အခန်း (၂၂၃-၂၂၄)
Vol. 12 Ch. 223-224
အခန်း (၂၂၃) - ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှု
လုဘင်သည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ချီးကျူးမိ၏။
‘ဆရာလင်းကတော့ တကယ့်ကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သေချာသိတဲ့လူပဲ’
ယခင်က လင်းကျင်းအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိသည်ဆိုဦးတော့၊ လုဘင်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအချို့ ရှိနေခဲ့သေးသည်။ အခုတော့ လင်းကျင်း၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော ကုသမှုဖြင့်ပင် ဟယ်ယုမှာ သိသိသာသာ ထူးခြားကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
ထို့ပြင် သူ အံ့ဩမိသည်မှာလည်း အမှန်ပင်။ လင်းကျင်းကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးက ဤမျှ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော အစွမ်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မှန်းဆရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
အခုတော့ လုဘင်သည် ရဲ့ယွီကျိုး ပြောပြခဲ့သည့် ‘ပြတိုက်မှူး’ ဆိုသူကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားလေပြီ။
ထိုကဲ့သို့သော ပြတိုက်မှူးမျိုးထံမှသာ ဤမျှ အံ့ဩစရာကောင်းသည့် တပည့်မျိုး ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဟယ်ယုသည် အဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လင်းကျင်းမှာ မောဟိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အနားယူနေ၏။ သူသည် စိတ်စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေခြင်းသာဖြစ်ရာ ခဏမျှ အနားယူလိုက်လျှင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပေလိမ့်မည်။
ဟယ်ယု၏ မျက်နှာတွင်တော့ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာများ ရှိနေ၏။ သူမ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လုဘင်က ရှေ့သို့တက်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဆရာလင်း... တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ... ခင်ဗျားကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရတာ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်”
လင်းကျင်း၏ ကုသမှုကြောင့် ဟယ်ယုမှာ များစွာ သက်သာသွားသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။
ဟယ်ချန်းပင်လျှင် ထိုအချက်ကို သတိထားမိသဖြင့် အံ့ဩမှင်တက်နေမိ၏။ သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေရှာသည်။ လင်းကျင်း၏ ကုသမှုက အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ အခုတော့ အမှန်တရားမှာ သူမ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။
ဟယ်ယုသည် အနားသို့ တိုးလာကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဆရာလင်း”
လင်းကျင်းသည် အားအင်အနည်းငယ် ပြန်ပြည့်လာသဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“စိတ်မပူပါနဲ့... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ကုသလိုက်ရင် ဒီကျိန်စာကို အမြစ်ပြတ်အောင် ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် ယုံကြည်တယ်”
လင်းကျင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခြင်းပင်။
သို့သော် ဟယ်ယု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေ၏။ သူမသည် ဝမ်းသာပုံမရဘဲ၊ အမှန်တော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံပင် ရနေသည်။
“ဆရာလင်း... ကျွန်မ ရုတ်တရက် နည်းနည်း ပင်ပန်းလာလို့ အနားယူတော့မယ်... ဦးလေးလု... ဆရာလင်းကို သေချာ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး”
ဟယ်ယုက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။
လုဘင်မှာ ကြောင်သွားရသည်။
သို့သော် သူသည် ထပ်မံ၍ မစပ်စုတော့ပေ။ လင်းကျင်းသည်လည်း သူမက သူ့ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် နှင်ထုတ်နေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် လုဘင်ကဲ့သို့ပင် ဇဝေဇဝါဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့သည်။
ဟယ်ယု၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ဤရလဒ်အပေါ် ကျေနပ်ပုံမရပေ။
ဒါဟာ ထူးဆန်းလှသည်။
