အခန်း (၂၂၉-၂၃၀)
Vol. 12 Ch. 229-230
အခန်း (၂၂၉) - လူယောင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာ
တန်ရွှင်းသည် လင်းကျင်းကို ထမင်းကျွေးချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကြွားဝါတတ်သူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် လင်းကျင်းကို သူ အမြဲသွားနေကျ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားကာ ထိုဆိုင်၏ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာများကို စုံလင်စွာ မှာယူလိုက်၏။
အရက်ကတော့ မပါလျှင် မဖြစ်ပေ။
ဝေးလံသော အရပ်မှလာသော ဧည့်သည်ကို ကောင်းမွန်သော အရက်ဖြင့် ဧည့်ခံရပေမည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းနှင့် တန်ရွှင်းမှာ ယခင်က ထိုမျှအထိ မရင်းနှီးခဲ့ကြပေ။ သူတို့အကြားတွင် အသက်အရွယ် ကွာဟချက်မှာလည်း အတော်လေး ကြီးမားလှသည်။ လင်းကျင်း၏ အမြင်အရ အသက် သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက် ကွာလျှင်ပင် စကားပြောဆိုရာ၌ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ရန် ခက်ခဲလှရာ၊ အသက် သုံးဆယ်၊ ငါးဆယ်လောက် ကွာဟသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
သို့သော်လည်း ဤထမင်းဝိုင်းပြီးနောက်တွင်တော့ လင်းကျင်းသည် တန်ရွှင်းနှင့် ဤမျှအထိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောနိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားရ၏။
လူသားချင်း မိတ်ဆွေဖွဲ့ရာတွင် တူညီသော တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် ခံယူချက်များ ရှိရန် အရေးကြီးလှသည်။ လင်းကျင်းနှင့် တန်ရွှင်းမှာ တူညီသောအချက်များစွာ ရှိသလို၊ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်တွင်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီသော အားသာချက်ကိုယ်စီ ရှိကြ၏။
လင်းကျင်းမှာ ပြတိုက်ထဲမှနေ၍ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်ကို လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဗဟုသုတမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှသည်။ သူနှင့် သက်တူရွယ်တူများမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို၊ သူ့ထက် အသက်ကြီးသူများပင်လျှင် သူ့ထက် တော်ချင်မှ တော်ပေလိမ့်မည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ တန်ရွှင်းမှာလည်း အမြဲတမ်း သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းနှင့် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင်တော့ အဖိုးကြီးတန်မှာ အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားရတော့သည်။ ဤလူငယ်မှာ အိမ်မွေးသားရဲများအကြောင်း သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ အတွေးများကို အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် လင်းကျင်း၏ အရည်အချင်းမှာ အဆင့် (၂) အကဲဖြတ်မှူးထက် များစွာ သာလွန်နေပြီး၊ အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် အဆင့် (၃) အကဲဖြတ်မှူးထက်ပင် သာလွန်နေနိုင်ပေသည်။
တန်ရွှင်းက ရုတ်တရက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... မင်းသာ အဆင့် (၃) အကဲဖြတ်မှူး စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေမယ်ဆိုရင် ကျိန်းသေပေါက် အောင်မှာပဲ”
လင်းကျင်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ တန်ရွှင်းက သူ၏ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။
“ဆရာကြီးတန်ကလည်း... ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ”
တစ်ခါတလေတွင် နှိမ့်ချနေရန်လည်း လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
တန်ရွှင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ဗဟုသုတက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ကျုပ် ဒီမြို့တော်မှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေ အများကြီး မြင်ဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်အတွင်းမှာ မင်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး”
တန်ရွှင်း၏ ရှေ့ကစကားမှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောခြင်းဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုပြောလိုက်သည့် စကားမှာတော့ သူ အလေးအနက် ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
