျွန်မလည်း ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်နဲ့ တွေ့ခွင့် ရမလား" သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက သူမကိုယ်သူမ လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအဘိုးကြီး၏အမည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

"ရတာပေါ့... ချန်ချွန်းဘိုးဘေးက လူစည်တာကို ကြိုက်တယ်။ လူများလေ သူ ဝမ်းသာလေပဲ" ပိုင်ဟုန်ထူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ငါကတော့ ဖူးမြော်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးလို့၊ မင်းတို့ဘာသာ သွားကြတော့။ သူက ဖုန်းကျိလိုဏ်ဂူထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ" ပိုင်ဟုန်ထူက ပြောပြီးသည်နှင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းချုပ် တုန်းကျုံးရန်သည်လည်း သူ့ကိစ္စများကို ကျန်းလီ သိသွားပြီမှန်း ဝမ်ပျန့်ထံမှ ကြားသဖြင့်၊ အရှက်ရကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်ကမူ နတ်ဘုရားလက်နက် ဖူးမြော်ပွဲကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်။ ပွဲမစသေးသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရောက်ရှိကာ မိမိတို့၏လက်နက်များကို ထုတ်ပြနေကြသဖြင့်၊ သူသည်လည်း ကျန်းလီနှင့် သူတော်စင်မကို နှုတ်ဆက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေတော့သည်။

...

"ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က တကယ်ပဲ ကျိုကျိုးမှာ အသက်အကြီးဆုံးလူလား၊ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား (ရှန်းဝမ်) လားဟင်"

လိုဏ်ဂူသို့ သွားရာလမ်းတွင် သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားဖြစ်တာကတော့ သေချာပါတယ်။ အသက်ကိစ္စကတော့... မင်းတို့ ဟုန်ချန်းဘိုးဘေးက ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။ အတိအကျမသိရတဲ့ ဟုန်ချန်းနတ်သမီးကို ဖယ်လိုက်ရင်တော့၊ သူက အသက်အကြီးဆုံးလူဖြစ်တာ အမှန်ပဲ။

ငါ သံသယရှိတာကတော့ သူဟာ တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ တပည့် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အမြဲတမ်း ငြင်းနေတာပဲလေ"

လူသားဧကရာဇ် မဖြစ်လာခင်ကတည်းက ကျန်းလီသည် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်ထံတွင် မေးခွန်းများစွာ သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုအဘိုးကြီးအား အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားသည်။

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းမှာ အံ့သြသွားရသည်။ အကယ်၍ တကယ်ပင် တာအိုဘိုးဘေး၏တပည့်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် သူ၏ဘွဲ့အမည်အတိုင်းပင် အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တာအိုဘိုးဘေး၏တပည့်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ငါးသောင်းခန့်က လူသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အနှစ် နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်ခန့် အသက်ရှည်နိုင်ပြီး၊ အဖွဲ့အစည်းများ၏ ထွန်းကားမှုနှင့် ပျက်သုဉ်းမှုများစွာကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်မှာမူ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူပေါင်း မည်မျှကို မြင်တွေ့ခဲ့ရမလဲသည်မှာ မသိနိုင်ပေ။

ကျိုကျိုးနှင့် နတ်ဘုရားဘုံ အဆက်အသွယ်ရှိစဉ်က နတ်ဘုရားများစွာ ကျိုကျိုးသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အနှစ် ရာဂဏန်းခန့်သာ နေထိုင်ပြီး နတ်ဘုရားဘုံသို့ ပြန်သွားကြမြဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ကျိုကျိုး၏ ဇာတိဖွားဖြစ်သည့်အလျောက်၊ နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားဘုံထက် ကျိုကျိုးက ပို၍ သံယောဇဉ်ရှိသည်ဟုဆိုကာ ပြန်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဘယ်မှမသွားတော့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီကတော့ အဘိုးကြီးက ကျိုကျိုးမှာ အနားယူနေတာလို့ပဲ ယူဆထားသည်။

သို့သော် ထို 'ရှေးဟောင်း ရတနာကြီး' ကြောင့်သာလျှင် - နတ်ဘုရားဘုံတွင် ဘာတွေရှိသလဲ၊ နတ်ဘုရား ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ၊ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ထက် သာလွန်သည်မှာ နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဟုန်ချန်းနတ်သမီးသည် ကောင်းကင်တာအို၏ 'အလှတရား' ပုံဖော်ချက် ဖြစ်ကြောင်း စသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းပြင် အစဉ်အဆက်သော လူသားဧကရာဇ်များ နတ်ဆိုးများကို မတားနိုင်သည့် အကြိမ်များတွင်လည်း ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က ကူညီပေးကာ နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်မပါနိုင်ပေ။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာလျှင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ နတ်ဘုရားချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ထိုစွမ်းအားများ လိုအပ်သည်။ ထိုချီစွမ်းအားမှာ နတ်ဘုရားဘုံတွင်သာ ရှိသည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းလာလျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားချီများကို သုံးစွဲရပြီး၊ သုံးလေလေ ကုန်လေလေ ဖြစ်သည်။