ဟယ်ယု၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သားရဲကျိန်စာမှာ သာမန်အရာ မဟုတ်ပေ။ လင်းကျင်းသည်သာလျှင် ဤကျိန်စာကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသော ပညာရှင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤကျိန်စာက သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို စားသုံးနေသည့် အရှိန်အဟုန်အရဆိုလျှင် သူမသည် နောက်ထပ် ဆယ်ရက်အတွင်း သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ ယနေ့ ကုသမှုက သူမ၏ သက်တမ်းကို တစ်နှစ်ခန့်အထိ ဆွဲဆန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သူမ ဘာကြောင့် ဝမ်းမသာရသနည်း။
တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။
သို့သော် လင်းကျင်းကတော့ ဝင်မမေးတော့ပေ။ ထို့ပြင် မေးမည်ဆိုလျှင်လည်း လုဘင်ကသာ မေးရမည့်သူ မဟုတ်ပါလား။ သူက လင်းကျင်းကို ခေါ်လာသူ ဖြစ်သည်လေ။ သို့သော် လင်းကျင်းသည် နောက်ကျမှ ဟယ်ချန်းကို ဤအကြောင်း မေးမြန်းရန် စိတ်ထဲက မှတ်သားထားလိုက်၏။
ဟယ်ချန်းသည် ဝန်ခံရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း အစ်မဖြစ်သူ သက်သာလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။ လုဘင်သည်လည်း ထို့အတူပင်။ ဟယ်ယု တစ်ယောက်သာလျှင် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သေချင်နေတာများလား။
ဟယ်ယုသည် နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေပြီ။ လုဘင်မှာ ကျေးဇူးရှင်အပေါ် ဤသို့ ဆက်ဆံခံရသဖြင့် အတော်လေး အနေခက်နေသော်လည်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် မသင့်တော်သဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်ရ၏။
ထိုအတောအတွင်း ဟယ်ချန်းသည် အစ်မဖြစ်သူနှင့် စကားပြောရန်အတွက် အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားလေသည်။
လုဘင်သည် သက်ပြင်းချကာ လင်းကျင်းကို ခြံထဲသို့ ခေါ်ထုတ်လာပြီး ဂါရဝပြုကာ တောင်းပန်လိုက်၏။
“ဆလင်း... ဟို... မင်းသမီးခြောက်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နှစ်ရှည်လများ ခံစားလာရတဲ့ ဖိအားတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျုပ်တို့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လုဘင်သည် သူပြောနေသည့် စကားကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ပုံမရပေ။
သူမက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် အခြားအကြောင်းပြချက် ပေးနေရဦးမည်နည်း။
ကံကောင်းသည်မှာ လင်းကျင်းသည် စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့ပြင် သူလာခဲ့သည်မှာ ဟယ်ယုကို ကယ်တင်ချင်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဟယ်ချန်းကြောင့်ဖြစ်သလို လုဘင်၏ သစ္စာရှိမှုကို လေးစားသဖြင့်လည်း ပါဝင်သည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက ပြုံးကာ အလေးမထားကြောင်း ပြလိုက်၏။
“စိတ်မပူပါနဲ့... နားထောင်ပါ... ကျုပ် ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့အပ်ကို သုံးပြီး မင်းသမီးရဲ့ကျိန်စာကို သူမရဲ့ ညာဘက်လက်သန်းဆီမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီ... ပြီးတော့ ကျိန်စာကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့အတွက် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ သတ္တုလက်စွပ်တစ်ကွင်းကိုလည်း ကျုပ် ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်... ဒီလက်စွပ်ရှိနေသရွေ့ ကျိန်စာက သူမရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို လောလောဆယ် မပေးနိုင်တော့ပါဘူး... လက်စွပ်ကို မချွတ်သရွေ့တော့ သူမ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ... ကျိန်စာကို အမြစ်ပြတ်ဖယ်ရှားဖို့အတွက် နောက်တစ်ခေါက် ကျုပ် ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်... အဲဒီအခါကျမှပဲ ကျုပ်တဲ့ တာဝန် ပြီးမြောက်မှာ"
လုဘင်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရ၏။ ဤအချိန်တွင် သူသည် လင်းကျင်းကို အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားတော့သည်။ လင်းကျင်းက သူ့ထက် ငယ်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စပြီးနောက် လုဘင်သည် လင်းကျင်းအပေါ် ပို၍ပင် ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံပါတော့သည်။
သူသည် လင်းကျင်းကို နန်းတော်တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့၏။ လင်းကျင်းကတော့ တည်းခိုခန်းကို သူဘာသာ ပြန်နိုင်ကြောင်းနှင့် မြို့ထဲကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုချင်ကြောင်း ပြောသဖြင့် လုဘင်က ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။ ဆရာလင်းအနေဖြင့် မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးက သူ့အတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလား။ လုဘင်သာ ဘေးက လိုက်နေလျှင် လင်းကျင်းအတွက် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် လည်ပတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် လင်းကျင်းကို အတင်းလိုက်မပို့တော့ပေ။ နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက် ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်ခန့်အကွာအထိ လိုက်ကြည့်နေပြီး လင်းကျင်း လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ လှည့်ပြန်ခဲ့တော့သည်။