လင်းကျင်း ပြုံးလိုက်မိ၏။ ဤကဲ့သို့သော ချီးမွမ်းစကားကို ကြားရသည်မှာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများမှာလည်း အကုန်နီးပါး ကုန်စင်သွားချေပြီ။ ထိုစဉ် လင်းကျင်းသည် ယနေ့မနက်က သူတွေ့ခဲ့ရသည့် လူယောင်ဆောင်ထားသော မျောက်မိစ္ဆာအကြောင်းကို သတိရသွား၏။ သူ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို စမ်းတဝါးဝါး မေးကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဆရာကြီးတန်... ဒီမြို့တော်က အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိရဲ့လား”
ဤမေးခွန်းမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်လွန်းလှသော်လည်း၊ လင်းကျင်းအနေဖြင့် စကားကို ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း မသိသဖြင့် ဤမေးခွန်းကိုပင် အစပျိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
အတွေ့အကြုံရှိသော လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် တန်ရွှင်းသည် လင်းကျင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... မြို့တော်ဆိုတာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရဲ့ နှလုံးသားပဲလေ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စံမြန်းရာနေရာနဲ့ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ နေရာက အေးချမ်းဖို့ဆိုတာ သဘာဝကျတယ်မဟုတ်လား... အကယ်၍ မင်းမှာ တစ်ခုခု သံသယရှိနေတာ ရှိရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ မေးပါ... ကျုပ်က ခင်ဗျားထက် အသက်ကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်လို ခေါင်းမာနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ဒါကြောင့် စကားကို လှည့်ပတ်မနေပါနဲ့”
လင်းကျင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ ဒါကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ ဆရာကြီးတန်... ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ် တဲ့တိုးပဲ မေးပါတော့မယ်”
“မေးပါ”
“ဒီမနက် ကျုပ် မြို့တော်ကို ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ... လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ တိုးခဲ့တယ်”
လင်းကျင်းက ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ တန်ရွှင်းမှာ အံ့ဩသွားပုံရ၏။
“လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်"
လင်းကျင်းသည် ယနေ့မနက်က သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။ မျောက်ဖြူကြီးအကြောင်းကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ လမ်းပေါ်တွင် ထိုမိစ္ဆာနှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့ပုံနှင့်၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီးမှ ထူးဆန်းသော သဲလွန်စများကြောင့် သူ၏ သံသယမှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပုံတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
တန်ရွှင်းသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက် ထားလိုက်၏။ အကယ်၍သာ ဤစကားကို အခြားလူတစ်ယောက်က ပြောလာမည်ဆိုလျှင် သူ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာများ လူယောင်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသောကြောင့်ပင်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး နေသွားရင်တောင် တွေ့ဖူးချင်မှ တွေ့ဖူးပေလိမ့်မည်။
သို့သော် အဆင့် (၃) အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် တန်ရွှင်းသည် ဤမိစ္ဆာများ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်ထား၏။ ရှေးယခင်ကတည်းက မိစ္ဆာများ ကျင့်ကြံရာတွင် ပထမဆုံးအဆင့်မှာ လောကကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခွင့်အရေး တစ်ခုခုနှင့် ကြုံကြိုက်ချိန်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသော အသိဉာဏ်များ ပွင့်လင်းလာတတ်ကြသည်။
ဒါဟာ ပထမဆုံး အဆင့်ပင်။
အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာမှသာ မိစ္ဆာများသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ယူနိုင်ကြသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုမိစ္ဆာသည် သူ၏ ဗဟုသုတများကို ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး လူသားတို့၏ ဘာသာစကားကို စတင် သင်ယူလာတော့သည်။
ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော မိစ္ဆာများကိုတော့ အံ့ဩစရာကောင်းသူများဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများတွင် ဖော်ပြထားချက်အရ ဤအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာများသည် ညှို့ယူဖျားယောင်းခြင်း၊ လှည့်စားခြင်း၊ အိပ်မက်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် အခြားသော အစွမ်းများစွာကို ပိုင်ဆိုင်လာကြသည်။ သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