ချန်ချွန်းရှန်းဝမ် လူ့ပြည်ဆင်းလာစဉ်က စွမ်းအားကုန်လျှင် နတ်ဘုရားဘုံသို့ ပြန်သွားကာ ဖြည့်ဆည်းရန် စိတ်ကူးရှိသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားဘုံလှေကား ကျိုးပျက်သွားသဖြင့် ပြန်သွား၍ မရတော့ပေ။

၎င်းမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ နတ်ဘုရားချီများ ကုန်ဆုံးသွားပါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ 'နတ်သားတို့၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းအတိဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ကာ သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ဝင်မပါဘဲနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီး... အထဲမှာရှိလား၊ ကျွန်တော် မေးစရာတွေနဲ့ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ" ကျန်းလီက လိုဏ်ဂူတံခါးရှေ့တွင် အော်လိုက်ရာ ကျောက်တံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ရှေးဟောင်း စာအုပ်စာပေများပင် ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ စင်ပေါ်တွင် သေသေသပ်သပ်ရှိနေသော်လည်း၊ အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ သေချာသည်မှာ 'ရှေးဟောင်းစာအုပ်' ဆိုသည်မှာ အချိန်ကာလအရသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်အတွက်မူ ဤစာအုပ်များမှာ ခုလေးတင် ထွက်ထားသော စာအုပ်အသစ်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းကတော့ လာတိုင်း မေးခွန်းတွေ ပါလာတာပဲ၊ ငါအဘိုးကြီးကို ဒီအတိုင်း လာမတွေ့နိုင်ဘူးလား။" ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က ဟန်ဆောင်ကာ စိတ်ဆိုးပြသော်လည်း၊ ကျန်းလီ လာသည်ကို သူ ဝမ်းသာနေမှန်း သူတော်စင်မ သိလိုက်သည်။

"ဟော... တခြားလူတောင် ပါလာပါလား၊ ဒါမျိုးက တွေ့ရခဲတယ်" ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် ကျေးလက်တောရွာရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူလှသည်။ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ ကျောကုန်းကုန်း၊ အသားအရေတွင် အစက်အပြောက်များရှိကာ၊ လက်တွင်လည်း အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားသော အသားမာများ ရှိနေသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာလည်း ရိုးရှင်းသော ချည်ထည်များသာဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် သိမ်းဆည်းထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် ယခုအခါ လူသားဧကရာဇ်အဖြစ် အလေးအမြတ်ပြုခံနေရသော ကျန်းလီကိုကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တအံ့တသြ ဖြစ်နေမိသည်။ တစ်ချိန်က ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကလေးငယ်လေးသည် ယခုအခါ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေပြီလဲဆိုသည်ကို သူပင်လျှင် ခန့်မှန်း၍ မရတော့ပေ။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည့်တိုင် ကျန်းလီ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူ မမြင်နိုင်ပေ။

"ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လေး လှသားပဲ၊ ဘယ်သူ့တပည့်လဲ"

"ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်ကို တင်ပြရရင်... ကျန့်ရှင်းက ဟုန်ချန်းသန့်စင်မြေက လာတာပါ၊ ဟုန်ချန်းဘိုးဘေးရဲ့ နောက်မျိုးဆက်ပါ"

"ဟုန်ချန်းနတ်သမီးတဲ့လား... တကယ်ကို မကြားရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ နာမည်ပဲ" ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က ရယ်မောရင်း သူတို့ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဧည့်ခံကာ ထိပ်တန်းလက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များဖြင့် တည်ခင်းပေးသည်။

သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ အစာဖြတ်ထားကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မသုံးဆောင်နိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။

ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သည်လား မသိသော်လည်း၊ သူမသည် ဟုန်ချန်းဘိုးဘေး၏ တပည့်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည့် ခဏတွင်၊ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် ပို၍ ဖော်ရွေလာကာ သူမကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု သူတော်စင်မ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြောရလျှင်... မိမိ၏မြေးအရင်းကို ချစ်ခင်သကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးပင်။

"သူက ဟုန်ချန်းနတ်သမီးကို ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးတဲ့လူလေ" ကျန်းလီက သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းအား အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတော်စင်မ နားလည်သွားသည်။ ဒီအဘိုးကြီးက ငါတို့ ဘိုးဘေးကို အခုထိ စွဲလန်းနေတုန်းပဲကိုး။