လုဘင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
မင်းသမီးခြောက်သည် တကယ်ပင် ရိုင်းပျလွန်းခဲ့သည်။ သူမ ဘာကြောင့် ထိုသို့ တုံ့ပြန်ရသနည်းဆိုသည်ကို လုဘင် နားမလည်နိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအပြုအမူမှာ မလျော်ကန်လှပေ။
လင်းကျင်း ရှိနေစဉ်ကတော့ လုဘင်သည် သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ထုတ်မပြခဲ့သော်လည်း၊ အခုတော့ မင်းသမီးခြောက်ထံ ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို သေချာ မေးမြန်းရပေလိမ့်မည်။
အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး လိုအပ်လျှင် သူမကို ဆူပူရပေလိမ့်မည်။
လုဘင်သည် ဟယ်ယု၏ စံအိမ်တော်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့၏။
ဟယ်ယု၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ အထဲသို့ မဝင်မီမှာပင် ဟယ်ချန်း၏ အသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
“အစ်မယု... ကျွန်မ နားမလည်ဘူး... သူ့ရဲ့ ကုသမှုက အောင်မြင်နေတာပဲ၊ ဘာလို့ ရပ်ခိုင်းလိုက်ရတာလဲ”
“ဆရာလင်းရဲ့ ကုသမှုက အစွမ်းထက်နေတာပဲ... ဘာလို့ အစ်မက ရပ်ပစ်ချင်ရတာလဲ”
ဟယ်ချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးနေ၏။
လုဘင်သည် ချက်ချင်းပင် ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်ရန် အသက်ရှူပင် အောင့်ထားလိုက်တော့သည်။
“ချန်းအာ... နင် မေ့နေပြီလား... ဒီသားရဲဝိညာဉ်ကျိန်စာက ငါတို့ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာပဲဆိုတာကို... ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ငါ ထမ်းပိုးထားရတာမို့၊ ငါ့အနေနဲ့ ဒါကို အဆုံးထိ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ... နင်လည်း ဒါကို သိသားနဲ့”
ဟယ်ယု၏ အသံထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့မှုများ ပါဝင်နေ၏။
“ကျွန်မ သိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အစ်မကပဲ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာကို ထမ်းထားရမှာလဲ... ပြီးတော့ ဒါကို ဖယ်ရှားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ... ဒါမှမဟုတ် အစ်မက သေမယ့်ရက်ကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေချင်တာလား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုဘင်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်ပါတော့သည်။
“ဦးလေးလု...”
လုဘင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟယ်ယုက ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်မရဲ့ ရိုင်းပျမှုကြောင့် ဦးလေးလု စိတ်ဆိုးနေမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ဖြစ်သွားတာတွေက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်... ဆရာလင်းက တကယ်ကြီး အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”
လုဘင်သည် သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ယုအာ.... ဦးလေး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောမယ်... တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ကျိန်စာအကြောင်းကို ဦးလေးလည်း သိပါတယ်... အရင်က လူတွေ အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့တာက ဆရာလင်းလို ပညာရှင်မျိုးနဲ့ မတွေ့ခဲ့လို့ပါ... အခုတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့် ရနေပြီပဲ... သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို အသုံးချပြီး ဒီကျိန်စာကို အမြစ်ပြတ်အောင် ဖယ်ရှားရမှာပေါ့... ဘာလို့ ငြင်းဆန်နေတာလဲ.. ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးခုနစ် ပြောသလိုပဲ... သေမယ့်ရက်ကို ထိုင်စောင့်နေချင်တာလား”
ဟယ်ယုသည် စကားပြောရန် ဝန်လေးနေပုံရပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်မ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... ဆရာလင်းက အဝေးကနေ လာခဲ့ရတာကို ကျွန်မက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်မိသွားတယ်... ဦးလေးလု... ကျွန်မကိုယ်စား သူ့ကို တောင်းပန်ပေးပါ... အကယ်၍ ဆရာလင်းက တစ်ခုခု အကူအညီ လိုအပ်မယ်ဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဦးလေးဘက်က ကူညီပေးပါနော်”