လူယောင်ဆောင်ခြင်းမှာတော့ တတိယမြောက် အဆင့်ပင် ဖြစ်၏။
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်ကို ရရှိပြီး၊ လူသားများအကြားတွင် မည်သူမှ မရိပ်မိစေဘဲ သွားလာနေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤအဖြစ်အပျက်များမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မှတ်တမ်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် တန်ရွှင်းသည်လည်း ထိုမျှသာ သိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ကျောင်းသားဘဝက တစ်ကြိမ်သာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
တန်ရွှင်းသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိ၏။
တန်ရွှင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် လင်းကျင်းသည် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှကြာသော် တန်ရွှင်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလာ၏။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက... ကျုပ်ကျောင်းသားဘဝတုန်းက မြို့ပြင်မှာ လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ တစ်ခါ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်”
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း လေးဆယ်ခန့်က တန်ရွှင်းသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အကဲဖြတ်မှူး အလုပ်သင်အဆင့်သာ ရှိသေးပြီး၊ တောရိုင်းသားရဲများကို ဖမ်းဆီးရန် တောနက်ထဲသို့ သွားကြသော ဆရာအချို့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် ထိုတောင်တန်းများထဲတွင် တစ်ည အိပ်ခဲ့ကြ၏။ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် တန်ရွှင်းသည် အပေါ့အပါးသွားရန် အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်၌ ထူးဆန်းသော အဖိုးကြီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။
ထိုအဖိုးကြီးမှာ ပိုးဖဲကတ္တီပါ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ တန်ရွှင်း၏ ရှေ့ ဆယ်ပေခန့်အကွာရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ လရောင်၏ အကူအညီဖြင့် တန်ရွှင်းသည် ထိုအဖိုးကြီး၏ ရုပ်သွင်ကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသည်။
အဖိုးကြီးမှာ အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းလှ၏။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ထူထဲသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ထင်ရှားသော မုန်းတီးမှုများ အရိပ်ထင်နေသည်။
ထိုစဉ်က တန်ရွှင်းသည် သူ ဘယ်သူမှန်း မသိခဲ့ပေ။ တောနက်ကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖိုးကြီးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကိုသာ ထူးဆန်းနေမိသည်။ လူနေထိုင်ရာ အရပ်နှင့် အနည်းဆုံး မိုင်တစ်ရာကျော် ဝေးကွာသော နေရာဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသည်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် တောနက်ထဲသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက၊ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဤမျှအထိ သပ်ရပ်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ တန်ရွှင်းတို့အဖွဲ့မှာတော့ သံချပ်ကာနှင့် ခိုင်ခံ့သောအဝတ်အစားများ ဝတ်ထားလျှင်ပင် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျောက်ဆောင်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကြောင့် စုတ်ပြဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအဖိုးကြီး၏ အဝတ်အစားများမှာတော့ ဆိုင်မှ ခုလေးတင် ဝယ်လာသကဲ့သို့ အသစ်စက်စက်ပင် ရှိနေသေး၏။
စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် တန်ရွှင်းသည် သတိထားကာ ထိုအဖိုးကြီးကို စကားပြောလိုက်သည်။
အဖိုးကြီးက သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် တောင်ပေါ်သို့ လာ၍ သားရဲများကို ဖမ်းဆီးကြသနည်းဟု မေးမြန်း၏။
ထိုစဉ်က တန်ရွှင်းတို့အဖွဲ့သည် ဝံပုလွေပေါက် ရှစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးထားခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို အိမ်သို့ ခေါ်သွားကာ ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ပေးပြီးနောက် သွေးကတိကဝတ်ပြု သားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တောရိုင်းသားရဲများကို ဖမ်းဆီးကာ သွေးကတိကဝတ်ပြု သားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းမှာ လူသားတို့အတွက် ထုံးစံတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စတွင် ဘာမှားယွင်းနေသနည်းဆိုသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် တန်ရွှင်းသည် အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေကြားလိုက်၏။
ထိုအဖိုးကြီးမှာ သူ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်သောအခါ သိသိသာသာပင် ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တန်ရွှင်းသည် လရောင်အောက်ရှိ အဖိုးကြီး၏ အရိပ်မှာ အမှန်စင်စစ် ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်၏ အရိပ်ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်တော့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသော လူတစ်ဦးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အမြန်ရောက်ရှိလာပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုလူသည် အဖိုးကြီးကို အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်ပြီး၊ ကျန်သည့်လူများကို နှိုးကာ ဝံပုလွေပေါက်များကို ပြန်လွှတ်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။
ဝံပုလွေပေါက်များကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါမှ အဖိုးကြီး၏ ရန်လိုမှုမှာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။
တန်ရွှင်း မှတ်မိနေသည်မှာ ထိုစဉ်က သူတို့အားလုံးတွင် သွေးကတိကဝတ်ပြု သားရဲများ ရှိကြပြီး၊ အားအကောင်းဆုံးမှာ အဆင့် (၂) ပင် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူတို့၏ သားရဲအားလုံးမှာ ထိုအဖိုးကြီး၏ ရှေ့တွင်တော့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ဝပ်စင်းနေကြရသည်။ တစ်ကောင်မှ မတ်တပ်မရပ်ရဲကြပေ။
ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖိုးကြီးသည် ဝံပုလွေပေါက်များကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ တန်ရွှင်းတို့အဖွဲ့မှာတော့ ထိုညမှာပင် တောင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။ ပြန်လမ်းတွင်မှ ထိုလူက သူတို့ တောထဲတွင် ဆုံခဲ့သည့် အဖိုးကြီးမှာ လူသား မဟုတ်ကြောင်း တန်ရွှင်းကို ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခါမှသာ အချို့သော မိစ္ဆာများသည် လူယောင်ဆောင်နိုင်ကြောင်း တန်ရွှင်း သိရှိခဲ့ရသည်။
ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုးကို ရရှိထားသည့် မိစ္ဆာများသည် အနည်းဆုံး အဆင့် (၃) သားရဲတစ်ကောင်၏ အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ အကယ်၍သာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအကဲဖြတ်မှူး၏ အဆိုအရ သူတို့ တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ထိုညက တောထဲတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရပါတော့သည်။
အခန်း (၂၃၀) - ဟယ်ချန်း၏ အလည်အပတ်
တန်ရွှင်းသည် တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတများကို လေ့လာခွင့်ရခဲ့သည်။ မိစ္ဆာများသည် ၎င်းတို့၏ ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟူသောအချက်ကို သူ သိရှိခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ သို့သော် သူ၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိစ္ဆာများစွာနှင့် ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ‘လူယောင်ဆောင်ခြင်း’ အဆင့်သို့ ရောက်သည့် မိစ္ဆာမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
အတိတ်တုန်းက တောနက်ထဲတွင် ကြုံခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံကြောင့်သာ တန်ရွှင်းသည် လင်းကျင်း၏ စကားကို ယုံကြည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါကို ငါတို့ အတည်ပြုဖို့ လိုမယ်... အကယ်၍ မြို့တော်ထဲမှာ လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် တကယ်ပဲ ခိုအောင်းနေတာဆိုရင်၊ ငါတို့ သူ့ကို ခြေရာခံရမယ်”
တန်ရွှင်းက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။
တန်ရွှင်းသည် မြို့တော်တွင် မည်မျှအထိ ဩဇာညောင်းသည်ကို လင်းကျင်း သိထားသည်။ သူသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများစွာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်၏။ ဆရာကြီးတန်ကိုယ်တိုင် ဤကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများမှာ လင်းကျင်းအတွက် စိတ်ပူရန် မလိုတော့ပေ။