လုဘင်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟယ်ယုက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“ဦးလေးလု... အကယ်၍ ဦးလေးက ကျွန်မကို သခင်လို့ သတ်မှတ်ထားသေးရင် ကျွန်မရဲ့ အမိန့်ကို နားထောင်ပါ... ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ထပ်မပြောချင်တော့ဘူး”
လုဘင်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဟယ်ယု အခုလို ဒေါသထွက်သည်ကို သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။ သူ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဂါရဝပြုကာ ဆုတ်ခွာခဲ့ရတော့သည်။
သူသည် ဟယ်ယုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက စောင့်ရှောက်လာသူဖြစ်ရာ သူမ၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိထား၏။ သူမသည် အခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် ခေါင်းမာနေလေပြီ။ အခုအချိန်မှာ ထပ်ပြောနေလျှင်လည်း အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ စိတ်အေးသွားမှသာ နားချရပေလိမ့်မည်။
“ချန်းအာ... နင်လည်း ပြန်တော့လေ... ငါ အိပ်ချင်လာလို့ ခဏလောက် အနားယူပါရစေဦး”
ဟယ်ချန်းကိုလည်း အပြင်သို့ နှင်ထုတ်လိုက်၏။
ခြံဝင်းထဲ ရောက်သောအခါ ဟယ်ချန်းက တွေးတောပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဦးလေးလု... အစ်မယုက ဒီလိုပါပဲ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်”
လုဘင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ဟယ်ချန်းကို ခြံပြင်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ခေါ်ထုတ်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်းသမီးခုနစ်... ကျုပ် မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်... ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အမှန်အတိုင်း ဖြေပေးပါ”
ဟယ်ချန်းမှာ ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဦးလေးလု... တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်တဲ့ သားရဲဝိညာဉ်ကျိန်စာအကြောင်း မေးချင်တာ မဟုတ်လား”
လုဘင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ဟယ်ချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး... ဦးလေးလု... ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ၊ ပိုပြီး ဘေးကင်းတဲ့ နေရာမှာ ပြောကြတာပေါ့”
မကြာမီမှာပင် နန်းတော်အတွင်းရှိ မြင့်မားလှသော အမိုးတစ်ခုပေါ်တွင် ဟယ်ချန်းက ထိုင်လိုက်ပြီး၊ လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် တော်ဝင်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စတင် ရှင်းပြပါတော့သည်။
ပြောရလျှင် လုဘင်သည် တော်ဝင်လျှို့ဝှက်ချက်ဟု ဆိုသော ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် သိထားပြီးသား ဖြစ်၏။ ဟယ်ယု၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဤကျိန်စာမှာ တော်ဝင်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးများထံတွင် ငါးဆက်တိုင်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ခြင်းပင်။
ယခင်က ကျိန်စာသင့်ခဲ့သူ လေးဦးလုံးမှာလည်း ဟယ်ယွီကဲ့သို့ပင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်း ရှိခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ အရွယ်ရောက်သည့် အခါသမယကို မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ အိပ်ရာပေါ်မှာပင် နာကျင်စွာ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
ထိုတော်ဝင်မင်းသမီးလေးများ သေဆုံးချိန်တွင် သူတို့၏ အသက်စွမ်းအင်များမှာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ အရိုးစုကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းများသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။
ထိုသို့ သေဆုံးရခြင်းမှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ သာမန်လူများပင် ထိတ်လန့်သွားနိုင်ရာ၊ ဒုက္ခဆင်းရဲကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် လုဘင်ကတော့ ဤကျိန်စာမှာ ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် မိသားစုကို ဒုက္ခပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ အခု ဟယ်ချန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူ၏ အတွေးများမှာ မည်မျှရိုးစင်းခဲ့ကြောင်း သူသိလိုက်ရပါတော့သည်။
အခန်း (၂၂၄) - တော်ဝင်လျှို့ဝှက်ချက်