သူကတော့ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့်သာ ထိုမိစ္ဆာနှင့် ဆုံခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တန်ရွှင်းသာ ဘာမှမသိခဲ့လျှင် ထိုမျောက်မိစ္ဆာမှာ မြို့ထဲကို ခဏတဖြုတ် ဖြတ်သန်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ‘လမ်းအားလုံးသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်သို့ ဦးတည်သည်’ ဟု လူပြောများကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ဤထမင်းဝိုင်းအပြီးတွင် လင်းကျင်းနှင့် တန်ရွှင်းမှာ ပို၍ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်သွားကြ၏။ အဖိုးကြီးတန်က လင်းကျင်း မြို့တော်သို့ လာရခြင်းအကြောင်းကို မေးမြန်းရာ၊ လင်းကျင်းကလည်း လူနာတစ်ဦးကို ကုသပေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။
တန်ရွှင်းက ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။ လင်းကျင်း တည်းခိုမည့် တည်းခိုခန်းကို သိပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြတော့သည်။ တစ်ဦးမှာ အသင်းချုပ်သို့ ပြန်သွားပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးကတော့ မြို့ထဲတွင် ဆက်လက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေရင်း မိမိ၏ စိတ်အာရုံနောက်သို့သာ လိုက်ပါနေမိသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြာသောအခါ လူအုပ်မှာ သိသိသာသာ ကျဲပါးသွားပြီး လမ်းအဆုံးတွင် ကျောင်းဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဒါဟာ ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်တွင် လင်းကျင်း ပထမဆုံး မြင်ဖူးသည့် ကျောင်းဆောင်ပင်။ အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် အဆောက်အအုံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသဖြင့် လင်းကျင်းသည် အထဲသို့ ဝင်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အစောင့်အချို့နှင့် ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲများက သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကြ၏။
ဤနေရာမှာ မြို့တော်၏ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိကြောင်း ပြောကာ လင်းကျင်းကို မောင်းထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။
တားမြစ်ထားသည့်နေရာ ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းကျင်းလည်း လှည့်ပြန်ခဲ့ရ၏။
သူ ပြန်လှည့်လာချိန်တွင် အနီးအနား၌ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာလည်း အတော်လေး ညောင်းညာနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး မှာယူလိုက်တော့သည်။
ရှောင်ဟော့နှင့် မျောက်ဖြူကြီးတို့မှာလည်း သူ့အနားတွင် လိမ္မာစွာ အနားယူနေကြ၏။ ရှောင်ဟော့၏ မျက်လုံးများက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် အကဲခတ်နေသော်လည်း၊ မျောက်ဖြူကြီးကတော့ အေးအေးလူလူပင်။ သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုပ်ခြစ်နေပြီး၊ ရှောင်ဟော့၏ အမွေးများကြားတွင် သန်းရှာနေပြန်သည်။ သို့သော် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ အခုထိ တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရသေးခြင်းပင်။
လင်းကျင်းကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်ကို ထိုကျောင်းဆောင်အကြောင်း မေးမြန်းလိုက်၏။
ဆိုင်ရှင်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောကာ ဆိုသည်။
“လူငယ်လေး... ကြည့်ရတာ ဒီမြို့က လူတော့ မဟုတ်ပုံပဲနော်”
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဒီမနက်မှ ရောက်တာပါ ဦးလေး... အရာအားလုံးက ကျုပ်အတွက် အသစ်အဆန်းတွေ ဖြစ်နေလို့ လျှောက်ကြည့်နေတာပါ... ဒီနား ရောက်လာလို့ ကျောင်းဆောင်ထဲ ဝင်ကြည့်မလို့ကို သူတို့က ပေးမဝင်ဘူးဗျ”
“ပေးမဝင်မှာပေါ့... အဲဒီကျောင်းဆောင်က သာမန်နေရာမှ မဟုတ်တာ... အဲဒါ ‘ကျောက်စိမ်းနဂါး ကျောင်းဆောင်’ လေ...ငါတို့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရဲ့ အစောင့်အရှောက် သားရဲကြီးက အဲဒီကျောင်းဆောင်ကနေ ဆင်းသက်လာတာလို့တောင် ပြောကြတယ်”
ဆိုင်ရှင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြ၏။
လင်းကျင်း အံ့ဩသွားရသည်။