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဟယ်ချန်းသည် ကျိန်စာအကြောင်းကို အကုန်အစင် နားလည်ထားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ဖြစ်တည်လာပုံ အကြမ်းဖျင်းကိုတော့ သူမ သိထားသည်။
သူမ၏ ရှင်းပြချက်အရ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံသည် ယခင်က နိုင်ငံကြီးစာရင်းဝင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ခန့်က နိုင်ငံ၏ အဆင့် (၅) အစောင့်အရှောက်သားရဲကြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်တော့ နိုင်ငံ၏ အင်အားမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ပြီး အလယ်အလတ်တန်းစား နိုင်ငံအဆင့်သို့ လျှောကျသွားခဲ့ရသည်။
ထိုကာလအတွင်းမှာပင် သူမတို့ မိသားစုထဲ၌ ဤကျိန်စာ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
“ဦးလေးလု... ကျွန်မလည်း အများကြီးတော့ မသိဘူး... မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက လူကြီးတွေ ပြောတာက ဒီကျိန်စာဟာ ကျွန်မတို့မိသားစုထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိမ့်မယ်၊ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူက ဒီကျိန်စာကို လက်ခံပေးရမယ်တဲ့... ဒါဟာ နိုင်ငံရဲ့ အုတ်မြစ် တည်တံ့ခိုင်မြဲဖို့အတွက်လို့ ပြောကြတယ်... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒီကျိန်စာသာ ပျက်ပြယ်သွားရင် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံဟာ ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်တဲ့”
ဟယ်ချန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောပြနေ၏။
ထို့နောက် သူမက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဒါတွေကို လုံးဝမယုံဘူး... နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... နိုင်ငံတစ်ခု ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ နိုင်ငံရေးနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်သင့်တာ၊ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကျိန်စာအပေါ်မှာ မူတည်နေရမှာလား... ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်နဲ့ တခြားလူတွေကတော့ ဒါကို အဟုတ်ကြီး ယုံနေကြတာ”
ဟယ်ချန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လုဘင်သည် လက်ရှိအခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းက ကျိန်စာကို အောင်မြင်စွာ ကုသပေးလိုက်ချိန်တွင် ဟယ်ယု ဘာကြောင့် ထိုသို့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားခြင်းက သူမအတွက် ကောင်းကျိုးရှိသော်လည်း၊ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံအတွက်တော့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ယခင်က သူမသည် ကျိန်စာကို ဖြေဖျောက်ရန် တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘဲ၊ နာကျင်မှု သက်သာရန်သာ ဆုတောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စကားအတိုင်းဆိုလျှင် ‘သေရမှာဆိုရင်တောင် သက်တောင့်သက်သာလေးပဲ သေချင်တယ်’ ဟူ၍ ဖြစ်၏။
ဟယ်ယု၏ ခံယူချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လုဘင်သည်လည်း ဟယ်ချန်းကဲ့သို့ပင် တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။
“ဒါ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ”
နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် တင်ထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုပင်။ သို့သော် ဧကရာဇ် အပါအဝင် တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံးကတော့ ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ပုံပြင်ကို အလေးအနက် ယုံကြည်နေကြပုံရသည်။
“ကျုပ်လည်း ဒါကို မယုံဘူး... မင်းသမီးခုနစ်... သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... တစ်ခုခု ကျန်နေသေးလား... ဘာဖြစ်လို့ ဒီကျိန်စာကို နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ သွားချိတ်ထားရတာလဲ.. ကျိန်စာသာ ပျက်ပြယ်သွားရင် နိုင်ငံက တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ရန်သူတွေက လာတိုက်မှာလား”
လုဘင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လှသည်။
သူ့အတွက်တော့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ ပျက်စီးနိုင်သည့် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ အင်အားကြီးသော ရန်သူများ ကျူးကျော်လာခြင်းသာ ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ဟယ်ယုရဲ့ ကျိန်စာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။
ဟယ်ချန်းကတော့ ထိုမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ပေ။
“ကျွန်မလည်း တကယ် မသိတော့ဘူး... ဒီကျိန်စာက နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတယ်လို့ပဲသိတာ... အစ်မယုကလည်း ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ ကျိန်စာကို မဖြေဖျောက်ချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ခဏမျှ တွေးတောနေပြီးမှ မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။
“ဆရာကြီးပြတိုက်မှူးကလည်း လူလိမ်ပဲ... ကျိန်စာဖြေပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ် ပြောပြီး အခုထိ အဲဒီလူက ရောက်မလာသေးဘူး”
အကယ်၍ သေချာ အာရုံမစိုက်လျှင် သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်မည် မဟုတ်သလို၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိ မြည်တမ်းနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော် လုဘင်မှာ မှင်တက်သွားရ၏။
သူသည် ဟယ်ချန်းးကို စိုက်ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်းသမီးခုနစ်... မင်းသမီးက ပြတိုက်မှူးကို သိနေတာလား”
စကားဝိုင်းတစ်ခု အပြီးတွင်တော့ လုဘင်နှင့် ဟယ်ချန်းတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
ထို့နောက် လုဘင်က ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။
“ဦးလေးလု... အခု ဦးလေးပြောတာက ဆရာလင်းက ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်လို့ ပြောတာလား”
ဟယ်ချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အဝိုင်းသား ဖြစ်သွား၏။
လုဘင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကို မေပယ်မြို့က ရဲ့ယွီကျိုး ပြောပြခဲ့တာမို့ မှန်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်... ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီပြတိုက်မှူးကို မတွေ့ဖူးသေးပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားလာပြီ... အခွင့်သာရင်တော့ တွေ့ကြည့်ချင်တယ်”
ဟယ်ချန်းသည် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားဟန်တူသည်။
“ဪ... အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်... ပြတိုက်မှူးက အစ်မယုကိုကုဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်ဆိုတာ သူ့တပည့်ကို ပြောတာကိုး... ဟုတ်သားပဲ... မေပယ်မြို့က ရဲ့ယွီကျိုး... အဘိုးကြီးရဲ့... ဟားဟား... အဘိုးကြီးရဲ့က ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... အခွင့်ရရင်တော့ သူ့ကို သွားတွေ့ချင်သေးတယ်... သူ ကျွန်မကို မြင်ရင် အံ့ဩသွားမှာ သေချာတယ်”
ထို့နောက် လုဘင်က မေးလိုက်၏။
“ကျုပ်ကရော ပြတိုက်မှူးရဲ့ ဧည့်ခန်းမထဲကို ဝင်လို့ရမလား”
ဟယ်ချင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“မရဘူး၊ မရဘူး... ပြတိုက်မှူးက ခွင့်မပြုသရွေ့တော့ အဘိုးကြီးရဲ့ရော ကျွန်မရော အကူအညီ မပေးနိုင်ဘူး”
လုဘင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
“ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိလိုက်တာ... ညီအစ်ကိုယွီကျိုးကတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်စဉ်မြင့်သလို သူ့သားရဲကလည်း အဆင့်မြင့်တာမို့ ဝင်ခွင့်ရတာ ထားပါတော့... ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးခုနစ်က ဘာလို့ ဝင်ခွင့်ရနေရတာလဲ”
ဒါတွေအားလုံးက သူ့အတွက်တော့ နားမလည်နိုင်စရာတွေပင်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အခု သူတို့၏ အဓိက စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ဟယ်ယုက ကုသမှုကို မခံယူချင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် လင်းကျင်းက ကျိန်စာကို တကယ် ဖယ်ရှားပေးနိုင်မှန်း သူတို့ အတည်ပြုပြီးချိန်တွင် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားရသည်။
“ဒါကို သူမ သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး... အတင်းအဓမ္မ လုပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းသမီးခြောက် သေသွားတာကိုတော့ ကျုပ်တို့ ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး”
လုဘင်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဟယ်ချန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံ၏။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဦးလေးလု... ကျွန်မ ဦးလေးဘက်မှာ ရှိနေပါ့မယ်... ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ်.. အစ်မယုက နောက်မှ ကျွန်မကို အပြစ်တင်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ မကြောက်ဘူး”
ဤသို့ဖြင့် အဖိုးကြီးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးတို့သည် အမိုးပေါ်တွင် မဟာမိတ် ဖွဲ့လိုက်ကြလေတော့သည်။
သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ... ထိုအချိန်မှာပင် အရိပ်တစ်ခုသည် နန်းတွင်း ဘုရားကျောင်းထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဆဋ္ဌမမင်းသမီး၏ စံအိမ်တော်ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်ခြင်းပင်။
သေချာ ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုအရိပ်မှာ နဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်၏။
ထိုအရိပ်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နဂါးရိပ်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အပြင်သို့ ပြန်ပြေးထွက်ကာ အဝေးရှိ ဘုရားကျောင်းဆီသို့ ပြန်သွားပါတော့သည်။
သူမ၏ အိပ်ဆောင်ထဲတွင်တော့ ဟယ်ယုသည် သူမ၏ ညာဘက်လက်သန်းကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
သူမ၏ လက်သန်းမှာ အခုတော့ အစိမ်းပုပ်ရောင်သန်းနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ပိတ်မိနေသည့်အလား ရှိနေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းတွင်တော့ ရွှေရောင်လက်စွပ်အထူကြီး တစ်ကွင်းရှိနေပြီး၊ ထိုလက်စွပ်က ပုံမှန်အသားရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်သန်းနေသော လက်သန်းကို ပိုင်းခြားထားပေး၏။
ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုရွှေရောင်လက်စွပ်သည် ရုတ်တရက် ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို မီးရှို့လိုက်သည့်အလား မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။
သို့သော် ထိုမီးတောက်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ လက်စွပ်ပေါ်တွင် အလင်းရောင် အကြွင်းအကျန်များသာ မရှိခဲ့လျှင် ဟယ်ယုသည် သူမ၏ မျက်စိမှားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။
“စောစောက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာပဲ”
ဟယ်ယုက သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
..........
မြို့တော်သည် တကယ်ပင် စည်ကားလှပေသည်။ ရာသီဥတု ပြန်လည်သာယာလာသဖြင့် ဈေးသည်များမှာလည်း ဆိုင်များကို ပြန်ဖွင့်ကြ၏။ အချိန်စောနေသေးသဖြင့် ဆိုင်သိမ်းရန်မှာ မထိုက်တန်ပေ။ ဒေသခံများသာမက နိုင်ငံခြား ကုန်သည်များစွာကိုလည်း လမ်းမပေါ်တွင် တွေ့ရသလို၊ စစ်သည်တော် အသွင်ဝတ်ဆင်ထားသူများမှာလည်း အလျင်အမြန် သွားလာနေကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော သားရဲများမှာ သူတို့၏ သခင်များနောက်မှ လိုက်ပါနေကြပြီး၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို အသက်ဝင်လှသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလားပင်။
လင်းကျင်း၏ လက်ထဲတွင်တော့ ဒေသထွက် အသားလုံးဟင်းနှင့် မုန့်ပြားကြော်ကဲ့သို့သော မုန့်အချို့ ပါလာ၏။ သူသည် ရှောင်ဟော့နှင့် မျောက်ဖြူကြီးတို့ ဗိုက်ဝစေရန်အတွက်လည်း သေချာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူသည် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဒေသခံ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ဆီသို့ ခဏလောက် ဝင်လည်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် အသင်းချုပ် တည်ရှိရာနေရာကို မေးမြန်းကာ ထိုဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်တော့၏။
မြို့တော်သည် မေပယ်မြို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။ မေပယ်မြို့တွင်ဆိုလျှင် သူလျှောက်ခဲ့သည့် အကွာအဝေးမှာ အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးမှ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဤမြို့တော်တွင်တော့ လမ်းအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။
လမ်းတွင် လူသိပ်မရှိသော်လည်း၊ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ အတိုင်ပင်ခံ ခန်းမအနားသို့ ရောက်သောအခါတွင်တော့ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လမ်းမကြီးကဲ့သို့ပင် စည်ကားလှပေသည်။
ဤနေရာတွင် သားရဲများမှာ ပို၍ပင် များပြားလှ၏။
ဒေသခံများသာမက တခြားမှ လာရောက်သူများစွာကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ဤနေရာမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ၊ အကောင်းဆုံးသော သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များနှင့် အကဲဖြတ်မှူးများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်သောကြောင့် နေရာအနှံ့မှ လူများ လာရောက်ကြသည်မှာ မဆန်းပေ။
အကျယ်အဝန်းအားဖြင့်ဆိုလျှင်လည်း ဤအသင်းချုပ်မှာ မေပယ်မြို့ရှိ ဌာနခွဲထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။