သာမန်လူတွေကို ပေးမဝင်တာ မဆန်းတော့ပေ။ ဒါဟာ ‘ကျောက်စိမ်းနဂါး ကျောင်းဆောင်’ ကိုး။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံဟူသော အမည်နောက်ကွယ်မှ သမိုင်းကြောင်းကို သိရှိထားသည်။ နိုင်ငံကို စတင်တည်ထောင်စဉ်က ကျောက်စိမ်းနဂါးတစ်ကောင်၏ အကူအညီကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့ပြီး ထိပ်တန်းနိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ်ပင် ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ထိုထိပ်ဆုံးအဆင့်တွင် ကြာကြာမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းပြချက် မသိရဘဲ နိုင်ငံမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည်။ ဒါဟာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်က ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပြီး သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင်လည်း သေသေချာချာ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ပါးစပ်ရာဇဝင်အဖြစ်သာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သေချာသည့် အချက်တစ်ခုကတော့ ထိုစဉ်က ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ အစောင့်အရှောက်သားရဲမှာ ‘ကျောက်စိမ်းနဂါး’ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်။
ထိုကျောက်စိမ်းနဂါးမှာ မည်သို့သော အမျိုးအစား ဖြစ်မည်ကို လင်းကျင်း အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားမိ၏။ ဧကန်မုချ ရှားပါးမျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ ၎င်း၏ ရုပ်သွင်မှာ မည်သို့ရှိမည်ကို လင်းကျင်း သိချင်နေမိသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘေးတွင် ဆိုင်ရှင်မွေးထားသည့် ခွေးတစ်ကောင် ရှိနေ၏။
ထိုခွေးမှာ ဆိုင်ရှင်၏ သွေးကတိကဝတ်ပြု သားရဲ ဖြစ်ပုံရသည်။
သာမန်လူတန်းစားများမှာ ရှားပါးသတ္တဝါများကို ဝယ်ယူရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် သူတို့၏ သားရဲရွေးချယ်မှုမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိလှရာ၊ ခွေးများမှာ ရေပန်းအစားဆုံး ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ အိမ်စောင့်ရာတွင် အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘဲ၊ အထီးကျန်မှုကိုလည်း ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်သည်။ အစားအသောက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ပေးရန်လည်း မလိုပေ။
ဆိုင်ရှင်၏ ခွေးမှာ ရှောင်ဟော့နှင့် မျောက်ဖြူကြီးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။
“အာ့ပေါင်... ပြန်လာခဲ့စမ်း... ဧည့်သည်တွေကို မနှောင့်ယှက်နဲ့”
ဆိုင်ရှင်က လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ၊ ထိုခွေးလေးမှာ ချက်ချင်းပင် သူ့သခင်အနားသို့ ပြန်သွားပြီး လိမ္မာစွာ ထိုင်နေတော့သည်။
ဆိုင်ရှင်မှာ ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဘဝမှာတော့ အပူအပင်ကင်းမဲ့နေပုံရ၏။
လက်ဖက်ရည်ဖိုး ပေးပြီးနောက် လင်းကျင်း လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ အခုဆိုလျှင် မြို့တော်၏ နေရာအနှံ့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးပြီဖြစ်ရာ၊ ပြန်နားရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့တော်၏ လမ်းများမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ လင်းကျင်းသည် လမ်းအနည်းငယ် ကွေ့ပတ်ပြီးနောက်တွင်မှ သူ ရင်းနှီးသည့် လမ်းမကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ခေတ္တမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူ တည်းခိုမည့် တည်းခိုခန်းကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။
ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ဟော့က ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူ့အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေမှန်း သိလိုက်သည်။
သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုသွင်းလိုက်သောအခါ ပန်းရနံ့ သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်ရာ၊ အခွင့်မရှိဘဲ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရတော့သည်။
“စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလား၊ သတ္တမမြောက် မင်းသမီး” လင်းကျင်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်၏။
တကယ်ပင် ဟဲချန်းမှာ သူမ၏ ‘အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါး’ နှင့်အတူ အထဲတွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟဲချန်းသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်သွား၏။ သူမသည် ဆော့ကစားတတ်သည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်း ပြန်လာတာ နောက်ကျသည်ကို စိတ်တိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လင်းကျင်း ပြန်လာလျှင် ခြောက်လှန့်ရန်အတွက် အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းကျင်းက အခန်းထဲမဝင်ခင်ကတည်းက သူမ ရှိနေမှန်း သိသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ရှင် ကျွန်မရှိနေတာကို ဘယ်လို သိတာလဲ”
ဟဲချန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။
လင်းကျင်းကတော့ သူမ၏ မေးခွန်းကို မဖြေပေ။ သူက သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် ပြောပြလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ။
“မင်းသမီးက ကြိုတင် အကြောင်းမကြားဘဲ ရောက်လာတာဆိုတော့... တစ်ခုခု အရေးကြီးလို့လား”
လင်းကျင်းက တံခါးကို ဖွင့်ထားလျက်ပင် မေးလိုက်သည်။
ဟဲချန်းမှာ အာရုံလွယ်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ခြောက်လှန့်ရန် စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ်ကို မေ့သွားပြီး၊ ထရပ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်မှန်း ကျွန်မ အရင်က မသိခဲ့ဘူး... အခု သိပြီဆိုတော့ လာနှုတ်ဆက်တာပါ... ဟို... ပြတိုက်မှူးရော ဒီမှာ ရှိလားဟင်”
ပြောရင်းနှင့် ဟဲချန်း၏ မျက်လုံးများက အခန်းအနှံ့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ အားကျရသည့် ‘အိုင်ဒေါ’ ကို တွေ့ချင်နေသည့် ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။
လုဘင်က သူမကို ပြောပြလိုက်ပြီမှန်း လင်းကျင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဖုံးကွယ်ထားရန် မရည်ရွယ်သဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“ငါ တစ်ယောက်တည်း လာတာပါ”
ဟဲချန်း၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
သူမသည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ရှင့်ကို ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်မှန်း မသိခဲ့လို့ အရင်က စကားအမှားအယွင်းတွေ ပြောမိတာ ရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးစေချင်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို မေ့ပေးပါနော်”
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ကျွန်မ နန်းတော်ထဲကနေ ခိုးထွက်လာတာ အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိတယ်...တစ်ခုက ရှင့်ကို တောင်းပန်ဖို့၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ကျွန်မ အစ်မရဲ့ ရောဂါအခြေအနေအကြောင်း ပြောပြချင်လို့ပါ”
ဟဲချန်းက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းနဂါးနန်းတော်မှာ စည်းကမ်း အလွန်တင်းကျပ်သည့် နေရာဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း ကြားဖူးသည်။ ယခင်က ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် ဟဲချန်းက နန်းတော်တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ မထွက်ရသဖြင့် ညည်းညူနေသည်ကို သူ မှတ်မိနေသေး၏။ နန်းတော်မှ ဤမျှအထိ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်လာနိုင်ရန် သူမအနေဖြင့် စည်းကမ်းအချို့ကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူမ၏ သားရဲမှာ အဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ လူတိုင်းက သူမ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်သည်ကို လွှတ်ထားပေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
နန်းတော်မှလူများမှာ သူမ ခိုးထွက်လာသည်ကို မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြသော်လည်း၊ အနီးအနားရှိ ခေါင်မိုးပေါ်တွင်တော့ သူတို့၏ စကားကို ချောင်းနားထောင်နေသည့် နန်းတွင်းသံတမန်တစ်ဦး ရှိနေနိုင်ခြေ အလွန်များ၏။
လင်းကျင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အနီးရှိ ခေါင်မိုးတစ်ခု၏ အနောက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လင်းကျင်း၏ အမြင်အာရုံမှ အမြန်ပင် ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ အစစ်ဆေးခံလိုက်ရပြီမှန်း သိသွားပုံရ၏။
‘ငါက နန်းတွင်း ထိပ်တန်းအစောင့်တစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ့သားရဲရဲ့ အစွမ်းနဲ့ ပုန်းနေတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး.. စောစောက ငါ့အာရုံတွေ မှားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်’
ထိုအစောင့်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေမိပါတော့သည်။